Δυστυχώς, δεν έχω ιδέαν από γυναίκες (Α’)

Μπορεί να έχω βγει αναρίθμητα ραντεβού και να έχω κάνει αμέτρητες σχέσεις, αλλά πρέπει να το ομολογήσω: δεν ξέρω τίποτα από γυναίκες. 

Όχι γιατί οι γυναίκες είναι "μυστήρια τραίνα" ή "χαίρε βάθος αμέτρητο". Αλλά γιατί απλά εγώ είμαι μεγάλος γκαφατζής και ανεπίδεκτος μαθήσεως. 

Από καιρό σκεφτόμουν να κάτσω να καταγράψω όλες τις εμπειρίες μου αλλά βαριόμουνα. Κάνω τώρα μια αρχή και βλέπουμε...

Οκ, όσο για τόσο ξέρω καλά πως καμιά σχέση δεν είναι εύκολη, πως στην πορεία κρύβονται πολλές εκπλήξεις και απρόοπτα. Δεν αρκεί να γουστάρεστε εμφανισιακά. 

Καθώς δεν υπάρχει κοινό παρελθόν, είναι πολύ δύσκολο ν’ αντέξει το ζευγάρι τα πρώτα χτυπήματα και τις δυσκολίες. Κανείς δεν θέλει με το καλημέρα να χωθεί σε προβλήματα. Γι’ αυτό και σπεύδει να το βάλει στα πόδια...

Στην αρχή κάθε σχέσης μου είχα τα μάτια μου τετρακόσια. Σίγουρα παραήμουν επιφυλακτικός. Έως και αρνητικός. Αναρωτιόμουν μήπως απλά ερωτεύτηκα τον έρωτα ή αν ... η μοναξιά στήνει παγίδες. 

Μου είχε καρφωθεί πως τα δύο φύλα είναι από άλλον πλανήτη. Κι ασυνείδητα αντί για γέφυρες έχτιζα τοίχους. Ίσως να μην ήμουν ποτέ κι έτοιμος για μια ώριμη σχέση...

Άλλη μεγάλη λαλακία μου ήταν που προσπαθούσα απ’ την αρχή απεγνωσμένα να εντυπωσιάσω. Κι έτσι έβγαζα όχι μόνο την καγκουριά και την ανασφάλεια που με έδερνε, αλλά κι ακόμα παραπάνω. 

Δεν είχα καταλάβει πως άξιζα να μ’ αγαπούν γι’ αυτό που είμαι κι όχι για το θέατρο που έπαιζα. 

Επίσης, έδινα πολλά, αν όχι κι όλα, στο πρώτο ραντεβού, αλλά στην ουσία έχανα τον εαυτό μου. Έχανα την αυτοκυριαρχία μου, πρόδιδα τις αξίες μου, γινόμουν μια καρικατούρα που μάλλον γέλιο ή λύπηση προκαλούσα παρά θαυμασμό και έλξη...

Απ’ την άλλη, είχα την κακιά συνήθεια να κάνω στις λεγάμενες πολύ αδιάκριτες ερωτήσεις από αρκετά νωρίς. Λες και τις περνούσα από κάστινγκ. 

Δεν τις άφηνα να μου αποκαλύψουν εκείνες όσα ήθελαν και με τον τρόπο ή τον ρυθμό που εκείνες επέλεγαν. Αυτό το λάθος το κατάλαβα σχετικά νωρίς, αλλά το διόρθωσα μ’ ένα άλλο λάθος. Πέρασα στην ακριβώς αντίθετη όχθη. Του στυλ... δεν σε ρωτάω τίποτα, δεν με ρωτάς τίποτα. Λες και θα μέναμε αιωνίως δυο άγνωστοι...

Στην προσπάθεια να εντυπωσιάσω, που σας έλεγα παραπάνω, έκανα και τούτη τη χαζομάρα. Προσπαθούσα ν’ ανοίξω συζητήσεις για βαριά και βαθυστόχαστα θέματα. Και καλά... για να δείξω πως δεν είμαι κανένας επιφανειακός κι αδιάβαστος τύπος. 

Μάλιστα, πριν τα ραντεβού έκανα ολόκληρη προετοιμασία. Μελετούσα λεπτομερώς ένα συγκεκριμένο θέμα, και ... όλως τυχαίως έφερνα εκεί την κουβέντα για να κάνω επίδειξη γνώσεων και πλούσιου ρεπερτορίου. Σκέτο νούμερο μιλάμε...

Αλλά σαν πολλά δεν σας είπα για αρχή; Ας κάνουμε ένα μικρό τάιμ άουτ...

Ιερό και βέβηλο! (του Γιάννη Νικολουδάκη)

Ω Καθημερινότητα, σκληρή θεά, εσύ, και άσπλαχνη, αδιάφορα -παγερά- στα θέλω μας, τις επιδιώξεις μας, τις απολαύσεις μας... κάνε μας τη χάρη και δικαίωσε τη χριστιανική χίμαιρα πως η θεότητα είναι πανάγαθη και ενήργησε κι εσύ, ομοίως! 

Άσε μας να περιπλανηθούμε στις αναμνήσεις εκείνου του καλοκαιριού του 2017 στο μαγαζί εκείνο της πλατείας Van de Velde στο Ρότερνταμ. Εκεί ήταν που συνέρρεαν όλοι εκείνοι οι τύποι που διψούσαν για παράνομες απολαύσεις, απολαύσεις των οποίων οι σκιές έχοντας στοιχειώσει το μυαλό των τελευταίων είχαν μετατραπεί σε ένα είδος "φλόγας", αφροδισιακού, τα οποία συνεπικουρούμενα και με την ενοχή που η σκέψη τους δημιουργούσε συνιστούσαν ένα εκρηκτικότατο μείγμα! ("Παράνομες απολαύσεις" δεν υπάρχουν για μας. Οι κοινωνικές συμβάσεις και ψευτοευπρέπειες είναι εκείνες που τις έχουν ονοματίσει και επιβάλλει έτσι. Ωστόσο πολλές φορές αναρωτιέμαι αν και με την κατάρρευση όλων των ταμπού, το πράγμα χάσει τη γλύκα του, την ηδονή του, την ηδονή του απαγορευμένου.. Τι θα 'χουμε να ξεπεράσουμε μετά; Τι θα γίνει με το παιχνίδι του μυαλού, εκείνο που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τα υπόλοιπα είδη του ζωικού βασιλείου; Κι εδώ κλείνει η παρένθεση...).

Ήταν λοιπόν ο Βάλτερ που είχε έρθει από την Βόννη της Γερμανίας, 30 χρονών, και με εκλεπτυσμένα γούστα, όσον αφορά τις σαρκικές ηδονές. Τα γούστα στις ηδονές είναι σαν το φαγητό ένα πράγμα· δεν αρέσουν όλα σ' όλους! Ο Βάλτερ γνώριζε στο club έναν υπάλληλο που ήξερε τα κατατόπια και θα του υπεδείκνυε τον παράνομο ναό της ηδονής. Γύρω στα 40, φαλακρός, ψηλός και νταβραντισμένος, του έδειξε διακριτικά μέσα στο γεμάτο από κόσμο bar, την πόρτα, η οποία έβγαζε στο υπόγειο κι εκείνη με τη σειρά της οδηγούσε σε ένα άδειο χωλάκι, απέναντι από το οποίο υπήρχε ένα πορτάκι μισάνοιχτο και ολίγον τι ξεφτισμένο. 

Μπήκε μέσα, ο ήρωάς μας, και οι προσδοκίες του έμοιαζαν να αναπτερώνονται σε σύγκριση με την κατάσταση που βρισκόταν ο προθάλαμος. Κανονικός ναός του έρωτα, μπουρδέλο πολυτελείας, φτιαγμένο για να στεγάζει τις πιο ευγενικές και ταυτοχρόνως τις πιο χυδαίες στιγμές του ανθρωπίνου όντος. Ο Βάλτερ είχε ήδη καυλώσει στο μυαλό με την σκέψη πως βρήκε το θάρρος να μπει σ' ένα παράνομο στέκι. Του φλόγιζε τον νου η σκέψη πως κατάφερε να κοροϊδέψει αρχές και νόμους! Μα κυρίως εκείνον τον Υπερσυμπαντικό Δικτάτορα που του είχε μεταγγίσει ετούτη η σιχαμερή (βδελυρή) χριστιανική προτεσταντική ηθική, με την οποία είχε ανατραφεί. (Η ηδονή της θεομαχίας είναι ακόμα μεγαλύτερη από την ηδονή του "πατάω όλες τις ανθρώπινες αρχές"!). 

Το υπόγειο "παράρτημα" ήταν σχεδόν άδειο, αν εξαιρέσεις τη μουσική που έπαιζε και τα ποτήρια που αράζανε στη μπάρα. Ξάφνου ακούστηκε ένας ήχος από τακούνια! Οι υποψήφιες Μούσες με τις οποίες θα περνούσε τη νύχτα του ο πρωταγωνιστής μας θα κάνανε σύντομα την εμφάνισή τους...

Τι μας συμβουλεύουν οι σοφοί για το σεξ! (Γ’ - Το φοινικικό πυγοράπισμα!)

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντα όταν έκανα σεξ έριχνα κάμποσα σκαμπιλάκια στους πισινούς των κοριτσιών. 

Το έκανα εντελώς ενστικτωδώς. Χωρίς να ξέρω τον λόγο. Ίσως να πίστευα πως ο ελαφρός πόνος που προκαλούσα τις έκανε να σφίγγονται, άρα εξασφάλιζα περισσότερο "σφίξιμο", δηλαδή μεγαλύτερη ηδονή...

Στα αρχαία ελληνικά το κωλαράκι-πισινούλης λεγόταν "πυγή". Οπότε τα κωλοσκάμπιλα λέγονταν "πυγοραπίσματα". Κλείνω παρένθεση...

Η Ελλάδα από αρχαιοτάτων χρόνων ήταν χώρα φαλλοκρατική. Είτε την κατοικούσαν Φοίνικες, είστε Σλάβοι, είτε Αρβανιτόβλαχοι. Μάλλον θα φταίει το νερό. 

Οπότε τα πυγοραπίσματα έδιναν κι έπαιρναν. Και δεν υπάρχει Ελληνίδα, όσο φεμινίστρια κι αν το παίζει, που να μην τα γουστάρει. Έχει γραφτεί πλέον στο ντι-εν-έι μας. Δεν υπάρχει περίπτωση Ελληνίδα να τις φάει στον πισινό και να μην την διαπεράσουν ρίγη ηδονής σε όλο της το σώμα...

Οκ, μπορεί να είναι κάπως υποτιμητικό, αλλά ποιο γκομενάκι δεν γουστάρει να κατακτηθεί, να νιώσει υποταγή σε έναν άντρα? 

Το κωλοράπισμα είναι ένας τρόπος να επιστρέψουμε στις αρχές μας. Στην άγρια ζούγκλα. Είδατε τα αιλουροειδή πώς κάνουν σεξ? Πάντα το αρσενικό δαγκώνει το σβέρκο του θηλυκού!

Μάγκες μου, μην το υποτιμάτε το θέμα και μην τ' αφήνετε όλα στην τύχη. Τελειοποιήστε την αρχαία τακτική του πυγοραπίσματος. 

Να το κάνετε πάντα με ανοιχτές παλάμες ώστε να μείνουν οι δαχτυλιές αλλά ν' ακουστεί και μέχρι την απέναντι πολυκατοικία. Τα ηχητικά εφέ είναι πολύ διεγερτικά. 

Σας συμβουλεύω δε να μην το κάνετε μόνο στο σεξ, αλλά σε κάθε ευκαιρία. 

Σε έστησε στο ραντεβού ή στα 'κανε τσουρέκια την ώρα που έβλεπες μπαλίτσα? Ξάπλωσ' την στα γόνατά σου, σήκωσε τη φουστίτσα της κι άρχισέ την στα φλαπ-φλουπ!

Θα ξυπνήσεις σίγουρα το ζώο μέσα της. Και θ' ανταμειφθείς πλουσιοπάροχα στην κρεβατοκάμαρα...

Β' Γύρος Εκλογών: Έχουμε μια δουλίτσα να τελειώσουμε!

Είμαστε πολύ θυμωμένοι με τη διακυβέρνηση Σύριζα?

Ασφαλώς ναι... έως υπερβολικά θα 'λεγα.

Εκτονώθηκε ο θυμός μας μετά τον πρώτο γύρο των εκλογών?

Εννοείται πως Όχι!

Θα "τσιμπήσουμε" στα συριζοτρόλ που μας παπαγαλίζουν στο αυτί "αρκετά τους ταρακουνήσαμε, ας τους δούμε με λίγη συμπάθεια, ας τους δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία"?

Δεν μασάμε με κάτι τέτοια.

Ούτε είμαστε "χάνοι" να παρασυρθούμε από οποιαδήποτε προπαγάνδα της τελευταίας στιγμής. Όπως. π.χ., τη δημιουργία "αντιδεξιού μετώπου"! 

Από ποιους? Απ' αυτούς που συγκυβέρνησαν με τους ΑΝΕΛ, υιοθέτησαν πολλά στελέχη τους, και έδωσαν στέγη και καταφύγιο σε κάμποσα ρετάλια του καραμανλισμού? Για να μην αναφερθώ στα υπόγεια αλισβερίσια με τα χρυσαύγουλα...

Το συριζο-καθεστώς αποδείχθηκε απόλυτα κυνικό και στοχοπροσηλωμένο στην εξουσία. 

Το ίδιο θα κάνουμε κι εμείς. Με απόλυτη κυνικότητα και απόλυτα προσηλωμένοι στον βασικό μας στόχο, θα ολοκληρώσουμε τη "δουλίτσα" που ξεκινήσαμε την προηγούμενη Κυριακή.

Θα μαυρίσουμε κάθε κυβερνητικό υποψήφιο, ακόμα κι αν ο αντίπαλός του μας προκαλεί αηδία. Καταλαβαίνετε τι εννοώ...

Και στις Εθνικές Εκλογές θα κλείσουμε οριστικά τη μαύρη σελίδα...

Η σκοτεινή άβυσσος μιας καταπιεσμένης καρδιάς (του Γιάννη Νικολουδάκη)

Ο νεαρός λέκτορας της Εγκληματολογίας ήταν ένας άνθρωπος συγκροτημένος και ιδιαιτέρως οξυδερκής. Επέλεξε να σπουδάσει και να σταδιοδρομήσει επάνω στο συγκεκριμένο αντικείμενο για δυο λόγους, έναν φανερό κι έναν κρυφό: ο πρώτος αφορούσε την περιέργεια που τον έτρωγε από μικρό για τη φύση του «κακού» και ο δεύτερος είχε να κάνει με τις κλίσεις που είχε ανακαλύψει ο ίδιος στον εαυτό του, κλίσεις ιδιαιτέρως ζωώδεις, αμείλικτα σκληρές απέναντι σε όσους στρέφονταν, είτε προς τον εαυτό του είτε προς τους άλλους… 
Πίστευε, βαθιά μέσα του, πως εάν κατάφερνε να βρει τις αιτίες τους, ίσως και γιατρευόταν, ο ίδιος, και με τη σειρά του θα βοηθούσε κι άλλους!
Ο Ιάκωβος -έτσι τον λέγανε- έβραζε εσωτερικά, αλλά και εξωτερικά! Έχοντας λάβει αυστηρή παιδεία από τους παππούδες του, είχε σιχαθεί και ήθελε να αποτινάξει από πάνω του τη σιχαμερή θρησκεία των Ιουδαίων με την οποία γαλουχήθηκε και που εκείνη τον είχε ποτίσει μέχρι το μεδούλι τόσο πολύ, ώστε να καταντήσει να λάβει τη θέση που επάξια όφειλε σε ένα άλλου είδους "Υπερεγώ", πιο κοντά και προσαρμοσμένου στους νόμους της Φύσης και της Λογικής... 
Τον είχε αηδιάσει το δόγμα της ενοχής και της δήθεν "οφειλής" της φιλανθρωπίας προς όλους -κατά το κοινώς λεγόμενο: καθίστε στα τέσσερα για να σας γαμήσουν-, η δήθεν προτεραιότητα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των λογής-λογής αγνώστων εις βάρος των δικών του.... 
Αλλά ο όρκος αγνότητας ήταν το πιο βαρύ, το πιο επαχθές μαρτύριο απ' όλα... Είχε καταντήσει να παλεύει με την ίδια του την φύση -οποία παράνοια!-, να τρώγεται με τα σωθικά του, είχε φτάσει να έρχεται σε οργασμό μόνο με το χέσιμο!!! Και ταυτόχρονα στο πίσω μέρος του μυαλού του, πιο πίσω κι από το ασυνείδητο, συσσωρευόταν η οργή και έπαιρνε σάρκα ο τρόπος εκδίκησης που κατά καιρούς σκαρφιζόταν εναντίον του Θεού των Ιουδαίων! Ήθελε να τον ξεσκίσει, να τον κατακομματιάσει!!!!"
Όλο αυτό το μείγμα θεομαχίας και σεξουαλικής στέρησης μαζί με την έμφυτη κυριαρχικότητα και επιμονή, με την οποία τον είχε προικίσει η Φύση, ως αποτέλεσμα, εκτόξευσε τον σαδισμό του σε δυσθεώρητα ύψη!

Αλλά το "δράμα" του άρχισε χρόνια πριν, όταν ακόμα ήταν άγουρος και άβγαλτος..

Μια μέρα καθώς κατευθυνόταν στο Πανεπιστήμιο με το λεωφορείο της γραμμής ο σπουδαστής πρόσεξε τη σχισμή του κώλου μιας θηλυκής ύπαρξης, ο οποίος διαφαινόταν μέσα από τη δερμάτινη φούστα, όντας η ίδια προσεκτικά ραμμένη ούτως ώστε να "σκίζεται" διακριτικά κάθε φορά που κάποια ήθελε να σταυρώσει τα πόδια της με χάρη. Υπήρχε και μια άλλη εξαιρετική λεπτομέρεια· η κάτοχος της φούστας, περί ης ο λόγος, ήταν περισσότερο από εμφανές πως είχε κυτταρίτιδα και ταλαιπωρημένο σώμα, γενικά. 
Εκείνη η αντίθεση, του φίνου ρούχου και του όχι και τόσο ωραίου κορμιού, το οποίο στόλιζε, πυροδότησαν άγνωστες και ανίερες φαντασιώσεις στο μυαλό του νεαρού εγκληματολόγου· φαντασιώσεις που ούτε ο ίδιος δεν είχε συλλογιστεί ποτέ πως διέθετε! Ανακάλυψε την έλξη του και την ηδονή που ένιωθε όταν συνουσιαζόταν με τέτοια κορμιά, χίλιες φορές περισσότερη από εκείνη των διαφόρων "καλλονών"! "Οι διάφορες καμπύλες και ατέλειες αφήνουν περισσότερο χώρο στη φαντασία να αυτοσχεδιάσει και να δημιουργήσει", έτσι σκέφτηκε.
Από τότε μετά την εμπειρία του αυτή στο λεωφορείο αναζητούσε τέτοιες γυναίκες, ως επί το πλείστον...

Και τώρα, τι ψηφίζουμε?

Το ιστολόγιό μας αποφεύγει τα πολιτικά σχόλια. Αλλά από παράδοση, ο διαχειριστής του παίρνει θέση την τελευταία προεκλογική εβδομάδα, ανακοινώνοντας τι πρόκειται να ψηφίσει και αναπτύσσοντας συνοπτικά τη συλλογιστική του.

Όπως θυμούνται οι παλαιότεροι, οι συνηθέστερες πολιτικές μου επιλογές ήταν το ΠΑΣΟΚ και απ' το 2014 ο Σύριζα. Ποτέ ως τώρα δεν ψήφισα κόμμα της λεγόμενης "Δεξιάς", αν εξαιρέσω την περίπτωση κάποιων ευρωεκλογών που έδωσα την ψήφο μου στο κόμμα του Κωστή Στεφανόπουλου.

Όμως οι παραδόσεις είναι για να σπάνε! Κι απ' ότι φαίνεται θα ψηφίσω στις ευρωεκλογές για πρώτη φορά (ίσως και τελευταία) Ν.Δ.!

Δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Η απογοήτευση απ' τους σημερινούς κυβερνώντες είναι τόσο μεγάλη που η "αρνητική ψήφος" φαίνεται μονόδρομος.

Μάλιστα, αυτό με το μοίρασμα τόσων χρημάτων για την εξαγορά συνειδήσεων δεν έχει προηγούμενο. Και το ποτήρι της αγανάκτησης ξεχείλισε. 

Όταν οι άνθρωποι δεν έχουν ιερό και όσιο, όταν σε κλέβουν πέντε χρόνια για να μοιράσουν προεκλογικά το λεγόμενο "υπερπλεόνασμα" προκειμένου να μείνουν οι πισινοί τους στις καρέκλες της εξουσίας, τότε κι εσύ πρέπει "να το πάρεις κάπως αλλιώς"...

Όσο για τις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές, θα ψηφίσω (πάλι για πρώτη φορά) τους υποψηφίους του ΚΚΕ. Εννοείται πως στους ανθρώπους αυτούς ποτέ δεν θα εμπιστευόσουν την κεντρική διακυβέρνηση, αλλά σε τοπικό επίπεδο υπάρχουν οι προϋποθέσεις να προσφέρουν...

Σκιρτήματα στην καρδιά ενός διευθυντή (του Γιάννη Νικολουδάκη)

Ο Περίανδρος Μπίντας ήταν εξέχων μέλος του "Συλλόγου γονέων και κηδεμόνων", άνθρωπος με σιδερένιο χαρακτήρα και ηθικές αρχές.
Συν τοις άλλοις, διηύθυνε και το Λύκειο της περιοχής και έχαιρε εκτίμησης από την ενορία του. Ήτανε τόσο άψογος, "ακλόνητος" και "αμετακίνητος" που κανείς δεν γνώριζε εάν διέθετε κάποια αδυναμία...
Κι όμως υπήρχε μια "αχίλλειος πτέρνα" και αυτή δεν ήταν άλλη από τη γυναίκα του! Εκείνο το μελαχρινό πλάσμα με τα πράσινα μάτια, τα οποία δεν πρόδιδαν ότι θα μπορούσε να υποτάξει έναν άντρα ανάλογου χαρακτήρα...
Ιδιότροπος στις αποφάσεις και στις ενέργειές του, ο Μπίντας, ιδιότροπος και στα γούστα του· κάθε βράδυ ζητούσε από τη γυναίκα του να φοράει σατέν γάντια, μαύρο κραγιόν, και να του ρίχνει ελαφριά χαστούκια στο πρόσωπο, με τρυφερότητα!
Έτσι ο ήρωάς μας εξοφλούσε την ταλαιπωρία της ημέρας του και αντλούσε δύναμη, μέσω των ανάλογων μεταχειρίσεων που ετύγχανε τη νύχτα, προκειμένου να είναι σε εγρήγορση για τις ταλαιπωρίες της επομένης... 

Υ.Γ. Ο Γιάννης είναι φίλος κι απ' ό,τι φαίνεται αρκετά ικανός στα μικροδιηγήματα που ειδικεύεται το ιστολόγιο. Οπότε... φυσικό είναι ν' αρχίσει μια συνεργασία αμοιβαίας ανανέωσης.