Το αξιογάμητο του πρωτάρη!

Δεν θυμάμαι αν απ’ τον ιππόδρομο άρχισα να διαβάζω Μπουκόφσκι ή αν απ’ τον Μπουκόφσκι άρχιζα να παίζω ιππόδρομο.

Σίγουρα όμως θυμάμαι την πρώτη φορά που μπήκα στο ιπποδρόμιο. Τότε ήταν στο Δέλτα Φαλήρου, εκεί που σήμερα είναι το κωλοϊδρυμα του Νιάρχου...

Σίγουρα θα ’χετε ακούσει για την τύχη του πρωτάρη. Ισχύει! Σας το δηλώνω με πάσα υπευθυνότητα και βεβαιότητα.

Αλλά εγώ κάτι τέτοια δεν τα καταπίνω αμάσητα. Κάθομαι και τ’ αναλύω εις βάθος. Τι σκατά είναι αυτό που λέμε "τύχη του πρωτάρη"; Θα σας το εξηγήσω με πολύ απλά λόγια.

Όλο το μυστικό πριν παίξεις τζόγο είναι να μπορείς να οραματιστείς τα νούμερα ή τ’ άλογα που θα νικήσουν. Κι αυτό είναι εφικτό. Αλλά απαιτείται αθωότητα και καθαρότητα. Αυτό ακριβώς είναι η τύχη του πρωτάρη.

Έτσι κι εγώ, παιδάκι άβγαλτο κι αθώο τότε, μπήκα στον ιππόδρομο και κοίταζα αριστερά και δεξιά σαν ηλίθιος. Δεν ήμουν όμως ηλίθιος. Αθώος ήμουν!

Έμπαινα σα νεογέννητο μωρό σ’ έναν κόσμο καινούργιο κι άγνωστο. Οι αλογομούρηδες δίπλα ξεφύλλιζαν ιπποδρομιακά περιοδικά, συνέκριναν χρόνους, διέδιδαν φήμες. 

Ενώ εγώ ήμουν τελείως άδειος, χωρίς σχέδια και συστήματα. Και πρωτοστοιχημάτισα στο δίδυμο Αστραχάν-Ντόλι. Και μ’ ένα κατοστάρικο έβγαλα, τότε, τριάντα χιλιάρικα...

Κείνη τη μέρα ό,τι έπαιζα έβγαινε! 

Το μυαλό μου δεν είχε ακόμα πονηρέψει, ήταν καθαρό και γαλήνιο, δεν το είχε κυριεύσει η χολέρα της αρπαγής και της πλεονεξίας. Λειτουργούσα περισσότερο με την καρδιά, αυτό το παράξενο μέρος του σώματός μας που σπάνια μας προδίδει...

Το παιχνίδι δεν ήταν καθόλου απλό. Απλός ήμουν εγώ ο ίδιος. Κι η ζωή αγαπάει και ανταμείβει τους απλούς!

Δυστυχώς, όμως, η πρώτη έντονη γεύση του εύκολου κέρδους ήταν και το απαγορευμένο μήλο του παραδείσου. 

Όταν ο πρωτάρης αρχίζει ν’ αποκτάει γνώση του παιχνιδιού παύει αυτομάτως να είναι απλός, αγαθός κι ονειροπόλος. Γίνεται συμφεροντολόγος, πονηρός, αρχίζει να κυκλοφορεί με χαρτί και μολύβι, να προσπαθεί να μπει στα κόλπα, να μαντέψει τα στημένα. Και στο τέλος τα χάνει όλα...

Το ίδιο πάνω-κάτω γίνεται και με τις γυναίκες. 

Όσο ήμουν πρωτάρης έβγαζα τις ωραιότερες γκομενίτσες. Ήμουν χαλαρός, δεν φοβόμουν μην τις χάσω. Δεν αισθανόμουν πως αν μου φύγουν θα λιώσω σαν παγωτό που το ’βγαλαν απ’ το ψυγείο.

Όσο είχα πάντα τα κλειδιά στο χέρι και τη βαλιτσούλα μου έτοιμη για να φύγω, εκείνες έπεφταν στα πόδια μου.

Όταν άρχισα να σκέφτομαι υστερόβουλα, πονηρά, ξετσίπωτα, κτητικά, έγινε το μεγάλο κακό. Η αθωότητα χάθηκε, η τύχη του πρωτάρη με εγκατέλειψε, αξιογάμητο μουνί σπάνια χαίρονταν τα σκέλια μου...

Είμαι ο πρώτος εν Ελλάδι κομμουνιστής! Θα σέβεστε! (Γ’) - Μετά τον Λειβαδίτη, ήρθε στον ύπνο μου κι ο Ρίτσος!

Ήμασταν, λέει, σε μια πλατεία

σε κάποιο νησί, σαν των Σποράδων έμοιαζε.

Ο αγέρας έτριζε τις πόρτες,

απ’ τις τρύπες των παλτών μας

μπαινόβγαινε ο θάνατος

κι η γλώσσα μας στυφή, σαν το κυπαρισσόμηλο.

(Σε τούτο τον τόπο όλοι πεινάνε,

όλοι σκοτώνονται, μα κανείς δεν πεθαίνει).

Μπαίνουμε σ’ ένα καπηλειό.

Οι ναύτες πίνουν την πικροθάλασσα 

στην κούπα του Οδυσσέα.

Κερνούν ρακί τον θάνατο

στο καύκαλο του Διγενή Ακρίτα.

Κάθε άντρας έχει στο χέρι το ζερβί του χαραγμένο

-βελόνα τη βελόνα- μια κόκκινη γοργόνα.

Και τα κορίτσια τους έχουν μια χούφτα αλατισμένο νερό

κάτω απ’ τη φούστα τους.

Κι άξαφνα ένας ξένος έρχεται.

Στο πρόσωπό του λάμπει ο ιδρωμένος ήλιος.

τα μάτια του κόκκινα απ’ την αγρύπνια.

Μια χαρακιά ανάμεσα στα φρύδια του

σαν ένα κυπαρίσσι ανάμεσα σε δυο βουνά

το λιόγερμα.

Κάτω απ’ τη μασχάλη του

κρατάει σφιχτά τον "Ριζοσπάστη",

όπως κρατάει ο εργάτης την τραγιάσκα του

μέσα στην εκκλησία.

"Ήρθε η ώρα σύντροφοι, να ’σαστε έτοιμοι"!

Αυτό είπε μόνο, κι έφυγε.

Στους ώμους του κουβάλαγε

το λαβωμένο καλοκαίρι.

Περπάταγε μπροστά απ’ τη σκιά του

σαν τα δελφίνια μπρος απ’ τα σκιαθίτικα καΐκια.

Στάζει πικρό το γάλα της συκιάς

κι ο αποσπερίτης έστριβε στα δάχτυλά του

τις ψυχές μας σαν τσιγάρο.

Ήμουν ο μόνος που τον γνώρισε.

Τον Γιάννη απ’ τη Μακρόνησο!

Είχε γεράσει.

Μα τον πρόδωσε κείνο το ρολόι

που κρεμόταν απ’ τη ζώνη του

κι έδειχνε μονίμως ώρα εφτά...

Τι πρέπει να ξέρουμε για την Κατοχή (ΙΔ’ - Στο συσσίτιο γινόταν το μεγάλο αντιστασιακό ψηστήρι!

65) Την περίοδο της Κατοχής το ΕΑΜ δίνει ιδιαίτερη έμφαση στον μαζικό εορτασμό των εθνικών επαιτείων. Χρησιμοποιεί κατεξοχήν εθνικά σύμβολα, υποστέλλοντας τα κόκκινα λάβαρα και εγκαταλείποντας τις φαντασιώδεις για "έφοδο στα θερινά ανάκτορα" ή για "εκτελέσεις των αριστοκρατών". Στόχος να ανατραπούν παγιωμένες κοινωνικές αντιλήψεις που ήθελαν την Αριστερά να δρα περιθωριακά και αντεθνικά. Το ΕΑΜ απευθύνεται ανοιχτά στον πατριωτισμό των Ελλήνων και συνδέει άμεσα την Εθνική Αντίσταση με τον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα του 1821. Κάτι αντίστοιχο κάνει και η Γαλλική Αντίσταση. Συνδέει τον Αγώνα της με τη Γαλλική Επανάσταση του 1789 και στο τρίπτυχο της δωσιλογικής κυβέρνησης του Βισσύ (Εργασία-Πατρίδα-Οικογένεια) αντιπαραθέτει το παραδοσιακό "Ελευθερία-Ισότητα-Αδελφοσύνη".

66) Η οργανωτική ανάπτυξη του ΕΑΜ πέρασε απ’ όλα τα αναγκαία στάδια. Αρχικά συγκροτήθηκαν οι πρώτοι πυρήνες που λειτουργούσαν σε άκρως συνωμοτικές συνθήκες. Σταδιακά έγινε άνοιγμα στους μαζικούς χώρους (σχολεία-πανεπιστήμια-εργοστάσια-δημοσιοϋπαλληλία). Ταυτόχρονα δραστηριοποιήθηκε έντονα στην επίλυση του επισιτιστικού προβλήματος. Η μαζικοποίηση συνοδεύτηκε από απεργιακές κινητοποιήσεις και ογκώδεις διαδηλώσεις και κατέληξε στην ένοπλη δράση. Οι κατοχικές δυνάμεις και κυβερνήσεις έχαναν σιγά-σιγά τον έλεγχο των συνοικιών. Τη νύχτα οι τοίχοι, ακόμα και στο κέντρο της Αθήνας, γέμιζαν με αγωνιστικά συνθήματα. Κι οι πολύγραφοι αντικαταστάθηκαν από οργανωμένα τυπογραφία που τύπωναν μέρα-νύχτα αντιστασιακό προπαγανδιστικό υλικό...

67) Μεγάλη διείσδυση πέτυχε το ΕΑΜ στο χώρο των φοιτητών. Μέσω πολυάριθμων φοιτητικών συλλόγων ("Επαρχιωτών", "Ταμείο Απόρων" κ.λπ), αλλά κυρίως μέσω των φοιτητικών συσσιτίων, κατόρθωσε να βρει πρόσβαση στο δυναμικότερο κομμάτι της αθηναϊκής κοινωνίας. Πίσω απ’ τον Άγιο Νικόλαο Πευκακίων, στην οδό Διδότου (Νεάπολη Εξαρχείων) λειτουργούσε καθημερινά το κεντρικό φοιτητικό συσσίτιο. Στις πολύωρες αναμονές οι νέοι του ΕΑΜ έβρισκαν την ευκαιρία να προσεγγίσουν και να στρατολογήσουν πολλούς συμφοιτητές τους.

Κάνε το καλό και θα το ’βρεις στο κρεβάτι σου!

Γουστάρω να είμαι παρατηρητής καταραμένων ζωών.

Να συναντιέμαι με τους εσωτερικούς δαίμονες των άλλων και να καταγράφω τις ιστορίες τους.

Μερικοί λένε πως οι πρωταγωνιστές μου είναι πρόσωπα φανταστικά. Και τους απαντώ: τα φανταστικά πρόσωπα είναι τα πιο επικίνδυνα. Γιατί μπορούν να ζωντανέψουν ανά πάσα στιγμή...

Πάντα με γοήτευαν οι άνθρωποι της νύχτας και του περιθωρίου. Ποτέ δεν κατάλαβα τι παραπάνω από μένα έχουν κι είναι τόσο γοητευτικοί. Γιατί εγώ δεν θα κυκλοφορήσω ποτέ με γκομενάρες σαν τις δικές τους;

Τον Γιάννη τον γνώρισα πορτιέρη σ’ ένα κλαμπ. 

Γεννήθηκε σε μια φτωχογειτονιά του Περαία. Η πορεία του κλασική: άφησε νωρίς το σχολείο, πέρναγε όλη τη μέρα στο γυμναστήριο, μετά σεκιουριτάς στο Καραϊσκάκη, τώρα πορτιέρης σε κλαμπ στο Τουρκολίμανο, αύριο μπράβος σε μια συμμορία εκβιαστών, ίσως κάποτε να γίνει κι αρχηγός...

Δεν ψήνεται με μεγάλα λόγια και παπαρολογίες. Δεν χάνει χρόνο με υπεραναλύσεις και μπαρούφες.

Κάποια στιγμή έμπλεξε χοντρά με το νόμο. Δεν συνεργάστηκε με τους μπάτσους, δε ρουφιάνεψε.

Και στη φυλακή την έβγαλε καθαρή γιατί τήρησε πιστά τις δυο βασικές αρχές της πυγμαχίας: Ποτέ μην υποτιμάς κανέναν, ειδικά αν δεν τον ξέρεις. Και... ποτέ μη χαλαρώνεις την άμυνά σου.

Τον Γιάννη τον βοήθησα όσο μπορούσα. Τον επισκεπτόμουν τακτικά στη φυλακή, του ’κανα και κάτι έξτρα εξυπηρετήσεις, όταν πήρε αποφυλακιστήριο τον περίμενα απ’ έξω, του ’δωσα καινούργια ρούχα κι ένα ποσό για τα πρώτα του έξοδα.

Τον υποχρέωσα. Μου χρωστούσε ευγνωμοσύνη, μου ’δωσε κι έναν αριθμό κινητού να τον πάρω "μόλις έχω ανάγκη". "Και μέχρι να ’ρθω", μου πε, "πάρε αυτό και να το ’χεις πάντα μαζί σου".

Ήταν ένα γάντι με τριμμένο σίδερο. "Δεν σου δίνω σιδερογροθιά γιατί δεν ξέρεις να τη χρησιμοποιείς και θα φας τις κλειδώσεις σου. Ενώ μ’ αυτό θα κάνεις τη δουλειά σου χωρίς να κινδυνέψεις".

Είδε πως δεν ενθουσιάστηκα με το δώρο του, κατάλαβε πως δεν είμαι άνθρωπος των καυγάδων και φρόντισε να μου κάνει ένα δώρο πιο χρηστικό: μου πάσαρε ένα γκομενάκι πύρκαβλο!

Το μωρό δεν μου σπάει τ’ αρχίδια, δεν ζητάει πολλά, μαζί της δεν χρειάζεται να προσποιούμαι και στο κρεβάτι είναι σκέτη αποκάλυψη...

Γιατί είμαι (ή δεν είμαι) Μαρξιστής! (ΙΕ’ - Οικονομισμός ή Ουμανισμός;)

Επικρατεί γενικά η άποψη πως ο μαρξισμός έχει μια μονομανία με την οικονομία. Πως είναι ένας μονοσήμαντος "οικονομισμός" που υπερτιμά τις αλλαγές των οικονομικών συνθηκών και υποτιμά το ανθρώπινο στοιχείο.

Δεν αμφιβάλλω πως η πρακτική εφαρμογή του μαρξισμού, όπως και όπου έγινε, τον κατάντησε ένα απλό οικονομικό σύστημα. Αλλά αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. 

Ο ίδιος ο Ένγκελς το είχε επισημάνει απ’ το 1890, κάνοντας και τη σχετική αυτοκριτική, αποδίδοντάς το στην τότε κοινωνική και πολιτική συγκυρία. Όταν οι ιδεαλιστές-αντίπαλοι της υλιστικής θεωρίας αρνούνταν το ρόλο των οικονομικών συνθηκών, οι Μαρξ και Ένγκελς ήταν λογικό να δώσουν μεγαλύτερη έμφαση και βαρύτητα στον οικονομικό παράγοντα...

Στην πραγματικότητα, ο μαρξισμός είναι ουμανιστικός. Η οικονομία είναι μέσο κι όχι αυτοσκοπός. Βασική στόχευση παραμένει ο άνθρωπος. Η πρακτική του καθημερινότητα κι η αλλαγή στην ποιότητα της ζωής του.

Π.χ., στο βιβλίο του Ένγκελς "Η καταγωγή της οικογένειας", αναλύεται με σαφήνεια η ιστορική υποδούλωση της γυναίκας και προτείνονται λύσεις για το απαράδεκτο φαινόμενο.

Ο Μαρξ, επίσης, ασχολήθηκε εκτεταμένα με την αλλοτρίωση και την υπέρβασή της, όχι μόνο από φιλοσοφική αλλά κυρίως πρακτική σκοπιά. 

Και μην ξεχνάμε την παροιμιώδη φράση του πως σκοπός του φιλοσόφου δεν είναι να ερμηνεύει αλλά να αλλάζει τον κόσμος...

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (149 - Όλες οι "Ιερές Γραφές" έχουν πλαστογραφηθεί!)

Στην προϊσλαμική Αραβία υπήρχε έντονο το χριστιανικό στοιχείο. Τον 5ο αιώνα η μητρόπολη Βόστρων ήταν το εκκλησιαστικό κέντρο της Πετραίας Αραβίας, και στην περίοδο της ακμής της περιελάμβανε 33 επισκοπές. 

Τον 6ο αιώνα ανέπτυξαν έντονη ιεραποστολική δράση μεταξύ των Αράβων οι μονοφυσίτες κι οι νεστοριανοί. Πολλές αραβικές φυλές ασπάστηκαν τον χριστιανισμό και ιδρύθηκαν δυο χριστιανικά αραβικά βασίλεια, των Γασανιδών και των Λαχμιδών.

Στον νότιο άκρο της Αραβίας, στη σημερινή Υεμένη, ο αρειανός αυτοκράτορας Κωνστάντιος απέστειλε ομάδα χριστιανών ιεραποστόλων το 356 μ.Χ. με επικεφαλής τον Θεόφιλο τον Ινδό, που ίδρυσε μεγαλοπρεπή ναό στο Άντεν...

Οι Βυζαντινοί δεν αντιμετώπισαν το Ισλάμ με ενιαίο τρόπο. Αρχικά η στάση τους ήταν σκωπτική και υποτιμητική. Ο Ιωάννης Δαμασκηνός έβρισκε τα δόγματα του Ισλάμ "γέλωτος άξια". Σταδιακά η στάση τους σκλήρυνε. Η νέα θρησκεία χαρακτηρίζεται "ασυνάρτητη" κι ο Θεός του Μωάμεθ αναθεματίζεται!

Όσο όμως πλησιάζουμε προς την κατάρρευση της αυτοκρατορίας παρατηρείται μια σταδιακή διάθεση κατανόησης του ισλάμ, και οι λεγόμενοι "Ανθενωτικοί" συμμαχούν μαζί του είτε ανοιχτά είτε συγκαλυμμένα.

Ο ιδρυτής του Ισλάμ Μωάμεθ πέρασε από πολλά και διάφορα στάδια στην πολυτάραχη ζωή του. Ξεκίνησε από βοσκός, δίπλα στους βεδουίνους, διατρέχοντας και γνωρίζοντας κάθε σπιθαμή της αμμώδους ερήμου.

Συνέχισε δίπλα στον θείο του ως έμπορος, όπου φιλοξενήθηκε πολλές φορές από χριστιανούς ερημίτες, δεχόμενος ισχυρές θρησκευτικές επιρροές. Ακολούθως άσκησε το επάγγελμα του οδηγού καραβανιών και του καμηλαγωγού, όπου διαπίστωσε την ανάγκη ενότητας των ληστρικών αραβικών φυλών. 

Σταδιακά μετατράπηκε σε ένθερμο οραματιστή, ευαίσθητο ποιητή, δυναμικό θρησκευτικό αναμορφωτή, ικανό πολεμικό και πολιτικό ηγέτη, άξ δικαστής και αρχηγό θεοκρατικού κράτους.

Δημιουργός του Κορανίου δεν θεωρείται ο Μωάμεθ αλλά ο ίδιος ο Αλλάχ. Είναι βιβλίο αιώνιο, προϋπάρχον της ιστορίας, ανεξάρτητο από συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες και μη εξαρτώμενο απ’ την προσωπικότητα του Προφήτη.

Βέβαια περιέχει πολλές φανταστικές ιστορίες και χιλιάδες πλαστογραφημένα γνωμικά. Η εκ των υστέρων προσθαφαίρεση ανεπιθύμητων χωρίων του Κορανίου χαρακτηρίζει και την ισλαμική θρησκεία, όπως ακριβώς έκαναν κι οι Χριστιανοί λίγους αιώνες νωρίτερα που κυριολεκτικά κατακρεούργησαν της "ιερές γραφές" τους...

Ιστορίες ενός Εξαρχειόβιου! (Α΄ - Ευδοκιμώ στις κατάρες των παπάδων!)

Εσύ: Τι σκατά είσαι επιτέλους;

Εγώ: Ελευθεριακός κομμουνιστής!

Εσύ: Τι είν’ τούτο πάλι;

Εγώ: Δεν ξέρω!

Εσύ: Και πώς είσαι κάτι που δεν ξέρεις;

Εγώ: Έτσι συμβαίνει σε μένα. Όταν μαθαίνω τι είναι αυτό που είμαι, παύω πλέον να είμαι αυτό που είμαι!

Χαλάρωσε κύριε Κούλη,

Δεν γίνεται πόλεμος στα Εξάρχεια!

Το ξέρεις άλλωστε από πρώτο χέρι:

τα μεγαλύτερα εγκλήματα 

γίνονται σε καιρό ειρήνης...

Ομολογώ κύριε Πρόεδρε,

εγώ είμαι ο σχιζοφρενής δολοφόνος

Εγώ σκότωνα την ώρα μου 

με τρόπο ιδιαζόντως ειδεχθή!

Κι εσύ κύριε Εισαγγελέα

να με καταδικάσεις, δε λέω,

αλλά μόνο για το έγκλημα που διέπραξα.

Πώς το λέει ο Ποινικός Κώδικας των Αρίστων;

"Έκπτωση της ελληνικής γλώσσας"!

Ναι, το ομολογώ:

εγώ ευθύνομαι που το "σ’ αγαπώ" εξέπεσε σε "μ’ αρέσεις"!

Νιώθω σαν φυτό.

Ευδοκιμώ σε φόβους μανάδων

και σε κατάρες παπάδων.

Οι ρίζες μου αντέχουν τα πάντα,

εκτός απ’ τη μόνωση...

Κοριτσάκι μου, τρελαίνεσαι να με πειράζεις!

Ειδικά από τότε που στο ενυδρείο

είδαμε εκείνο το μεγάλο ψάρι που το λένε "βλάχο"!

Δεν είμαι ψάρι μάνα μ’.

Αν και ενίοτε τσιμπάω...

Δύσκολο πράμα ο χωρισμός.

Άλλοι πάνε στο τρελάδικο

κι άλλοι φτάνουν στην αυτοκτονία.

Εγώ έκανα μια βδομάδα πυρετό

κι ούτε που φώναξα γιατρό.

Κι έτσι σε ξεπέρασα 

σαν παιδική ασθένεια.

Απόψε κάποιον σκότωσαν

Θεμιστοκλέους και Ανδρέα Μεταξά γωνία.

Υπάρχει ως και πτώμα!

Πλησιάζω.

Ο μπάτσος με αποπαίρνει.

"Κάντε στην άκρη κύριε, δεν υπάρχει κάτι να δείτε".

"Τι λες ρε καριόλη που δεν υπάρχει κάτι!

Εγώ είμαι το πτώμα!"...