Κι εμείς τον Βαραββά θα λευτερώναμε!

Τα ευαγγέλια δεν μας το λένε, αλλά στην εποχή του Ιησού η Ιουδαία βρισκόταν σε επαναστατικό αναβρασμό.

Δρούσαν ταυτόχρονα πολλές επαναστατικές οργανώσεις, κι όπως ήταν αναμενόμενο ανέπτυσσαν μεταξύ τους ανταγωνιστικές σχέσεις.

Σαν τα δικά μας τα "καλά" την περίοδο της γερμανικής κατοχής...

Φαίνεται πως ο Ιησούς ήταν ηγέτης μιας μετριοπαθούς αντιστασιακής οργάνωσης Γαλιλαίων, που συνέχιζε την επαναστατική παράδοση του Ιωάννη του Βαπτιστή, στοχοποιώντας κυρίως τη φιλορωμαϊκή ιουδαϊκή αριστοκρατία των Φαρισαίων-Σαδδουκαίων-Ηρωδιανών.

Ο Βαραββάς ήταν ένας χαρισματικός ηγέτης, με ρητορική ικανότητα, μεγάλη πειθώ κι επιβολή, αλλά ταυτόχρονα και σκληρός επαναστάτης.

Μεταξύ των θυμάτων του ήταν κι ένα πολύ φημισμένος την εποχή εκείνη Φαρισαίος, ο Γαύριος.

Ο Βαραββάς συνελήφθη απ’ τους Ρωμαίος όπως κι ο Ιησούς, με εσωτερική προδοσία.

Αλλά ήταν πολύ δημοφιλής κι αγαπητός στο λαό της Ιερουσαλήμ.

Ο Πιλάτος δεν ήταν αφελής να πιστεύει πως ο συγκεντρωμένος όχλος θα προτιμούσε να λεφτερωθεί ο "νερόβραστος" Ιησούς αντί του σκληροτράχηλου κι αδάμαστου Βαραββά.

Το λάθος του ήταν πως εκτίμησε λάθος την επιλογή των Φαρισαίων, που τη δεδομένη στιγμή έλεγχαν το πλήθος.

Ο Πιλάτος πίστεψε πως οι Φαρισαίοι θα προτιμούσαν να ζήσει ο Ιησούς που απλά τους έλεγε "έχιδνες" παρά ο Βαραββάς που τους ξεκοίλιαζε στη μέση του δρόμου.

Αυτό ήταν το λάθος του Πραίτορα: δεν υπολόγισε πως κάθε κατεστημένο φοβάται περισσότερο την ηθική-πολιτική κριτική παρά την ένοπλη πάλη.

Τους οπλισμένους αντάρτες μπορείς να τους τσακίσεις, ειδικά αν έχεις μαζί σου και τις ρωμαϊκές λεγεώνες.

Τη σκληρή και βάσιμη όμως κριτική πώς θα τη φιμώσεις;

Πλατωνισμός και Φασισμός...

Σε προηγούμενες αναρτήσεις αναφέραμε πως ο Πλατωνισμός διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό την παγκόσμια πνευματική και πολιτική ιστορία μέχρι και τον 20ό αιώνα.

Και είδαμε τόσο τη σχέση του Πλατωνισμού με την Ιερά Εξέταση όσο και με το ολοκληρωτικό Σοβιετικό σύστημα.

Ας κλείσουμε αυτή τη σύντομη ενότητα καταγράφοντας συνοπτικά τις ομοιότητες και διαφορές του Πλατωνισμού με τον Φασισμό.

Κι ας αρχίσουμε με τις ομοιότητες:

Και τα δύο συστήματα είναι εχθρικά της ελευθερίας και της ισότητας, επιλέγουν συνειδητά τη λογοκρισία και υποτάσσουν το άτομο στις ανάγκες του κοινωνικού συνόλου.

Ας δούμε όμως και τις διαφορές τους:

- Ο Φασισμός είναι ρατσιστικός και αντιφεμινιστικός. Ο Πλατωνισμός, αντίθετα, προτάσσει την ισότητα των δύο φύλων και απορρίπτει τις διακρίσεις με βάσει την καταγωγή. Τα δικά του κριτήρια είναι καθαρά αξιοκρατικά. Τα μη αρτιμελή τέκνα, ανεξάρτητα της καταγωγής τους, θανατώνονται. Πρόκειται για ευγονική αλλά ... αξιοκρατική.

- Ο Πλατωνισμός δίνει μεγάλη σημασία στην εκπαίδευση, κάτι που δεν ισχύει στο Φασισμό.

- Ο Φασισμός είναι επεκτατικός και ιμπεριαλιστικός. Ο Πλατωνισμός, αντίθετα, αποδέχεται μόνο τον αμυντικό πόλεμο.

Ο Πλάτωνας ανακάλυψε την Ιερά Εξέταση!

Η αλήθεια είναι πως μια εμμονούλα με τον Πλάτωνα την έχω.

Και πώς να μην την έχω όταν ο πλατωνισμός ουσιαστικά διαμόρφωσε τις δυτικές κοινωνίες τουλάχιστον μέχρι και τον 19ο αιώνα;

Στην ιδανική "Πολιτεία" του Πλάτωνα η αθεΐα θεωρείται αξιόποινη πράξη.

Κάθε πολίτης οφείλει να καταγγείλει στις αρχές όποιον γνωρίζει πως είναι άθεος, αλλιώς τιμωρείται κι ο ίδιος!

Για τον Πλάτωνα η θρησκεία είναι συστατικό στοιχείο της κοινωνικής συνοχής και της κρατικής οντότητας.

Η αθεΐα δεν τιμωρείται για λόγους δογματικής πίστεως, αλλά γιατί οδηγεί στην κοινωνική διάλυση και αναρχία.

Ουσιαστικά, δηλαδή, η αθεΐα κατά τον Πλάτωνα συνιστούσε πολιτικό έγκλημα.

Όσοι άθεοι ήταν καλοί πολίτες αντιμετωπίζονταν με επιείκεια.

Φυλακίζονταν στο "Σωφρονιστήριον" για πέντε χρόνια, κι εκεί τους επισκέπτονταν ειδικοί σοφοί που μέσω διαλογικών συζητήσεων προσπαθούσαν να τους "αναμορφώσουν".

Μετά την πενταετία ελευθερώνονταν, αλλά αν διέπρατταν πάλι το αδίκημα της αθεΐας θανατώνονταν.

Με άλλα λόγια, ο Πλάτωνας συνέλαβε πρώτος την ιδέα της Ιεράς Εξέτασης και πρότεινε την εφαρμογή της...

Οι Αθηναίοι δεν αισθάνθηκαν ποτέ "Βυζαντινοί"!

Λίγο πριν την 4η Σταυροφορία, η Αθήνα είχε κατορθώσει να της αποδοθεί ένα σπάνιο προνόμιο: ο βυζαντινός κυβερνήτης του βυζαντινού "Θέματος", που έδρευε στη Θήβα, δεν είχε δικαίωμα να εισέρχεται στην Αττική!

Απ’ αυτό και μόνο φαίνεται πόσο αποξενωμένοι ένιωθαν οι κάτοικοι της Αθήνας απ’ το επίσημο κέντρο εξουσίας της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Όταν το 1205 η φράγκικη οικογένεια Ντε Λα Ρος ήρθε στην Αθήνα, οι κάτοικοι τους υποδέχθηκαν ως ελευθερωτές και σωτήρες.

Ο κατώτερος ορθόδοξος κλήρος αποδέχθηκε απολύτως ειρηνικά τον καθολικό Επίσκοπο και οι ηγούμενοι των δυο σημαντικότερων μοναστηριών της πόλης (Μονές Καισαριανής και Δαφνίου) δεν είχαν αντίρρηση να συνυπάρξουν με τους νεοφερμένους καπουτσίνους της Βουργουνδίας.

Μόνο ο τότε ορθόδοξος Μητροπολίτης Αθηνών, ο Μιχαήλ Ακομινάτος, εξορίστηκε στην Κέα.

Αλλά αυτός δεν ήταν καν Αθηναίος. Καταγόταν απ’ τις Χωνές της Μικρασίας.

Ήταν όμως ένας κληρικός που αγαπούσε ειλικρινά την παρηκμασμένη Αθήνα.

Της αφιέρωνε μάλιστα και ποιήματα!

Ένα έγραφε:

"Δυστυχής εγώ, ως νέος Ιξίων

αγάπησα την Αθήνα όπως εκείνος την Ήρα".

Φαίνεται απίστευτο, αλλά ο ορθόδοξος αρχιερέας προκειμένου να εκφράσει την αγάπη του για την πόλη χρησιμοποιεί ως πρότυπο Θεούς του Δωδεκάθεου!

Αυτή ήταν η Αθήνα, ακόμα και τον 13ο αιώνα...

Στην πόλη μας ποτέ δεν ευδοκίμησε ο θρησκευτικός φανατισμός, ο ανθενωτισμός, ο σκοταδισμός.

Αυτό έγινε αργότερα, επί Τουρκοκρατίας.

Τότε οι ορθόδοξοι καλόγεροι ξαναπήραν το πάνω χέρι, έγιναν κύριοι της μισής τουλάχιστον Αττικής, και βύθισαν τον τοπικό πληθυσμό στη δεισιδαιμονία και στις προλήψεις...

Είναι άραγε τυχαίο που η σχολική ιστορία περνάει στο ντούκου τα 251 χρόνια της φραγκοκρατίας στην Αθήνα;

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΣΙΑΣ (απ' τα ημερολόγια του Κώστα)

Η ψυχή η βαθιά αυτού του τόπου δεν είναι καν οι ανθρώποι του.

Είναι η φύση του, το ανάγλυφό του που τον περιστοιχίζει, τα μικροκλίματα που τον στολίζουν.

Αυτός κι ο πλούτος του, που άλλοτε μερεύει το πνεύμα σαν τη γη τη φρεσκονοτισμένη, άλλοτε αγριεύει σαν την ανταριασμένη θάλασσα να λυσάει αδιάκοπα στη μάχη με το βράχο.

Είναι αλήθεια, ο προτεσταντισμός κι οι φιλόσοφοί του νίκησαν πολλές και κρίσιμες μάχες τους τελευταίους δύο αιώνες.

Οφείλουμε πολλά στην μέθοδό του στην στοίχισή του, στην οργάνωση.

Έτσι οι πόλεις-κράτη της αναγέννησης δώσανε τη θέση τους στα κράτη και στη μεγαλύτερη προσπάθεια για συνεννόηση.

Η ψυχή του τόπου αυτού είναι η κοινότητα.

Εντός της γεννήθηκε η αλληλεγγύη, το δόσιμο, το ήθος.

Κι ας μην κατηγορούμε τους προγόνους μας για τοπικισμό. Η έντονη μορφολογία, το δέσιμο με τη γη, τη δική μας γη, αυτή που μας ταΐζει και την αγαπάμε, ήταν η αφορμή για κάποια από τα μεγαλύτερα εγκλήματα.

Ίσως και γι' αυτό  το νεοελληνικό κράτος, στην προσπάθειά του να ανασυνταχθεί μετεμφυλιακά, δημιούργησε το μεγαλύτερο έγκλημα.

Το τερατούργημα του λεκανοπεδίου.

Με ύψιστη παράπλευρη απώλεια το πνίξιμο της περιφέρειας.

Αργά αλλά σταθερά σταματήσαμε ν' ακούμε το θρόισμα απ' το πέρασμα της νεράιδας, το σούρσιμο τις νύχτες απ' τα παγανά.

Πάει πια ο μυστικισμός, η φύση θαλερή όσο άλλοτε αλλά άδεια, αγκαλιάζει πλέον τους επισκέπτες του σαββατοκύριακου.

Κανένα πακέτο διάσωσης, καμιά κοινωνική πρόνοια δεν θα γιάνει τη χαίνουσα πληγή και τους αλαλαγμούς του Πάνα, που πάνε πια, έσβησαν...

Ιησούς κι Ιούδας...

Ο Ιησούς έχει όλα τα χαρακτηριστικά του ελληνικού πολιτισμού: ανεκτικότητα, διαλεκτικότητα, οικουμενικότητα, ευθυκρισία, βαθύτητα σκέψης και (όταν χρειάζεται) σαφήνεια έκφρασης.

Ο Ιούδας, αντίθετα, εκπροσωπεί τον Εβραίο ζηλωτή-εθνικιστή που αντιστέκεται στο Ρωμαίο κατακτητή.

Δεν μπορεί να ανεχθεί την απολίτικη και πνευματική στάση του Διδασκάλου.

Τον θεωρεί συμβιβασμένο με τον Καίσαρα.

Η αποκήρυξη του ένοπλου αγώνα τον καθιστά ύποπτο προδοσίας.

Ο ζηλωτής Ιούδας θέλει την ανεξαρτησία εδώ και τώρα!

Όχι όταν έλθει η ... Βασιλεία του Θεού.

Αναζητά έναν πολιτικό και στρατιωτικό ηγέτη, ενώ ο Ιησούς ήταν άνθρωπος που δεν ήθελε να γίνει ηγέτης.

Κι επιπλέον αμφισβητεί το κύρος του Ναού, δηλαδή τη βάση και το κέντρο της ιουδαϊκής αντίστασης.

Ο Ιησούς προτιμούσε το "όχι ακόμα" απ’ το "εδώ και τώρα".

Και δίδασκε πως "ο χαμένος στην παρούσα ζωή τα παίρνει όλα, αλλά μετά θάνατον"...

Να πού οφείλεται η δουλοπρέπειά μας!

Το 310 π.Χ., όταν η Αθήνα ήταν υπό μακεδονική κηδεμονία, έγινε μια σημαντική απογραφή του πληθυσμού της Αττικής.

Και προέκυψαν:

- 21.000 Αθηναίοι πολίτες

- 10.000 μέτοικοι

- 400.000 δούλοι.

Φυσικά, με το πέρασμα του χρόνου, οι πληθυσμοί αυτοί αφομοιώθηκαν, και φαντάζεστε ποιος απορρόφησε ποιον...

Με απλά λόγια είμαστε απόγονοι δούλων!