Να γίνουμε από Γραικοί Έλληνες!

Τα ’χουμε ξαναπεί αλλά καλό είναι να τα επαναλαμβάνουμε πότε-πότε προς εμπέδωση:

"Ρωμιοί" ονομάζονταν οι άνευ εθνικότητας υπήκοοι του ρωμαϊκού κράτους.

Τους ένωναν η χριστιανική πίστη και η ρωμαϊκή αυτοκρατορική ιδέα.

Όταν το ρωμαϊκό κράτος διασπάστηκε σε Ανατολικό και Δυτικό, το κάθε μέρος διεκδίκησε για τον εαυτό του τη ρωμαϊκή οικουμενική ιδεολογία. Και προσπάθησε να σφετεριστεί τον όρο "ρωμαϊκό".

Οι Δυτικοί αποκαλούσαν υβριστικά τους Ανατολικούς "Γραικούς", δηλαδή απολίτιστους και φανατικούς ανατολίτες. Κάτι σαν "γύφτουλες". Κι αυτή η αρνητική έννοια του Γραικού διατηρείται ακόμα σε ορισμένες δυτικές κοινωνίες, κυρίως της Βόρειας Ιταλίας.

Οι Ανατολικοί, με τη σειρά τους, αποκαλούσαν τους Δυτικούς "Φράγκους", δηλαδή βάρβαρους και πολεμοχαρείς Ευρωπαίους...
Ο όρος "Έλλην" ποτέ δεν είχε την έννοια της φυλής, του έθνους, της βιολογικής καταγωγής. Γι’ αυτό και ποτέ δεν υπήρξε πόλη, κράτος, βασίλειο, αυτοκρατορία, ούτε καν χωριό, με το όνομα "Ελλάδα"!
Η λέξη "Έλληνας" είχε καθαρά πολιτισμική-θρησκευτική σημασία και αποδιδόταν σε όποιους υιοθετούσαν έναν συγκεκριμένο τρόπο σκέψης και ζωής... 

Όταν ιδρύθηκε το κράτος μας, ετέθη και το πρόβλημα της ονομασίας του. Μεταξύ των τριών υποψηφίων ονομάτων Ελλάδος-Ρωμυλίας-Γραικίας επικράτησε το τρίτο.

Πιστεύω πως η επιλογή του ονόματος Γραικία-Γραικοί, όσο κι αν είναι υποτιμητικό, αντιστοιχούσε στην πραγματικότητα των αρχών του 19ου αιώνα. 

Τότε ήμασταν ένα συνονθύλευμα ληστρικών φυλών, απαίδευτοι, φανατικοί, θρησκόληπτοι, που το μόνο που μας ένωνε ήταν μια δεισιδαιμονική πίστη στην ορθόδοξη ανατολική εκκλησία. Και η μόνη σημαία που θα μπορούσε κάτι να μας πει ήταν ένα πανί με το σταυρό στη μέση.

Από τότε πέρασαν σχεδόν 2 αιώνες. Και πολλά άλλαξαν στη διαδρομή. 

Η χριστιανική πίστη του λαού μας υποχώρησε σημαντικά, αυξήθηκε κατακόρυφα ο αγνωστικισμός, η αθεΐα, η θρησκευτική αδιαφορία, ήρθαν κι οι αλλόπιστοι μετανάστες και οι συσχετισμοί ανατράπηκαν.

Η Χριστιανική Εκκλησία έχασε το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνικής και πολιτικής της επιρροής. Ειδικά τα τελευταία 30 χρόνια έχει κυριολεκτικά ξεδοντιαστεί. 

Έφαγε και τρώει αλλεπάλληλα χαστούκια: καθιέρωση πολιτικού γάμου, αποποινικοποίηση μοιχείας, συναινετικό διαζύγιο, ισότητα δύο φύλων, μη αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, αποτέφρωση νεκρών, σύμφωνα συμβίωσης για ετερόφυλα και ομοφυλόφιλα ζευγάρια, πρωθυπουργοί και υπουργοί αρνούνται να δώσουν όρκο κ.λπ κ.λπ.

Η Εκκλησία δίνει πλέον μάχες οπισθοφυλακής. Έχει καταντήσει ένας υπερ-συντηρητικός οργανισμός που παλεύει να κρατήσει πίσω την κοινωνία και να διασφαλίσει τα προνόμιά της.

Από φορέας ενότητας έχει καταντήσει πηγή διαίρεσης και διχασμού!

Νομίζω πως έχουμε ήδη μπει σε μια διαδικασία μετατροπής μας από Γραικούς σε Έλληνες.

Δεν είμαστε πια οι φανατικοί θρησκόληπτοι που προσπαθούν να κάνουν όλους τους άλλους σαν αυτούς. Θυμάστε πόσο αηδιαστική ήταν η επιμονή των Γραικών να βαπτίζουν σχεδόν με το ζόρι τους άμοιρους Αλβανούς μόλις άρχισαν να πρωτοπατάν το πόδι τους στη χώρα μας;

Σίγουρα έχουμε αρχίσει να γινόμαστε κάπως πιο ανεκτικοί, πιο ανοιχτόμυαλοι, λιγότερο φανατικοί, λίγο πιο ορθολογιστές, δηλαδή πιο Έλληνες.

Οι λαοί είναι όπως τα άτομα. Αν δεν εξελίσσονται, δεν προοδεύουν, δεν προσαρμόζονται, μαραζώνουν και πεθαίνουν.

Πιστεύω πως η μόνη ελπίδα σωτηρίας μας είναι να μετατραπούμε επιτέλους σε Έλληνες.

Να απορρίψουμε και ν’ αλλάξουμε όλα τα γραικικά σύμβολα. 

Να φτιάξουμε άλλη σημαία χωρίς σταυρούς ή θρησκευτικά σύμβολα, που πλέον διχάζουν και δεν ενώνουν.

Ν’ αλλάξουμε το Σύνταγμά μας, που τώρα μοιάζει με ευχέλαιο! Ξεκινάει με το "στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Να χωριστεί οριστικά η Εκκλησία απ’ το Κράτος και να μετατραπεί σε ένα απλό σωματείο.

Και ν’ αλλάξουμε και εθνικό ύμνο. Αυτοί οι στίχοι για τα "ιερά κόκαλα" και τις "όψεις του σπαθιού τις φοβερές" ακούγονται πολύ γελοίοι σήμερα.

Προσεχώς θα σας πω τι προτείνω για τα νέα Εθνικά μας Σύμβολα. Ελληνικά κι όχι Γραικικά...

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (76) - Οι "Καππαδόκες Πατέρες" ήταν κατ’ ουσίαν αιρετικοί!

Η Καππαδοκία ήταν ανέκαθεν μεγάλο σταυροδρόμι και χωνευτήρι λαών, ιδεών, γλωσσών και πολιτισμών.

Η αρχαιολογία απέδειξε πως πρώτοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή το 2.000 π.Χ. Ασσύριοι έμποροι, που μιλούσαν αραμαϊκά, και συγκρότητσαν ένα δίκτυο εμπορικών σταθμών για τη διευκόλυνση των συναλλαγών με την Ανατολή.

Γύρω στο 1800 π.Χ. έρχονται οι Χετταίοι και κάνουν την περιοχή κέντρο του κράτους τους. Τουλάχιστον μέχρι το 1.200 π.Χ. 

Ακολουθούν πέντε σκοτεινοί αιώνες με συνεχείς επιδρομές Ασσυρίων, Κιμμερίων, Σκυθών κ.λπ. 

Γύρω στο 600 π.Χ. την Καππαδοκία κατακτούν οι Μήδοι, κι ακολουθούν Πέρσες, Μακεδόνες, οι δυο περσικές δυναστείες των Μιθριδατών και Αριαραθίδων, Ρωμαίοι, Σελτζούκοι κι Οθωμανοί...

Οι αρχαίοι ντόπιοι λάτρευαν τη Μεγάλη Θεά Μα, που ήταν ταυτόχρονα μητέρα-δημιουργός και θεά του πολέμου. 

Προς τιμή της κάθε άνοιξη και φθινόπωρο οργανώνονταν εκστατικές-διονυσιακές τελετές. Στους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους η Μα ταυτίστηκε και με άλλες θεότητες όπως την Περασία Άρτεμη.

Μαζί με τη Μα λατρευόταν κι ο όμορφος βοσκός Άτις, που ονομαζόταν και Μήνας, συνοδευόμενος από δύο λιοντάρια. 

Το στερεότυπο του θεού Μήνα διέσωσαν κι οι Χριστιανοί, που λάτρευαν στην ίδια περιοχή έναν άλλον άγιο, τον Μάμα (σαφής ο συσχετισμός με τον Μήνα) που επίσης συνοδεύεται από ένα λιοντάρι...

Μιας και μιλάμε για θρησκείες, θα ήταν παράλειψή μας αν δεν κάναμε μια σύντομη αναφορά στους τρεις "μεγάλους" Καππαδόκες "πατέρες" της Εκκλησίας.

Οι δύο εξ αυτών, Βασίλειος ο "Μέγας" και Γρηγόριος Ναζιανζηνός, σπούδασαν στην Αθήνα, έγιναν κολλητοί φίλοι, επηρεάστηκαν απ’ το νεοπλατωνικό ασκητισμό και επεχείρησαν μια χοντροκομμένη προσαρμογή της ελληνικής φιλοσοφίας στη χριστιανική πίστη. 

Ο τρίτος της "παρέας" ήταν ο Γρηγόριος Νύσσης, αδελφός του Βασίλειου! 

Τι να πω... παντού οικογενειοκρατία. 

Ο Ιησούς ήταν δεύτερος ξάδελφος του Ιωάννη Βαπτιστή. Πρώτος επίσκοπος Ιερουσαλήμων ήταν ο Ιάκωβος, αδελφός του Ιησού. 

Κι ο Μέγας Βασίλειος, επίσκοπος Καισαρείας, έκανε επίσκοπο Νύσσης τον αδελφό του Γρηγόριο...

Πάντως, ο Γρηγόριος Νύσσης μπορεί να θεωρείται "Πατέρας της Εκκλησίας", αλλά στην πραγματικότητα είναι καραμπινάτος αιρετικός! 

Ουσιαστικά έφτιαξε μια δική του θεολογία, μια σύνθεση πλατωνικής, στωικής και ωριγενικής φιλοσοφίας. 

Πίστευε πως στα "έσχατα" όλοι οι αμαρτωλοί θα αποκατασταθούν, ακόμα κι ο Διάβολος, και ολόκληρη η Πλάση θα επανέλθει στο αρχικό της κάλος, όπως ακριβώς βγήκε απ’ τα χέρια του Θεού...

Στα ρεμπέτικα στέκια της Αθήνας και του Περαία... (Α’ - Όσο υπάρχουν δάσκαλοι θα βγαίνουν μαθητάδες!)

"Μα υπάρχουν ακόμα ρεμπέτες;", θα με ρωτήσετε.

Σας απαντώ ανεπιφύλαχτα: "Υπάρχουν και παραϋπάρχουν. Απλά, δεν το ξέρουν ούτε οι ίδιοι"...

Όσοι ζουν στις ανθρώπινες χωματερές, ξεγραμμένοι απ’ την ώρα που γεννιούνται, είναι ρεμπέτες.

Όσοι πλακώνονται ακόμα κι όταν είναι σίγουροι πως θα τους τουλουμιάσουν, είναι ρεμπέτες.

Όσοι ορμάνε στα τυφλά κι ό,τι γίνει, όσοι ξέρουν να κρατάνε το στόμα τους κλειστό, όσοι βλέπουν και δεν μιλάνε, όσοι δεν ρουφιανεύουν, όσοι δεν χωνεύουν τους μπάτσους, όσων η ζωή τους είναι προδιαγεγραμμένη... αναμορφωτήρια, φυλακές, πρέζα, μαχαιρώματα και σκοτωμοί, είναι ρεμπέτες.

Ρεμπέτης είν’ αυτός που δε σηκώνει χωρατά και πειράγματα. Που έτσι και νομίσει πως τον πρόσβαλες, θα σου πει ένα "ξέρεις ποιος είμ’ εγώ ρε" κι αμέσως θα τραβήξει τη φαλτσέτα να σου κόψει το λαρύγγι συμπληρώνοντας τη φράση του... "άρπα τη για να μάθεις"!

Ρεμπέτης είναι κι όποιος δε γουστάρει να δουλέψει ποτέ στη ζωή του. Χέζει το διορισμό στο δημόσιο και περιφρονεί το χρήμα.

Ο ρεμπέτης δεν είναι φιγουρατζής, ούτε συμβιβασμένος. Δεν πάει στο τσίρκο που λέγεται "μπουζούκια", είναι συνειδητοποιημένος αντιεξουσιαστής και περιθωριακός. 

Έχει σεκλέτια και ξεδίνει μ’ ένα-δυο τραγούδια σ’ έναν σκοτεινό τεκέ σε κάποια άγνωστη φτωχογειτονιά του λεκανοπεδίου...

Αυτούς του τύπους, τους "σύγχρονους ρεμπέτες", θα προσπαθήσω να σας γνωρίσω. 

Κι ίσως τους συμπαθήσετε κι εσείς...

Ένας μούτσος απ’ το Καρπενήσι! (Η’ - Γλυκόμουνα λιμάνια!)

Στο βαπόρι μόνο εγώ κι ο καπετάνιος ήμασταν Έλληνες.

Εκείνος ήταν ένας άνθρωπος παράξενος. Δε μιλούσε για χαρές, λιμάνια, ξενύχτια, ποτά και γυναίκες όπως όλοι μας. Οι ναυτικές ιστορίες του ήταν πικραμένες, γεμάτες φουρτούνες και συμφορές.

Κατά βάθος μισούσε τους μαυριδερούς και σχιστομάτηδες που αποτελούσαν το τσούρμο του. Ακολουθούσε τη σοφή βρετανική τακτική του "διαίρει και βασίλευε". "Όσο αυτοί οι πίθηκοι δεν είναι μονοιασμένοι, τόσο δε στασιάζουν".

Οι χειρότεροι ήταν οι Φιλιππινέζοι. Γι’ αυτό και τους μοίραζε σε διάφορες δουλειές για να μη γίνονται επικίνδυνοι. Αυτή η ράτσα είναι πιο άναυτη κι απ’ τους Καρπενησιώτες. Πέφτουν στα πόδια σου και σε παρακαλάνε να τους προσλάβεις. Μα όταν νιώσουν πως πατούν γερά στα πόδια τους, ξεσηκώνονται ομαδικά, φοβερίζουν, κάποτε τραβάνε και μαχαίρια και γίνονται απειλητικοί...

Το αντίπαλο δέος των Φιλιππινέζων στο βαπόρι ήταν οι Σουδανοί. Τρώγονταν σαν τη γάτα με το σκύλο. Μου άρεσε να κάνω χάζι τις διενέξεις τους.

Ένας Φιλιππινέζος έλεγε σ’ ένα μαύρο Σουδανό: "Ξέρεις από τι έφτιαξε ο θεός εσάς τους μαύρους; Από πηλό, κάρβουνο και σκατά!". Κι έσκαγε στα γέλια.

Για να πάρει την πληρωμένη απάντηση του Σουδανού: "Εσύ ξέρεις από τι έφτιαξε εσάς; Από τα ίδια ακριβώς υλικά, μόνο που δεν έβαλε πηλό και κάρβουνο!"...

Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, μέσα σ’ αυτή την ανθρώπινη κόλαση συμβίωναν αρμονικά ο Χριστός, ο Μωάμεθ, ο Βούδας κι άλλοι προφήτες.  Απόδειξη τα ξεθωριασμένα μικρά εικονίσματα σε όλα τα πόστα. 

Μας προστάτευαν απ’ τα εχθρικά ζημιάρικα δαιμόνια. Ο φόβος του άγνωστου ενώνει τους αλλόθρησκους...

Είναι προνόμιο των ναυτικών να τους περιμένει πάντα στο τέλος του ταξιδιού ένα γλυκόμουνο λιμάνι. Εκεί, στις εφήμερες "αγάπες", ξεδιψάς, ξεχνάς τη σκληράδα της θάλασσας, ξεπλένεις την αλμύρα με το πιοτό.

Μπροστά στα σκέλια της γυναικός οι ωκεανοί ζαρώνουν, οι τυφώνες λουφάζουν, η μαλάρια κομπλεξάρεται!

Δεν υπάρχει φρένο στις γλίστρες της λιμανιώτικης ακολασίας. Η γυναίκα δεν είν’ τίποτα άλλο από ένα αχνιστό μυρωδάτο τσάι που το ρουφάς με ηδονή και σκορπούν οι πόθοι!

Τούτες τις σπάνιες ώρες που αξιώθηκες να ζήσεις τις κρατάς σ’ όλη σου τη ζωή για φυλαχτό...

Εξαρχειώτικο φλερτ...

Παγωμένη βραδιά απόψε.

Μπουκάρω στο καφέ του Χασάν στα Εξάρχεια και παραγγέλνω αμέσως ρακόμελο.

Πιάνω ένα απόμερο τραπεζάκι κι αρχίζω να διαβάζω το βιβλίο του Γάλλου φιλοσόφου Ζακ Ελλύλ "Αναρχία και Χριστιανισμός".

Είμαι μόνος στο μαγαζί.

Σε λίγο ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ένα γκομενάκι τυλιγμένο με δυο και τρεις σειρές κασκόλ.

Παραδόξως επιλέγει να κάτσει στο διπλανό μου τραπεζάκι.

Κάνει πέντε λεπτά να βγάλει μπουφάν, σκουφιά, κασκόλ κ.λπ.

Πριν κάτσει, γυρίζει και με ρωτάει: "οι τουαλέτες πού είναι;".

"Στο πατάρι!", της λέω. Και της δείχνω τη σκάλα που ανεβαίνει.

Πάει πάνω το κορίτσι κι εγώ παρακολουθώ το κωλαρίνι του να κουνιέται και να λυγιέται.

Σε δυο λεπτά κατεβαίνει.

"Δεν είναι πάνω οι τουαλέτες!", μου κάνει.

"Το ξέρω"

"Και γιατί μου ’πες ψέματα;"

"Καινούργια είσ’ εδώ;"

"Πρώτη φορά έρχομαι στο μαγαζί"!

"Άρα είσαι νέα! Γι’ αυτό σου ’κανα καψόνι! Οι τουαλέτες είναι κάτω, στο βάθος αριστερά"...

Κατεβαίνει αδιαμαρτύρητα.

Μάγκες μου, το μωρό είναι σούπερ. Δεν πρόκειται να μου ξεφύγει απόψε...

Πώς έζησα τις ακροαριστερές σέχτες (Β’ - Δεν ξέρει τι θα πει "Αριστερά" όποιος δεν διάβασε άρθρο 30 σελίδων χωρίς παραγράφους και εικόνες!)

Νομίζω πως ανήκω στην τυχερή γενιά που πρόλαβε στο τσακ τη γραφική εξωκοινοβουλευτική Αριστερά. Την Αριστερά που το στοιχείο του απρόσμενου πάντα καιροφυλαχτούσε. Με το πανίσχυρο οπλοστάσιο των τσιτάτων.  Με τις τραγιάσκες, τις καμπαρντίνες και τα ταγάρια...

Πρόλαβα τα "έντυπα βαριάς θεωρίας", με τα πολυσέλιδα άρθρα χωρίς παραγράφους και φωτογραφίες! Σκέτος θάνατος...

Έζησα από μέσα μερικές απ’ τις συχνές πολυδιασπάσεις του χώρου. Ο κάθε υποψήφιος αρχηγίσκος έψαχνε να διαφοροποιηθεί έστω και σε μια λέξη. Να πλειοδοτήσει έναντι των υπολοίπων. Κινούσε γη και ουρανό να βρει έστω κι έναν προσήλυτο...

Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που πρόλαβα να ζήσω τον ακροαριστερό βερμπαλισμό, τις ατέλειωτες λεκτικές υπερβολές εντυπωσιασμού, που πέρασα έστω και για ένα φεγγάρι από "άστεγες οργανώσεις" που δεν τις ήξερε ούτε η μάνα τους.

Γνώρισα μια πανσπερμία ανθρώπινων συμπεριφορών, μοναχικούς κι ανένταχτους επαναστάτες, πρόλαβα τα ωραία κορίτσια της Ομάδας του Καραμπελιά, τα τεράστια πανό από καραβόπανο που έπιαναν ολόκληρο το πλάτος της Πανεπιστημίου!

Δυστυχώς, όσο τα μέλη των γκρουπούσκουλων μειώνονταν, τόσο μεγάλωναν τα πανό και τα σφυροδρέπανα. Τόσο αγρίευε η επαναστατική αυτοπεποίθηση όσων απέμεναν...

Θυμάμαι αμυδρά τους "Σκανδιναβούς" του Κοροβέση, τους "μαοϊκούς" με τα πέντε κεφάλια (Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν-Μάο), τους Τρότσκες με τα τεράστια "τεσσάρια" (4η Διεθνής), τους οπαδούς του Αλβανού απομονωτιστή Εμβέρ Χότζα, τις φοιτητικές παρατάξεις ΠΠΣΠ και ΑΑΣΠΕ.

Στη δεκαετία του ’80 οι περισσότερες αριστερίστικες οργανώσεις προσωποποιούσαν έντονα τα πράγματα. Διάβαζαν την ιστορία περισσότερο ως αποτέλεσμα προσωπικών παρεμβάσεων κάποιων ανθρώπων. Ακόμα κι όταν κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση δεν ήταν λίγοι εκείνοι που απέδωσαν το γεγονός σε προσωπική ευθύνη του Γκομπαρτσώφ.

Επίσης κυριαρχούσε απόλυτα η τρέλα της συνωμοσιολαγνείας. Παντού έβλεπαν χαφιέδες, ασφαλίτες, ρουφιάνους, προβοκάτορες. 

Αυτές οι υπερβολές δηλητηρίαζαν τις σχέσεις μας, χάναμε το χιούμορ μας και μετατρεπόμασταν σε βλοσυρά ιεροεξεταστικά ανθρωπάκια...

Δυό Χιλιάδες χρόνια και κάτι (Μετα-ποίηση Κώστα Αραβανή)

Σε πορείες παράλληλες

 οι σκιές συγκρούονται 

σύριζα βλεμμάτων χαμηλομένων.

 Να ξέρεις, 

σε συντρέχω διαβάτη ανήσυχε 

γιατί εσύ είμαι εγώ, 

να ξέρεις, 

περήφανος στέκω για σένα 

γιατί η φλόγα εσώτερή σου είναι εκεί  

σιγοκαίγοντας 

ώστε σαν Προμηθέας

  μεταμοντέρνος να την ταΐζεις 

σε καλώδια και κύματα.

 Όμορφος είσαι 

κι αυτό το πνιχτό χαμόγελο 

είν’ η πηγή αιώνια, 

αυτό θα σώσεις 

σαν αλυσοδεμένος απά στον Καύκασο 

εκεί που κατατρώγονται τα σωθικά

  Όμορφοι είμαστε 

έστω καταμεσής σε δεσμά λερναίες ύδρες 

γνωρίζοντας πως έτσι σου τάχτηκε 

απ' το χρόνο που θα παίρνεις κεφάλια δέκα 

     κι άλλα τόσα θα σε δοκιμάζουν από τα μέσα.