Ας φιλοσοφήσουμε και λίγο...

Τον Νίτσε δεν θα τον έλεγες κι απ’ τους "ευκολότερους" φιλοσόφους, ειδικά όταν τον διαβάζεις μετά από τρία μπουκάλια μπύρας.

Αλλά θα σας πω τι κατάλαβα απ’ την αρχή του βιβλίου "Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα".

Ο άνθρωπος πρέπει να περάσει από τρία στάδια.

Το πρώτο είναι το "στάδιο της καμήλας".

Σ’ αυτό κουβαλάμε στην καμπούρα μας μεγάλα φορτία: κατεστημένες αξίες, κανόνες ηθικής, εθιμοτυπίες, οικογενειακές προκαταλήψεις, θρησκευτικά και ιδεολογικά δεσμά, ένα σωρό "πρέπει" κι "απαγορεύεται".

Το δεύτερο είναι το "στάδιο του λιονταριού", του άγριου θηρίου της ζούγκλας, που ξεσκίζει τις σάρκες του κατεστημένου και απαλλάσσεται απ’ όλα τα βάρη της καμήλας.

Το τρίτο είναι το "στάδιο του παιδιού".

Αφού ξαλαφρώσαμε απ’ τα βάρη, αποφορτίσαμε τη ζωή μας απ’ τις κοινωνικές συμβατικότητες, περνάμε στη φάση της δημιουργίας μέσα απ’ την αθωότητα.

Ανοίγουμε τον κύκλο ενός νέου ξεκινήματος, της επινόησης νέων δυνατοτήτων ύπαρξης και ζωής.

Αν δεν περάσουμε κι απ’ τα τρία στάδια είμαστε νοητικά ανάπηροι...

Είναι μελαγχολικός τούτος ο μήνας...

Η πλήξη ψες μας είχε ξαναφέρει

στο Φάληρο, σε κάποιαν αμμουδιά,

ερωτικό μας άλλοτε λημέρι.

Πιο πέρα, μες στην έρημη βραδυά

πιασμένα τρυφερά χέρι με χέρι

δυο ερωτευμένα εκάθονταν παιδιά.

Μα εμάς του κάκου ζήταγε η καρδιά 

παλιές χαρές στη θύμηση να φέρει.

Κι ως άρχιζε η ψυχρούλα να πληθαίνει

"τι θέμε", μου 'πες, "δω τέτοιον καιρό?".

Κι εφύγαμε κι οι δυο μετανοιωμένοι.

Έκανε αλήθεια κρύο τσουχτερό

στ' ακροθαλάσσι τη βραδυάν εκείνη.

Μα το ζευγάρι τ' άλλο είχε απομείνει...

(Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη)

Ένα πολύ ωραίο ποίημα, με θέμα έν' "ανόρεχτο ζευγάρι" που στην επόμενη στροφή ή θα χωρίσει ή θα μείνει για πάντα ενωμένο στενάζοντας...

Τα νιάτα μου τα κομμουνιστικά τ’ αλήτικα... (Α')

Πρωτόρθα στην Αθήνα το 1979.

Και γράφτηκα στην πρώτη Γυμνασίου στο Πρώτο Γυμνάσιο-Λύκειο Βύρωνα, πίσω απ’ τον λόφο της Ανάληψης, το επονομαζόμενο τότε και "κόκκινο σχολειό"!

Δωδεκάχρονα παιδιά ήμασταν, δεν ξέραμε τίποτα από μαρξισμό-λενινισμό, απλά θέλαμε κάπου ν’ ανήκουμε, να ’χουμε παρέες να βγαίνουμε και να τη σπάμε στο γυμνασιάρχη μας το θεολόγο, Θεός σχωρέσ’ τον...

Μπήκα με δυο κολλητούς στην ΚΝΕ, αλλά εμείς είχαμε άλλη ψυχοσύνθεση.

Τότε η ΚΝΕ ήταν παρθεναγωγείο.

Ο Φαράκος, άλλος μακαρίτης κι αυτός, είχε επιβάλει στην οργάνωση μια αυστηρή ηθική.

Έπρεπε να είμαστε διαβαστεροί, να μην ξενυχτάμε, να μην πίνουμε, να μην ακούμε αμερικάνικη μουσική, να μην γκομενίζουμε ασύστολα!

Λες κι ήμασταν σε οικοτροφείο παραθρησκευτικής οργάνωσης.

Όμως εγώ με τους δυο κολλητούς είχαμε άλλα ενδιαφέρντα.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά μας τράβαγε το περιθώριο κι ο υπόκοσμος.

Περνάγαμε όλα τα απογεύματα στο Μοναστηράκι και στην Αθηνάς, καθόμασταν σε καταθλιπτικά καφενεία και γνωριζόμασταν με παπατζήδες, φυλακόβιους, χασικλήδες, πουτάνες.

Ήμασταν σεβαστικά παιδιά και δεν βγάζαμε γλώσσα ούτε το παίζαμε κάπως.

Μας άρεσε μόνο να καθόμαστε παραδίπλα και ν’ ακούμε τις παράξενες ιστορίες τους.

Κι εκείνοι, για να μας κουρντίζουν περισσότερο, έβαζαν σάλτσα και παραφούσκωναν τα "κατορθώματά" τους, και φχαριστιόντουσαν που ’χαν πρόθυμο και νεανικό ακροατήριο.

Κανείς ποτέ δεν μας ενόχλησε ούτε μας πείραξε.

Σα να ’μασταν υπό την άτυπη προστασία τους.

Όσο ξεψαρώναμε ξανοιγόμασταν και περισσότερο.

Ήρθαν και τα ζάρια, να και τα τσοντάδικα της Ομόνοιας, ξενύχτια στις ταβέρνες με τα βαρέλια πάνω απ’ τα κεφάλια μας, η κρεαταγορά, τα πατσατζίδικα, τα σουλάτσα στα μπουρδέλα του Μεταξουργείου, τακτικοί θαμώνες στα βρωμοξενοδοχεία ημιδιαμονής στο σταθμό Λαρίσης...

Στα δεκατρία μας ανακαλύψαμε και του Ψυρρή.

Τότε καμιά σχέση με το σημερινό κυριλίκι.

Συχνάζαμε σ’ ένα "ύποπτο" μαγαζί, "στου Μήτσου" το ’λεγαν, στην οδό Ναυάρχου Αποστόλη, λίγο πιο πέρα από κει που πίναμε τις ρακές μας με τον Κώστα τον Αραβανή τις προάλλες.

Όπως καταλαβαίνετε, η Οργάνωση δεν συμφωνούσε με τις γνωριμίες μας.

Δεν θυμάμαι αν μας έδιωξαν ή εμείς φύγαμε πρώτοι.

Αλλά το 1981 έφυγα για Ζωγράφου, ξέκοψα απ’ τους δυο κολλητούς, την ΚΝΕ και του Ψυρρή και ξανάγινα μαθητής...

Ινδία: η "Χώρα των Αγίων" (Ε') - Τους Αγίους δεν τους τεμαχίζουν!

Στο Μπενάρες επισκεπτόμαστε το ναό ενός μεγάλου Αγίου του 16ου αιώνα, του Καμπίρ.

Είχε μαθητές απ’ όλες τις θρησκείες, ιδίως Μουσουλμάνους κι Ινδουιστές.

Μόλις ο Δάσκαλος πέθανε άρχισαν οι τσακωμοί για τον τρόπο που θα γινόταν η νεκρώσιμη τελετή.

Ο Καμπίρ, αγανακτισμένος, αναστήθηκε κι άρχισε να δίνει εντολές:

"Το μισό σώμα μου να κηδευτεί μουσουλμανικά και το άλλο μισό να καεί σύμφωνα με τα ινδουιστικά έθιμα".

Αυτό είπε μόνο κι εξαφανίστηκε...

Όταν οι μαθητές του άνοιξαν το σάβανο βρήκαν μόνο ένα μπουκέτο λουλούδια.

Τα μισά θάφτηκαν στο Μαγκάρ απ’ τους μουσουλμάνους και τ’ άλλα μισά κάηκαν σε πυρά στο Μπενάρες...

Μπενίτο Μουσολίνι (ΣΤ’) - Οι Εγγλέζοι είπαν το ΟΧΙ!

Δυο ήταν τα πρόσωπα-κλειδιά στην επίθεση της Ιταλίας στη χώρα μας.

Ο ένας ήταν ο Τσιάνο, γαμπρός του Μουσολίνι και Υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας.

Ήταν και πιλότος της πολεμικής αεροπορίας με συμμετοχή στο βομβαρδισμό της Θεσσαλονίκης στη 1 Νοέμβρη του 1940.

Στο προσωπικό του ημερολόγιο γράφει για τον βομβαρδισμό αυτό:

"Κατά την επιστροφή μού επιτέθηκαν τα ελληνικά καταδιωκτικά. Ήταν η πρώτη φορά που έτρεχαν πίσω μου κι ομολογώ πως αισθανόμουν πολύ άσχημα"...

Ο Τσιάνο πρωταγωνίστησε και στην κατάληψη της Αλβανίας τον Απρίλη του 1939.

Ταυτόχρονα παρακινούσε τους Γιουγκοσλάβους να επιτεθούν στην Ελλάδα και να καταλάβουν τη Σαλονίκη, τη "φυσική έξοδο των Σέρβων στο Αιγαίο", όπως έλεγε.

Ο δεύτερος ήταν ο Τσέζαρε Ντε Βέκκι, κορυφαίο φασιστικό στέλεχος, Διοικητής της ιταλοκρατούμενης Δωδεκανήσου.

Αυτός κι αν εξωθούσε τον Ντούτσε να επιτεθεί στην Ελλάδα.

Σχεδίαζε μάλιστα να αποβιβαστεί ο ίδιος, επικεφαλής των ιταλικών στρατευμάτων της Δωδεκανήσου, στην Πελοπόννησο!

Αυτός ήταν που έδωσε εντολή σε ιταλικό βομβαρδιστικό της Ρόδου να χτυπήσει ελληνικά πλοία στο λιμάνι της Ναυπάκτου στις 31 Ιουλίου 1940.

Και με δική του εντολή έγινε ο τορπιλισμός της ΕΛΗΣ τον δεκαπενταύγουστο, εν αγνοία της Ρώμης όπως ο ίδιος ο Τσιάνο γράφει στο ημερολόγιό του...

Σ’ αυτό το ημερολόγιο, που στην Ελλάδα έχει ουσιαστικά "θαφτεί", λύνεται και η έντονη διαφωνία των Ελλήνων σχετικά με το ποιος είπε το "ΟΧΙ".

Σύμφωνα με τον Τσιάνο, ο πρεσβευτής Γκράτσι τον διαβεβαίωσε πως ο Μεταξάς είχε αρχικά θετική στάση. Και πως έγινε αδιάλλακτος μόλις επικοινώνησε με τον Βασιλιά και τον Άγγλο πρέσβη.

Οπότε, ας μην τσακώνονται Αριστεροί και Δεξιοί.

Το "ΟΧΙ" δεν το ’πε ούτε ο Μεταξάς ούτε ο Λαός.

Οι Εγγλέζοι το ’παν!

Κι αυτοί έδωσαν, λίγες μέρες αργότερα, εντολή στην κυβέρνησή μας να συνεχίσουν τον πόλεμο εισβάλλοντας στο αλβανικό έδαφος.

Βλέπετε, πολύ βολεύει τους Άγγλους να πολεμούν "δι’ αντιπροσώπου"!

Όπως ακριβώς έκαναν και στη Μικρασία το 1919-1922...

Να σας γνωρίσω την Άθη τη ρεμπέτισσα (Δ’) - Τα μεγαλεία του Ωρωπού...

Στη φυλακή η Άθη ήταν πολύ εφευρετική.

Έφτιανε τοσοδούλικα μπαγλαμαδάκια είτε μ' ένα ξερό κολοκύθι είτε με το κουτί μιας κονσέρβας είτε με το καύκαλο μιας χελώνας που 'πιανε στην αυλή.

Οι μαγκίτισσες κάναν στο κελί της έναν κύκλο, έβαζαν στη μέση το ναργιλέ και φούμερναν το χασισάκι τους...

Η Άθη έπαιζε το μπαγλαμά και κάθε βλάμισσα με τη σειρά της τραγούδαγε μουρμουριστά ένα δίστιχο, όποιο θυμόταν.

Σαν έπεφτε πολύ μεράκι, η Άθη σηκωνόταν και χόρευε ζεϊμπεκάκι.

Κείνη την ιερή ώρα όποιος τολμούσε να τη διακόψει, έπαιζε με το θάνατο.

Στο κεφάλι της ισορροπούσε ένα μπουκάλι τσίπουρο, με τα δόντια της σήκωνε το τραπέζι κι έτσι φορτωμένη πηδούσε σαν αγριοκάτσικο πάνω από κάτι καρέκλες.

Στο κορύφωμα του χορού, εκστασιασμένη σα μαινάδα, η Άθη έκανε αυτό που μόνο οι πολεμοχαρείς ζεϊμπέκηδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τολμούσαν να επιχειρήσουν.

Πάνω στις στροφές του χορού, τραβούσε απ' τον κόρφο της το δίκοπο μαχαίρι και το κάρφωνε απανωτά στις γάμπες της.

Στο τέλος του χορού μια λίμνη αίματος είχε σχηματιστεί στο κέντρο του μικρού της κελιού.

Πες μας τώρα ρε Αθούλα για τα μεγαλεία του Ωρωπού...

Μπενίτο Μουσολίνι (Ε’) - "Εγώ νίκησα τους Έλληνες"!

Την εξέλιξη του ελληνοϊταλικού πολέμου την ξέρουμε όλοι, δεν χρειάζονται επαναλήψεις.

Την αποτυχία του ο Μουσολίνι την απέδωσε στην κακοκαιρία, στην "αποστασία των Αλβανών", στους Βουλγάρους που επέτρεψαν στην Ελλάδα να αποσύρει 8 μεραρχίες απ’ τη Θράκη, αλλά και στην ... αναντρία του ιταλικού στρατού!

Είχε να το λέει με παράπονο ο Ντούτσε πως στο αλβανικό μέτωπο μόνο ένας στρατηγός του είπε στους Ιταλούς φαντάρους: "Άκουσα πως είστε καλοί οικογενειάρχες. Αυτό είναι καλό. Αλλά μόνο για τα σπίτια σας, όχι για δω! Εδώ πρέπει να είστε κλέφτες, δολοφόνοι, βιαστές"...

Ο Μουσολίνι κατηγορούσε τους Ιταλούς πως είναι "φυλή προβάτων", και χαιρόταν όταν χιόνιζε γιατί "έτσι θα πεθάνουν πολλοί καχεκτικοί κι η ιταλική φυλή θα καλυτερέψει"!

Τον Μάρτιο του ’41 ο Ντούτσε εξαπέλυσε στην Αλβανία την περιβόητη "εαρινή αντεπίθεση".

Είχε κι αυτή την ίδια παταγώδη αποτυχία.

Συνετρίβη ακόμη κι η επίλεκτη μεραρχία του, οι "Λύκοι της Τοσκάνης".

Τον Απρίλιο του ’41 οι Γερμανοί κατέλαβαν με περίπατο την Ελλάδα.

Αλλά ο Μουσολίνι έσπευσε να διεκδικήσει τις δάφνες της νίκης:

"Οι Γερμανοί πέρασαν γιατί οι Έλληνες είχαν συγκεντρώσει όλες τους τις δυνάμεις εναντίον μας. Θεωρούσαν καλύτερο να νικηθούν απ’ τη Γερμανία παρά απ’ την Ιταλία".

Σ’ αυτό δεν είχε κι άδικο...