Στη Λούτσα ακόμα κι οι υποχόνδριοι πηδάνε!

Δεν ξέρω γιατί, αλλά, εξ ανέκαθεν που λένε, ο "Ιππόκαμπος" στη Βραυρώνα μου ανέβαζε τη λίμπιντο.

Δεν είμαι και πολύ της θάλασσας αλλά φόρεσα το μαγιουδάκι μου, άραξα σ’ ένα σκιερό τραπεζάκι κι άφησα τους κολλητούς μου να παν να ψηθούν στην αμμουδιά.

Η αλήθεια είναι πως το μαγιό μου είναι πολύ παλιομοδίτικο. Σαν τα κοντοπαντέλονα του βρετανικού στρατού το 1941! Αλλά κάτι τέτοια ρετρό είναι που με κάνουν γοητευτικό και αποδεικνύονται μεγάλες γκομενοπαγίδες. Για σκεφτείτε το λίγο: ποιο γκομενάκι δεν θα ’θελε να γνωρίσει έναν "παράξενο κι εξωτικό τύπο";

Με το που πάω να καθίσω, "κόβω" λοξώς αριστερά ένα γκομενάκι να "καρφώνει" τον κώλο μου! 

Το μαγιό μου έχει τσέπες από κάθε μεριά αλλά σήμερα είχα ξεχάσει να βάλω στις κωλότσεπες βάτες για να "φουσκώνουν". Αλλά και πάλι έδειχνα "προσοντούχος". Οι πίσω τσέπες ήταν τίγκα στο χαρτικό. Από απλά χαρτομάντιλα μέχρι αποκόμματα εφημερίδων, διαφημιστικά έντυπα του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα και τη "Φωνή Κυρίου" απ’ τον κυριακάτικο εκκλησιασμό...

Ένιωσα, που λέτε, τα μάτια της γκομενίτσας στον κώλο μου, διάβασα το μυαλό της που πάλευε να φανταστεί πώς θα ’ταν να ’χει χουφτώσει τα καπούλια μου κι ένιωσα όλη την ανατριχίλα που διαπέρασε το κορμί της, ξεκινώντας από χαμηλά κι ανεβαίνοντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς τα πάνω.

Ανταλλάξαμε μια στιγμιαία ματιά κι από κείνη τη στιγμή ξέραμε καλά πως μέχρι το βράδυ θα το "κάναμε"!

Σίγουρα δεν θα πηγαίναμε καρφί για πήδημα. Έπρεπε πρώτα να το "δουλέψουμε" λίγο. Προσποιηθήκαμε πως δεν είδε ο ένας τον άλλον. Αλλά πίσω απ’ τα κατάμαυρα γυαλιά μας παρακολουθούσαμε και την παραμικρή κίνησή του ...

Τον τελευταίο καιρό κάνω εντατικά μαθήματα αυτοβελτίωσης και αυτοπεποίθησης. Κι είμαι στα χάι μου. Νιώθω σαν παγωτό σοκολάτα που όλες οι γυναίκες θέλουν να γλείψουν!

Παίδες, το κόλπο πιάνει πάντα! Όταν είσαι σίγουρος για τον εαυτό σου εκπέμπεις κάτι, μια ενέργεια, μια ακτινοβολία και τραβάς σα μαγνήτης την επιτυχία...

Με κάτι ψιλοαφορμές, να τες και μαζεύτηκαν γύρω μου δυο-τρεις τσούπρες. Αλλά η γκόμενα απέναντι ατάραχη. Φαίνεται πως παρακολουθεί κι αυτή μαθήματα αυτοπεποίθησης. Σίγουρα σκεφτόταν: "Δεν ανησυχώ καθόλου, αφήνω τα τσουλάκια να μου τον ανάψουν κι εγώ μετά θα τον τρυγήσω"!

Ξαφνικά το μαγαζί αλλάζει είδος μουσικής. Από ένα βαρετό ντάπα-ντούπα βάζει κάτι πολύ χορευτικό.

Η τύπισσα απέναντι σηκώνεται, παραμερίζει τις τσούπρες-τσούλες, με σηκώνει κι αρχίζουμε να χορεύουμε. Δηλαδή, δεν χορεύαμε ακριβώς, απλά τριβόμασταν. Είχα να νιώσω έτσι απ’ το Γυμνάσιο κι είχα ξεχάσει πόσο ωραίο και γκαβλαδερό ήταν.

Ήμασταν σε δημόσιο χώρο κι αντιλήφθηκα πόση προσπάθεια κατέβαλε για να μην χουφτώσει τον κώλο μου κι όλα μαζί τα υπόλοιπα.

Ένιωσε το πράμα μου να σκληραίνει στην κοιλιά της κι άκουσε την ανάσα μου κοντά στο λαιμό της.

Οι γκόμενες καυλώνουν πολύ όταν καταλαβαίνουν πως ένας άντρας γίνεται "τούρμπο" εξ αιτίας τους.

Μέχρι κι εγώ άκουσα τη βαριά ανάσα μου. Σα να ’χα άσθμα! Και ξαφνικά ξύπνησε μέσα μου η υποχονδρίαση! "Λες να ’χω άσθμα;", αναρωτήθηκα. 

Δευτέρα, πρωί-πρωί, θα πάω για εξετάσεις...

Οι γκόμενες θέλουν τσιτσίρισμα!

Ο χωρισμός ήταν μεγάλη δοκιμασία για την Κ. Την έκανε ν’ αναθεωρήσει εκ βάθρων τον κόσμο και τη θέση της σ’ αυτόν. Άρχισε να συνειδητοποιεί πως δεν μπορεί να ελέγχει τους πάντες γύρω της σα να είναι μαριονέτες.

Από τη στιγμή που ’μεινε μόνη έπαθε κάτι σαν εμμονή με τους άντρες.  Μπορεί να της άρεσαν ταυτόχρονα τέσσερα αγόρια. Δεν είναι παράλογο. Το παράλογο ήταν πως έβαζε στις φίλες της "απαγορευτικό" για όλους όσους γούσταρε. Δεν καταλάβανε πόσο περιόριζε τις δυνατότητες επιλογής των κολλητών της...

Όταν τη γνώρισα μου είπε πως "θέλει να χαρεί την ελευθερία της, θέλει χρόνο ν’ ασχοληθεί με τον εαυτό της". Παρ’ όλ’ αυτά της έδωσα το κινητό μου.

Μου τηλεφώνησε σε δυο μέρες ελπίζοντας πως θα της προτείνω να βγούμε.

Τώρα που πενηνταρίζω, κι έχω βγει με άπειρες γυναίκες, διαθέτω τεράστια εμπειρία στα πρώτα ραντεβού.

Δυο βασικές και απαράβατες αρχές για το "πρώτο ραντεβού" είναι:

α) Κλείστο καθημερινή. Τρίτη ή Τετάρτη. Ποτέ Παρασκευή ή Σάββατο. Γιατί μπορεί να εξελιχθεί σε τραγωδία κι είναι κρίμα να χαραμήσεις το παρασκευο-σαββατόβραδό σου.

β) Φρόντισε να μην είσαι τελείως κούκλος. Γενικά απέφευγε να την εντυπωσιάσεις γιατί μπορεί να μην τη γουστάρεις κι εκείνη να "κολλήσει" με την πάρτη σου και μετά θα ’ναι πολύ δύσκολο να την ξεφορτωθείς...

Καλό είναι να έχεις κάτι να προτείνεις για το πού θα πάτε, τι θα δείτε, τι θα πιείτε, πώς θα διασκεδάσετε. Είναι πολύ γελοίοι εκείνοι οι άντρες που στο πρώτο ραντεβού ακούς να λένε στη γκόμενα "Δεν ξέρω, εσύ τι θες να κάνουμε;".

Γενικά, γουστάρω να τις τσιτσιρίζω τις γκομενίτσες.

Με την Κ. στο πρώτο ραντεβού παρακολουθήσαμε μια αρχαία τραγωδία σε κάποιο υπαίθριο συνοικιακό θέατρο.

"Πάμε για ένα ποτό;", μου είπε στο τέλος της παράστασης.

"Όχι, γιατί πρέπει να ξυπνήσω νωρίς αύριο, θα πάω τη γιαγιά μου στο αεροδρόμιο, πετάει για Τζαμάικα"!

Θεέ μου! Ποιος άντρας λέει "όχι" για ένα ποτό; Και ποιος πενηντάρης έχει ζωντανή τη γιαγιά του που μάλιστα ταξιδεύει αεροπορικώς για Τζαμάικα;

"Αύριο το πρωί πάμε για έναν καφέ;".

"Όχι, έχω τζόκινγκ και μετά πάω εθελοντής μάγειρας για τους μετανάστες που έρχονται απ’ τα νησιά Γκαλαμπάκος!".

Μάγκες, τις γυναίκες πρέπει να τις περνάμε από αλλεπάλληλα τεστ πριν τις κάνουμε "μόνιμες". Μόνο αν περάσουν όλες τις εξετάσεις, και μάλιστα με άριστα, περνάμε στο παρασύνθημα.

Μετά τις πρώτες ψυχρολουσίες, την πέρασα την Κ. απ’ τη δεύτερη μεγάλη δοκιμασία. Τη "σεξουαλική"!

Αρχίζουμε να γδυνόμαστε. Μένει με το σουτιέν. Κάνω μια απότομη κίνηση, ένα "μπραφ", και της βγάζω το σουτιέν αστραπιαία. Μένει "Παυλόπουλος" η τύπισσα. Πρώτη φορά βλέπει τόσο έμπειρο άντρα που ξεκουμπώνει με τη μία το σουτιέν της κι ας έχει το κλιπ από μπροστά. Αρχίζει να λειώνει. Περιμένει πολλούς οργασμούς.

Αλλά εδώ την περιμένει το μεγάλο σοκ. Βάζω όλα τα δυνατά μου και με την πρώτη ώθηση "τελειώνω"!. 

Πώς γίνεται να "τελειώνει" ένας άντρας με την πρώτη; Πού είναι οι απανωτοί οργασμοί που ονειρευόταν; Πού οι ώρες του ακόρεστου πάθους; Όλα γκρεμίζονται μέσα της και γύρω της.

Τηλεφωνεί αμέσως στην κολλητή της και την ενημερώνει. Εκείνη φρικάρει και φωνάζει: "Παράτησέ τον αμέσως! Η ζωή είναι πολύ μικρή για να τη χαραμίζουμε σε απαίσιο σεξ! Πού είναι τώρα ο μαλάκας;" "Στην τουαλέτα. Λέει πως μετά το σεξ πρέπει να κατουράει για να αποφύγει τις μυκητιάσεις! Θεωρεί πως έκανε σεξ ο ανύπαρκτος!".

Ε, λοιπόν, για να μην τα πολυλογώ: αυτή τη γκόμενα, αν την επόμενη μέρα σου τηλεφωνήσει, κάν’ την "μόνιμη"!

Γούσταρα μόνο κάνα "ξώφαλτσο"!

Τη Μ. είχα να τη δω απ’ το Λύκειο. Δηλαδή τριάντα χρόνια και βάλε...

Διατηρεί το ίδιο πάντα παιδικό πρόσωπο πάνω σ’ ένα διαφορετικό σώμα.

Ήταν μαζί με τη μητέρα της. Είχε κι εκείνη να με δει απ’ τη δεκαετία του ’80. Χάρηκε πολύ που με έβλεπε. Κι εγώ δεν είχα αλλάξει και πολύ. Φυσικά δεν είχα ψηλώσει ούτε πόντο!

Η μαμά είχε σχηματίσει τότε για μένα την ιδέα του πολύ καλού παιδιού, του λαμπρού μαθητή, του ελπιδοφόρου νέου. 

Η σημερινή μου κατάσταση σίγουρα τη διέψευσε. Δεν μου το είπε ευθέως αλλά το ’δειξε με μια γκριμάτσα...

Με τη Μ. δεν τα φτιάξαμε επίσημα.

Ανταμώναμε συνήθως τα σαββατιάτικα απογεύματα, πηγαίναμε σε κάποιο φτηνό ξενοδοχείο και προσπαθούσαμε να χαρούμε τις τελευταίες μας στιγμές πριν τη βραδινή πλήξη.

Τις καθημερινές, εκείνη ξημεροβραδιαζόταν με τις οργανώσεις και τα σφυροδρέπανα. 

Κάποια βράδια που πήγαινα σπίτι της μου ’παιρνε τ’ αυτιά με τ’ αντάρτικα που παίζαν συνέχεια στο παλιό της πικ-απ. Όλα τα προβλήματα της κοινωνίας θα τα έλυνε η Λαοκρατία!

Προσωπικά, τα βαριόμουν όλ’ αυτά. Ήθελα μόνο να της ρίχνω κάνα ξώφαλτσο. Το κωλαράκι της ήταν πάντα περιποιημένο, αποτριχωμένο, αρωματισμένο, στρωμένο. Άσε που δεν με πολυέπρηζε με τα προκαταρκτικά...

Πολλές κουβέντες δεν γούσταρα μαζί της. Απ’ τις πορείες και διαδηλώσεις η φωνή της είχε πάρει μια παράξενη χροιά κι ένταση. Θύμιζε τη σειρήνα των Πρώτων Βοηθειών...

Επισήμως δεν τα "χαλάσαμε". Δεν ανταλλάξαμε τα γνωστά... σε χωρίζω, με χωρίζεις, χωρίζουμε.

Αλλά σπάνια συναντιόμαστε πλέον.

Ουσιαστικά η σχέση μας έπαψε να υπάρχει απ’ τον πρώτο μήνα. 

Ποτέ δε νιώσαμε ο ένας την ανάγκη του άλλου. 

Σταδιακά αραίωσαν οι κοινές μας έξοδοι, ώσπου κόψαμε εντελώς και τα τηλεφωνήματα...

Απόψε μάζεψα στο Κερατσίνι τα "σαϊνια"!

Απόψε έκανα το τραπέζι στους φίλους μου, στα "σαΐνια", στο Κερατσίνι, στο ταβερνάκι κάτω απ’ το φουγάρο της ΔΕΗ, δίπλα στην ιχθυόσκαλα.

Κι όταν λέμε "σαΐνια" εννοούμε τους φίλους της τελευταίας τριετίας, παιδάκια κωλοπετσωμένα, που πιάνουν πουλιά στον αέρα, μπεσαλίδικα και καρντάσικα, κι ας μην έχει δοκιμαστεί η φιλία μας στο χρόνο.

Το θέμα μας ήταν ένα προσωπικό πρόβλημα που αντιμετωπίζω τις τελευταίες μέρες εξαιτίας μιας "κλινικής περίπτωσης". Ένα πρόβλημα που, δυστυχώς, πήρε αμπάριζα και μερικούς παλιούς μου φίλους. Δηλαδή φίλους άνω τις τριακονταετίας.

Η "κλινική περίπτωση" δεν με αφορά. Μου προκαλεί μόνο αισθήματα λύπησης και τίποτ’ άλλο.

Το θέμα και το πρόβλημά μου ήταν η στάση των "παλιών φίλων" μου.

Δεν έχω καθαρό μυαλό και γι’ αυτό κάλεσα ολομέλεια τα "σαΐνια" να πουν τη γνώμη τους.

Και χάρηκα που οι απόψεις μας συνέπεσαν.

Ο τρόπος που αντέδρασαν οι "παλιοί φίλοι" στις δολοπλοκίες της "κλινικής περίπτωσης" απέδειξε πόσο "λίγοι" είναι.

Έσπευσαν να με καταδικάσουν, να με στήσουν στο σκαμνί, στο απόσπασμα. Και μάλιστα χωρίς καν να μου δώσουν την ευκαιρία να πω την άποψή μου. Να απολογηθώ βρε αδελφέ. Ένα δικαίωμα που το ’χει κι ο χειρότερος εγκληματίας!

Αυτό αποδεικνύει πως ουσιαστικά έψαχναν την ευκαιρία να με ξεγράψουν. Η φιλική μας σχέση φαίνεται πως είχε λήξει προ πολλού αλλά έπρεπε να βρεθεί μια ευκαιρία να υπογραφεί και η ληξιαρχική πράξη θανάτου της.

Μου έχει τύχει και μένα να έρχονται διάφοροι καλοθελητές και να κατηγορούν τους φίλους μου.

Να μου λένε πως οι φίλοι μου "με ζηλεύουν", "κατά βάθος λυπούνται που είμαι γκομενιάρης και κουλ", πως "θέλουν να με δουν σε κατάντια" και διάφορα άλλα.

Αλλά τους έστειλα στο διάολο. Δεν επιτρέπω σε κανέναν να βάζει λόγια ανάμεσα σε μένα και στους φίλους μου.

Κανένας δεν είν’ αλάνθαστος. Λάθη και μαλακίες όλοι κάνουμε. Αλλά οι φίλοι τα λύνουν μεταξύ τους, αντρίκια και σταράτα. Δεν σπεύδουν να υιοθετήσουν ό,τι τους πει κάθε ψυχάκιας, ούτε τροφοδοτούν το κουτσομπολιό και την κακοήθεια.

Ευχαριστώ τα "σαΐνια" για τη στάση τους. Είναι πραγματικοί άντρες και φίλοι.

Για τους άλλους... φινίτο!

Υ.Γ.: Ένα απ’ τα "σαΐνια" είναι άστεγος του Πειραιά και τη βγάζει σ’ ένα γιαπί στην Πειραϊκή. Με προσκάλεσε να τη βγάλουμε παρεούλα απόψε...

Η Αθήνα της "μαστούρας"! (Γ' - Ψεύτικα "φλασάκια", εικονικοί "παράδεισοι")

Τελικά, απ' ό,τι κατάλαβα, λίγοι είν' αυτοί που παίρνουν ναρκωτικά επειδή έχουν προβλήματα.

Οι περισσότεροι τα παίρνουν από περιέργεια, μαγκιά, για να βρεθούν "κάπου αλλού".

Αλλά η πορεία σου είναι σχεδόν προδιαγεγραμμένη: φυλακή, αυτοκτονία, ψυχιατρείο, ξεπεσμός.

Ξέρω παιδιά 20 χρονών και μοιάζουν γέροι. Τους έπεσαν τα μαλλιά, τους σάπισαν τα δόντια

Οι συγγενείς συνήθως δεν ανακοινώνουν την πραγματική αιτία του θανάτου. Την καλύπτουν με άλλες διαγνώσεις...

Ξέρω μερικούς, δήθεν "ψαγμένους" που θέλουν να βρουν τη "νιρβάνα" ή να καταλαγιάσουν τα "υπαρξιακά τους άγχη". Και ταξιδεύουν στο Πακιστάν, στο Νεπάλ, στην Ινδία. 

Μου είπαν πως στη Γκόα γίνεται κάθε χρόνο κάτι σαν "γιορτή του ήλιου". Μαζεύονται παράξενα άτομα απ' όλο τον κόσμο και παίρνουν τα ναρκωτικά σαν πασατέμπο. Θέλουν να διώξουν τα σκοτάδια της ζωής τους με τα χίλια χρώματα της μαστούρας...

Είπαμε τις προάλλες για το Ελ-Ες-Ντι, που ναι πολύ άτιμο ναρκωτικό. 

Μου 'λεγε ένας γνωστός πως κάθε φορά που "ταξιδεύει" βλέπει τον εαυτό του να παίρνει διάφορες μορφές. Τον βλέπει στην άκρη μιας μακριάς σανίδας να είναι χωρίς κρέας, τα κόκαλά του να τρίζουν κι από κάτω να κινούνται τεράστιοι σαλίγκαροι. Βλέπει την καρδιά του να δουλεύει, το αίμα του να κυκλοφορεί στις φλέβες...

Το ίδιο σκατά είναι και το "Τριπ". Ένα χαρτάκι ποτισμένο με διάφορα χημικά.

Μπορεί να μη τη "βρεις" αμέσως. Σε "χτυπάει" ξαφνικά. Σου φέρνει παραισθήσεις και υπερένταση, σε κάνει υπερευαίσθητο και υπερκινητικό. Δεν μπορείς να σταθείς ούτε στιγμή σ' ένα μέρος.

Ο Μ. περιέγραψε τη φάση ως εξής: 

"Περπατούσα στη Σόλωνος κι έβλεπα τους άλλους σα μυρμήγκια. Εγώ ήμουν γίγαντας μπροστά τους. Ανέβηκα με τα πόδια στο Λυκαβηττό, περπάτησα μέχρι τη Γλυφάδα, ξαναγύρισα και δεν ένιωσα καθόλου κούραση! Την άλλη φορά όμως μ' έριξε στο αλλιώτικο. Ότι δηλαδή θα πεθάνω. Έβλεπα τον εαυτό μου στο απέναντι πεζοδρόμιο κι ήθελα όσο τίποτα να τον πλακώσω στο ξύλο".

Α πα πα... αυτά τα κωλοπράγματα σου καίνε τα εγκαιφαλικά κύτταρα!

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (61) -Στη χώρα των Αμαζόνων!

Δεν υπήρχε περίπτωση να φτάσω μέχρι την Αμισό και να μην πεταχτώ παραδίπλα στην Πάφρα. 

Εδώ οι χανούμισσες ήταν οι πρώτες Τουρκάλες που όχι μόνο αποδέχτηκαν τις ενδυματολογικές μεταρρυθμίσεις του Κεμάλ, αλλά τον ξεπέρασαν μακράν. Απ’ το 1930 άρχισαν να φοράνε ταγιεράκια και κοντές φουστίτσες, μέχρι που το "τερμάτισαν": πέταξαν για πάντα τα καλύμματα και τις μαντίλες και φόρεσαν τα "αντρικά"!

Λίγο έξω απ’ την πόλη διασχίζω τη μεγάλη γέφυρα του ποταμού Άλυ. Είναι ο "Νείλος της Μικράς Ασίας". Χωρίζει την Τουρκιά στα δυο της μέρη: την "ευρωπαϊκή" και την "ασιατική". 

Οι αρχαίοι τον έλεγαν "Άλυ" γιατί τα νερά του περνούσαν από μακρινά αλατούχα μέρη κι έπαιρναν αλμυρή γεύση. Μπήκα στον πειρασμό να δοκιμάσω το νεράκι. Δεν μου φάνηκε καθόλου αλμυρό!

Οι Τούρκοι το λένε "Κιζίλ Ιρμάκ", δηλαδή "κόκκινο ποταμό". Γιατί την περίοδο των βροχών κατεβάζει κοκκινόχωμα και παίρνει ένα ροδαλό χρώμα. 

Το ποτάμι αυτό έγραψε ιστορία. Η Πυθία των Δελφών είχε δώσει χρησμό στον Κροίσο πως αν διαβεί τον Άλυ θα καταλύσει μια μεγάλη αυτοκρατορία. Ο Κροίσος παρερμήνευσε το χρησμό και πέρασε το ποτάμι. Όμως ηττήθηκε απ’ τον Κύρο και καταλύθηκε η δική του αυτοκρατορία...

Επόμενη στάση μου η αρχαία Θεμίσκυρα. Οι Τούρκοι τη λένε Τσαρσαμπά που σημαίνει "Τετάρτη", γιατί τη μέρα αυτή γίνεται το μεγάλο βδομαδιάτικο παζάρι! 

Ο ποταμός Ίρις την κόβει στα δύο. Οι Τούρκοι τον λένε "Γεσίλ Ιρμάκ", δηλαδή "Πράσινο Ποτάμι". Τις δυο όχθες ενώνει ένα γεφύρι 300 μέτρων!

Λίγο περαπέρα φτάνω και στον Τερμέ. Μια κωμόπολη που πήρε τ’ όνομά της απ’ τον αρχαίο ποταμό Θερμώδοντα. Εδώ ήταν η Χώρα των Αμαζόνων, των άφοβων και αειπάρθενων πολεμιστριών!

Εδώ ο Ηρακλής έκανε έναν απ’ τους άθλους του σκοτώνοντας τη βασίλισσα των Αμαζόνων Ιππολύτη.

Μέχρι κι ο Αθηναίος βασιλιάς Θησέας έφτασε στα μέρη τούτα. Κάποιες Αμαζόνες, που δεν ξανάχαν δει πλοία, εντυπωσιάστηκαν απ’ τα αθηναϊκά πλεούμενα. Ο Θησέας τις κάλεσε ν’ ανέβουν στα πλοία του και να τα περιεργαστούν. Αλλά μόλις εκείνες βρέθηκαν στα σκαριά, τις πήρε μαζί του με το ζόρι στην Αθήνα. Και παντρεύτηκε μία απ’ αυτές την Αντιόπη.

Οι άλλες Αμαζόνες έκαναν εκστρατεία στην Αθήνα για να πάρουν πίσω τις ομόφυλές τους. Αλλά ηττήθηκαν στην τιτάνια μάχη που δόθηκε στο λόφο που σήμερα λέμε "Φιλοπάππου"!

Γενικά, οι Αμαζόνες είχαν ένα προβληματάκι με τους Έλληνες. Και στον τρωικό πόλεμο ήταν στο πλευρό των Τρώων...

Τώρα καταλαβαίνω γιατί με κεράτωναν οι γυναίκες μου!

Δεν το πιστεύω!

Έπρεπε να πλησιάσω τα 50 για ν’ αρχίσω να παίρνω μυρουδιά το τι παίζεται με τις γυναίκες.

Μιλάμε ήμουν τελείως άσχετος! Νόμιζα πως οι γυναίκες σκέφτονται και νιώθουν σαν κι εμένα. Και σαν τους κολλητούς μου: τον "Λιγδιάρη", τον "Γλόμπο" και τον "Φλιπεράκια"!

Οι γυναίκες ήθελαν να νιώθουν ασφάλεια δίπλα μου. Κι εγώ τις άφηνα να διασχίζουν μόνες την Αθηνάς ξημερώματα γιατί ήθελα να παίξω έναν ακόμα γύρο με τον "παπατζή"!

Γούσταραν να είμαι γενναιόδωρος μαζί τους. Κι εγώ τους χάριζα ένα λουλουδάκι μόνο όταν περνάγαμε από κανένα νεκροταφείο...

Ήθελαν να τις κάνω να νιώθουν σημαντικές. Κι εγώ "μαλάκω" τις ανέβαζα, "ξεκώλω" τις κατέβαζα!

Φιλοδοξούσαν να γίνουν οι καλύτερες φίλες μου. Κι εγώ τις έφτυνα για να παίξω ένα "ξυλίκι" στα υπόγεια σφαιριστήρια της Ομόνοιας με τον "Μαστουροσυνάχη"...

Δεν υπήρχε περίπτωση να κάτσω ν’ ακούσω γυναίκα. Ήταν για μένα νόμος: γυναίκα = ηλίθια, κομπλεξικιά, κουτσομπόλα, βαρετή, ψωλοθήκαρο, ρίξ’ της ένα "μανίκι" και σούταρέ την!

Σιγά μην καθόμουν να θυμάμαι επετείους γνωριμιών, πρώτου ραντεβού-φιλιού-ξεσκίσματος! Εδώ δε θυμάμαι τι έφαγα χθες, θα θυμάμαι πότε τον πρωτοέχωσα στην περίοδό της;

Κι όταν τις έπιανα να ξηροτρίβονται στον πούτσο κανενός άλλου, μια φάπα, ένα "άι σιχτίρ μωρή μαλάκω" και πάμε παρακάτω. Σιγά μην κάτσω να το υπεραναλύσω. Όλες οι γυναίκες πουτάνες είναι, τι πιο φυσικό να τις πιάσω να μουτζώνουν με τα πόδια τους το ταβάνι...

Έρχεται η άλλη και μου παραπονιέται πως δεν κουβεντιάζω ποτέ σοβαρά μαζί της.

Ωραία ρε φρόκαλο, να κουβεντιάσουμε σοβαρά. Σου λέω, λοιπόν, πως ο Θρύλος στο μπάσκετ χρειάζεται ένα δυνατό "πεντάρι" για να γαμήσει και να δείρει του χρόνου. Αν έχεις αρχίδια έλα και πες μου την άποψή σου. Δεν μιλάς; Γιατί δεν μιλάς; 

Ωραία, δεν σκαμπάζεις από μπάσκετ. Πες μου πού θα βρούμε στο ποδόσφαιρο ένα σέντρα μπακ να σκουπίζει πίσω τα πάντα!

Πάλι δεν μιλάς; Και θες να μιλήσω και σοβαρά μαζί σου;

Ρε σεις, το λέω κι ανατριχιάζω. Έρχεται η άλλη και μου λέει τις προάλλες: "Όλο πορνοταινίες βλέπεις κι όλο αθλητικές εφημερίδες διαβάζεις! Άνοιξε και κανένα βιβλίο!".

Έπεσα τάβλα μιλάμε!

Τι να διαβάσω; Βιβλία διαβάζουν οι "αδελφές"! Σιγά μην αγοράσω και τις "Αδελφές Καραμαζώφ"!

Σε κάποια φάση μου κάνει: "Δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε. Είμαστε από άλλο πλανήτη. Εσύ απ’τον Άρη κι εγώ απ’ την Αφροδίτη"!

Αυτό δεν το ’πιασα γμτ μου. Όταν κάναμε κοσμογραφία στο σχολειό, την κοπάναγα στην πλατεία Γαρδένιας στου Ζωγράφου. Τη θυμάται κανένας μαλάκας την καφετέρια "Μόρφου";