"Ημερολόγιο λιποταξίας" (7) - "Οράματα και θάματα" στ’ Αγιονόρος!

Η καλή (ή η κακή) μέρα απ΄ το πρωί φαίνεται!

Με το που ξημέρωσε, ο πατήρ Ευμένιος άρχισε να παιδεύει τ’ αυτάκια μου με κάθε είδους θαύματα και θαυματάκια.

"Ο γέροντας Παΐσιος ξεπερνούσε κατά πολύ τους γιόγκι. Μπορούσε να εξαφανίζεται και να εμφανίζεται όπου ήθελε!"...

Λίγες ώρες αργότερα, με κάλεσαν ν’ ακούσω τις "καμπάνες των αγγέλων".

Πρόκειται για δυο καμπάνες, δίπλα-δίπλα, που όταν χτυπούν ταυτόχρονα προκαλούνται συγχρονισμένες δονήσεις που παράγουν έναν επιπλέον ήχο, δίνοντας την εντύπωση πως χτυπάει και μια τρίτη καμπάνα.

Πρόκειται για ένα απόλυτα φυσικό φαινόμενο, χωρίς τίποτα το "μαγικό" ή "θεϊκό". Οι καλόγεροι όμως επιμένουν πως υπάρχει ένας άγγελος που χτυπάει μια αόρατη τρίτη καμπάνα...

Το απόγευμα περάσαμε από μια χαράδρα. Εδώ ζουν οι λεγόμενοι "ιπτάμενοι καλόγεροι".

Τους λένε έτσι γιατί τους βλέπουν να περνούν πολύ γρήγορα απ’ τη μια πλευρά της χαράδρας στην άλλη. Άρα, το κάνουν πετώντας!

Διασχίζω τη χαράδρα και βρίσκω το γεφυράκι που ενώνει τις δύο πλευρές της! Είναι κρυμμένο από τα δέντρα και το βλέπεις μόνο σαν πλησιάσεις στα δέκα μέτρα...

Στη Μεγάλη Λαύρα βλέπω δυο πράσινες κολώνες. Δυο τέτοιες πανομοιότυπες είχα δει και στη Μονή Ιβήρων.

Φαίνεται πως ανήκαν σε κάποιο ναό του Ποσειδώνα που οι βέβηλοι χριστιανοί ισοπέδωσαν και πήραν τις κολώνες (και άλλα οικοδομικά υλικά) ως λάφυρα...

Οι μοναχοί σπάνια μιλάνε για τα εσωτερικά του μοναστηριού τους. Αλλά όσοι ανοίγουν το στοματάκι τους λένε μεγάλες αλήθειες.

Πως οι ηγούμενοι είναι οι μεγαλύτεροι τύραννοι!

Πως απαιτούν λατρεία και υπακοή άνευ όρων. Ταπεινώνουν βάναυσα τους υποτακτικούς τους, μέχρι τρέλας!

Γι’ αυτό και η πιο διαδεδομένη πάθηση των Αγιορειτών είναι το έλκος στομάχου.

Γι’ αυτό και το Άγιο Όρος είναι, με βάση τα επίσημα στοιχεία, ο μεγαλύτερος καταναλωτής ψυχοφαρμάκων και ηρεμιστικών στα Βαλκάνια...

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (6) - Τι γυρεύει στ' Αγιονόρος η ρόμπα του Βοναπάρτη?

Με τόσα "ιερά λείψανα" που κυκλοφορούν στ' Αγιονόρος, αισθάνεσαι σα να βρίσκεσαι στο "τζουράσικ παρκ του Χριστιανισμού"!

Σχεδόν σε κάθε μοναστήρι θα βρεις ένα κομμάτι Τίμιου Ξύλου, λίγες τρίχες απ' τα μαλλιά της Παναγίας, ένα χέρι, ένα πόδι, ένα δαχτυλάκι κάποιου αγίου. Όλα συσκευασμένα σε ασημένιες θήκες, στολισμένα με σμαράγδια και ρουμπίνια αξιοσημείωτου μεγέθους...

Οι επισκέπτες τα προσκυνούν με ευλάβεια καθώς ο αρμόδιος μοναχός περιγράφει μερικά απ' τ' αναρίθμητα θαύματά τους.

Την Τίμια Ζώνη της Παναγίας την έχουν κόψει σε τρία τεμάχια για το ενδεχόμενο κλοπής ή καταστροφής της. Θεραπεύει τη γυναικεία στειρότητα, την πανούκλα και καμιά δεκαριά άλλες αρρώστιες που δεν θυμάμαι πλέον...

Κάπου φυλάγεται και ο δείκτης του δεξιού χεριού του Ιωάννη Βαπτιστή. Αυτό που σήκωνε όταν φώναζε "Ιδού, έρχεται ο Κύριος"!

Σώζεται ακόμα και το αυτί του Ιωάννη του Χρυσοστόμου. Αυτό στο οποίο ο Απόστολος Παύλος του υπαγόρευε την ερμηνεία των Επιστολών του...

Αλλού βρίσκεις μια σταγόνα απ' το αίμα του, ενώ τα κεφάλια των περισσότερων αγίων είναι αναρίθμητα! Σωστές λερναίες ύδρες...

Στη Μονή Εσφιγμένου λένε πως έχουν τη σκηνή εκστρατείας του Μεγάλου Ναπολέοντα στην Αίγυπτο. Κατ΄άλλη εκδοχή είναι απλά η ... ρόμπα του!

Στην εορτή της Αναλήψεως, το ύφασμα αυτό χρησιμοποιείται ως παραπέτασμα του κυρίως ναού!

Στο Χιλιανδάρι είδα ένα Ευαγγέλιο που ζυγίζει πάνω από 40 κιλά. Λένε πως ήταν δώρο του Μεγάλου Πέτρου της Ρωσίας.

Εντύπωση μου προκάλεσε το αριστερό χέρι της Μαρίας Μαγδαληνής κι οι υποτιθέμενοι "αυτοκρατορικοί σάκοι" του Φωκά και του Τσιμισκή.

Ένας μοναχός έχει "κόλλημα" με τους δαιμονισμένους. Του λέω πως οι άνθρωποι αυτοί είναι απλά ψυχωσικοί. 

Δεν συμφωνεί απόλυτα. "Η διάκριση των δαιμονισμένων απ' τους ψυχασθενείς είναι εύκολη", μου λέει. "Πες το Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον εμάς, και θα δεις τη διαφορά. Οι δαιμονισμένοι αντιδρούν βίαια ή πέφτουν σε λήθαργο"..

Είναι σκληρή του μούτσου η ζωή - Ναυτικές ιστορίες (Β’) Ε όχι και στο μπρούμυτο κατευθείαν!

Μια γυναίκα πέφτει στον καθένα! Έτσι δεν έλεγαν οι παλιοί? Ε, είπε κι αυτός κάποια στιγμή να παντρευτεί, να νοικοκυρευτεί. Όσο, βέβαια, μπορεί να νοικοκυρευτεί ένας ναυτικός.

Τη Βιβή τη γνώρισε όπως τη γέννησε η μάνα της. Μαθήτρια ακόμα, νοστιμούλα, δροσερούλα και παρθένα.

Τόσα χρόνια που τον έτρωγε η αλμύρα κι η λαμαρίνα, ξέδινε σε κάθε πόρτο. Επόμενο ήταν ν' αποκτήσει βίτσια και χούγια που δύσκολα μπορούσε να ικανοποιήσει ένα άβγαλτο κοριτσάκι.

Γι' αυτό κι ανέθεσε στη Βουλάρα, μια πρώην τσατσά, το ξεψάρωμά της.

Η Βουλάρα άρχισε αμέσως την κατήχηση: "Αν δεν δώσεις κώλο κορίτσι μου, άντρα δεν κρατάς την σήμερον ημέρα. Γιατί οι άντρες αυτό έχουν στο μυαλό τους, μ' αυτό τους κρατάμε. Εμείς τους το δίνουμε κι αυτοί δουλεύουν σα σκυλιά να μας ταΐσουν. Καλύτερα να τα κάνει ο άντρας σου με σένα παρά με καμιά ξένη. Ξέρεις εγώ πόσες φορές έκανα τα χούγια του μακαρίτη του άντρα μου? Κι ας μην μπορούσα ν' ανοίξω τα πόδια μου απ' την κούραση. Αλλά αυτός δούλευε και δεν είχε άλλη ευχαρίστηση στη ζωή του. Άκου με που σου λέω. Όταν με τον καιρό τον αγαπήσεις, θ' αγαπήσεις και τα χούγια του".

Την μεθεπόμενη Κυριακή έγινε ο γάμος, σε τρεις μέρες μπάρκαρε για πόρτα μακρινά.

Γύρισε μετά από έξι μήνες. Όταν πιάνανε λιμάνια δεν έβγαινε απ' το πλοίο. Παλιά τα 'τρωγε όλα στα μπαρ και στις πουτάνες κι έμπαινε και χρέος από πάνω.

Τώρα έγινε οικογενειάρχης. Αποφάσισε να τα φυλάει τα λεφτά του. Με το μαχαίρι θα τις έκοβε τις μαγκιές και τις πουτανιές...

Μόλις έπιασαν Περαία πήγε κατευθείαν στο σπίτι να βρει τη Βιβή. Της έδωσε τα δωράκια της, έκανε ένα μπανάκι, τσίμπησε κάτι πρόχειρο και φύγαν για τα μπουζούκια. Εκεί άρχισαν να τον ζώνουν τα φίδια.

Η Βιβή εμφανίστηκε μ' ένα φορεματάκι με το μισό βυζί έξω. Άρχισε να πίνει σα νεροφίδα κι είδε κάτι στο βλέμμα της που δεν μπορούσε να το ζυγιάσει ακόμα...

Τον αγκάλιαζε συνέχεια και τον έσφιγγε πάνω της.

Κι όταν γύρισαν αργά σπίτι ζαλισμένοι απ' το πιοτί, εκείνη βιάστηκε να πετάξει το φουστάνι της και να ξαπλώσει μπρούμυτα στο κρεβάτι.

"Έλα, άντρα μου, όπως γουστάρεις!".

Εκείνος δάγκωσε τη γλώσσα του και το άφησε να περάσει. Θα το συζητούσαν μια άλλη φορά.

Σα μπήκε μέσα της, ούρλιαξε σα δαιμονισμένη. Αποχαλινωμένη εντελώς άρχισε να λέει τα πιο βρώμικα πράματα.

Σίγουρα δεν ήταν η Βιβή που παντρεύτηκε!

Κάτι συνέβαινε κι έπρεπε γρήγορα να το μάθει.

Αν δεν ήταν πια "κυρία", δεν είχε κι αυτός λόγο να θαλασσοδέρνεται σα μαλάκας...

Αυτοψυχανάλυση (Β’) - Ο χωματόδρομος που ’γινε μονόδρομος...

Πέρασα κι εγώ απ’ τη φάση

που ερωτευόμουν όποια γυναίκα γνώριζα.

Προφανώς γιατί δεν είχα την ευκαιρία

να γνωρίσω και πολλές γυναίκες...

Τα πιο ευτυχισμένα μου ραντεβού

αυτά που πήγαινα υπερβολικά καθυστερημένος.

Γιατί δεν μάθαινα ποτέ 

πως η τύπισσα δεν είχε έρθει...

Τι είναι "ζωή" σε τελική ανάλυση; 

Μια σειρά συναντήσεων που μας προσδιορίζουν.

Αλλά πόσες σανίδες σωτηρίας

δεν αποδείχθηκαν αγχόνες που μας πνίγουν;

Η πρώτη στύση του άντρα

είν’ σαν την πρώτη περίοδο της γυναίκας:

έρχεται ξαφνικά, βίαια,

χωρίς τη θέλησή μας...

Τα έντονα πάθη είν’ επίφοβα.

Τ’ απωθώ

για να μην με παρασύρουν...

Μ’ αρέσουν τα βιβλία που παρακολουθούνται

κι οι ταινίες που διαβάζονται.

Που δείχνουν πως είμαστε όλοι

τσαλακωμένα ανθρωπάκια, αδέξια,

κομπλεξικά και νευρωτικά.

Κατά βάθος δεν επιθυμώ ν’ αλλάξω.

Η ζωή είναι κίνηση

και μου προκαλεί ναυτία.

Αναζητώ μια νησίδα μονιμότητας,

να οργανώσω με τάξη τη ζωή μου...

Αλλά έχω ανάγκη να είμαι ανικανοποίητος.

Ακόμα κι η αρρώστια μου παρέχει πλεονεκτήματα.

Δεν θέλω να θεραπευτώ...

Δίνω μια ακόμα ευκαιρία στο παρόν.

Οι αυτοκτονικές τάσεις

μεταμορφώνονται σε δυναμισμό.

Η ψυχανάλυση προσηλυτίζει

δεν θεραπεύει...

Δεν θέλω να μπλέκω,

να πληγώνω και να πληγώνομαι.

Προσπαθώ να μην μπερδεύω

τον κόσμο με τον "κόσμο μου".

Να γίνω αυτός που είμαι...

Διαπιστώνω πως δεν είμαι πάντα

το "αθώο θύμα"!

Η αυτοεικόνα μου ανατρέπεται,

πονάει αλλά κι απελευθερώνει.

Η ζωή είναι γενναιόδωρη

αλλά δεν μπορώ να την απολαύσω.

Προτιμάω να ονειρεύομαι την τέλεια σχέση

παρά να τη ζω!

Η ελευθερία περιπλέκει το πρόβλημα,

δεν το λύνει.

Η συνείδησή μου δεν με αποτρέπει

απ’ την αμαρτία.

Απλά με εμποδίζει να την απολαύσω.

Οι φλόγες της κόλασης

φουντώνουν στον παράδεισο...

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (5) - Ράσελ: ο "σύγχρονος Παύλος"!

Ο Φρόυδ ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τα φαινόμενα του αποκρυφισμού και του μυστικισμού. Οι παρατηρήσεις του νομίζω μας βοηθούν να κατανοήσουμε τις λεγόμενες "μυστικές εμπειρίες" των Αγιορειτών.

Ο μυστικισμός ήταν ενδημικό φαινόμενο στην Ινδία. Κι από κει μεταδόθηκε κατά τους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους σε ολόκληρη τη λεκάνη της Μεσογείου.

Οι "μυστικές εμπειρίες" είναι μορφές "μεταλλαγμένης συνείδησης" που περιγράφονται ποικιλοτρόπως: ως ευφροσύνη, ευδαιμονία, άρρητο βίωμα κλπ.

Ίδια ακριβώς βιώματα προκαλεί και η χρήση ψυχοτρόπων και παραισθησιογόνων ουσιών, όπως μαριχουάνα, πεγιότ, LSD, οπότε και οι αντίστοιχες εμπειρίες χαρακτηρίζονται ως "ψυχεδέλεια"...

Οι εμπειρίες αυτές, είτε θρησκευτικές είτε ψυχεδελικές, συνοδεύονται με διακαή πόθο για ειρήνη και αδιάκριτη αγάπη.

Ο μυστικιστής συγκρούεται με την επιθετικότητα, τόσο την εξωτερική όσο και αυτή που ενυπάρχει μέσα του.

Όσοι ακολουθούν μυστικιστικές πρακτικές βρίσκουν πως η μοντέρνα κοινωνία είναι επικίνδυνη και ανήθικη. Και προσπαθούν ν' αποδράσουν αποκηρύσσοντας την τεχνολογία κι επιστρέφοντας σ' έναν απλοϊκότερο κι ειρηνικότερο κόσμο.

Ο φιλόσοφος και μαθηματικός Μπέρτραντ Ράσελ ήταν ένα πολύ επιθετικό άτομο με βίαιη ιδιοσυγκρασία. Αλλά περιγράφει τον τρόπο που, μέσα από μια εμπειρία "μυστικής έλαμψης", μετατράπηκε σε σταυροφόρο της ειρήνης και της αγάπης.

Η εμπειρία αυτή μοιάζει πολύ με την αντίστοιχη του Αποστόλου Παύλου στο δρόμο για τη Δαμασκό.

Ο Ράσελ λέει πως μόλις είχε διαβάσει την τραγωδία του Ευρυπίδη "Ιππόλυτος", όταν επισκέφτηκε την άρρωστη σύζυγο ενός φίλου του. 

Ξαφνικά ένιωσε τη γη να χάνεται κάτω απ' τα πόδια του, κι ο ίδιος να μεταφέρεται σ' έναν άλλο κόσμο. Εκεί αναλογίστηκε την αφόρητη μοναξιά της ανθρώπινης ψυχής, την οποία τίποτε δεν μπορεί να διαπεράσει παρά μόνο εκείνο το είδος αγάπης που δίδασκαν οι θρησκευτικοί ηγέτες...

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (4) - Στ’ Αγιονόρος διδάσκεται η "Χριστιανική Γιόγκα"!

Για να λέμε και την πικρή αλήθεια, υπάρχουν και σήμερα πολλοί νέοι με μυστικιστικές τάσεις που έλκονται απ’ την αγιονορείτικη παράδοση.

Το κλίμα το καλλιεργούν με τις μπουρδολογίες τους και κάποιοι διανοούμενοι, σαν τον Χρήστο Γιανναρά, που ωραιοποιούν και εξιδανικεύουν αδιέξοδες καταστάσεις...

Η ιδέα πως μπορεί κάποιος να φτάσει στην τελειότητα μέσα απ’ την κατά μόνας προσευχή δεν είναι ούτε καινούργια ούτε χριστιανική πατέντα.

Οι Χριστιανοί, που ανέκαθεν επιδίδονταν στον αυτοθαυμασμό, θεωρούν τον "Ησυχασμό" αποκλειστικά δική τους παράδοση. Νομίζουν πως αυτοί ανακάλυψαν τις σωματικές τεχνικές, τις ελεγχόμενες αναπνοές, την καθήλωση του βλέμματος στον αφαλό, όπου πιστεύουν πως βρίσκεται η ανθρώπινη ψυχή...

Όλοι οι μυστικιστές, χιλιάδες χρόνια πριν τη γέννηση του Χριστού, με την εντατική αυτοσυγκέντρωση εκμηδένιζαν κάθε άλλη σκέψη πέραν του Θεού κι έφταναν σε μια κατάσταση έκστασης που τη βίωναν ως "καθαρό φως". Αυτό το φως οι Χριστιανοί το αποκαλούν "άκτιστο" ή "θαβώρειο"...

Η σύγχρονη συγκριτική θρησκειολογία απέδειξε πως παρόμοιες τεχνικές έκστασης, όπως π.χ. αυτή των "ζωτικών αναπνοών", χρησιμοποιούνταν χιλιάδες χρόνια πριν στην Ανατολή. Όσοι γνωρίζουν για τη "ράντζα γιόγκα" (= βασιλική γιόγκα) και για τις "ασκήσεις Ζεν" καταλαβαίνουν τι εννοώ...

Ο "Ησυχασμός είναι η "Χριστιανική γιόγκα" όπως κι ο Σουφισμός είναι η "Ισλαμική γιόγκα"!

Η Ψυχιατρική, εμπειρίες σαν αυτές που περιγράφουν οι μυστικιστές όλων των θρησκειών, της ονομάζει "ψευδαισθήσεις". Είναι αποκυήματα της φαντασίας ψυχωτικών ή υστερικών ατόμων που μπορούν να δημιουργηθούν και τεχνητά σε πειραματικό εργαστήριο αλλά και σε ένα σιωπηλό ή μονότονο φυσικό περιβάλλον όπως η έρημος και η πολική τούντα...

Είναι σκληρή του μούτσου η ζωή - Ναυτικές ιστορίες (Α’) Ο "ελληνικός τρόπος"!

Μόλις έπιασαν Περαία έτρεξε στο σπίτι της Κικής. Την είχε γκόμενα απ’ την τρίτη Λυκείου.

Φάγανε σ’ ένα ταβερνάκι στο Κερατσίνι, ήπιανε τα κρασάκια τους, τα κουβέντιασαν...

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα την ανέβασε στη βέσπα και γύρισαν στα Λεμονάδικα. 

Το ξενοδοχείο ήταν ένα παλιό δίπατο. Οι σκάλες ξύλινες, έτριζαν σε κάθε βήμα.

Οι πελάτες κάτι ξέμπαρκοι ναυτικοί, λιποτάχτες του ναυτικού κι επαρχιώτες που ψώνιζαν γυναίκες απ’ τα καμπαρέ της Νοταρά.

Η Κική κοίταζε τρομαγμένη γύρω της.

"Γιατί με έφερες εδώ;", τον ρώτησε.

Εκείνος την έσπρωξε μαλακά στο δωμάτιο.

Την άρπαξε, της έβγαλε το τζιν, την έσπρωξε στο κρεβάτι μπρούμυτα κι έπεσε πάνω της.

Η Κική ένιωσε σαν να τη σφάζουν. Αλλά δεν ούρλιαξε. Απλώς δάγκωσε δυνατά το μαξιλάρι.

Εκείνος μόλις τέλειωσε έγειρε δίπλα της.

Η Κική δεν κουνήθηκε. Μόνο τον ρώτησε: "Έτσι έμαθες στα λιμάνια;".

Δεν της απάντησε. Σε λίγο τον πήρε ο ύπνος. Η Κική σηκώθηκε, μάζεψε τα πράγματά της κι έφυγε.

Σαν ξύπνησε, δεν την είδε δίπλα του. Κατάλαβε.

Πήγε σπίτι της και βρήκε την πόρτα κλειδωμένη. Έγραψε ένα σημείωμα "Ήμουν μεθυσμένος, σχώρα με, σε περιμένω στο καφενεδάκι απέναντι", και το ’ριξε κάτω απ’ τη χαραμάδα.

Αγόρασε τον "Γαύρο", αλλά δεν είχε όρεξη να διαβάσει. Σκεφτόταν συνέχεια την Κική.

Σίγουρα θα τον δεχόταν πίσω. Άλλωστε δεν είχε κι άλλη επιλογή. Μπορεί να ’λειπε καιρό στα καράβια, αλλά μήνας έμπαινε μήνας έβγαινε το εμβασματάκι το λάμβανε η Κική. 

Την παρθενιά της την είχε χάσει απ’ τα δεκαεφτά, είχε γνωρίσει κάμποσους άντρες κι ήξερε πως όλοι ίδιοι είναι. Μ’ αυτόν έτυχε να "κολλήσει", τα δικά του χούγια έπρεπε να συνηθίσει...

Η Κική δεν ήρθε τελικά, αλλά αυτός δεν είχε ούτε όρεξη ούτε και χρόνο να την κυνηγήσει.

Την άλλη μέρα μπάρκαρε.

Μόλις το γκαζάδικο άφησε πίσω του τη Σαλαμίνα, του ξανάρθαν στο μυαλό τα λόγια της Κικής: "Γιατί με πήγες σ’ αυτό το ξενοδοχείο; Πουτάνα είμαι; Γιατί δε με σεβάστηκες; Και τι ήταν αυτό που μου ’κανες;".

Είχε δίκιο. Σαν πουτάνα της φέρθηκε.

Όμως τόσους μήνες στα καράβια ξεσπούσε, όπως οι περισσότεροι, στον καμαρότο.

Το ήξερε πως του είχε γίνει βίτσιο κι αρρώστια. Είναι πιο εθιστικό κι απ’ την πρέζα.

Γι’ αυτόν δεν υπήρχε πλέον μουνί...