Αλήτικο...

Ο ξένος στην Αμερική πρέπει να 'ναι νικητής. 

Δεν υπάρχει άλλη επιλογή.

Αν η φτιάξη στραβώσει είσαι υποχρεωμένος να πας στο αληταριό...

Να κοιμάσαι στο πάρκο κάτω απ' τα δέντρα.

Και μόλις σκοτεινιάζει να προσπαθείς να τσακώσεις καμιά πάπια για να την ψήσεις στη ζούλα.

Φαίνεται εύκολο αλλά δεν είναι.

Εκεί που νομίζεις πως την έχεις, σου κάνει τσαφ και ξεγλιστράει.

Και σ' αφήνει με τα παντελόνια μούσκεμα...

Ένα πρωί βρήκα σ' έναν σκουπιδοτενεκέ μια ξεφούσκωτη κούκλα.

Την πήγα στο βενζινάδικο να τη φουσκώσω.

"Θεούλη μου! Κοίτα κάτι βυζάρες!", φώναξε ο βενζινάς.

"Τις βλέπω ρε ηλίθιε!", του είπα κι έφυγα.

Πίσω απ' τους θάμνους που πας για κατούρημα κρύβονται κάτι τύποι που σε παρακαλάν να σου πάρουν μια πίπα.

Αλλά εσύ προτιμάς τον Πιτ, στο μπαρ "Λίνκολ".

Σε περιμένει πάντα στις τουαλέτες, σου παίρνει πίπα και σου δίνει και δυο ντόλαρς.

Έχει μια γλώσσα σα γυαλόχαρτο και ξέρει καλά τη δουλειά του...

Έπινα μια ξεθυμασμένη μπύρα στου Λίνκολ όταν άκουσα το γνωστό ήχο.

Δεν ήταν ακριβώς χαστούκι.

Οι σωστοί νταβατζήδες δεν χτυπάν στο πρόσωπο. 

Ρίχνουν γροθιές στο κεφάλι.

Ο τυπάς, αφού την ξάπλωσε κάτω, κινήθηκε αργά προς την έξοδο.

Μόλις μισάνοιξε την πόρτα γύρισε προς το μέρος μας.

"Αν υπάρχει κανείς εδώ μέσα που δεν γουστάρει αυτό που έκανα, να το πει".

Κανείς δεν υπήρχε κι ο μάγκας μάς άδειασε τη γωνιά.

Μόλις η κοκκινομάλλα συνήλθε την κέρασα μια μπύρα με τα δολαριάκια του Πιτ.

"Δεν ξέρεις πόσο τυχερός είσαι που 'σαι άσχημος", μου είπε. "Αν σε γουστάρει μια γυναίκα ξέρεις πως δεν το κάνει για την ομορφιά σου".

"Εντάξει", της είπα, "είμαι τυχερός".

Πήγαμε σπίτι της.

Στο δρόμο έπεσε μπαλαμούτι.

Κάναμε ένα ντουζάκι και ξαπλώσαμε.

"Πότε θες να πηδηχτούμε", με ρώτησε, "τώρα ή μόλις ξυπνήσουμε;"

"Μόλις ξυπνήσουμε", της είπα και της γύρισα την πλάτη.

Κι αν λέω ψέματα να πάνε τ' αρχίδια μου στον παράδεισο...

Υ.Γ.: Απόψε πέρασα απ' το Μοναστηράκι, εκεί που ήταν η "παλιά στρατώνα".

Ακούστε το τραγουδάκι και διαβάστε για το μέρος...

Σαββατιάτικα βάσανα...

Όταν γυρίζουμε σπίτι κι ανοίγεις τις σακούλες με τα ψώνια κάνεις σαν τρελή απ' τη χαρά σου.

Και μετά φταίω γω που σε λέω ... "ρηχή"!

Κοντά σου έμαθα πως μια γυναίκα μπορεί να ζήσει επτά μέρες μόνο με νερό, αν είναι ν' αγοράσει τ' αγαπημένα της πατούμενα.

Και, βέβαια, κάθε βδομάδα έχει και διαφορετικά "αγαπημένα παπούτσια"...

Στο 'χω πει 1000 φορές: όταν πηγαίνουμε μαζί για ψώνια δεν σημαίνει πως θα περιπλανιέμαι μαζί σου 8 ώρες στα εμπορικά κέντρα και θα κρατάω τις κρεμάστρες έξω απ' τα δοκιμαστήρια και στο τέλος ν' ακούω να μου λες και το θεϊκό ... "είμαι πτώμα στην κούραση"!

Κι αν θελήσω κι εγώ να δοκιμάσω καμιά τζινιά να με πρήζεις... "άντε βρε Ψόνθο, γρήγορα!".

Επίσης δεν γουστάρω με την καμία να μπαίνω σε μαγαζιά με καλλυντικά.

Μάγκες μου, προσέξτε! Η ερώτηση στο καλλυντικάντιδο "πώς σου φαίνεται το άρωμα μωρό μου;" είναι τεράστια παγίδα.

Αν της πεις πως δεν της πάει θα τ' ακούσεις χοντρά. 

Πως είσαι κακός ζηλιάρης και τα τοιαύτα.

Αλλά κι αν πεις πως είν' ΟΚ, πάλι χαμένος είσαι.

Θα σου πει πως λες ψέματα και πως βαρέθηκες και βιάζεσαι να φύγεις...

Μωρέ κάποια μέρα θα το κάνω το έγκλημα και θα κλειστώ στις Φυλακές του Ωρωπού με τον Γιώργο Μπάτη...

Ξέρω τι λες στην κολλητή σου!

Κάναμε μπάνιο μαζί και σου έλουζα τα μαλλιά σου.

Κι εσύ επέμενες να διαβάζεις επιδεικτικά το "Παντρεύομαι"!

Το 'παιξα αδιάφορος κι αυτό σε εκνεύρισε.

Άρχισες το μπίρι-μπίρι, το εξέλιξες σε κρεβατομουρμούρα και το συνέχισες το πρωί με μούτρα ως το πάτωμα!

Κι όταν εξαφανίστηκα για μια βδομάδα, και χάθηκα από προσώπου γης, είπες στην κολλητή σου "ήταν ακόμη ένας μαλάκας που φοβόταν τη δέσμευση"...

"Βαρλίκ Βεργκισί" το νέο φορολογικό νομοσχέδιο! (Απ' τη "νεοτουρκική τριανδρία" στην "εσωτερική τρόικα")

Ο "Βαρλίκ Βεργκισί" ήταν ένας ειδικός εφάπαξ φόρος που επέβαλε η τουρκική κυβέρνηση το 1942 με το πρόσχημα της χρηματοδότησης των πολεμικών επιχειρήσεως στις οποίες υποτίθεται πως θα εμπλεκόταν κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο φόρος αυτός είχε δύο ιδιαιτερότητες:

α) αφορούσε αποκλειστικά τους μη μουσουλμάνους κατοίκους της Τουρκίας

β) το ύψος του προσέγγιζε τη συνολική αξία της φορολογούμενης περιουσίας.

Η "εσωτερική τρόικα" φαίνεται να ξεπερνά σε ανθελληνισμό ακόμα και τους Νεότουρκους.

Επιβάλλει κεφαλικούς φόρους ακόμα κι σ' εκείνους που δεν έχουν έσοδα.

Άρα ο φόρος υπερβαίνει την φορολογητέα περιουσία.

Χειρότερος κι απ' τον Βαρλίκ Βεργκισί!

Μου φαίνεται πως θα ξεχριστιανιστούμε ομαδικά...

Μουλάρια ... φιλοσοφικότατα!

Μια και πιάσαμε τη μικροϊστορία, ας αναφέρουμε και κάτι για τους Βαλκανικούς Πολέμους.

Τον Οκτώβρη του 1912 ο Νικόλαος Πετιμεζάς, επικεφαλής πυροβολοαρχίας στην Ήπειρο, σε γράμμα προς τη γυναίκα του Ελένη περιέγραφε την ανεπιτυχή προσπάθεια των Τούρκων να ανακαταλάβουν το Γκρίμποβο.

Θάψαμε, της λέει, το λοχαγό Ροδόπουλο, 5-6 πεζούς και καμιά δεκαριά εύζωνες.

Εντύπωση μού προκάλεσε η ιδιαίτερα ευαίσθητη αναφορά του στα μουλάρια:

"Μερικά μουλάρια τραυματίσθηκαν ενδόξως. Ιστάμενα απαθή και μασώντα φιλοσοφικότατα εις την γραμμήν της μάχης"...

Θυμάμαι που ρώταγα τον πατέρα μου τι ήταν οι τρύπες που έβλεπα σε κάτι παλιά κτίρια της Αθήνας...

Σα σήμερα, το 1944, άρχισαν στην Αθήνα τα "Δεκεμβριανά".

Τέτοιες εφιαλτικές μέρες είχε να ζήσει η πόλη μας απ' την εποχή των περσικών πολέμων.

Αλλά όταν οι Πέρσες μπήκαν στην Αθήνα και την έκαψαν, οι κάτοικοί της είχαν προλάβει να μεταφερθούν στη Σαλαμίνα.

Οι πρώτοι νεκροί διαδηλωτές έπεσαν στην πλατεία Συντάγματος, εκεί που σήμερα είναι τα λουλουδάδικα, δίπλα στη Βουλή επί της Βασ. Σοφίας. Τους πυροβόλησαν οι χωροφυλάκοι απ' τη Μεγάλη Βρετάνια.

Την άλλη μέρα το πρωί, ο ΕΛΑΣ επιτέθηκε απ' του Φιλοπάππου στους Χίτες του Θησείου.

Και σε λίγες ώρες άρχισε η μεγάλη μάχη στο Σύνταγμα Χωροφυλακής Μακρυγιάννη, δίπλα στο σημερινό μουσείο Ακροπόλεως.

Στις 6 Δεκέμβρη βρετανικά άρματα μάχης κατέλαβαν τα γραφεία του ΕΑΜ στην Κοραή, στο σημερινό πεζόδρομο, δίπλα στο σινεμά Άστυ.

Οι στρατώνες των Άγγλων ήταν στα τότε "Παραπήγματα", στο σημερινό πάρκο Βενιζέλου, μεταξύ ΝΙΜΤΣ και Αμερικάνικης Πρεσβείας. 

Τους χτύπαγαν οι ΕΛΑΣίτες απ' το Λυκαβηττό κι απ' τους Αμπελόκηπους.

Στόχος των ΕΛΑΣιτών είχε γίνει κι η Σχολή Χωροφυλακής στη Λ. Μεσογείων, απέναντι απ' το σημερινό "Ερρίκος Ντυνάν", κι η "3η Ορεινή Ταξιαρχία" που στρατοπέδευε στο Γουδή, κοντά στο σημερινό 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο.

Έγιναν φοβερές μάχες σ' όλη την Αθήνα και στον Περαία. Κι από πάνω τ' αερόπλανα της ΡΑΦ να κάνουν βουτιές πολυβολώντας και ρίχνοντας ρουκέτες μες στα σπίτια...

Ήταν και λίγο ανέκδοτο να βλέπεις τους Ινδούς πολεμιστές με τα τουρμπάνια στο κεφάλι να πολεμάνε με τ' αμούστακα του εφεδρικού ΕΛΑΣ.

Οι τελευταίες μεγάλες μάχες έγιναν στα στενάκια του Ψυρρή, που 'χαν γεμίσει οδοφράγματα, και στα Εξάρχεια.

Πολυτεχνείο, Κωλέττη, Μαυρομιχάλη, Διδότου, Ναυαρίνου...

Εκεί που σήμερα κάποια τσογλάνια ρουφάνε τρίφυλλα και ονειρεύονται επαναστάσεις του κώλου...

Ποδαροδρομίες...

Στις αργίες μ' αρέσει να περπατάω στα σοκάκια της πόλης.

Ώρες ατέλειωτες.

Όσες βαστάν τα πόδια μου...

Μόνος μου.

Ή, μάλλον, όχι τελείως μόνος. Έχω παρέα...

Δεν κοιτάω βιτρίνες ούτε τα κωλαράκια που λικνίζονται γύρω μου.

Περπατάω και ταξιδεύω στην ιστορία.

Κάπου εδώ ο Περικλής εκφώνησε τον "Επιτάφιο" λόγο του.

Από τούτο το σημείο πέρασε ο αυτοκράτορας Ανδριανός όταν επισκέφτηκε την Αθήνα.

Να κι ο τόπος που περπατούσε ο Σωκράτης με τους μαθητές του πριν μπαζωθεί το ποτάμι.

Εδώ ο φρούραρχος της Αθήνας υπέγραψε την παράδοση της πόλης στους Γερμανούς.

Να κι η γωνία που σκοτώθηκε ο Χρήστος Λαδάς και πιο κει ο Σωτήρης Πέτρουλας.

Σε τούτο τα τραπεζάκι έπινε τον καφέ του ο Παπαδιαμάντης.

Εδώ έγινε η εκτέλεση των "εξ" κι εκεί του Μπελογιάννη...

Όλους αυτούς έχω για παρέα.

Κι όταν κουραζόμαστε τους κερνάω κανένα καφεδάκι ή αναψυκτικό στον "Ανάλατο"...