Η γέννηση του Ιησού, το προπατορικό αμάρτημα κι ο παραλογισμός των χριστιανικών μύθων!

Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα κι είναι καιρός νομίζω να θεολογήσουμε λίγο, με το δικό μας ιδιαίτερο τρόπο.

Πάντα με απασχολούσε το ερώτημα: "Πώς μεταδίδεται στους ανθρώπους το προπατορικό αμάρτημα;".

Αφού αποκλείσουμε την περίπτωση να μεταδίδεται όπως οι ιώσεις με την αναπνοή, την επαφή με μολυσμένες επιφάνειες κλπ, καταλήγουμε στα εξής ενδεχόμενα:

Α) Μέσω των γυναικείων ωαρίων. Κι αυτό αποκλείεται γιατί ο Χριστός γεννήθηκε από γυναίκα, προήλθε δηλαδή από γυναικείο ωάριο, κι εντούτοις ήταν απαλλαγμένος του προπατορικού.

Β) Μέσω του τοκετού. Κι αυτό αποκλείεται για τον αμέσως παραπάνω λόγο.

Γ) Μέσω της σεξουαλικής πράξεως. Το ενδεχόμενο αυτό καταρχήν δεν αποκλείεται και αποτελούσε τη δημοφιλέστερη εκδοχή των κομπλεξικών κι ανέραστων χριστιανών.

Σήμερα, όμως, με τη βοήθεια της επιστήμης (τεχνιτή γονιμοποίηση κλπ) γεννιούνται άνθρωποι χωρίς να έχουν συλληφθεί με σεξουαλική πράξη. Άρα, οι άνθρωποι αυτοί θα έπρεπε να ήταν απαλλαγμένοι απ’ την κατάρα των προπατόρων, να ήταν όπως οι πρωτόπλαστοι μόλις βγήκαν απ’ τα τέλεια χέρια του Θεού πριν την Πτώση, δηλαδή σχεδόν τέλειοι και πάντως άφθαρτοι κι αθάνατοι! Αλλά κάτι τέτοιο προφανώς δεν συμβαίνει, οπότε το προπατορικό δεν μεταδίδεται ούτε με το σεξ...

Δ) Οπότε τι μένει; Μα το αντρικό σπέρμα φυσικά, δηλαδή το γενετικό υλικό που παράγουν οι αντρικοί όρχεις! Η εκδοχή αυτή φαίνεται θεολογικά έγκυρη καθώς η Εκκλησία μας υπερτονίζει την "άσπορη" σύλληψη του Χριστού.

Εδώ αρχίζουν όμως άλλα προβλήματα: Ακόμα κι αν δεχθούμε πως ο Χριστός συνελλήφθη χωρίς σεξουαλική πράξη, θα έπρεπε υποχρεωτικά να έχει εισέλθει στη μήτρα, έστω και θαυματουργικώς δια του Αγίου Πνεύματος, το αντρικό γενετικό υλικό (δηλαδή ο "σπόρος")! Γιατί χωρίς αυτό ο Ιησούς αφενός μεν θα είχε γεννηθεί γυναίκα (λόγω ελλείψεως χρωμοσώματος Ψ), αφετέρου δεν θα ήταν "πλήρης" άνθρωπος, όπως διδάσκει η Εκκλησία, αλλά ένα παράξενο ον με εξωτερική εμφάνιση άντρα και γενετικό υλικό γυναίκας!

Κάτι τέτοιο όμως επίσης το αποκλείει η Εκκλησία μας.

Συμπέρασμα: Το προπατορικό αμάρτημα, ακόμα κι αν συνέβη, που δεν συνέβη!, δεν μεταδίδεται με κανέναν τρόπο από άνθρωπο σε άνθρωπο!

Και καλά θα κάνει να σταματήσει κάποτε να μας παραμυθιάζει η Εκκλησία...

Απ’ τη "Βαρβάρα" στη ... "Μαρίκα τη δασκάλα"!

Γράφαμε χθες για τον πουριτανικό ψευτοηθικισμό της περιόδου Μεταξά.

Τελικά, αυτό που απαγορευόταν δεν ήταν η ακολασία αλλά η γνωστοποίησή της.

Κι αφού δεν υπήρχε αντιπολίτευση, ελευθεροτυπία και δικαστικός έλεγχος, τη σάπια πραγματικότητα την απεικόνιζε μόνο το λαϊκό τραγούδι.

Γι’ αυτό κι η "ανήθικη Βαρβάρα" έπρεπε ν’ απαγορευτεί κι ο δημιουργός της να διωχθεί ποινικά προς παραδειγματισμό.

Το τραγούδι "προσέβαλλε την ελληνικήν φυλήν"!

Άσε που η τεράστια επιτυχία του και το κρυφο-αντιστασιακό περιεχόμενό του (όλη η Αθήνα ήξερε πως αναφερόταν στη ζωηρή κόρη του Μεταξά) περνούσε αρνητικό μήνυμα στους προστάτες του δικτάτορα, δηλαδή στο Παλάτι και στους Άγγλους.

Οι τελευταίοι ήταν αποφασισμένοι, μόλις διαπίστωναν "δυσαρμονία" της κυβέρνησης Μεταξά με το λαϊκό αίσθημα, να αντικαταστήσουν τον δικτάτορα με τον αγγλόφιλο πρώην πρωθυπουργό Αντρέα Μιχαλακόπουλο.

Η δίκη του Τούντα, που ’γραψε τη "Βαρβάρα", έγινε παραμονές Χριστουγέννων του 1936.

Οι δικηγόροι έλεγαν πως το τραγουδάκι ήταν κωμικό κι όχι άσεμνο, κι αναρωτιόντουσαν τι το προκλητικό υπάρχει στην προσπάθεια μιας νεαράς Αθηναίας να ψαρέψει με το καλάμι της έναν κέφαλο στη Γλυφάδα...

Τελικά, ο Τούντας την έφαγε στ’ αυτία, αλλά το ’λεγε η περδικούλα του και δεν το ’βαλε κάτω.

Κράτησε την ίδια μελωδία κι άλλαξε τα λόγια της "Βαρβάρας" με τη "Μαρίκα τη δασκάλα", μια τσιγκούνα μικροαστή που στερούνταν τα βασικά για να επενδύει σε ακίνητα...

Ο κοσμάκης άκουγε τη "Μαρίκα τη δασκάλα" αλλά αμέσως έφερνε στο νου του τη "Βαρβάρα" και την κόρη του Μεταξά κι έτσι φούντωναν τ’ αστεία και τα πειράγματα για την οικογένεια του δικτάτορα.

Η Μεταξική δικτατορία προσπάθησε ν’ αλώσει το λαϊκό τραγούδι εκ των έσω.

Αλλά κανένας δημιουργός δεν έγραψε λαϊκό τραγούδι που να εξυμνεί το καθεστώς της 4ης Αυγούστου.

Ας ακούσουμε τώρα τη "Μαρίκα τη δασκάλα"...

Ο Μεταξάς, η "Βαρβάρα" κι ο... Κώστας ο Αραβανής!

Οι σημερινές Ελληνίδες είναι οι πιο κρυόκωλες έβερ!

Μπορεί τα παλιότερα χρόνια να υπήρχε πολύ ηθικολογία και υποκριτικός πουριτανισμός, αλλά οι κοπελιές της έδιναν και καταλάβαινε της αχλαδιάς!

Μίλησα πρόσφατα με μια γιαγιά που επί Μεταξά ήταν στην ΕΟΝ, την οργάνωση της Εθνικιστικής Νεολαίας του.

"Εσύ ρε γιαγιά πώς και μπήκες στην ΕΟΝ ενώ ήσουν δημοκράτισσα;", τη ρώτησα.

Κι έκατσε και μου τα ’πε όλα η γιαγιούλα με το νι και με το σίγμα.

Πως ζούσε σ’ ένα κωλοχώρι και πως περίμενε πώς και πώς να κάνει μια κεντρική εκδήλωση η ΕΟΝ για να ’ρθει στην Αθήνα ως "αντιπρόσωπος".

Και φυσικά, μετά τα εθνικοσοσιαλιστικά σεμινάρια γινόταν ... της πουτάνας το κάγκελο!

Τέτοιες μέρες το 1939 η Αθήνα ήταν γεμάτη από Εγγλέζους στρατιώτες.

Οι Αθηναίες τσούπρες, δήθεν ενθουσιασμένες με τις νίκες του ελληνικού στρατού στην Αλβανία, έπεφταν γεμάτες ευγνωμοσύνη στις αγκαλιές των Εγγλέζων.

Ως κι η κόρη του Μεταξά, επικεφαλής των γυναικών της ΕΟΝ, αναγκάστηκε να βγάλει επίσημη ανακοίνωση που καλούσε τις νεάνιδες σε αυτοσυγκράτηση.

Βασικό επιχείρημα: έτσι όπως κάνετε σαν ξελιγωμένες, εκθέτετε ολόκληρο το έθνος! Οι Εγγλέζοι όταν γυρίσουν στην πατρίδα τους θα λένε πως οι Ελληνίδες είναι "εύκολες" και θα δυσφημίζεται η ράτσα!

Μια και πιάσαμε στο στόμα μας την κόρη του Μεταξά, ας πούμε κι αυτό.

Το πρώτο ρεμπέτικο τραγούδι που λογοκρίθηκε ήταν "Η Βαρβάρα" του Τούντα.

Το τραγουδάκι ήταν σκωπτικό και σατίριζε τις κόρες των πλούσιων οικογενειών που ζούσαν στην Κηφισιά αλλά πήγαιναν στη Γλυφάδα για να ξεσαλώσουν.

Καμιά απ’ τις δυο κόρες του Μεταξά δεν λεγόταν "Βαρβάρα", αλλά όλη η Αθήνα ήξερε πως το τραγουδάκι ήταν αντιστασιακό και μιλούσε για κείνες!

Αφιερωμένο στον Γλυφαδιώτη τον Κώστα τον Αραβανή, που μια "Λαϊδα" τον αποκαλεί "ωραίο"...

Μπενίτο Μουσολίνι (Θ΄) - Ως κι ο Βενιζέλος τον θαύμαζε!

Αν διαβάσει κανείς τον ξένο τύπο θα δει πως περισσότερο κι απ’ την χρεοκοπία της Ελλάδας φοβούνται την εξαγωγή του "φασιστικού μικροβίου"!

Αν σε μια ευρωπαϊκή χώρα, έστω μικρή κι ασήμαντη σαν την Ελλάδα, συγκροτηθεί μια ακροδεξιά κυβέρνηση (για κει πάει το πράμα), τότε ανοίγουν οι ασκοί του Αιόλου.

Έτσι είχε γίνει και το 1922 όταν οι Φασίστες του Μουσολίνι ανέλαβαν την εξουσία.

Τα φασιστικά κόμματα κι οι φασιστικές κυβερνήσεις άρχισαν να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια σ’ όλη την Ευρώπη.

Στη χώρα μας μέχρι κι η ηγεσία των Φιλελευθέρων φλέρταρε με το Φασισμό!

Το 1933 ο στρατηγός Πλαστήρας προσπαθούσε να πείσει τον Βενιζέλο για την επιβολή δικτατορίας κατά τα ιταλικά πρότυπα.

"Σκέφτομαι να πάω στους συνοικισμούς, να ξεσηκώσω τους πρόσφυγες, να τους φέρω στην πόλη για να ζητήσουν εγκαθίδρυση δικτατορίας", έλεγε στο Βενιζέλο ο ήρωας της Μικρασίας. Και συνέχιζε: "Θα κάνουμε ό,τι και στην Ιταλία που χάρις στο φασισμό προοδεύει".

Κι ο Βενιζέλος του απάντησε: "Πείσε πρώτα τον Μουσολίνι να έρθει στην Ελλάδα, και τότε το ξανασυζητάμε"!

Τελικά οι Βενιζελικοί το επεχείρησαν το "Κίνημα" τον Μάρτη του 1935, αλλά απέτυχαν παταγωδώς κι ηγεσία τους, για ν’ αποφύγει τα στρατοδικεία, βρήκε καταφύγιο στα ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα.

Η φασιστική κυβέρνηση του Μουσολίνι πρόσφερε ασυζητητί άσυλο στους πραξικοπηματίες Φιλελεύθερους. Τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια;

Οι Άγγλοι μυρίστηκαν εγκαίρως πως ο Βενιζέλος "κάνει νερά" και στρέφεται προς τον Μουσολίνι, γι’ αυτό μεθόδευεσαν την παλινόρθωση του αγγλόφιλου Βασιλιά Γεώργιου του Β’!

Αλλά εκτός του Πλαστήρα υπήρχε κι άλλος επίδοξος δικτάτορας, ο πατριώτης μου απ’ τον Προυσσό Ευρυτανίας, ο στρατηγός Κονδύλης!

Αυτός αρχικά ήταν Βενιζελικός, αλλά επειδή γούσταρε να γίνει ο "Έλληνας Ντούτσε", το γύρισε σε φιλοβασιλικός. ονοιρευόμενος μια βασιλική φασιστική δικτατορία.

Τον Οκτώβρη του 1935 ο Κονδύλαρος επισκέφτηκε την Ιταλία και δεν παρέλειψε να εγκωμιάσει τον Μουσολίνι: 

"... Όταν μετά τον Πόλεμο (εννοούσε τον Πρώτο Παγκόσμιο) έπνευσε άνεμος ερημώσεως εκ Ρωσίας (εννοούσε την Οκτωβριανή Επανάσταση) είδαμε έναν μόνο άντρα να ορθώνει το ανάστημά του, κι αυτός ήταν Ιταλός, ο Ντούτσε!. Αυτόν ήδη εμιμήθη η Γερμανία και σε όλα τα έθνη υπάρχουν ήδη φασιστικοί πυρήνες"...

Το 1936 μοιάζει λίγο με το δικό μας 2012-3. 

Όπως τώρα συνεργάζονται οι πρώην "ορκισμένοι" εχθροί (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ) έτσι και τότε Βενιζελικοί και Βασιλικοί ενώθηκαν εναντίον του "κομμουνιστικού κινδύνου".

Στις 25 Απρίλη 1936 τα δυο κόμματα έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στο Μεταξά, που τέσσερις μήνες αργότερα επέβαλε δικτατορία.

Τέτοιο σενάριο υπάρχει και σήμερα, και το ’χω ξαναγράψει: γίνονται σύντομα εκλογές, τις κερδίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση συνεργασίας που σχηματίζει αποτυγχάνει παταγωδώς και στην εξουσία ανεβαίνει με δημοκρατικές εκλογές μια ακροδεξιά κυβέρνηση που μας βγάζει απ’ την ευρωζώνη και επιβάλει δικτατορία!

Πάντως το 1936, εκτός της Δικτατορίας Μεταξά, συνέβησαν πολλά περίεργα πράγματα.

Μεταξύ άλλων πέθαναν μαζεμένοι όλοι σχεδόν οι ισχυροί πολιτικοί άντρες που θα μπορούσαν να μπουν εμπόδιο στο Μεταξά!
Το Γενάρη πέθανε ο πρώην Δικτάτορας-πρωθυπουργός Κονδύλης, από υπερκόπωση είπαν.

Τον Μάρτη πέθανε στο Παρίσι από "συγκοπή καρδιάς" ο Βενιζέλος.

Τον Απρίλη τους ακολουθεί στον τάφο ο μετριοπαθής εν ενεργεία πρωθυπουργός Κώστας Δερμετζής.

Τον Μάη ο αρχηγός του Λαϊκού Κόμματος και πρώην πρωθυπουργός Παναγής Τσαλδάρης και το φθινόπωρο ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξανδρος Παπαναστασίου!

Πολλά λέχθηκαν γι’ αυτό το μυστήριο θανατικό. Κάποιοι μίλησαν και για "αγγλικό δάχτυλο", ειδικά στην περίπτωση του Δεμερτζή!

Πάντως, τότε ήταν που έγραψε κι ο Βαμβακάρης το παρακάτω τραγουδάκι:

Ερωτοτροπίες...

Ταξίδεψα πολύ

σε μέρη που ποτέ μου δεν είδα.

Καυχιέται πως μου ξέφυγε

ο άνεμος.

Τι ανόητος!

Τον ανάσαινα...

Αγωνιώ και σκορπίζομαι

τον ρόλο μου αναζητώντας.

Λατρευτή φυλακή η μνήμη.

Κάπου έχω αφήσει μισοτελειωμένο

το πρώτο μου βιβλίο

... μου έλλειπαν οι ήρωες.

Ερήμην μας κυλάνε οι εποχές.

Ερήμην -ευτυχώς-

κι οι εκπλήξεις.

(Όχι πως είμαι γυμνός μες στη βροχή.

Όχι...

Απλά βρέχει)

Δεν ξέρω τι φοβάμαι περισσότερο.

Τη μοναξιά ή την πολυκοσμία?

Την απραξία ή τη δημιουργία?

Μιλάω τόσο πολύ

αλλά δεν λέω λέξη.

(Οι άλλοι?

τ΄αυτιά τους στη λογική σφαλίζουν

στ' άκρα η σκέψη τους αποκοιμιέται)

Νύχτα χωρίς συντηρητικά.

Αδειάζω ένα μπουκάλι κρασί

μέσα μου σταφίδα γίνεται.

Η νύχτα βαθαίνει

μασάω σπαραγμούς.

Κι έχω ένα βάρος απόψε!

Σε κουβαλάω ακόμα βλέπεις...

Σαν άπιαστο φως πυγολαμπίδας 

αυτός μου ο έρωτας.

Μου κράτησες περίοπτη θέση

στην τροπαιοθήκη σου.

Δεν έγραψες τ’ όνομά μου. 

Μόνο... "σπάνιο είδος"!

Τα εσώρουχά σου από μόνα τους

ήταν μικρές αμαρτίες.

Η καυτή ανάσα

θέριευε τον πόθο για "περισσότερο".

Επαφή και τέλειωμα...

Πηγαίνεις πάντα

κει που το σώμα σου σε πάει.

Δίχως τύψεις κι ενοχές...

Κι εγώ...

διάφανος όπως όλοι οι ερωτευμένοι.

Βουλιάζει το καράβι μου

κι αμέριμνος βάφω την κουπαστή...

(Πάντα ερωτοτροπούσα με τους δαίμονες

όταν οι άγγελοι

στην αγκαλιά τους μ’ είχαν...)

Η Άθη η Ρεμπέτισσα έφτασε πολεμώντας μέχρι τον Σαγγάριο!

Ξημερώματα 2 Μαΐου του 1919 τα ελληνικά μεταγωγικά πλεύρισαν το λιμάνι της Σμύρνης κι από μέσα άρχισαν ν’ αποβιβάζονται τα γαλανόλευκα στρατά.

Η Αθούλα εντελώς αυθόρμητα χώθηκε ανάμεσα στα ευζωνάκια και παρήλασε μαζί τους στην προκυμαία, δίνοντας μάλιστα και το σύνθημα:

Τους Πασάδες με το φεσ’

ιμένα σαν μ’ αρέσ’

τους στέλνω με μια τσαρχιά

στο διάολο πεσκέσ’

Την Άθη εθνικίστρια δεν μπορείς να την πεις, αλλά, πώς να το κάνουμε, παρασύρθηκε απ’ την υστερία των ημερών, κατατάχθηκε εθελοντικά στο Σύνταγμα Ευζώνων κι έφτασε πολεμώντας λίγο έξω απ’ την Άγκυρα.

Έλα όμως που το καλοκαίρι του ’22 τα πράγματα ήρθαν τούμπα.

Η κατάσταση στο μέτωπο έγινε τραγική, ο ανεφοδιασμός άθλιος, τα φαντάρια πείναγαν κι η Αθούλα χώνονταν κάτω από καμιά γελάδα να ρουφήξει το γαλατάκι της...

Οι φαντάροι αγανακτισμένοι, σε ένδειξη διαμαρτυρίας, πέταγαν σάπιες ρέγγες στο δρόμο που θα πέρναγαν οι αξιωματικοί.

Η Άθη η Ρεμπέτισσα διαμαρτυρόταν με τον τρόπο της, σκαρώνοντας τραγουδάκια:

Αν είσαι μάνα και πονείς

έλα στη Σμύρνη να με δεις.

Έλα στα παραπήγματα

εκεί στα μαύρα μνήματα.

Τι σου ’κανα κυρ λοχαγέ

κι εσένα κυρ λοχία

και μ’ έριξες στη φυλακή

χωρίς καμιά αιτία.

Κυρ λοχαγέ, κυρ λοχαγέ

μας έσπασες τον αργιλέ.

Τον έσπασε η μανδύα σου

γαμώ την Παναγία σου.

Κυρ λοχαγέ μου το και το

δεν είν’ συσσίτιο αυτό

όλο σούπα με πατάτες

και νερόβραστες ντομάτες.

Κυρ λοχαγέ μου δεν μου λες

πού βρίσκεις συ χαλβά κι ελίες

και μας σερβίρεις φυλακή

τα βράδια για "ξηρά τροφή";

Το τραγουδάκι αυτό, που πρωτακούστηκε στις στρατιωτικές φυλακές της Μικρασίας, το διασκεύασαν αργότερα οι ρεμπέτες ως εξής:

Κουίζ: ποιο ήταν το ανθελληνικότερο κράτος έβερ;

Στο σχολειό ένα απ’ τα δημοφιλέστερα παραμύθια που μας τάιζαν ήταν πως η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν "ελληνική" και πως οι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες ήταν "Έλληνες"!

Τεράστια ψεύδη!

Όπως έχουμε ξαναγράψει, ο μόνος Έλληνας Αυτοκράτορας του Βυζαντίου ήταν γυναίκα, και συγκεκριμένα η Ειρήνη η Αθηναία.

Αλλά η γυναίκα αυτή ήταν η ντροπή της ελληνικής φυλής.

Για να παραμείνει στο θρόνο τύφλωσε το γιο της στο ίδιο το δωμάτιο που τον γέννησε.

Κι ενώ παντρολογιόταν με τον Καρλομάγνο, είχε παραδώσει το κράτος στα νύχια των καλογέρων.

Το μόνο "ελληνικό" που είχε αυτή η γυναίκα ήταν η ειδωλολατρεία, γι’ αυτό και υποχρέωσε τους Επισκόπους της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου να πάρουν εικονόφιλες αποφάσεις.

Το αιμοβόρικο αυτό γύναιο τιμά η Εκκλησία μας επειδή επέτρεψε την καλογεροκρατία και την σανιδολατρεία...

Για να δείτε πόσο "ελληνική" ήταν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα απ’ τον Ιουστινιάνειο Κώδικα, το βασικότερο νομοθέτημα της εποχής εκείνης που ίσχυσε πάνω από 1.000 χρόνια.

Διαβάστε λοιπόν.... "αλητήριοι, ανόσιοι, μισαροί, νοσηροί, μανιώδεις, διεφθαρμένοι και πλανεμένοι"  Έλληνες:

«Επειδή μερικοί συνελήφθησαν, αν και αξιώθηκαν το χριστιανικό βάπτισμα, διακατεχόμενοι από την πλάνη των ανόσιων μυσαρών Ελλήνων, να διαπράττουν εκείνα που δικαιολογημένα εξοργίζουν το φιλάνθρωπο θεό…

Αυτοί θα υποβληθούν στην αντίστοιχη τιμωρία και μάλιστα με πνεύμα επιείκειας αν επιμείνουν στην πλάνη των Ελλήνων θα υποβληθούν στην εσχάτη των ποινών. Αν δεν έχουν αξιωθεί ακόμα το σεβαστό βάπτισμα, θα πρέπει να παρουσιαστούν στις ιερότατες εκκλησίες μας, μαζί με τις συζύγους και τα παιδιά τους και μαζί με όλους του οίκου τους για να διδαχθούν την αληθινή πίστη των Χριστιανών.

Αφού διδαχθούν και αποβάλλουν την πλάνη που τους διακατείχε προηγουμένως, θα πρέπει να ζητήσουν το σωτήριο βάπτισμα. Διαφορετικά, ας γνωρίζουν ότι, αν παραμελήσουν να το κάνουν, δεν θα έχουν κανένα πολιτικό δικαίωμα, ούτε θα τους επιτραπεί να είναι ιδιοκτήτες περιουσίας, ούτε κινητής, ούτε ακίνητης. ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΦΑΙΡΕΘΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ και θα εγκαταλειφθούν στην ένδεια και, επιπλέον, θα υποβληθούν στις έσχατες τιμωρίες.

Θα παρεμποδίσουμε δε κάθε μάθημα που διδάσκεται από όσους πάσχουν από τη νόσο και τη μανία των ανόσιων Ελλήνων, ώστε προσποιούμενοι ότι διδάσκουν, να μην μπορούν πια να διαφθείρουν τις ψυχές των μαθητών τους με δήθεν αλήθειες. Αν φανεί κάποιος τέτοιος άνθρωπος και δεν τρέξει στις εκκλησίες μας, μαζί με όλους τους συγγενείς και τους οικείους του, θα τιμωρηθεί με τις προαναφερθείσες ποινές.

Όσοι δε, έχουν κάποιο στρατιωτικό ή άλλο αξίωμα ή μεγάλη περιουσία και για να κρατήσουν τα προσχήματα ήλθαν ή πρόκειται να έλθουν να βαπτισθούν, αλλά αφήνουν τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους και τα υπόλοιπα μέλη του οίκου τους μέσα στην ελληνική πλάνη, διατάσσουμε να δημευθεί η περιουσία τους, να αποκλεισθούν από τα πολιτικά δικαιώματά τους και να υποβληθούν σε αντάξιες τιμωρίες, αφού είναι φανερό ότι πήραν το βάπτισμα χωρίς καθαρή πίστη. Θεσπίζουμε αυτούς τους νόμους για τους αλητήριους Έλληνες»