"Φιλοσοφικό ημερολόγιο κλεισούρας"! (ΙΓ’ - Χάσιμο χρόνου η θεολογία και η φιλοσοφία!)

 

Λέγαμε προχθές πως δεν ήταν και λίγοι οι φιλόσοφοι που τσιλιμπούρδιζαν. Αλλά ο κορυφαίος ίσως ήταν ο Πέτρος Αβελάρδος, που έζησε γύρω στα 1100 μ.Χ. και τον αποκαλούσαν "Σωκράτη των Γαλατών". Με μια διαφορά. Ο Σωκράτης των Ελλήνων προτιμούσε αγοράκια ενώ των Γαλατών κοριτσάκια. 

Ο Πετράν, που λέτε, σε ηλικία 35 ετών (δηλαδή γερομπαμπαλής για τα κριτήρια της εποχής) ξεμιάλισε μια 17χρονη μαθήτριά του, το μπουμπουκάκι την Ελοϊζα. 

Εννοείται πως εφάρμοσαν όλο το κάμα σούτρα. Να πως το περιγράφει ο ίδιος φιλοσοφικά: "Οι πόθοι μας δεν άφησαν αδοκίμαστο κανένα στάδιο της ερωτικής πράξης. Κι αν ο έρωτας μπορούσε να επινοήσει κάτι νέο, το δεχόμασταν μετά χαράς!"...

Όμως ο φίλος μας την πάτησε. Γκάστρωσε τη μικρή κι έγινε στόχος του τυπικά θείου αλλά στην παργματικότητα πατέρα της, που ήταν τότε εφημέριος της Παναγίας των Παρισίων. Ο παπάς ήταν τόσο κτητικός και ζηλόφθων που έβαλε ανθρώπους του και ευνούχησαν τον καημένο τον Αβελάρδο. Που τελικά πέθανε σε μοναστήρι ήσυχα, ανάμεσα στα βιβλιαράκια του...

Λέγαμε πως ο άνθρωπος επινόησε τη θεολογία και τη φιλοσοφία για να παρηγοριέται και να διαχειρίζεται το άγχος του. 

Ένας φιλόσοφος του Μεσαίωνα, ο Βοήθιος, που έζησε περίπου στα χρόνια του Ιουστινιανού, έμπλεξε σε πολτικές ραδιουργίες και τον έχωσαν στη φυλακή καταδικασμένο σε θάνατο. Ο καημενούλης, αν και τυπικά χριστιανός, δεν βρήκε καταφύγιο στη θρησκεία και τη θεολογία αλλά στη φιλοσοφία. Και πίσω από τα κάγκελα έγραψε ένα σπουδαίο έργο με τίτλο Παραμυθία (δηλαδή παρηγοριά) της Φιλοσοφίας. 

Σε αυτό περιγράφει τη φιλοσοφία ως πανύψηλη και ωραιότατη γυναίκα που τον επισκεπτόταν στο κελί του για να τον στηρίξει. Και τι του λέει για παρηγορία? Παραμύθια τούμπανα! Πως, και καλά, ο Θεός ανταμείβει τους καλούς και τιμωρεί τους αμαρτωλούς. Κι αν όχι σε τούτη τη ζωή, στην επόμενη! Ρε δεν πάτε να δείτε αν έρχομαι λέω γω...

Προσωπικά, πέρασα κι απ' τα δύο στάδια. Προσπάθησα να βρω ανακούφιση και στα δύο μεγάλα "παρηγορητικά ψεύδη", τη φιλοσοφία και τη θεολογία. Αλλά στο τέλος κατάλαβα τι μπούρδες μας αραδιάζουν και τις έβαλα οριστικά στο ράφι. Προτιμώ να ασχολούμαι με την ψυχανάλυση και την ψυχοθεραπεία. Να διαβάζω άρθρα και βιβλία αυτοβοήθειας και αυτοβελτίωσης. Με αναπαύουν περισσότερο..

"Φιλοσοφικό ημερολόγιο κλεισούρας"! (ΙΒ’ - Έχω ... πριαποφοβία!)

 

Λέγαμε γι' αυτούς που διαμαρτύρονται πως τα μέτρα του λοκ-ντάουν τους στερούν την επικοινωνία και τους φιμώνουν. Ενώ αυτοί όλη τη μέρα είναι με τη μύτη χωμένη στην οθόνη του σμαρτ-φων και στ' αυτιά έχουν μονίμως ακουστικά. 

Δεν ακούν, δεν βλέπουν, δεν μιλάνε σε κανέναν. Αλλά τους κυνηγάει το κατεστημένο! Τι να πεις... Ψεκασμένοι.

Πάντως το κρίσιμο θέμα παραμένει ανοιχτό. Πώς βλέπουμε τους άλλους; Ως ενόχληση... ως εξυπηρέτηση... ως ευκαιρία επικοινωνίας? Ο καθένας ας το συζητήσει με τον εαυτό του...

Προσωπικά, εκείνο που με εντυπωσίασε απ' την πανδημία του κορωνοϊού ήταν που οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο δεν το έριξαν στη μεταφυσική και στις θρησκείες. Σε άλλες εποχές θα ζούσαμε κωμικοτραγικές καταστάσεις. Λιτανείες εικόνων, αγρυπνίες, νηστείες, ρασοφόρους να μιλούν για την οργή του Θεού. 

Τώρα ευτυχώς τίποτα. Αν εξαιρέσεις τους ψεκασμένους, οι υπόλοιποι κάνουν υπομονή και περιμένουν να μιλήσει η επιστήμη....

Σήμερα είχα χρόνο και επισκέφτηκα κάτι φίλους μου Άραβες. Γραμματιζούμενους δεν τους λες. Στη χώρα τους έβγαλαν μόνο το Δημοτικό. Αλλά θαυμάζουν τον Αριστοτέλη. Για όλον τον αραβικό κόσμο υπάρχει ένας φιλόσοφος: Ο Αρίστος! Και μετά το χάος. 

Ο Αριστοτέλης είναι ο Πρώτος Δάσκαλος. Και μετά έρχονται κάποιοι δικοί τους. Πλωτίνους, Επίκουρους κ.λπ. ούτε που τους ξέρουν. 

Οι φίλοι αυτοί, αν και αμόρφωτοι όπως σας είπα, όταν με βλέπουν ανοίγουν πάντοτε φιλοσοφικές συζητήσεις. Στα αραβικά η φιλοσοφία  λέγεται "φαλσάφα"! 

Σήμερα συζητήσαμε για δυο μεγάλους Άραβες φιλοσόφους. Τον Αλ Φαράμπι απ' το Τουρκεστάν, και τον Ιμπν Σίνα (εμείς τον λέμε Αβικκένα) απ' το Ουζμπεκιστάν.

Εδώ κάνω μια μικρή παρένθεση. Μικρός δυσκολευόμουν πολύ με τις ξένες γλώσσες. Γερμανικά και γαλλικά με τίποτα, ιταλικά πολύ ζόρι, ακόμα και στα αγγλικά πάτωνα. Μέχρι που αυτο-διαγνώστηκα ως δυσλεξικός. 

Έλα όμως που κάποια στιγμή διαπίστωσα πως είχα μεγάλο ταλέντο στις ξένες γλώσσες, εκτός απ' τις δυτικές. Την ανακάλυψη την έκανα στον στρατό. Υπηρέτησα στο αεροδρόμιο της Ελευσίνας και απέκτησα πολλούς φίλους Αρβανίτες απ' τον Ασπρόπυργο και τη γύρω περιοχή. Μέσα σε δυο μηνάκια μίλαγα άπταιστα τα αρβανίτικα. Το θεώρησα συμπτωματικό και το απέδωσα στο σχετικά φτωχό λεξιλόγιο της συγκεκριμένης γλώσσας. 

Αλλά το ταλέντο είχε ξυπνήσει και το άγριο άλογο χλιμίντριζε! Για καθαρά γκομενικούς λόγους έμαθα στους επόμενους 18 μήνες ρούσικα, ουκρανέζικα και γεωργιανά. Και φέτος, απ' τον περασμένο Μάρτη ως σήμερα, έμαθα κι αραβικά σε ικανοποιητικό επίπεδο. Έφτασα να διαβάσω και βιβλία του Αλ Φαράμπι απ' το πρωτότυπο. Προσωπικά δεν μου φάνηκε γνήσιος αριστοτελιστής. Είχε και πολλά νεοπλατωνικά στοιχεία.

Πάμε τώρα στον άλλον Άραβα φιλόσοφο, τον Αβικκένα. Ο συγκεκριμένος Δάσκαλος ήταν υπερδραστήριος σεξουαλικά. Μάλιστα λένε πως πέθανε από πριαπισμό. Είναι μια σχετικά σπάνια ασθένεια, που σου σηκώνεται και δεν πέφτει με τίποτα.

Και κλείνω με μια προσωπική ιστορία. Πριν δυόμισι χρόνια είχα πάθει κι εγώ πριαπισμό. Ένα συγγενικό μου πρόσωπο νοσηλευόταν στο νοσοκομείο και απ' το άγχος μου, όπως είπαν οι ειδικοί, προκλήθηκε αυτή η νευρολογική-στητική ανωμαλία. Είναι πραγματικά ανυπόφορο. Είδα κι απόειδα, έβαλα στην άκρη τις ντροπές και πήγα στο γραφείο των γιατρών να με θεραπεύουν. Ήταν αργά το απόγευμα, οι επικεφαλής γιατροί είχαν αποχωρήσει και τη θέση τους πήραν κάτι νεαρές γιατρουδίνες και εκπαιδευόμενες. 

Οι μαλακισμένες άρχισαν να χασκογελάνε και να με πειράζουν. Εγώ είχα πρόβλημα κι αυτές το είδαν παιχνίδι. Η μία μάλιστα ζήτησε την άδειά μου να μου το φωτογραφήσει για να το συμπεριλάβει στη διδακτορική της διατριβή! Έλεος! Τελικά μου έδωσαν κάτι μυοχαλαρωτικά-αγχωλυτικά και το ξεπέρασα. 

Αλλά από τότε έπαθα πριαποφοβία! Φοβάμαι πως κάθε φορά που μου σηκώνεται δεν θα ξαναπέσει και θα ξαναχρειαστεί να ξεβρακωθώ μπροστά σε γιατρίνες που χασκογελάνε!

Δεν μου έφτανε η ενεσοφοβία και η γαμοφοβία, έπαθα και πριαποφοβία!

Με τον Θρύλο στην Ευρώπη (Ζ' - Ο Θρύλος είναι ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ!)

Το αποψινό ματσάκι του Θρύλου με την αγγλική ομάδα, σε συνδυασμό με τη φάση κλεισούρας που περνάμε, δίνει αφορμή για κάποιους προβληματισμούς. Γιατί πρέπει να ξέρετε πως το κανονικό και πλήρες όνομα του Θρύλου είναι "Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς" (ΟΣΦΠ). 

Προσέξτε τη λέξη "ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ". Όχι απλά Σωματείο, Όμιλος, Ένωση κ.λπ. Μιλάμε για Σύνδεσμο. Επ' αυτού ας φιλοσοφήσουμε λίγο...

Το ανθρώπινο είδος είναι βιολογικά προγραμματισμένο να κάνει δεσμούς. Τα αρχαία χρόνια η απομόνωση  ήταν συνώνυμη του κινδύνου. Η δε εξορία ισοδυναμούσε με θανατική καταδίκη αφού το άτομο έχανε την προστατευτική ομπρέλα της κοινότητας που ανήκε.

Το συναίσθημα του ανήκειν φέρνει χαρά. Ταυτίζεσαι με τα άτομα της ίδιας ομάδας. Κι ας σου είναι άγνωστα. Έχεις κάτι κοινό μαζί τους. Την οικογένεια, τη θρησκεία, την ιδεολογία, την ομάδα. 

Ανταλλάσσουμε σημάδια που μας ενώνουν, που μας κάνουν να αισθανόμαστε ότι υπάρχουμε για τους άλλους, ότι είμαστε αποδεκτοί απ' την ομάδα. Νιώθουμε ασφάλεια μαζί τους. Δεν χρειάζεται να βρισκόμαστε σε επαγρύπνηση...

Ο συγχρονισμός αποτελεί λειτουργία της φύσης. Είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο πως είμαστε περισσότερο υγιείς και χαρούμενοι όταν συγχρονιζόμαστε με τους άλλους παρά όταν διαφωνούμε μαζί τους. 

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να συντονιστείς και να συνδεθείς με τους άλλους. Το να τραγουδάς μόνος στο μπάνιο ή να χορεύεις στην κουζίνα σου είναι ωραίο. Αλλά αν αυτά τα κάνεις μαζί με χιλιάδες άλλους οπαδούς της ομάδας σου στις γεμάτες εξέδρες είναι μαγεία. 

Ποιος μπορεί να γιορτάσει μόνος του? Υποθέτω κανείς. Γι' αυτό και οι πανηγυρισμοί στα γήπεδα συνιστούν μυστικιστική εμπειρία. Σχεδόν απογειώνεσαι...

"Φιλοσοφικό ημερολόγιο κλεισούρας"! (ΙΑ’ - Σήμερα είμαι γκρινιαρόγατος!)

 

Σήμερα είπα να ξεκινήσω το διάβασμα ενός καινούργιου βιβλίου. Μιας γνωστής ψυχοθεραπεύτριας, διάσημης συγγραφέα, και ειδικευμένη στη σχεσιακή και συναισθηματική ευφυία.

Αρχίζω όπως πάντα από την αφιέρωση. Και ένα ψιλοσόκ το παθαίνω. Η συγγραφέας αφιερώνει το βιβλίο της στον σύζυγό της επειδή της χάρισε τις δυο μεγαλύτερες χαρές της ζωής της, δηλαδή τα δυο παιδιά της!

Δεν σας κρύβω πως αυτό με χάλασε κάπως. Δηλαδή η γνωριμία, ο γάμος και η κοινή ζωή της με τον άντρα της δεν ήταν μια απ' τις μεγαλύτερες χαρές της ζωής της? Άσχετα απ' την απόκτηση ή όχι παιδιών. 

Δηλαδή ο άντρας της ήταν απλά ένας δωρητής σπέρματος για να γεννήσει η κυρία και να θεωρηθεί ευτυχισμένη και ολοκληρωμένη?

Έβαλα πάλι το βιβλίο στο ράφι για να το διαβάσω μια άλλη φορά, ίσως και ποτέ...

Τις μέρες του λοκ-ντάουν, και τώρα και την άνοιξη, συνειδητοποίησα αυτό που έλεγε ο Σενέκας. Ότι το πρόβλημα δεν είναι πως η ζωή μας είναι μικρή, αλλά ότι σπαταλάμε τον χρόνο μας σε ένα σωρό μαλακίες. 

Για να δούμε σαβούρες στην τηλεόραση, να μπούμε στα προφίλ του φέις για κουτσομπολιό, να ψάχνουμε τις ξεβράκωτες στο ίνστα κ.λπ. χρόνο έχουμε και μάλιστα ατέλειωτο. Να φροντίσουμε λίγο να βελτιωθούμε, ή έστω να ψυχαγωγηθούμε στοιχειωδώς ποιοτικά δεν προκάνουμε! 

Μας φταίνε οι απαγορεύσεις της κυκλοφορίας. Κι όταν βγαίναμε πάλι κολλημένοι σε μια φωτεινή οθόνη δεν ήμασταν? Γίναμε εντελώς ακοινώνητοι, χάσαμε κάθε ικανότητα ισορροπημένης επικοινωνίας, οι σχέσεις μας είναι απελπιστικά επιφανειακές και μας φταίνε οι μάσκες και τα εσ-εμ-εσ... 

Όλοι γύρω μου παραπονούνται πως δεν έχουν ερωτικό σύντροφο ή παρέες κ.λπ. Αλλά τι είναι διατεθημένοι να κάνουν για να τα αποκτήσουν? 

Με μερικά λάικ νομίζεις πως καλλιεργείς μια φιλία? Εδώ ο άλλος γιορτάζει κι εσύ βαριέσαι να τον πάρεις τηλέφωνο και του στέλνεις ευχές διαδικτυακά...

"Φιλοσοφικό ημερολόγιο κλεισούρας"! (Ι’ - Ούτε τρελός ούτε βολεμένος!)

Δε λέω πως περνάμε και τέλεια. Αλλά, όπως έλεγε κι ο Έριχ Φρομ, το θέμα δεν είναι να αποκτήσουμε την απόλυτη ασφάλεια, αλλά να μάθουμε να συνυπάρχουμε με την ανασφάλεια.

Κακά τα ψέματα. Ούτε μια μέρα της ζωής μας δεν υπάρχει χωρίς προβλήματα, μπελάδες, άγχη, στενοχώριες, ζόρια και συγκρούσεις. Αυτό δε σημαίνει πως η ζωούλα μας είναι απαίσια και σκατά. Από μας εξαρτάται αν θα νιώσουμε δυστυχείς, θα πέσουμε σε κατάθλιψη ή θα το "πάρουμε αλλιώς" και θα τη δούμε σαν τον Ζορμπά του Καζαντάκη. 

Γιατί πρέπει να ξέρετε πως ο Καζαντζάκης ήταν μεν πολύ ταλαντούχος λογοτέχνης και δυνατό μυαλό, αλλά είχε μπλοκαριστεί απ' τις θρησκείες και φιλοσοφίες που μελετούσε και είχε ξεχάσει να ζει. Και προσπάθησε να ζήσει μέσα απ' τον ήρωά του, τον Ζορμπά. Ο Ζορμπάς ζούσε όπως θα ήθελε να ζει ο ίδιος ο Καζαντζάκης, αλλά δεν τον άφηνε η κοπριά που είχε γεμίσει το μυαλό του. Οι ιδεαλισμοί και οι ανόητες "πνευματικότητες"...

Αλλά ας επιστρέψουμε στο "μυστικό της ευτυχίας". Οι περισσότεροι σχεδόν ταυτίζουμε την ευτυχία με την οικονομική άνεση. Άρα θα έπρεπε οι πλούσιοι να είναι οι ευτυχέστεροι των ανθρώπων. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει. Καρατσεκαρισμένο. 

Γιατί η χαρά είναι καθαρά εσωτερική κατάσταση. Δεν έχει να κάνει με εξωτερικούς παράγοντες και επιδράσεις. Αλλά με το πώς εμείς επεξεργαζόμαστε και προσεγγίζουμε αυτές τις καταστάσεις.

Αυτή την περίοδο όλα γύρω μας είναι στριμωγμένα, αγχωμένα και κατάμαυρα. Αν εμείς μπούμε στο τρυπάκι και αρχίσουμε να πλειοδοτούμε σε οργή, μιζέρια και αρνητικότητα... τη χάσαμε τη μπαλίτσα. 

Το να ακούμε τους φόβους μας δεν σημαίνει πως πρέπει και να τους παραδοθούμε. Ο γενικότερος τρόπος ζωής είναι αναστατωμένος. Γιατί πρέπει να αναστατωθούμε κι εμείς? Γιατί να παρασυρόμαστε απ' το γενικότερο αρνητικό κλίμα? Πού θα μας ωφελήσει αυτό? Πουθενά. Ούτε καν ως εκτόνωση...

Η λύση είναι να αποδεχόμαστε το παρόν, όποιο κι αν είναι. Π.χ. η διασπορά του κορωνοϊού είναι πλέον παγκόσμια και ραγδαία. Οι επιστήμονες ψάχνουν εντατικά το εμβόλιο. Γιατροί και νοσηλευτές δίνουν τη δική τους μάχη. Οι κυβερνήσεις προσπαθούν να συμβιβάσουν ένα σωρό αντίθετα συμφέροντα. Όντως δύσκολοι καιροί. Εμείς γιατί πρέπει να τα κάνουμε χειρότερα? Αν βγούμε στα κεραμίδια, ουρλιάζουμε σαν υστερικοί αριστερά και δεξιά, κάνουμε ανυπακουή κ.λπ. θα λύσουμε κανένα πρόβλημα?

Προσωπικά δίνω μάχη να παραμείνω ψύχραιμος και νυφάλιος, το κατά δύναμιν. Δεν μιλάω ούτε διαβάζω ψεκασμένους και νεο-αγανακτισμένους. Προσπαθώ να είμαι ανοιχτός σε όσα συμβαίνουν. Να βρω και τη θετική τους διάσταση. Να μην παγιδευτώ στην απογοήτευση και στην οργή. 

Καθημερινά δίνω μάχη να μην χάσω τη χαρά μου. Κι ας θεωρείται σήμερα από πολλούς η χαρά "αμάρτημα". Με βλέπουν οι άλλοι χαλαρό και χαμογελαστό και λένε πως είμαι είτε τρελός είτε βολεμένος...

"Φιλοσοφικό ημερολόγιο κλεισούρας"! (Θ’ - Μη σπρώχνεις το ποτάμι!)

  

Αυτές τις μέρες όλοι υπολειτουργούμε επαγγελματικά. Λογικό είναι. Οπότε σωρεύουμε ενέργεια και δεν έχουμε πού να την εκτονώσουμε. 

Παρατηρώ τον εαυτό μου. Ποτέ δεν κάθομαι στην ίδια θέση τόσο ώστε να προλάβω να τη ζεστάνω. Έχω τον απαλούκωτο...

Πρωί-πρωί πήγα βολτούλα στο άλσος Ιλισίων. Κι εκεί έπεσε το πρώτο καμάκι του λοκ-ντάουν. Εγώ με ένα καφεδάκι κι ένα βιβλίο στο χέρι. Εκείνη με το σκυλάκι της. 

Και οι δυο με τον κωδικό 6...

Ωραίο άντρα δε με λες. Αλλά είμαι μέγας κάμακας. Πολλές φορές γινόμουν υπερβολικά επίμονος. Έως και ενοχλητικός. Αλλά τώρα έχω αλλάξει στάση ζωής. 

Ναι μεν κάνω πάντα το πρώτο βήμα, αλλά μέχρι εκεί. Ανάβω το πράσινο φως, δείχνω στην άλλη πως τη γουστάρω και με ενδιαφέρει, αλλά μετά αυτή πρέπει να κάνει το επόμενο βήμα. Να δείξει πως ανταποκρίνεται. Πετάω το μπαλάκι στο γήπεδο της άλλης και περιμένω...

Νομίζω πως αυτή η τακτική ταιριάζει στο φιλοσοφικό σύστημα ενός Κινέζου σοφού, του Ζουάγνκ Ζι που έζησε γύρω στο 300 π.Χ. Αυτός δίδασκε ν' αφήνουμε τα πάντα στην ησυχία τους. Να λειτουργήσουν με τρόπο φυσικό. 

Να μην πιέζουμε καταστάσεις. Να μην προσπαθούμε με το ζόρι να γίνει το δικό μας. Να μην σπρώχνουμε το ποτάμι, όπως έλεγε. Αυτό είναι το φιλοσοφικό σύστημα που οι δυτικοί το ερμήνευσαν ως "μη δράση". Γι' αυτό και το παρερμήνευσαν. Γιατί ο Δάσκαλος δεν πρότεινε την αδράνεια και την απραξία. Απλά μας υποδείκνυε να σεβαστούμε τη φυσική ροή των πραγμάτων. 

Και στα γκομενικά αυτό σημαίνει πως δεν πρέπει να γίνεσαι κολιτσίδα. Πες της δύο ωραία λόγια, κάν' της ένα κοπλιμέντο, δωσ' της το τηλέφωνό σου και φτάνει. Άσε τη συνέχεια να κινηθεί με τον ρυθμό της φύσης...

Η χαρά γεννιέται περισσότερο από την προσπάθεια παρά από την επιτυχία. Χωρίς να ξεπεράσουμε τα όρια της αξιοπρέπειας, πρέπει να μη διστάζουμε να εξερευνούμε, να εκφραζόμαστε, να εκθέτουμε τον εαυτό μας. 

Όσο κι αν οι συνθήκες δεν το ευνοούν, να προσπαθούμε να είμαστε εξωστρεφείς. Γιατί η κίνηση προς τα έξω είναι ο δρόμος μας...

Το ΚΚΕ ήταν αντίθετο στην "εξέγερση του Πολυτεχνείου"!

 

Όλοι ξέρουμε πως το ΚΚΕ απ' το 1974 και μετά ήταν η "ιερή αγελάδα" της πολιτικής. Κάτι σαν ταμπού. Κανείς δεν το πολεμούσε, κανείς δεν τολμούσε να του "βάλει χέρι". 

Σίγουρα ο αντικομουνισμός της χούντας είχε κουράσει την κοινή γνώμη. Αλλά και το ΚΚΕ είχε μετατραπεί σε κόμμα "συστημικό". Όχι μόνο δεν αποτελούσε κίνδυνο για το κατεστημένο, αλλά με τη συντηρητικότητά του ήταν ένας αποτελεσματικός  μηχανισμός απορρόφησης των κραδασμών και της λαϊκής αγανάκτησης. Αν σε αυτά προσθέσουμε και τον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών που τα κόμματα εξουσίας είχαν ανάγκη την κομμουνιστική ψήφο, καταλαβαίνουμε γιατί το ΚΚΕ έχαιρε μιας πρωτοφανούς πολιτικής ασυλίας. 

Αυτή η ασυλία όμως το μετέτρεψε σε "κακομαθημένο παιδί". Για να φτάσουμε σήμερα, που όλη η ανθρωπότητα δίνει μια μεγάλη υγειονομική μάχη ζωής και θανάτου, το ΚΚΕ να επιμένει να παραβιάζει κάθε απαγόρευση, κάθε λογική, κάθε υπόδειξη της επιστημονικής κοινότητας για την προάσπιση της υγείας μας. Εδώ οι θρησκομανείς συμβιβάστηκαν με το κλείσιμο των εκκλησιών. Και οι στρατόκαβλοι με τη ματαίωση των παρελάσεων. Και οι οπαδοί δεν πατάμε στα γήπεδα...

Μόνο οι "ψεκασμένοι" του ΚΚΕ την έχουν δει "ασυμβίβαστοι". Και δεν πα να πεθάνουν και καμιά διακοσαριά? Θύματα κι αυτά του "αγώνα"...

Αλλά η πλάκα είναι πως το ΚΚΕ θέλει να γιορτάσει την εξέγερση του Πολυτεχνείου που όταν αυτή εξελισσόταν σε πραγματικό χρόνο την αποδοκίμαζε και τη θεωρούσε "χαφιέδικη". Όσο κι αν θέλουν να το κρύψουν τα κουκουέδια, τα ντοκουμέντα υπάρχουν. Και ζούνε πολλοί που βίωσαν τα γεγονότα από μέσα και μπορούν να καταθέσουν τη μαρτυρία τους.

Το ΚΚΕ, μέσω της νεολαίας του, έκανε τότε ό,τι μπορούσε για να καταγγείλει την εξέγερση ως προβοκατόρικη και να την εμποδίσει. Διαβάζουμε στο περιβόητο φύλλο Νο 8 της Πανσπουδαστικής, του οργάνου του κόμματος στη φοιτητική νεολαία, τον Φεβρουάριο του 1974:

«Σαν υπεύθυνη Συντονιστ. Επιτρ. Αγώνα του Πολυτεχνείου καταγγέλλουμε... τις αφηνιασμένες προσπάθειες της χουντικής ΚΥΠ και των πληρωμένων πραχτόρων της να διαστρέψουν… την πορεία και το περιεχόμενό της. Καταγγέλλουμε τη προσχεδιασμένη εισβολή στο χώρο του Πολ/χνείου την Τετάρτη, 14 του Νοέμβρη, 350 περίπου οργανωμένων πραχτόρων της ΚΥΠ, σύμφωνα με το προβοκατόρικο σχέδιο των Ρουφογάλη-Καραγιαννόπουλου, με βάση τις εντολές του παραμερισμένου τώρα τέως πρωτοδικτάτορα Παπαδόπουλου και της αμερικανικής CIA...

 Το σχέδιο όμως των Ρουφογάλη, Καραγιαννόπουλου, Παπαδόπουλου, CIA απέτυχε παταγωδώς. Το οργανωμένο φοιτητικό μας κίνημα… απομόνωσε και συνέτριψε τους προβοκάτορες. Η επίθεση του συρφετού των χαφιέδων και των ψευτοεπαναστατών που σαν τα κοράκια πολιορκούν χρόνια τώρα να διαβρώσουν τις αντιδικτατορικές, φοιτητικές ιδιαίτερα, δυνάμεις (όχι χωρίς επιτυχία πρέπει να ομολογήσουμε εκεί όπου η απειρία, ο ανυπόμονος υπερενθουσιασμός και ο κάλπικος υπερεπαναστατισμός τούς ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες), βρήκε αντιμέτωπο το σπουδαστικό κόσμο...». 

Να διευκρινίσουμε πως η αναφερόμενη «προσχεδιασμένη εισβολή στο χώρο του Πολ/χνείου την Τετάρτη, 14 του Νοέμβρη, 350 περίπου οργανωμένων πραχτόρων της ΚΥΠ», που καταγγέλλουν οι Κνίτες, αποτέλεσε το έναυσμα της κατάληψης του Πολυτεχνείου από τους φοιτητές που ήλθαν σε πορεία από το Χημείο στο Πολυτεχνείο. 

Τριακόσιοι πενήντα πράκτορες ξεκίνησαν την εξέγερση κατά το ΚΚΕ! 

Έκτοτε, το ΚΚΕ προσπαθεί με διάφορα επιχειρήματα να αμφισβητήσει και να στρογγυλέψει τις επονείδιστες θέσεις του, κάποτε ακόμα και την ύπαρξη του συγκεκριμένου φύλου της εφημερίδας. 

Ωστόσο, τρία χρόνια μετά, στις αποφάσεις της 4ης Ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, τον Ιούλιο του 1976, στην Έκθεση και συμπεράσματα για τα γεγονότα του Νοέμβρη 1973 (Εκδόσεις Οδηγητής, Αθήνα 1983), διαβάζουμε σχετικά:

 «…τονιζόταν, και μάλιστα έντονα (πράγμα που γενικά ήταν σωστό), ότι θα έπρεπε να αποφευχθούν οι περιπτώσεις ξεκομμένων ενεργειών του φοιτητικού κινήματος – και ειδικά με τη μορφή κατάληψης κτιρίων… Τονιζόταν (σωστά): “όχι απρογραμμάτιστες ενέργειες, όχι καταλήψεις....”…η κατάληψη (του Πολυτεχνείου) αποτέλεσε αιφνιδιασμό για τις καθοδηγήσεις του Κόμματος και της ΚΝΕ. (...) μια επικίνδυνη περιπλοκή στην ανάπτυξη της αντιχουντικής πάλης. Η σκέψη τους ήταν κυρίως να πάρουν μέτρα για την άμεση απαγκίστρωση των φοιτητών από το Πολυτεχνείο...»… 

«Το Γραφείο του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ έμαθε τα γεγονότα σχεδόν τυχαία την Πέμπτη το πρωί…. Πρώτη του εκτίμηση ήταν ότι τα γεγονότα αποτελούν ανεύθυνη, ως ένα βαθμό, ενέργεια, έξω από τη γραμμή της οργάνωσης...» «.. εκτιμήθηκε ότι πρόκειται για μια ανεύθυνη και βιαστική κίνηση με έντονο το αριστερίστικο στοιχείο, που ήταν, ως ένα βαθμό, έξω από τη γραμμή της οργάνωσης, η οποία εκείνο τον καιρό, γενικά ήταν κατά των καταλήψεων...».