Τρίτη 21 Μαΐου 2024

Μοναχός σ' ένα ινδουιστικό άσραμ (ΚΕ' - Δεν ισχύει το "πέσε πίτα να σε φάω!")

 
Απόψε στο κοινόβιο ο επικεφαλής μας είπε δυο σύντομες αλλά διδακτικές ιστοριούλες. Σας τις μεταφέρω με κάθε συντομία!
Ζούσε κάποτε ένα νεαρό κορίτσι που ήθελε πολύ να γίνει γιατρός. Κάθε μέρα προσευχόταν και προσευχόταν στον Θεό να τη βοηθήσει να γίνει γιατρός. 
Μετά από δέκα χρόνια προσευχών αποφάσισε να ρωτήσει τον Θεό γιατί δεν τη βοηθάει να γίνει γιατρός. Οπότε, ξαφνικά ακούγεται η φωνή του Θεού: "Πήγαινε στην Ιατρική Σχολή!".
Ένας άντρας καθώς περπατούσε στο δάσος βλέπει μια κουτσή αλεπού κι αναρωτήθηκε πώς άραγε ζούσε αυτό το ζώο. Ξαφνικά βλέπει μια τίγρη με τη λεία της στο στόμα. Η τίγρη τρώει μέχρι να χορτάσει και φεύγει. Οπότε η αλεπού βγαίνει απ' την κρυψώνα της και τρώει το υπόλοιπο.
Ο άντρας θαύμασε το μεγαλείο του Θεού και είπε στον εαυτό του: "Κι εγώ θα κάθομαι απλώς σε μια γωνιά και με απόλυτη πίστη στον Θεό θα περιμένω να με θρέψει".
Είχε κοντέψει να πεθάνει από ασιτία, οπότε ακούει από τον ουρανό μια δυνατή φωνή: "Έι, εσύ, σταμάτα να μιμείσαι το ανάπηρο ζώο και ακολούθησε το παράδειγμα της τίγρης!"....

Πέμπτη 16 Μαΐου 2024

Μοναχός σ' ένα ινδουιστικό άσραμ (ΚΔ' - Και πού να 'χες παντρευτεί Δάσκαλε!)

 

Ένα μοναστήρι Ζεν στην Ιαπωνία ήταν πολύ αυστηρό. Εφάρμοζε τον κανόνα της απόλυτης σιωπής. Οι μοναχοί είχαν το δικαίωμα να πηγαίνουν κάθε δέκα χρόνια στον Διδάσκαλο και να του λένε μόνο δύο λέξεις.
Ένας νέος μοναχός, αφού πέρασε η πρώτη δεκαετία, επισκέφτηκε το κελί του Δασκάλου και του είπε μόνο δυο λέξεις... "Πολύ δύσκολα!".
Ξαναπήγε την επόμενη δεκαετία και του ξανάπε δυο λέξεις... "Φαγητό χάλια!".
Πέρασαν δέκα χρόνια, ο μοναχός πήγε πάλι στον Δάσκαλο και του είπε... "Εγώ φέυγω!".
"Εντάξει", απάντησε ο Δάσκαλος, "Δεν με εκπλήσσεις, όλο παράπονα είσαι!".
Για φανταστείτε τώρα. Ο καημένος ο μοναχός σε τριάντα χρόνια είπε μόνο έξι λέξεις. Και για τον Δάσκαλο θεωρήθηκε ... "γκρινιάρης"!

Δευτέρα 13 Μαΐου 2024

Τι έμαθα τόσα χρόνια απ' τη ζωή μου... (ΚΗ')

 

Οι άνθρωποι δεν είναι φτιαγμένοι από χρυσάφι.
αλλά συχνά από σκουριασμένο μέταλλο!
Το οποίο όμως μπορεί τελικά να λάμψει...

Τετάρτη 8 Μαΐου 2024

Μοναχός σ' ένα ινδουιστικό άσραμ (ΚΓ' - "Και τι με νοιάζει εμένα ρε;")

 
Απόψε στο κοινόβιο το μενού είχε έναν πολύ διαδεδομένο στην Ανατολή μύθο, αλλά αρκετά γνωστό και στην Ελλάδα. Σας τον λέω όσο πιο σύντομα γίνεται.
Ένας ποντικός που ζούσε σ' ένα αγροτόσπιτο βλέπει ξαφνικά μια μέρα τον αφέντη του σπιτιού να φέρνει ένα παράξενο κουτί και να βγάζει από μέσα μια ποντικοπαγίδα. 
Κατατρόμαξε, όπως ήταν φυσικό, το καημένο το ποντικάκι και τρέχει στην αυλή και φωνάζει στην κότα: "Έφεραν ποντικοπαγίδα στο σπίτι!!!!". Αλλά η κοτούλα δεν συγκινήθηκε: "Η ποντικοπαγίδα είναι πράγματι σοβαρός κίνδυνος για σένα, αλλά εμένα δεν μπορεί να με βλάψει", του είπε.
Τι να κάνει το ποντικάκι, τρέχει στο γουρούνι και του αναγγέλει το κακό νέο. Αλλά κι εκείνο έδειξε αδιάφορο. Μετά πήγε στην αγελαδίτσα. Εκείνη του έδειξε συμπάθεια, αλλά όπως και τα άλλα ζώα δεν φάνηκε να την απασχολεί ιδιαίτερα.
Στη διάρκεια της επόμενης νύχτας ακούστηκε ένας παράξενος διαπεραστικός θόρυβος. Η αγρότισσα έτρεξε βιαστικά να δει τι είχε πιαστεί στην ποντικοπαγίδα. Ήταν η ουρά ενός δηλητηριώδους φιδιού. Η καημένη η γυναίκα, όπως ήταν απ' τον ύπνο, δεν πρόσεξε και το φίδι τη δάγκωσε.
Ο αγρότης την πήγε αμέσως στον γιατρό που της έκανε τα απαραίτητα και γύρισαν σπίτι. Αλλά η αγρότισσα δεν έδειχνε να παίρνει τα πάνω της. Αντίθετα, ολοένα και αδυνάτιζε, ώσπου δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια της. Ο άντρας της έσφαξε την κότα για να φτιάξει μια δυναμωτική κοτόσουπα, χωρίς ιδιαίτερα αποτελέσματα. 
Στο μεταξύ ήρθαν πολλοί φίλοι και συγγενείς για να του συμπαρασταθούν. Για να ταϊσει όλους αυτούς, ο αγρότης έσφαξε και το γουρούνι. 
Μετά από λίγες μέρες η αγρότισσα τελικά πέθανε. Στην κηδεία ήρθε πολύς κόσμος, καθώς το αντρόγυνο ήταν πολύ αγαπητό στην τοπική κοινότητα. Όλοι αυτοί πήγαν σπίτι να συλλυπηθούν τον σύζυγο της μακαρίτισσας. Κι ο αγρότης για να τους τιμήσει και ευχαριστήσει αναγκάστηκε να σφάξει και τη γελάδα...

Σάββατο 20 Απριλίου 2024

Μοναχός σ' ένα ινδουιστικό άσραμ (ΚΒ' - Αυτό που ψάχνεις στην άκρη του κόσμου, είναι δίπλα σου!)

Κάθε μέρα το πρόγραμμα στο άσραμ περιλαμβάνει μισή ώρα περίπατο. Το παρέξενο είναι πως ακολουθούμε πάντα την ίδια διαδρομή. Ακούγεται ρουτινάρικο και βαρετό, αλλά δεν είναι αυτό που φάινεται!
Σε κάθε περίπατο ο επικεφαλής μας ζητάει να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά, να είμαστε σε εγρήγορση ώστε κάθε φορά να διακρίνουμε κάτι που δεν το είχαμε ξαναδεί. Ένα δέντρο, ένα λουλούδι, μια πέτρα κ.λπ.
Αυτό είναι μια πολύ καλή και σοφή άσκηση. Μας βάζει σε μια διαδικασία αναζήτησης του καινούργιου μέσα από το συνηθισμένο και καθημερινό. 
Δεν χρειάζεται να πας στην άλλη άκρη της γης για να δεις κάτι διαφορετικό. Αυτό υπάρχει δίπλα σου συνεχώς, αρκεί ν' αρχίσεις να παρατηρείς και να μην βλέπεις απλά...
Η διαδικασία αυτή εμποδίζει τον εγκέφαλό μας να ατονίσει από τη μονοτονία. Δεν περνάει στον αυτόματο πιλότο. Μαθαίνουμε πως τα πάντα, ακόμα και τα πιο απλά, τα πιο συνηθισμένα, προσφέρουν ευκαιρίες μάθησης. 
Πάντα υπάρχουν περιθώρια για νέες ανακαλύψεις. Τα πάντα, συνεπώς και η ευτυχία, είναι δίπλα μας. Αρκεί να ανοίξουμε τα μάτια μας να τη δουν και να μην την ψάχνουμε στο υπερπέραν...

Σάββατο 13 Απριλίου 2024

Μοναχός σ' ένα ινδουιστικό άσραμ (ΚΑ' - Αλληλεπίδραση των πάντων!)

 

Νομίζω πως το έχουμε ξαναπεί: Τα παραμύθια είναι για να κοιμούνται τα παιδιά και να ξυπνάνε οι μεγάλοι!
Απόψε στο άσραμ ο Διδάσκαλος μας είπε ένα παραμυθάκι. Και μετά πήγαμε όλοι για προβληματισμό ή ... για ύπνο.
Ζούσε, λέει, ένα ποντικάκι στο σπίτι ενός αγρότη. Κάποια μέρα παρατήρησε πως οι νοικοκύρηδες τοποθέτησαν στην κουζίνα τους μια ποντικοπαγίδα. Τρομοκρατημένο το ποντικάκι έτρεξε στον αχυρώνα να ανακοινώσει το φοβερό νέο: "Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι! Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι!", φώναζε δυνατά.
"Πρόβλημά σου!", του απάντησε πρώτη η κότα. "Τι με νοιάζει εμένα αν υπάρχει μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι!".
"Δικός σου λογαριασμός!", συμπλήρωσε τεμπέλικα το γουρούνι.
"Σιγά τον μεγάλο κίνδυνο!", πέταξε το βόδι...
Ο ποντικός έφυγε περίλυπος, αβοήθητος, φοβησμένος και μόνος.
Όταν νύχτωσε, οι νοικοκύρηδες έπεσαν να κοιμηθούν. Ξαφνικά, μέσα στην ησυχία της νύχτας ακούστηκε ο θόρυβος που κάνει η ποντικοπαγίδα όταν κλείνει. Η γυναίκα του αγρότη σηκώθηκε να δει τι συνέβη. Πλησιάζει την παγίδα, αλλά βλέπει να είναι πιασμένο όχι ένα ποντίκι αλλά η ουρά κάποιου φιδιού. Το οποίο τρόμαξε και δάγκωσε δυνατά τη γυναίκα.
Ο άντρας της σηκώθηκε τρομαγμένος απ' τις φωνές της και αμέσως τη μετέφερε στον γιατρό του χωριού. Εκείνος της έδωσε ένα αντίδοτο και η γυναίκα επέστρεψε σπίτι της. 
Σε λίγο όμως ανέβασε πυρετό και ο αγρότης αναγκάστηκε να σφάξει την κότα για να φτιάξει στην άρρωστη γυναίκα του μια δυναμωτική κοτόσουπα. 
Η γυναίκα όμως χειροτέρεψε κι άρχισαν αν φτάνουν στο σπίτι φίλοι και συγγενείς. Ο αγρότης για να τους ταϊσει αναγκάστηκε να σφάξει το γουρούνι. 
Τελικά η γυναίκα παίθανε και στην κηδεία της ήρθε τόσο πολύς κόσμος που ο αγρότης έσφαξε και το βόδι...