Είμαι "παιδί" αλλιώτικο, παράξενο και ... μοιραίο!

Βγήκα κι απόψε στους δρόμους να κυνηγήσω τ’ απωθημένα και τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες μου.

"Τη φορτώθηκα" σ’ ένα φίλο κι έκατσα και του αράδιασα όλα τα λάθη της ζωής μου. Όλα; Όσα θυμήθηκα τέλος πάντων...

Το κακό με τα λάθη είναι πως στην αρχή είναι μικρούλικα. Εμείς τ’ αφήνουμε και μεγαλώνουν...

Πιάνω τον εαυτό μου να μισεί τις Κυριακές και τις αργίες. Και να γουστάρει τη δουλειά. Την όποια δουλειά.

Το ίδιο κάνουν όσοι όταν πήγαιναν σχολείο δεν γούσταραν τα διαλείμματα. Περιφέρονταν μόνοι στο προαύλιο και περίμεναν να χτυπήσει το κουδούνι να ξαναμπούν στην τάξη...

Εμένα δεν θα με βρεις στις σελίδες κανενός βιβλίου. Μόνο σε κάτι ψιλοσημειώσεις στα περιθώρια ίσως. 

Συμβιώνω με τους δαίμονές μου χωρίς ακόμα να ’χω ξεκαθαρίσει αν τους διάλεξα ή με διάλεξαν...

Ο αγαπημένος μου συγγραφέας είναι ο εαυτός μου. Έχω διαβάσει όλα όσα έχει γράψει.

Με γέννησαν και με βάφτισαν χωρίς να με ρωτήσουν και χωρίς να το θέλω. Γι’ αυτό κι εγώ έκλαιγα όταν έβγαινα απ’ την κοιλιά της μάνας μου κι όταν με βούταγαν στην κολυμβήθρα! Προσπαθούσα ν’ αντισταθώ αλλά ήμουν μικρός κι αδύναμος. Κι εκείνοι έλεγαν "είναι μωρό, έτσι κάνουν όλα τα μωρά!". 

Ποτέ τους δεν προσπάθησαν να με καταλάβουν...

Από μικρό προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να με κάνουν να φοβάμαι. Και να γίνομαι ψεύτικος. Γιατί όποιος δεν φοβάται και είναι αυθεντικός αποτελεί μεγάλο κίνδυνο για το Σύστημα...

Όταν συναντηθήκαμε ήταν δεκαοχτώ ετών. Δεκαοχτώ ή εικοσιοκτώ; Μπορεί και τριανταδύο. 

Ξανθιά μού φάνηκε. Αλλά μπορεί να ήταν και μελαχρινή.

Μας συνέστησε κάποιος που δεν ήξερε κανέναν απ’ τους δυο μας.

Ο καιρός είναι ακόμα καλός. Μου πρότεινε να πάμε για μπάνιο στη Βάρκιζα. "Δεν ξέρω κολύμπι!", της είπα. "Εγώ στο νερό πνίγομαι. Μόνο στο αίμα ξέρω να επιπλέω"...

Με ρώτησε γιατί χώρισα με την τελευταία γκόμενά μου.

"Γιατί ήταν υστερική ζηλιάρα. Μου έκανε όλο σκηνές", της είπα.

"Το λες αυτό γιατί δεν έτρωγε ό,τι παραμύθι της ξεφούρνιζες για τις βρωμοδουλειές σου", μου λέει.

"Δεν πίστευε ούτε τους φίλους μου που την διαβεβαίωναν πως τα πίναμε μαζί στο ταβερνάκι".

"Είναι νόμος", μου ξαναλέει. "Όταν κάποιος κολλητός του άντρα σου προσφερθεί αυτόκλητα να τον υπερασπιστεί, είναι 100% ένοχος".

"Με έπρηζε κάθε φορά που ξεχνούσα επετείους γνωριμίας, Αγίου Βαλεντίνου κ.λπ. Μου ζητούσε ν’ αποδείξω την αγάπη μου αλλά, μάλλον, ήθελε να πει ‘πού είναι τα κοσμήματα’;"

"Μόνο ένα σεξιστικό γουρούνι σαν κι εσένα ερμηνεύει έτσι τα πράγματα. Είμαι σίγουρη πως όλοι οι άντρες αν δεν είχατε σεξουαλικές ανάγκες θα εξολοθρεύατε τις γυναίκες όπως κάνατε τα μαμούθ. Κι ειδικά εσένα καθόλου δε θα σε χάλαγε αν ζούσες σε μια εποχή που οι γυναίκες θα πουλιούνταν και θ’ αγοράζονταν σαν σκλάβες".

Καλά, αυτή η γυναίκα με έχει γεννήσει. Σαν ανοιχτό βιβλίο με διαβάζει.

Αν η γυναικεία δουλεία ήταν κοινωνικά αποδεκτή, σίγουρα δεν θα έπαιρνα και τα όπλα για να διεκδικήσω την απελευθέρωσή τους...

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (110) - "Έλληνες" είστε και φαίνεστε! (σκόρπιες σκέψεις επί περσικού εδάφους)

Πόσες φορές θα το πω για να το χωνέψετε: "Έλληνες" ως φυλή, έθνος και λοιπές ανοησίες ποτέ δεν υπήρξαν! Όπως δεν υπήρξε ποτέ και έθνος "Βάρβαροι".

Απλά, κάποιοι κάτοικοι της ανατολικής Μεσογείου, που μοιράζονταν ένα μίνιμουμ κοινών θρησκευτικών-πολιτικών-πολιτιστικών αντιλήψεων, άρχισαν, κυρίως απ’ τον 5ο π.Χ. αιώνα, να αυτοαποκαλούνται "Έλληνες" και να ονομάζουν "Βάρβαρους" όλους τους άλλους.

Η λέξη "βάρβαρος" δεν είχε κατ’ αρχήν απαξιωτική έννοια. Βέβαια, σε όλες τις εποχές υπάρχουν άνθρωποι που έχουν τη νεύρωση της υπεροχής. Επόμενο ήταν και κάποιοι "Έλληνες" να χρησιμοποιούν υποτιμητικά τον όρο "βάρβαρος".

Αλλά δεν έχει καμιά σημασία το πώς αποκαλεί ο ένας τον άλλον. Σημασία έχει η αξία του κάθε ανθρώπου και του κάθε λαού. 

Κι η ιστορική αλήθεια είναι αμείλικτη εις βάρος των αυτοαποκαλούμενων "Ελλήνων"! Οι λεγόμενοι "βάρβαροι", δηλαδή οι Αιγύπτιοι, Βαβυλώνιοι, Μεσοποτάμιοι, Ινδοί κ.λπ., ήταν οι θεμελιωτές του παγκόσμιου πολιτισμού. 

Όταν οι Σουμέριοι ίδρυαν τεράστιες πόλεις, έχτιζαν διώροφα παλάτια, οι Αιγύπτιοι πυραμίδες και οι Φοίνικες δημιουργούσαν αλφάβητο κι όργωναν τις θάλασσες, οι κάτοικοι του δυτικού Αιγαίου ζούσαν σε σπηλιές!

Ένα μόνο σας λέω: στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών υπάρχει τεράστιο άγαλμα ενός Φαραώ που χρονολογείται απ’ το 2.500 π.Χ. Είπατε τίποτα περί "βαρβάρων";

Οι λεγόμενες "ελληνικές πόλεις" ιδρύθηκαν απ’ τους Φοίνικες αρχικά ως απλοί εμπορικοί σταθμοί και στη συνέχεια ως αποικίες.

Γύρω στο 500 π.Χ., όταν οι Πέρσες κατέκτησαν την Αίγυπτο και το Ανατολικό Αιγαίο, άρχισε και η αντίστοιχη αλληλεπίδραση.

Στην αυλή των Περσών βασιλιάδων κατέφευγαν αμέτρητοι πολιτικοί, στρατιωτικοί και επιστήμονες απ’ το δυτικό Αιγαίο. Ποιους να πρωτοθυμηθώ: ο Ιππίας κι ο Θεμιστοκλής απ’ την Αθήνα, ο Βασιλιάς της Σπάρτης Δημάρατος, οι καθηγητές της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών όταν την έκλεισαν οι Χριστιανοί του Ιουστινιανού κ.λπ.

Ο Μιλτιάδης πριν έλθει απ’ τη Θράκη στην Αθήνα ακολούθησε τον Δαρείο Α’ στην εκστρατεία του κατά των Σκυθών. Εκεί έμαθε την περσική πολεμική τακτική και τους αιφνιδίασε στο Μαραθώνα.

Ο Ξενοφώντας έζησε για ένα διάστημα στην αυλή του Κύρου Γ’ και υπήρξε μισθοφόρος του. Στο πλευρό του Κύρου στάθηκε και ο σπουδαίος ιατρός Κτησίας που έγραψε και την ιστορία Ασσυρίων, Μήδων και Περσών! 

Στους "περσικούς πολέμους" στο πλευρό των Περσών πολέμησαν οι Θράκες, οι Μακεδόνες, οι Θεσσαλοί και πολλοί ακόμα απ’ αυτούς που σήμερα αποκαλούμε αυθαίρετα "Έλληνες"!

Αλλά και στη συνέχεια, όταν εντάθηκε ο ανταγωνισμός των "ελληνικών" πόλων, όλοι οι "Έλληνες" έσπευδαν να κερδίσουν τη συμμαχία, την πολιτική στήριξη και οικονομική ενίσχυση του Πέρση βασιλιά. Οι ίδιοι οι "Έλληνες" μετέτρεψαν τους Πέρσες σε "διαιτητές" των εσωτερικών τους υποθέσεων!

Η διάλυση της Αθηναϊκής Συμμαχίας και η τελική ήττα των Αθηναίων στον λεγόμενο "Πελοποννησιακό Πόλεμο" δεν θα ήταν εφικτή χωρίς την απλόχερη οικονομική βοήθεια των Περσών προς του Σπαρτιάτες.

Ο στρατός του Αλέξανδρου περιλάμβανε αρχικά και πολλούς μισθοφόρους Σπαρτιάτες. Το ίδιο κι ο περσικός στρατός. Στα Γαυγάμηλα οι Σπαρτιάτες των αντίπαλων στρατών αλληλοσκοτώθηκαν!

Στο πλευρό των Περσών εναντίων των Μακεδόνων πολέμησε ο Ροδίτης στρατηγός Μέμνων, γαμπρός του Αρτάβαζου, αλλά κι ο στρατηγός Χαρίδημος. 

Εννοείται πως όσο ο Αλέξανδρος πολεμούσε στην Ασία όλοι οι "Έλληνες" που κατοικούσαν απ’ τις Θερμοπύλες και κάτω παρακαλούσαν να σκοτωθεί "για να ξεβρομίσει ο τόπος"! 

Και κάθε φορά που έφτανε κάποια ψεύτικη είδηση περί θανάτου του, έσπευδαν να επαναστατήσουν κατά των κατοχικών μακεδονικών φρουρών...

Ένας μούτσος απ’ το Καρπενήσι! (IΕ’ - Η ζωή μου καρφωμένοι λεπτοδείχτες...)

Όταν πρωτομπάρκαρε ήταν πολύ μικρός. Μικρός κι άβγαλτος.

Οι ξένες πολιτείες ήταν σα να μην υπήρχαν. Τις διέσχιζε αδιάφορος. Τις έβλεπε μόνο σαν έναν σορό από μπαρ, μπουάτ και πορνεία.

Αυτές τις παράξενες γυναίκες, που με την ψυχρότητα του επαγγελματία έκαναν τους άντρες να λιώνουν και να πληρώνουν, δεν μπορούσε με τίποτα να τις διαχειριστεί. Κι εκείνες τον έβλεπαν σαν το "τέλειο ψάρι". Σαν το ... ιδανικό θύμα.

Μπροστά τους αισθανόταν άοπλος, γυμνός. Αλλά τα μάτια του δεν ξεκολλούσαν απ' τα μπούτια τους. Τα κρατούσαν επίτηδες ελαφρώς ανοιχτά. Χωρίς ντροπές κι αναστολές.

Στην καθημερινή ζωή οι νόμοι της θάλασσας διαφέρουν απ' τους στεριανούς. Εδώ αισθάνεσαι πολύ πιο γρήγορα τη ζωή σου να ξεχαρβαλώνεται. Το έβλεπε παντού γύρω του. Σαραντάρηδες ναυτικοί έμοιαζαν εντελώς "καμένοι" απ' τις πουτάνες, το αλκοόλ, τα ναρκωτικά.

Όμως δεν πρέπει ν' απελπίζεται κανείς. Το μέλλον είναι ένας ολάκερος κόσμος που περιλαμβάνει τα πάντα...

Ήταν ορεσίβιος και δυσκολεύτηκε να μάθει τα θαλασσινά κόλπα. Ο Χιώτης λοστρόμος τον μούτζωνε και του ’λεγε: "Από κάτι σαν κι εσένα βγήκε η παροιμία πως οι Αϊτινοί έχουν τα χειρότερα καράβια κι η Ελλάδα τους χειρότερους ναυτικούς"!

Πιάστηκαν στα χέρια. Ο Καρπενησιώτης είχε το πάνω χέρι για μερικά λεπτά. Όχι πολλά. Μόνο για τα δύο πρώτα. Μετά τις έφαγε κανονικά...

Σιγά-σιγά άρχιζε να μαθαίνει και τις γυναίκες. Δεν γούσταρε τις μη μου άπτου. Παραήταν παθητικές στο κρεβάτι. Αυτός φτιαχνόταν με αντιπάλεμα των κορμιών. Το κρυμμένο μίσος εκτόξευε την ηδονή στα ουράνια...

Οι παλιοί τον έμαθαν πως τις γυναίκες τις διακρίνουμε σε δυο κατηγορίες: σ' αυτές που είναι καλές για πήδημα και σ' αυτές που είναι ένα μάτσο χάλια. Οι τελευταίες είναι σα να μην υπάρχουν.

Εκείνο όμως που τον έκανε πραγματικά να δραπετεύει ήταν η αγάπη. Και τι είν' αγάπη? Αυτό που μένει όταν έχουμε τελειώσει με το πήδημα...

Τα νησάκια του Ειρηνικού είναι γεμάτα πειρατές. Στα απόμερα λιμάνια πάντα σε περιμένουν καμιά δεκαριά πιρόγες με μηχανές και καμιά κατοσταριά τύποι έτοιμοι να σου την πέσουν. Σου βάζουν ένα τσεκούρι στο λαρύγγι και ξεπουπουλιάζουν το πλοίο. Ο καπετάνιος μοιράζει όπλα στο πλήρωμα. Αλλά το σημαντικό είναι να την κάνεις από κει χωρίς απώλειες...

Ποτέ δεν μπόρεσε να θυμηθεί το όνομα του παράξενου αυτού νησιού. Του έφτανε να το λέει ... "Μαργαριτάρι του Ειρηνικού".

Είναι γεμάτο εκπληκτικές μιγάδες με βλέμματα που ανασταίνουν και νεκρούς. Οι ναύτες ξεχύνονται στα στενά δρομάκια με τσέπες γεμάτες δολάρια και προφυλακτικά.

Μιλάμε για τον "παράδεισο των γυναικών"! Εκπληκτικές, ψηλόλιγνες, καβλωτικές, φοράνε μόνο ένα μαγιό σε χρώμα φιστικί. Σου πετάν ένα χαμόγελο που σκοτώνει, το βλέμμα τους γλιστράει ανάμεσα στα σκέλια σου κι η πούτσα σου σηκώνεται αμέσως λες κι είναι η κόμπρα με τον φακίρη...

Στο μπαρ γινόταν της τρελής. Παντού κωλόχερα, βυζόχερα, φευγαλέα φιλιά, ποτά και δεκαδόλαρα άλλαζαν χέρια με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Η μουσική εκκωφαντική.

Μια "θεά" με πλησιάζει, σηκώνει το ποτήρι της προς το μέρος μου, πετάει ένα "Κρίμα!" και γυρνάει να φύγει.

Την αρπάζω απ' τον καρπό και την στρέφω προς το μέρος μου.

"Κρίμα τι?", τη ρωτάω.

Για είκοσι δολάρια γάμησα ένα κορμί παγωμένο, σαν πεθαμένο. Ούτε μια λέξη τρυφερή. Δεν προσποιήθηκε καν την ηδονή όπως μια οποιαδήποτε πουτάνα.

Ξαναφόρεσε το μαγιό της, μου έριξε ένα σκληρό βλέμμα και ξανάπε "Κρίμα!".

Τι σημαίνει "κρίμα" γαμώ το μου?

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (109) - Όσο αποφεύγεις τις γυναικείες καμπύλες τόσο αυτές σε κυνηγούν!

Αυτό που συμβαίνει στο Ιράν μού φαίνεται πρωτοφανές. Τα 2/3 του πληθυσμού είναι κάτω των 30 ετών και ο μέσος όρος ηλικίας είναι κάτω των 19 ετών! Απίστευτο;

Αλλά δεν υπάρχει πιο τραγικό για μια τόσο νεανική κοινωνία, που τα αίματα βράζουν και η τετοστερόνη χτυπάει κόκκινο, να μην γίνεται "της πουτάνας το κάγκελο"!

Πανταχού παρόντες είναι οι άντρες της "Αστυνομίας Ηθών", που οι ντόπιοι τους αποκαλούν υποτιμητικά "Μπασίτζ", κάτι σαν "κωλό-μπατσους". 

Εκεί που περπατάς δίπλα-δίπλα με το γκομενάκι κι αποφασίζεις να του πιάσεις ρομαντικά το χεράκι, τσουπ, ξεπετάγεται απ’ το πουθενά ο μαυροντυμένος μουσάτος και σου μπήγει τις φωνές: "Τι κάνεις; Γιατί κρατάς το χέρι αυτής της γυναίκας; Φοβάσαι μην σου την κλέψουν;"...

Γι’ αυτό η περσική νεολαία αναγκάζεται να ζει διπλή ζωή. Μία έξω από το σπίτι, που τη χαρακτηρίζει η υποταγή, και μία μέσα στο σπίτι, γεμάτη ανυπακοή και ... Θεός φυλάξει!

Η μεγάλη πολιτική αλλαγή έγινε στο Ιράν το 1979 με την ανατροπή του Σάχη Ρεζά Παχλεβί, τον τελευταίο μιας σειράς μοναρχών που ανάγονται στον Κύρο το 559 π.Χ. 

Τότε επιβλήθηκε καθεστώς Ισλαμικής Δημοκρατίας με περιοροσμένες πολιτικές ελευθερίες. Όπως λέει κι ένας φίλος... "Στο Ιράν έχουμε ελευθερία λόγου, το θέμα είναι τι γίνεται όταν μιλήσουμε!"...

Για τους πολίτες του Ιράν ισχύει σε ικανοποιητικό βαθμό η ανεξιθρησκεία. Βλέπεις να λειτουργούν ελεύθερα χριστιανικοί και ζωροαστρικοί ναοί, ακόμα και εβραϊκές συναγωγές. 

Το πρόβλημα είναι με τους ξένους. Αν εγώ προσπαθήσω να πιάσω θρησκευτική-θεολογική κουβέντα με ντόπιους μπαίνω αυτομάτως στο στόχαστρο της μυστικής αστυνομίας. "Κάτι ύποπτο συμβαίνει μ’ αυτόν τον τύπο!", σκέφτονται. Και δικαιολογημένα. Πού να ξέρουν πως, ως απόγονος του Σωκράτη, ψοφάω για αμπελοφιλοσοφία και παπαρολογία! Αυτά δεν υπάρχουν στην Περσία...

Πήρα μια τζούρα ισλαμικής στενοκεφαλιάς στην πολή Κομ, όχι πολύ μακριά απ’ την Τεχεράνη, που λειτουργεί το φημισμένο ιεροδιδασκαλείο που φοίτησε ο Αγιατολάχ Χομεϊνί και οι περισσότεροι θρησκευτικοί ηγέτες της χώρας. Εκεί, ανάμεσα στα γαλήνια κτίρια με τα τιρκουάζ και πράσινα μωσαϊκά, ξύπνησε μέσα μου ο θεολογικός οίστρος. 

Εξέφρασα τις έντονες αντιρρήσεις μου για το "χετζάμπ", δηλαδή τον ισλαμικό κώδικα ένδυσης που απαγορεύει αυστηρά την επίδειξη-τονισμό της γυναιείας κώμης και των σωματικών καμπυλών. 

Τους εξήγησα πως το κρυφό κι απαγορευμένο είναι τουρμπο-διεγερτικό και πως αν τ’ αφήσουν όλα χύμα, σε δέκα χρόνια δεν θα προκαλεί σε κανέναν καμία εντύπωση το τουρλοκώλιασμα, όπως ήδη συμβαίνει στη Δύση. 

Οι μουλάδες με άκουγαν κι έτριβαν σκεπτικοί τη γενειάδα τους. Πήρα θάρρος και το χόντρινα λίγο: "Και να ξέρετε, πατέρες μου, πως όταν η θρησκεία αντιστέκεται στην ελευθερία, τότε εκείνη που θα υποφέρει είναι η θρησκεία".

Με πλησίασε κάποιος και με προειδοποίησε πως αν συνεχίσω θα κατηγορηθώ για "υπονόμευση της εθνικής ασφάλειας"! 

Οκ, δεν είμαι ήρωας, μαζεύω τα κουβαδάκια μου και πάω αλλού να παίξω...

Συζήτηση με τον Κουφοντίνα! (Γ’ - Είναι αναγκαία η χρήση βίας για την κατάργηση της βίας;)

Ψόνθο: Η Ρόζα Λούξεμπουργκ, μια απ’ τις δασκάλες σου όπως λες, έγραφε για την "ομορφιά ανάμειχτη με τη φρίκη". Την ομορφιά μπορούμε να τη δούμε στη δράση σου: στον αγώνα για το πανανθρώπινο όνειρο της απελευθέρωσης. Μπορούμε άραγε να δούμε και τη "φρίκη" στις εκτελέσεις τόσων ανθρώπων απ’ το χέρι σου;

Κούφο: Από χαρακτήρα απεχθανόμουν ανέκαθεν τη βία. Γι’ αυτό και αρχικά ήμουν επιφυλακτικός στην επιθετική αντιβία των ένοπλων οργανώσεων. Όμως η δράση γεννά συνείδηση. Βλέποντας τον αδίστακτο τρόπο που οι δυνάμεις καταστολής αντιμετώπιζαν τις ειρηνικές εργατικές διαδηλώσεις άρχισα να προβληματίζομαι. Γιατί εμείς να διστάζουμε απέναντι στους αδίστακτους; Σταδιακά γιγάντωνε μέσα μου η οργή κι η λύσσα απέναντι σ’ αυτούς που χτυπούσαν το λαό τόσο άγρια, αδιάκριτα και σαδιστικά. Και σύντομα κατέληξα στο συμπέρασμα πως με την ειρηνική πολιτική δράση ουσιαστικά αρνείσαι την ίδια την ιδέα της επανάστασης. Αρνείσαι τα κινήματα που θαυμάζεις, του Μάο, του Τσε, του Φιντέλ, του Λένιν. Αρνείσαι την επανάσταση του ’21, την αντίσταση του ΕΛΑΣ, τον ίδιο τον παπού σου, το Πολυτεχνείο του ’73. Δεν παραγνωρίζω τη βασική αντίφαση της Αριστεράς. Που απ’ τη μια είναι εξ ορισμού κατά της βίας κι απ’ την άλλη υποχρεούται να χρησιμοποιήσει τη βία για να καταργήσει τη βία...

Ψόνθο: Επανέρχομαι στα γεγονότα του Πολυτεχνείου γιατί βλέπω πως έχεις κι εσύ μια σχετική εμμονούλα. Σίγουρα χτίστηκαν πολλοί μύθοι γύρω απ’ το Πολυτεχνείο. Άλλοι λένε πως ήταν μια στημένη σκευωρία του Ιωαννίδη για να εμποδίσει τον "εκδημοκρατισμό" του Παπαδόπουλου. Άλλοι λένε πως ήταν ένα ασήμαντο γεγονός που σκόπιμα η Αριστερά του έδωσε μεγάλες διαστάσεις. Κι άλλοι το έχουν "αγιοποιήσει" φορτώνοντάς το με γαρνιτούρα έντονου ηρωισμού και συναισθηματισμού. Για σένα τι ήταν η εξέγερση του Πολυτεχνείου;

Κούφο: Το Πολυτεχνείο ήταν αναμφίβολα ένα γνήσιο, αυθόρμητο κι ανοργάνωτο λαϊκό ξέσπασμα. Ειρηνικό και βίαιο ταυτόχρονα. Κι αν υπήρχε μια αξιόπιστη πολιτική καθοδήγηση, η έκβασή του θα ήταν πολύ διαφορετική. Στη μεταπολίτευση η επίσημη Αριστερά προσπάθησε να κρύψει τον επαναστατικό του χαρακτήρα κάτω από ένα πέπλο συναισθηματικής ηρωολογίας. Στα κρίσιμα γεγονότα του Νοέμβρη του ’73 η ηγεσία της Αριστεράς ήταν απούσα. Κάποιοι μάλιστα αναζητούσαν ρόλους στη "φιλελευθεροποίηση Μαρκεζίνη". Ένιωθαν άβολα στο επαναστατικό κλίμα των ημερών. Σχεδίαζαν μια καθωσπρέπει αριστερή αντιπολίτευση και ορισμένοι ονειρεύονταν από τότε υπουργικούς θώκους. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο εξουδετέρωσαν και το αληθινό μήνυμα της επανάστασης του ’21. Μετέτρεψαν τους σκληροτράχηλους κι ασυμβίβαστους επαναστάτες σε γραφικά φουστανελοφόρα "εικονίσματα", εντελώς ακίνδυνα για το σύστημα... Η Αριστερά αντί να δίνει φτερά στους λαϊκούς αγώνες έγινε το δύσκαμπτο βαρίδι τους. Τα πράγματα είναι απλά: όποιος δεν προετοιμάζεται για ριζική κοινωνική σύγκρουση, τότε δεν θέλει την επανάσταση!

Ψόνθο: Ρε Δημήτρη, στο βιβλίο σου παρουσιάζεις τη μεταπολιτευτική περίοδο λες και βρισκόμασταν λίγες μέρες πριν την Οκτωβριανή επανάσταση! Ξεχνάς πως ο Καραμανλής το 1974 πήρε 54% και το 1977 41%; 

Κούφο: Κάνεις το λάθος να διαβάζεις την κοινωνία μέσα από εκλογικά ποσοστά. Καμιά σχέση. Εκείνα τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης αποτέλεσαν την σύντομη "ελληνική άνοιξη"! Ήταν η εποχή του γνήσια ριζοσπαστικού ακηδεμόνευτου κινήματος. Μετά το 1977 σταθεροποιήθηκε το σύστημα, κυριάρχησε ο ρεφορμισμός και παγιώθηκε η ανάθεση της εκπροσώπησης των λαϊκών συμφερόντων στις πολιτικές και συνδικαλιστικές ηγεσίες... 

Γιατί είμαι (ή δεν είμαι) Μαρξιστής! (ΣΤ’ - Η πραγματικότητα είναι πεζή και αντιεπαναστατική!

Ενδιαφέρουσα είναι η θεωρία του Μαρξ περί "αλλοτριώσεως". Κάποιοι θεωρούν πως απ’ το σύνολο της μαρξιστικής φιλοσοφίας μόνο αυτό το "πακετάκι" διατηρεί την επικαιρότητά του.

Βλέπετε, εξακολουθούμε να νιώθουμε δυστυχισμένοι ακόμα κι όταν ευημερούμε. Είναι προφανές πως κάτι δεν κάνουμε σωστά, πως κάπου ενεργούμε ενάντια στον εαυτό μας...

Προσωπικά θεωρώ πως και στο θέμα της "αλλοτρίωσης" η μαρξιστική θεωρία είναι πάλι στενή και μονόπλευρη. Την απασχολεί κυρίως η αποξένωση του εργαζομένου απ’ το προϊόν της εργασίας του, η οποία, υποτίθεται, παίρνει αμπάριζα το σύνολο των ανθρώπινων σχέσεων.

Δεν είμαι κοινωνιολόγος, ψυχολόγος, ψυχαναλυτής. Αλλά δεν χρειάζονται όλ’ αυτά για να καταλάβεις πόσο περιορισμένη είναι η μαρξιστική οπτική. 

Γενικά, έχω την εντύπωση πως ο Μαρξ είχε σοβαρή αδυναμία να συλλάβει τις πολλές διαστάσεις της πραγματικότητας.

Η πραγματικότητα ήταν, και κυρίως είναι, ένας λαβύρινθος με χιλιάδες δωματιάκια. Και κάθε δωματιάκι έχει τη δική του πορτούλα. 

Ο Μαρξ βρήκε όντως ένα κλειδάκι. Όμως αυτό το κλειδάκι ανοίγει μόνο μία πορτούλα. Αλλά οι δογματικοί μαρξιστές έχουν την ψευδαίσθηση πως βρήκαν το κλειδί-πασπαρτού που μπορεί να ερμηνεύσει όλες τις πτυχές της πραγματικότητας. Γι’ αυτό και τους ακούς να κοτσάρουν σε κάθε τι μια δόση από μονοπώλια, μια από ιμπεριαλισμό, μια από ταξική πάλη  κ.λπ κ.λπ.

Ο Λένιν ήδη απ’ τις αρχές του 20ού αιώνα είχε αντιληφθεί πως η ζωντανή πραγματικότητα είχε ξεπεράσει σε πολλά σημεία τη μαρξιστική ιδεολογία. Ο καπιταλισμός εξελίχθηκε διαφορετικά απ’ ό,τι είχε προβλέψει ο Μαρξ. 

Η κοινωνική διαστρωμάτωση γινόταν όλο και πιο σύνθετη. Η μεσαία τάξη μεγάλωνε, ο συνδικαλισμός φλέρταρε περισσότερο με τις μεταρρυθμίσεις παρά με την επανάσταση, η Αριστερά διχαζόταν, η κατανάλωση έκανε λιγότερο ελκυστικές τις επαναστατικές ιδέες, ο ιμπεριαλισμός του κεφαλαίου έμπαινε στο παιχνίδι, τα ολιγοπώλια μοίραζαν τον κόσμο...

Γι’ αυτό και ο Λένιν, όταν απευθύνθηκε στις ευρύτερες μάζες, δεν προέβαλε θεωρητικά ιδανικά. Απλά φώναξε: Γη-Ψωμί-Ειρήνη. Δηλαδή ακριβώς αυτά που πράγματι ήθελε ο λαός.

Όχι κραυγαλέα οράματα για ιδανικές σοσιαλιστικές κοινωνίες. Τους έταξε μόνο την άμεση βελτίωση της ζωής τους, την ικανοποίηση συγκεκριμένων υλικών αναγκών.

Το λενινιστικό σύνθημα θυμίζει αρκετά το δικό μας γνωστό "Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία". Ένα σύνθημα ρεαλιστικό, πεζό, συντηρητικό, καθόλου επαναστατικό αλλά πολύ ανθρώπινο...

Παραλίγω να "πάω" από σκουλαρίκι!

Τις προάλλες σας έλεγα πως ξέμεινα από φίλους. Τους βαρέθηκα, με βαρέθηκαν; Δεν θυμάμαι. Πάντως είχαμε πάψει να είμαστε σημαντικοί ο καθένας για τους άλλους. Κι έτσι το διαλύσαμε. 

Κι εγώ τριγύριζα μ’ ένα μακρύ μπουφάν που όλοι έλεγαν πως δεν μου πήγαινε αλλά επέμενα να το φοράω...

Έκοβα βόλτες μόνος μου χωρίς να ξέρω τι ήθελα και τι ζητούσα. Ή, μάλλον, ήξερα κάτι: σίγουρα δεν γούσταρα να συγκατοικήσω με φίλο ή να συμβιώσω με γκόμενα. 

Γιατί αργά ή γρήγορα θα τους μισούσα και θα με μισούσαν. Η βαρβαρότητα της καθημερινότητας είναι ισοπεδωτική και πλήρως απομυθοποιητική...

Περνάω τις νύχτες με λίγο ύπνο, χωρίς όνειρα και κρυφές επιθυμίες. Αποφάσισα να μην σκέφτομαι τα περασμένα. Πάνε αυτά, φύγανε, δεν αλλάζουν. 

Παρ’ όλ’ αυτά είναι περίεργα πλάσματα οι αναμνήσεις. Μοιάζουν με τους δαίμονές μας. Ποτέ δεν θα απαλλαγούμε απ’ αυτούς που επικαλεστήκαμε...

Η βροχή με μουσκεύει μέσα κι έξω. Αλλά ευτυχώς είδα εκείνη και ξαναβγήκε ο ήλιος. 

Ήξερε πως είχε ωραίο κώλο και περπατούσε περήφανα, με τη βεβαιότητα πως η γη της ανήκε.

Από μπροστά δεν έλεγε και σπουδαία πράγματα, αλλά στην κατάσταση που βρισκόμουν δεν είχα και πολλά περιθώρια επιλογών.

Γνωριστήκαμε και κάναμε παρέα. Μου άρεσε που δεν ζητούσε πολλά. Με τα λίγα και τ’ ασήμαντα ήταν ευχαριστημένη. Οπότε έκανα πέτρα την καρδιά μου και δέχτηκα να συγκατοικήσουμε. Σ’ ένα ημιυπόγειο δυαράκι στην πλατεία Αμερικής.

Κάθε βράδυ την έριχνα μπρούμυτα και πριν την πηδήξω ζωγράφιζα τα κωλομέρια της με το κόκκινο κραγιονάκι της. Έφτιαχνα λουλουδάκια, πεταλουδίτσες, γλαροπούλια. 

Και μετά έπεφτα πάνω της κι ο ιδρώτας των κορμιών μας έσβηνε τις ζωγραφιές κι έμενε μόνο η κοκκινάδα στην κοιλιά μου και στη μέση της...

Είχαμε μόνο ένα μικρό καθρέφτη στο μπάνιο. Έφτανε μόνο για να ξυριστώ. Εκείνη όταν ήθελε να χτενιστεί, να ντυθεί κάπως επίσημα ή να μακιγιαριστεί ανεβοκατέβαινε τρεις-τέσσερις φορές με το ασανσέρ απ’ το ισόγειο ως τον 6ο όροφο. 

Εγώ δεν είχα καμιά απολύτως διάθεση να δουλέψω. Ξημεροβραδιαζόμουν σε διάφορες παράνομες ρουλέτες. 

Είχα γίνει εξπέρ στο κλέψιμο μαρκών. Έβαζα στο εσωτερικό της παλάμης μου ή της γραβάτας μια ειδική κολλητική ουσία, έκανα πως έσκυβα στο τραπέζι και σε κλάσματα δευτερολέπτου "ψάρευα" μάρκες των 50 και 100 ευρώ. Ειδικά η γραβάτα σάρωνε τα πάντα. Σαν ανεμότρατα!

Γιορτάζαμε τις "επιτυχίες" μου με καθημερινές εξόδους. Πρώτα για καφέ και μετά σινεμά. Στις καφετέριες, καφέ και μπίρα έπινα μόνο εγώ, ενώ στους κινηματόγραφους το έργο το ’βλεπε μόνο εκείνη...

Τελικά η σχέση μας δεν μακροημέρευσε. Πριν προλάβω να την βαρεθώ με βαρέθηκε εκείνη. Κι έφυγε.

Ο χωρισμός μού έπεσε κάπως βαρύς. 

Τα απογεύματα μού φαίνονται αδειανά, όπως κι η ντουλάπα της στο δωματιάκι μας. 

Άρχισα πάλι τα θλιβερά-αποτυχημένα ραντεβού. Η ανάσα μου πλέον μυρίζει μονίμως αλκοόλ και φιλιά της μιας βραδιάς.

Είχα κι ένα ατύχημα που παραλίγο να με στείλει αδιάβαστο! 

Την ώρα που πιπίλαγα το αυτί κάποιας, βγήκε το σκουλαρίκι της, μου στάθηκε στο λαιμό, κόπηκε η ανάσα μου, μπλάβιασα ολόκληρος, πετάχτηκαν τα μάτια μου έξω σαν του Κούλη, ένας Θεός ξέρει πώς σώθηκα...