Η Άθη η Ρεμπέτισσα στο αλβανικό μέτωπο!

Η Αθούλα μπορεί να ήταν τύπισσα του περιθωρίου αλλά, όλα κι όλα, το ’χε τάμα και πάγαινε κάθε δεκαπενταύγουστο στη Μεγαλόχαρη.

Έτσι έτυχε να ’ναι στο λιμάνι της Τήνου τη στιγμή που οι Ιταλέζοι τορπίλαγαν την "Έλλη".

Μέσα στο γενικό χαμό, εκείνη σκάρωσε, όπως συνήθιζε σε τέτοιες στιγμές, ένα τραγουδάκι:

Στης Τήνου την πανήγυρη τορπίλισαν την Έλλη

οι ύπουλοι, οι άναντροι, οι χάρτινοι φρατέλοι.

Σκότωσαν προσκυνητές πάνω στη λειτουργία

παράλυτους, αόμματους, κι έκλαιγε η Παναγία!

Όταν σε δυο μήνες κηρύχθηκε ο πόλεμος, η Αθούλα έτρεξε να καταταχθεί στο στρατό κι ας είχε και περίοδο.

Πήρε απ’ το Φρουραρχείο το Φύλλο Πορείας και τραβώντας για το Μέτωπο, έγραψε κι άλλο τραγουδάκι:

Καιρός πια το μπουζούκι μου, στο πλάι να τ’ αφήσω

να πάρω το ντουφέκι μου, να πάω να πολεμήσω.

Δεν το βαστάει το σπλάχνο μου να κάθομαι εδώ πέρα

και τα παιδιά να πολεμούν κει πάνου νύχτα-μέρα.

Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που η Άθη η Ρεμπέτισσα στρατεύεται στο πλευρό του επίσημου κράτους!

Μην ξεχνάμε πως ήταν φύση ρέμπελη, αναρχική κι επαναστατική. Κι αυτό φάνηκε απ’ την πρώτη μέρα που κατατάχθηκε στο στρατό. Εκεί τα βρήκε κάπως σκούρα η Αθούλα, και το βράδυ, σε μια σκοπιά, έγραψε σ’ ένα τσιγαρόχαρτο το περίφημο ρεμπέτικο "Η αγύμναστη": 

Όσο και να το λέγανε πολλοί, ποιος να το φανταζόταν

πως μια ρεμπέτισσα Σμυρνιά φαντάρος θα ντυνόταν!

Κι όμως με βάλαν στη γραμμή, σε "φάλαγγα κατ’ άντρα"

και με διπλοκλειδώσανε στου πεζικού τη μάντρα.

Ο κυρ λοχίας ο φτωχός, ωσότου να με μάθει

το "παρά πόδα" και το "αλτ", ο δόλιος είχε πάθει.

Μπορεί στην πειθαρχία να ’παιρνε μηδέν η Αθούλα, αλλά όταν άναβε το πελεκούδι αρίστευε!

Στο Καλπάκι πήρε μόνη της παραμάζωμα τους Κένταυρους, τη θωρακισμένη επίλεκτη ιταλική μεραρχία.

Το ίδιο βράδυ έγραψε το παρακάτω τραγουδάκι:

Γι’ αγοράκια δε με νοιάζει

ούτε βάζω πια μαράζι

συντροφιά έχω τη λόγχη

τη γλυκιά μου ξιφολόγχη.

Αγκαλιά μ’ αυτή κοιμάμαι

τους Κενταύρους δε φοβάμαι

θαύματα μ’ εκείνη κάνω

στις βουνοκορφές απάνου

Απ’ το ημερολόγιο ενός άρρωστου Γαύρου (Δ’ - Στο γήπεδο με τους προκλιμακτήριους φίλους μου!)

Σαν ήμασταν πιτσιρήδες, το μεγάλο μας άγχος ήταν πώς θα μπαίναμε τζαπαρία την Κυριακή στο γήπεδο.

Και τι δε σκαρφιζόμασταν. Μέχρι και τους συνοδούς αναπήρων παριστάναμε...

Ώσπου να μπλέξω με την ΚΝΕ, ο Θρύλος ήταν η μοναδική διασκέδαση της βδομάδας.

Ο μόνος τρόπος ν’ απαλλαγώ απ’ το εφήμερο.

Μεγάλη υπόθεση να νιώθεις νικητής και "σπουδαίος", έστω και για δυο ωρίτσες, έστω και μ’ ένα γκολ!

Κατεβαίναμε στο Καραΐσκάκη με τον ηλεκτρικό. Ένα τσούρμο αγόρια, με τα χέρια στις τσέπες, και λέγαμε συνεχώς "μαλάκα μου" και "πούστη μου", και δως του παφ πουφ το τσιγάρο...

Και στην κερκίδα την παλιά, με τα τσιμέντα, μασάγαμε λιόσπορο, όχι τον άσπρο αλλά τον μαύρο, που ’χε τη μισή τιμή και τον λέγαμε "μπατιρόσπορο"...

Πάω και τώρα πού και πού στο γήπεδο, με κάτι φίλους προκλιμακτηριακούς, αληθινά φαντάσματα του ένδοξου παρελθόντος μας.

Όλη την ώρα γκρινιάζουμε, όλο κάτι μας φταίει. Μη κρυώσει ο κώλος μας, μη βραχύ το γκριζιασμένο μαλλί μας, μη τρέξει η μυτούλα μας...

Αλλά ας μην τα σκέφτομαι και φρικάρω.

Ξαναγυρίζω στην εποχή που "δεν καταλαβαίναμε Χριστό". Που καθόμαστε 4 ώρες μες στη βροχή για να δούμε τον Αναστώ. Και στο καπάκι, μες στη λασπουριά στο λόφο πίσω απ’ την Ανάληψη του Βύρωνα, μπαλαμουτιαζόμασταν με την κόρη του φούρναρη! Πλάθαμε κουλουράκια με τα δυο χεράκια κι άλλα εγκεκριμένα απ’ το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων παιχνιδάκια...

Έγραφα τις προάλλες για τη βία στα γήπεδα. Εύκολα την καταδικάζεις, αλλά έλα και στη θέση μας. Πρέπει κάπου να εκτονωθούμε. Από παντού είμαστε πρεσαρισμένοι!

Το πουλί μας είναι κοντόκαννο, στο σπίτι η κυρά μάς παντοφλιάζει, η γκομενίτσα που μας ανανέωνε αρχίζει να πατσουριάζει, η μουνάρα που κυνηγάμε μάς χυλοπιτιάζει, στη δουλειά τ’ αφεντικό μάς κάνει ρόμπες κάθε μέρα, οι λογαριασμοί απλήρωτοι, τα χρέη μαζεύονται βουνά κι όσοι έχουμε κάνει παιδιά μάς γαμάνε ασάλιωτα...

Πόσο σοφοί ήταν οι λεγόμενοι "αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι"; (E’ - Ο Πυθαγόρας)

Αν για τους προγενέστερους Ίωνες φιλοσόφους έχουμε μόνο σοβαρές ενδείξεις για τις ανατολίτικες επιρροές τους, για τον Πυθαγόρα έχουμε και αποδείξεις.

Ο Σάμιος φιλόσοφος (570-496 π.Χ.) έζησε πολλά χρόνια στην Αίγυπτο και στη συνέχεια στη Βαβυλώνα. Κατά πάσα πιθανότητα εντάχθηκε και στο φαραωνικό ιερατείο.

Ο χώρος που κυρίως έδρασε ήταν η Κάτω Ιταλία, και συγκεκριμένα ο Κρότωνας και το Μεταπόντιο.

Εκεί ίδρυσε μια μυστική θρησκευτικο-πολιτική οργάνωση (κάτι σαν τους μεταγενέστερους Μασόνους) που απέκτησε μεγάλη πολιτική δύναμη κι επιρροή.

Ως προσωπικότητα ήταν αμφιλεγόμενη. Ο Ηράκλειτος μιλούσε απαξιωτικά γι' αυτόν, αποκαλώντας τον "απατεώνων αρχηγό"!

Στη διδασκαλία του Πυθαγόρα συνυπάρχουν τα πιο ετερόκλητα στοιχεία: μαθηματικά, ορθολογισμός, θρησκευτική ενατένιση, μυστικισμός, επιστημονικότητα.

Θεωρούσε πως το Σύμπαν είναι το πρότυπο της αρμονίας, της τελειότητας και της τάξης. Βέβαια, σήμερα ξέρουμε πως η συμπαντική τάξη είναι μύθος. Και θα το διαπιστώσουμε κι εμπειρικά όταν σβήσει ο ήλιος μας ή όταν ένα άλλο ουράνιο σώμα συγκρουστεί με τη Γη...

Ο Πυθαγόρας ακολούθησε τη διδασκαλία των Ορφικών, των Ινδουιστών και των Αιγυπτίων σοφών. Δεχόταν πως η ψυχή είναι μέρος της αθάνατης θείας ουσίας. Πίστευε στη σαφή διάκριση σώματος-ψυχής και στη μετενσάρκωση ως καθαρτικής διαδικασίας της ψυχής προκειμένου να ενωθεί με το θείο, δηλαδή να ενταχθεί κι αυτή στην αρμονία του σύμπαντος.

Στα μαθηματικά έδινε μεταφυσική διάσταση. Αντιμετώπιζε όλη τη φύση ως απεικόνιση αριθμών. Οι αριθμοί αποτελούν τις απαρχές των όντων.

Δίδασκε πως το Σύμπαν δημιουργήθηκε από τη Μονάδα. Κι έκανε ορισμένες εύστοχες κοσμολογικές παρατηρήσεις, όπως ότι η γη είναι στρόγγυλη, κινείται και δεν αποτελεί το κέντρο του κόσμου.

Όμως ο δογματισμός του τον οδήγησε και σε λάθη. Στην εποχή του επικρατούσε η άποψη πως τα ουράνια σώματα ήταν εννέα. Ο Πυθαγόρας όμως υποστήριζε πως υπήρχε κι ένα δέκατο, αφανές, σώμα που το ονόμαζε "αντι-γη"! Κατέληξε στο συμπέρασμα αυτό γιατί θεωρούσε πως μόνος τέλειος αριθμός είναι το Δέκα, άρα το τέλειο Σύμπαν δεν θα μπορούσε να αποτελείται από ατελή αριθμό πλανητών...

Κατά την προσωπική μου άποψη, η πυθαγόρεια μαθηματικοποίηση των πάντων συνιστά υπερβολή και ιδεοληψία.

Ο τρόπος αυτός προσέγγισης της φυσικής πραγματικότητας εγκαταλείφθηκε σύντομα καθώς επικράτησε το αντιεπιστημονικό πνεύμα του Πλάτωνα αλλά και η αριστοτελική απόρριψη της μαθηματικές μεθόδου.

Ο μαθηματισμός θα επιστρέψει με το Διαφωτισμό, αλλά απαλλαγμένος απ' τα μεταφυσικά βαρίδια του Πυθαγόρα...

Στις φαβέλες του Ρίο (Α’ - Σφαίρα στην παλάμη!)

Ανηφοριά.

Δρόμοι με πατημένο χώμα.

Πιτσιρίκια ξυπόλυτα με πορτοκαλί σορτσάκια.

Βουνά τα σκουπίδια.

Κλάματα, φασαρία, καυγάδες, βρομιά και χρώμα.

Στις τσίγκινες παράγκες, μαμάδες και παιδιά στημένοι μπρος στις τηλεοράσεις. Είν’ η ώρα της σαπουνόπερας.

Άντρες δεν υπάρχουν. Είπαν πως πετάγονται να πάρουν μια μπύρα και δεν ξαναφάνηκαν.

Μάλλον έγιναν μέλη της συμμορίας του Πελεγρίνι.

Λαθρεμπόριο, ντρόγκα, πορνεία.

Οι χασικλήδες αναγνωρίζονται εύκολα. Ήσυχοι κι αδρανείς. Εντελώς διαφορετικοί απ’ τους κοκαϊνάκηδες. Αυτοί είναι συνεχώς στην τσίτα.

Η Ρόζα-Μαρία παίρνει ηρωίνη.

"Είν’ ό,τι χειρότερο", μου λέει. "Η πρώτη φορά είν’ πιο γλυκιά κι από χίλια καυλιά! Μετά, απλά πρέπει να παίρνεις τη δόση σου για να σταματήσεις να τρέμεις, να ιδρώνεις, να χέζεσαι στο κρεβάτι"!

Ο Χουανίτο είναι μόλις 11 χρονών.

Χώνει ένα κλειδί στον πράσινο καναπέ του σπιτιού του και... βρουουμμμμ.

Ονειρεύεται πως οδηγεί ταξί. Μεταφέρει πλούσιους τουρίστες στη Κοπακαμπάνα, στη Μπαϊα... Παραλίες, αρώματα, γυναίκες με μακριά πόδια...

Τ’ απόγευμα πιάνει βάρδια στο λόφο. Είναι "επαγγελματίας τσιλιαδόρος". Δουλεύει για λογαριασμό του Πελεγρίνι.

Οι λαθρέμποροι πρέπει να ξέρουν τα πάντα για όσα συμβαίνουν στη φαβέλα.

Μέχρι κι ο τελευταίος τουρίστας που θα μπει πρέπει να καρατσεκάρεται.

Τα πιτσιρίκια σαν τον Χουανίτο ανεβαίνουν στο ψηλότερο σημείο του λόφου, πετάνε τον χαρταετό τους κι έχουν τα μάτια τους καρφωμένα στην είσοδο της φαβέλας. Όποιος άγνωστος μπαίνει, τραβούν απότομα το σχοινί και δίνουν σήμα.

Απόψε ο Χουανίτο ήταν πολύ κουρασμένος. Τον πήρε ο ύπνος κι ονειρευόταν πως ήταν ταξιτζής.

Γι’ αυτό δεν πήρε πρέφα το ελικόπτερο της αστυνομίας που πέταξε πάνω απ’ τη φαβέλα. Ούτε και τους άντρες των Ειδικών Δυνάμεων που ενόψει του Μουντιάλ πήραν εντολή να περιορίσουν τη δράση των συμμοριών.

Τον ξύπνησαν οι δυνατοί ήχοι απ’ τους πυροβολισμούς των ούζι. Αυτά τα γαμημένα όπλα δεν σε σκοτώνουν απλώς... σε διαλύουν.

Την άλλη μέρα βρέθηκε δεμένος μπροστά στον Πελεγρίνι.

"Γαμημένο κωλόπαιδο, έχασα πέντε παλικάρια!".

Τράβηξε το ρεβόλβερ απ’ την τσέπη του, το κόλλησε στην παλάμη του παιδιού και πάτησε τη σκανδάλη.

Στην επόμενη βλακεία, το σκηνικό θα επαναλαμβάνονταν στον κρόταφο του Χουανίτο...

Τελικά γουστάρω περισσότερο την αλητεία απ’ την πολιτική συνειδητοποίηση!

Δάσκαλε που δίδασκες...

Εγώ ήμουν αυτός που έλεγε πως παραμονές εκλογών πρέπει να μένουμε νηφάλιοι και τα ρέστα.

Αλλά σήμερα είχα μια νευρικότητα, από νωρίς το απόγευμα ήθελα να πιώ, να τσακωθώ, ν’ αλητέψω.

Τους συχάθηκα τους κολλητούς μου!

Ωραίοι μάγκες, μα την αλήθεια. Μόλις μυριστούν πως είμαι ρέστος την κοπανάνε και χάνονται σα σκιές...

Τριγυρνάω στο Μεταξουργείο και σκέφτομαι πως τούτη την ώρα θα ’ταν πραγματικά υπέροχο να ’χα μια γυναίκα... για να την αγαπάω ας πούμε... όχι για να πηδάω, ή μάλλον όχι μόνο για να πηδάω.

Αλλά όταν βρεις γκόμενα αδελφάκι μου, πολύ φασαρία, δεν μπορείς ούτε ν’ ανασάνεις, δεν περνάει στιγμή να μη σε πρήξει...

Πριν μπω στο μπαρ κοιτάω τη φάτσα μου σ’ έναν καθρέφτη αυτοκινήτου. Όποια γυναίκα θα πήγαινε μαζί μου, θα μπορούσε να πάει με τον καθένα. Γι’ αυτό πέφτω σε κάθε λογής σκατοθήλυκο που τα πίνει σε βρωμοπάμπ.

Μπαίνω στο μπαρ. Ένας τύπος με καρφώνει. Είν’ απ’ αυτούς που γυρεύουν αφορμή ν’ αρπαχτούν με τον πρώτο τυχόντα. Φοράω κι εγώ το ύφος "μη μ’ ενοχλείτε γιατί τη βάψατε".

Χθες είχα ρίξει στο κρεβάτι τη Ντέμη. 

Της είχα υποσχεθεί πως θα την πηδούσα όπως δεν την είχε πηδήξει κανείς!

Έπεσα μέσα. Πραγματικά δεν την είχε ξαναπηδήξει ποτέ κανείς τόσο άσχημα!

Απόψε θα ξαναδοκιμάσω την τύχη μου.

Καρφώνω δυο υπέροχα κοριτσάκια. Μοιάζουν ψηλομύτικα, του Αρσακείου ας πούμε, απ’ αυτά που συχνάζουν στα μέρη μας για ναρκωτικά κι εμπειρίες. Περνάνε μια φάση του στυλ "ο μπαμπάς κι η μαμά θα φάνε μεγάλη φρίκη σα δουν με ποιον μαλάκα νταραβερίζομαι"...

Αλλά πρέπει να προσέχω. "Αποπλάνηση ανηλίκου" το λεν αυτό οι εισαγγελάδες και μπορεί να σε κλείσουν μέσα και να πετάξουν το κλειδί στο πηγάδι. Οκ, η φυλακή μας ξέρει και την ξέρουμε, αλλά νισάφι πια γαμώ το μου...

Ο τσαμπουκάς τύπος παρακεί σπάει ένα μπουκάλι και ορμάει σε κάποιον δυστυχή.

Αυτό σημαίνει βία, σημαίνει κακά ξεμπερδέματα...

Παλιότερα είχα κι εγώ έναν τέτοιο κολλητό. Ήταν ικανός να μετατρέψει την πιο αθώα ασχολία σε εγκληματική ενέργεια! Τον σχόλασα όταν πήγε να ληστέψει την κάβα δίπλα στο αστυνομικό τμήμα Αμπελοκήπων...

Αφοσιώνομαι σε μια απ’ τις δυο πιτσιρίκες.

Της σπρώχνω τα μαλλιά προς τα πίσω και βάζω τα δάχτυλά μου πίσω απ’ τ’ αυτιά της. Ερωτογενείς ζώνες και καλά...

Γιατί ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ για πρώτη φορά στη ζωή μου...

Αν περιμένετε να διαβάσετε κάποια βαθυστόχαστη πολιτική ανάλυση ή κανένα βαρύγδουπο ιδεολογικό μανιφέστο, μη συνεχίσετε.

Θα μιλήσω απλά, όπως κάνω με τους φίλους μου στα καφέ, στις μπυραρίες, στα καπηλειά.

Και, φυσικά, δεν έχω την απαίτηση να συμμερίζεστε τις δικές μου ιδεοληψίες. Ούτε να σας συγκινεί η σκέψη και μόνο πως την ερχόμενη Κυριακή μπορεί να συμμετέχουμε κι εμείς σε ένα ιστορικό γεγονός: να γίνει η Ελλάδα η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα μεταπολεμικά που η Αριστερά κερδίζει σε μια εθνική εκλογική αναμέτρηση.

Παραμερίζω, λοιπόν, τους συναισθηματισμούς και μπαίνω κατευθείαν στο "ψητό".

Οι μεθαυριανές εκλογές δεν είν’ όπως οι παλιές. Δεν αναμετρούνται οι "πράσινοι" κι οι "βένετοι".

Τούτες οι εκλογές είναι "πόλεμος"! Ο "θάνατός" τους η ζωή μας!

Οι περισσότεροι από μας δεν συμμετέχουμε ούτε σε θορυβώδεις διαδηλώσεις, ούτε αποδεχόμαστε ακραίες πολιτικές συμπεριφορές. Απλά περιμένουμε "τούτη την άγια ώρα" για να εκφράσουμε όλη τη συσσωρευμένη πολιτική μας οργή κι αγανάκτηση.

Το ’χω ξαναπεί: την Κυριακή είτε θα τους "σκοτώσουμε" με την ψήφο μας είτε θα μας σκοτώσουν με την πολιτική τους.

Στις προηγούμενες Περιφερειακές Εκλογές, το 2010, είχα στηρίξει τους υποψηφίους του ΠΑΣΟΚ. Όχι μόνο εγώ βέβαια, αλλά κι η πλειοψηφία του λαού μας. Κανένας δεν μπορεί να μας κατηγορήσει πως είμαστε "κακοπροαίρετοι" ή "επιπόλαιοι".

Εξαντλήσαμε όλη μας την καλή θέληση αποδεχόμενοι ως ειλικρινή την τότε διακήρυξη των κυβερνώντων πως το "εξασφαλισμένο δάνειο" των 110 δις ευρώ θα μας έσωζε απ’ την χρεοκοπία, χωρίς τα αντίστοιχα μέτρα του Πρώτου Μνημονίου να θεωρούνται και "εξοντωτικά".

Αλλά η συνέχεια μάς επιφύλασσε πολλές και δυσάρεστες εκπλήξεις. Μας έλεγαν πως κάθε επιμέρους δόση απαιτούσε πρόσθετα δυσβάσταχτα μέτρα, που τελικά οδήγησαν στην κοινωνική εξαθλίωση και απελπισία.

Εννοείται πως πλέον ούτε τους πιστεύουμε ούτε και θέλουμε να τους ακούμε ή να τους βλέπουμε.

Έτσι, αποφάσισα να ψηφίσω για πρώτη φορά στη ζωή μου ΣΥΡΙΖΑ.

Πρώτα-πρώτα για να καταδικάσω αυτούς που μέχρι τώρα μας οδήγησαν στη χρεοκοπία. Με εκνευρίζει αφάνταστα που αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι προβάλλονται σήμερα ως "σωτήρες" μας.

Ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ και γιατί πρέπει κάπως ν’ αντιδράσουμε. Όταν ο οδοστρωτήρας έρχεται κατά πάνω σου δεν μπορείς να αδρανήσεις στο όνομα μιας δήθεν "σταθερότητας". Αρπάζεις το μπαζούκας και πατάς τη σκανδάλη. Και τα δικά μας "μπαζούκας" είναι οι ψήφοι μας.

Τρίτον, ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ και για λόγους αξιοπρέπειας. Αν συνεχίσουμε να στηρίζουμε αυτούς τους ανθρώπους που κατέστρεψαν τις ζωές μας, χάνουμε κάθε ίχνος αυτοσεβασμού και σοβαρότητας. Ουσιαστικά επιβεβαιώνουμε πως είμαστε γραικύλοι και ραγιάδες.

Η ψήφος μου στο ΣΥΡΙΖΑ έχει και τη θετική της πλευρά. Είμαι σίγουρος πως οι εταίροι και δανειστές μας είναι διατεθειμένοι να κάνουν πολλές υποχωρήσεις αν ασκηθούν οι σωστές πιέσεις. Ο ίδιος ο Σαμαράς απειλεί τους Ευρωπαίους με την ενδεχόμενη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι σα να τους λέει: "δώστε σε μένα δύο, γιατί όταν έρθουν οι άλλοι θ’ αναγκαστείτε να δώσετε δέκα"!

Ωραία, λοιπόν, αποφάσισα εγώ να κάνω πραγματικότητα τις απειλές Σαμαρά!

Κάποιοι θα ρωτήσουν εύλογα: "Και γιατί να ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ κι όχι κάποιο άλλο αντικυβερνητικό κόμμα;".

Σωστή ερώτηση! Αλλά εγώ θα σας απαντήσω με τη "λογική Σαμαρά": Αν η Νέα Δημοκρατία αναδειχθεί πρώτο κόμμα, ακόμα και με το 10% του εκλογικού σώματος, ο Σαμαράς θα βγει το βράδυ να πανηγυρίσει πως "ο ελληνικός λαός επιβραβεύει την πολιτική του"!

Θέλετε κάτι τέτοιο;

Απ’ το ημερολόγιο ενός άρρωστου Γαύρου (Γ’ - Πρωινιάτικα στο "σκαμνί"!)

Το ποδόσφαιρο είν’ κατασκευασμένο απ’ τα υλικά που δημιουργήθηκε ο άνθρωπος: η αυτοθυσία κι η γενναιότητα συνυπάρχουν με την κλεψιά, την ανυποληψία, την απάτη.

Στα στάδια της αρχαίας Σπάρτης οι νέοι διδάσκονταν μια βασική αρχή: "κλέψε αλλά μη σε δουν"!

Εμείς στο Καραΐσκάκη αυτή την αρχή δεν την εμπεδώσαμε...

Απόψε το ματσάκι στράβωσε απ’ την αρχή! Ποιος το πίστευε πως θα χάναμε μέσα στο "σπίτι" μας.

Η καθιερωμένη κυριακάτικη μπουρδελότσαρκα ματαιώνεται.

Ήμασταν σε τέτοια χάλια που δεν θα μας έβαζαν σε μπουρδέλο ούτε με δέκα πιστωτικές κάρτες να κρέμονται απ’ τα πουλιά μας.

Το μπαράκι είναι γεμάτο σχολιαρόπαιδα.

Ανάβεις ένα τσιγαριλίκι και να σου τα, πέφτουν όλα πάνω σου σαν τα όρνια. Το ζητάει ο οργανισμός τους...

Μια πιτσιρίκα βάζει το χέρι της μέσα στο πουκάμισό μου και τσιμπάει τη δεξιά θηλή μου. Υπό άλλες συνθήκες θα καύλωνα.

Κάτι μου λέει στα γαλλικά. Δεν το καταλαβαίνω.

Αλλά, αδελφάκι μου, λέει να πηδάς μια γυναίκα κι αυτή να σου μιλάει γαλλικά. Μεγαλεία!

Είν’ απ’ τις τύπισσες που πλευρίζει μια παρέα και πηδιέται μ’ όλους.

Ψιλοαδιαφορώ για την πάρτη της, οπότε το γυρίζει στα ελληνικά: "Θέλω να μου πάρεις την παρθενιά του κώλου μου!".

Τη σιχτιρίζω και σπάει. Η παρουσία της μαλάκως δίπλα μου ισοδυναμούσε με 8 βαθμούς της κλίμακας πρίχτερ!

Προτείνω στο Λιγδιάρη να πάμε στο τσοντάδικο της Ομόνοιας. Παίζει ταινίες όλο το βράδυ ως τις 5 το πρωί. Είν’ το ξενοδοχείο όλων των χαμένων κορμιών της πόλης. Μεθύστακες, πρεζάκηδες, αλήτες, σεξομανείς, ψυχανώμαλοι... όλοι εδώ έρχονται για να βγάλουν τη νύχτα.

Ο Λιγδιάρης είχε άλλη άποψη. Να πάμε να "χτυπήσουμε" ένα μαγαζί! Έτσι, στην ψύχρα.

Μεγάλη μου μαλακία, ενέδωσα, και, να μην σας τα πολυλογώ... να ’μαστε το άλλο πρωί στο Αυτόφωρο Τριμελές!

Ο Δικαστής μάς κοιτάζει μάλλον αγριεμένα.

Τον καταλαβαίνω τον άνθρωπο. Δεν κάνει και το καλύτερο επάγγελμα του κόσμου. Όπως και να το δεις, δεν είν’ και ό,τι καλύτερο να ’χεις να κάνεις με καθάρματα όλη μέρα...

Ρωτάει τον Λιγδιάρη: "Κύριε ...., τι σκοπεύατε να κάνετε τα βιβλία που κλέψατε; Πού θα τα πουλάγατε;".

"Όχι κύριε Πρόεδρε, να τα διαβάσουμε θέλαμε".

"Ώστε διαβάζετε Φόυρμπαχ! Για πες τε μας λίγα λόγια γι’ αυτόν"...