Τελικά, τίνων απόγονοι είμαστε;

Μπαίνω κατευθείαν στο ψητό:

Είμαστε απόγονοι (βιολογικοί και πολιτιστικοί) των υπόδουλων Ρωμιών της Νοτίου Βαλκανικής!

Αυτό και σκέτο!

Τα περί "Ελλάδος" και "Ελλήνων" είναι εκ των υστέρων ιδεολογήματα του 19ου αιώνα.

Χρήσιμοι μύθοι για να γίνει η επανάσταση, να στηθεί το κράτος μας, να δημιουργηθεί εθνική συνείδηση.

Ελλάδα και Έλληνες στην ουσία ποτέ δεν υπήρξαν.

Οι αρχαίοι που κατοικούσαν σε τούτα τα μέρη αποκαλούνταν με την πόλη καταγωγής τους: Αθηναίος, Θηβαίος, Μεγαρεύς, Λακεδαιμόνιος, Σάμιος κλπ. Κανένας δεν αυτοαποκαλούνταν "Έλλην".

Και ο όρος "Ελλάδα" πρωτομπήκε στον παγκόσμιο γεωγραφικό χάρτη το 1832 με την ίδρυση του "Βασιλείου της Ελλάδας".

Όταν οι Ρωμαίοι κατέκτησαν αυτό που σήμερα λέμε "Ελλάδα", το χώρισαν σε δύο επαρχίες: τη νότια των Τεμπών την ονόμασαν "Αχαΐα", δηλαδή "χώρα των Αχαιών", και τη βόρεια "Μακεδονία".

Και φυσικά κανένας "Έλληνας" δεν διαμαρτυρήθηκε ούτε φώναξε "ρε παιδιά, Έλληνες είμαστε, όχι Αχαιοί και Μακεδόνες"...

Επί Βυζαντίου η περιοχή μας ονομαζόταν "Νότιο Ιλλυρικό", και επί Τουρκοκρατίας "Ρούμελη".

Ποτέ και πουθενά δεν βρίσκουμε τη λέξη "Ελλάδα".

Κι αν υποθέσουμε πως η αλυσίδα των πολιτισμών σε τούτο τον τόπο διακόπτονταν με τους Μυκηναίους, ο Κολοκοτρώνης το 1821 δεν θα φώναζε "Εμπρός Έλληνες!", αλλά "Εμπρός Αχαιοί, απόγονοι του Αγαμέμνονα και του Αχιλλέα!".

Είναι φυσικό κάθε γονατισμένος λαός να θέλει να έχει ένδοξους προγόνους...

Κι αφού το 1821 δεν υπήρχε άλλος λαός να χρησιμοποιεί τον όρο "Έλληνες", τι πιο λογικό να τον υιοθετήσουν οι άνθρωποι που ζούσαν τότε στα ίδια μέρη;

Σήμερα όμως ο "ελληνικός μύθος" μάς κάνει κακό: ενώ είμαστε όρθιες μαϊμούδες, δεν βλέπουμε το μαύρο χάλι μας και συμπεριφερόμαστε ξιπασμένα, εγωιστικά, θρασύτατα...

Πρέπει κάποτε να σκεφτούμε σοβαρά το μέλλον μας ως λαός.

Αλλά όσο στην ντουλάπα μας κρύβουμε "Λεωνίδες" και "Βουκεφάλες" δεν πρόκειται να ωριμάσουμε...

Λούθηρος: ο προστάτης-άγιος κάθε παραδουλεύτρας!

Η αγαμία του κλήρου ταλαιπωρεί για αιώνες τη Δυτική Εκκλησία.

Επικρατεί ακόμα η μεσαιωνική αντίληψη πως η σεξουαλικότητα κι ο γάμος βρομίζουν τόσο πολύ τον άνθρωπο ώστε να μην μπορεί να υπηρετήσει το Θεό.

Καμιά σχέση με τους ιερείς πολλών αρχαίων θρησκειών, που με τη σεξουαλική πράξη μετέδιδαν στις γυναίκες τη θεϊκή δύναμη, ή αναλάμβαναν να προετοιμάσουν τα κορίτσια για το γάμο τους εκπαρθενεύοντάς τα!

Η Δυτική Εκκλησία επηρεάστηκε πολύ απ’ τον Αυγουστίνο.

Αυτός, έχοντας ζήσει για χρόνια τις κραιπάλες, δεν ήθελε ν’ ακούει κουβέντα για σεξ και γυναίκες.

Αντίθετα, ο μεταρρυθμιστής Λούθηρος αποδέχθηκε το γάμο των κληρικών.

Αλλά μόνο ως "αναγκαίο κακό", ως "αναρρωτήριο που θεραπεύει τις πληγές του γενετήσιου ενστίκτου".

Στις τάξεις του Λουθηρανισμού καλλιεργήθηκε κυρίως το πρότυπο της γυναίκας-νοικοκυράς.

Απ’ τον Λούθηρο κρατάμε κυρίως δύο συμβουλές του:

α) Το "κάνουμε" δυο φορές τη βδομάδα.

β) Αν η γυναίκα μας έχει "πονοκέφαλο", φωνάζουμε την παραδουλεύτρα.

Να το κουνάμε ή όχι το λασπωμένο νερό;

Ταοϊσμός είναι η θρησκεία που ίδρυσε ο Λάο Τσε, ο Κινέζος "γερο-σοφός" που έζησε γύρω στα 600 π.Χ. 

Ο άνθρωπος θεωρείται μια κουκκίδα του σύμπαντος και καλείται ν’ ακολουθήσει "το δρόμο της φύσης". 

Αν ζήσουμε "φυσικά" δεν χρειάζονται ηθικές, καθήκοντα και αρετές. Όλα έρχονται μόνα τους... 

Οι απόψεις αυτές μοιάζουν καταπληκτικά μ’ εκείνες των Σοφιστών της Αρχαίας Αθήνας. 

Οι Ταοϊστές, όμως, το παρακάνουν φτάνοντας στη μοιρολατρία. Πιστεύουν πως οι άνθρωποι δεν πρέπει ν’ αγωνίζονται για ν’ αλλάξουν τον κόσμο, αλλά οφείλουν να ηρεμήσουν και ν’ αποδεχτούν τα πράγματα όπως έχουν. 

"Όσο κουνάς ένα ποτήρι με λασπωμένο νερό", λένε, "δεν πρόκειται να ξεθολώσει. Άσ’ το ακίνητο, η λασπουριά θα κατακάτσει και το νερό θα καθαρίσει"... 

Στην πράξη οι Ταοϊστές έχουν "ξεφύγει"! 

Το ’χουν ρίξει στην αλχημεία και στη μαγεία προσπαθώντας να φέρουν τη φύση στα μέτρα τους. 

Κι ας έλεγε ο γερο-Σοφός πως "ο εξαναγκασμός της φύσης ποτέ δεν πέτυχε"...

Κρυφοφασιστάκι ο Πλάτωνας...

Βέρος Αθηναίος ήταν ο Πλάτωνας, αλλά η φιλοσοφία του νομίζω πως ήταν καθαρά ανατολίτικη κι όχι ελληνική.

Απέναντι στον άνθρωπο δυσπιστεί. Δεν τον έχει ικανό για μεγάλα έργα.

Τον θεωρεί πως βρίσκεται στην σπηλιά με την πλάτη γυρισμένη στην είσοδο, και βλέπει μόνο τις σκιές στο βάθος.

Δηλαδή όχι την πραγματικότητα αλλά τις φτηνές αντανακλάσεις...

Αποστρέφεται το ανθρώπινο σώμα, που το θεωρεί φυλακή της ψυχής.

Δεν γουστάρει και τη Δημοκρατία. Γραμμένη την είχε την Εκκλησία του Δήμου!

Σιγά που ένας τόσο "σοφός" θα πήγαινε να συναναστραφεί και διαλεχθεί με τους "χωριάτες".

Η ιδανική του Πολιτεία μοιάζει με στρατώνα.

Οι άνθρωποι δεν ελέγχουν τίποτα.

Ούτε την περιουσία, ούτε τα παιδιά τους, ούτε εκλέγουν ούτε ελέγχουν τους άρχοντες.

Θα κυβερνούν οι "φιλόσοφοι-βασιλιάδες" και με την "γκεστάπο" τους ("Νυχτερινόν Ξύλλογον" την ονομάζει).

Όποιος παραβιάζει τους σιδηρούς νόμους θα συλλαμβάνεται και θα στέλνεται για πενταετή "αναμόρφωση" στο "Σωφρονιστήριον".

Αν στην πενταετία αυτή ανανήψει έχει καλώς. Αν όχι... θανατώνεται!

Οι υπότροποι, οι άθεοι, οι "μιαροί ασεβείς" επίσης θανατώνονται και τα πτώματά τους εγκαταλείπονται άταφα έξω απ' την πόλη...

Υ.Γ. 1: Κάποιοι λένε πως ο Πλάτων είναι και πρόδρομος του Λένιν! Αυτό, όπως και άλλα σχετικά με τον Πλάτωνα θα τα εξετάσουμε άλλη φορά.

Υ.Γ. 2: Ας ακούσουμε τώρα τον μεγάλο μου έρωτα, τη Λένα Κιτσοπούλου, τότε, τον παλιό καλό καιρό, που τραγουδούσε. Πριν γίνει γνωστή συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης κλπ

Αγάπη χωρίς γάμο είναι "αμαρτία", ενώ γάμος χωρίς αγάπη "ευλογία"!

Η άρνηση της σεξουαλικότητας απ’ τη θρησκεία δεν ωφέλησε καμία απ' τις δύο.

Αντίθετα, έδωσε τροφή στην πορνεία και στην πορνογραφία.

Η πορνεία προϋποθέτει το φόβο για το άλλο φύλο και τον υποβιβασμό της γυναίκας σε αντικείμενο.

Η πορνογραφία προϋποθέτει τον διπλό φόβο: για το άλλο φύλο και την σεξουαλικότητα.

Στην αρχαία Ελλάδα οι σεξουαλικές αναπαραστάσεις δεν θεωρούνταν ούτε σκανδαλιστικές ούτε ανήθικες.

Ήταν πάντα δεμένες με την καθημερινότητα και τη θρησκευτική πίστη.

Στη σημερινή Δύση τη βιομηχανία της πορνείας και πορνογραφίας δεν συντηρεί η δήθεν ανηθικότητα της νεολαίας, αλλά η "ηθικότητα" των γονιών τους.

Ευτυχώς οι σύγχρονοι νέοι δεν αντιμετωπίζουν πλέον το σεξ ως "πρόβλημα" ή "αμαρτία" αλλά σαν μια υγιή δραστηριότητα που φέρνει χαρά και χαλάρωση.

Οι γονείς μου έζησαν σε μια εποχή που αγάπη χωρίς γάμο θεωρούνταν "αμαρτία". Ενώ ο γάμος χωρίς αγάπη ήταν "ευλογία Θεού"!

Εγώ μεγάλωσα σε μια εποχή που δεν νοούνταν διαφήμιση χωρίς σεξουαλικό υπονοούμενο.

Δεν υπήρχε περίπτωση να αγοράσουμε αμάξι αν στη διαφήμιση δεν υπήρχε μια θεογκόμενα να μας κοιτάει προκλητικά.

Το πιάναμε αμέσως το "νόημα": οι γυναίκες είναι πουτάνες, έτοιμες να "κάτσουν" σε κάθε επιτυχημένο άντρα που μπορούσε ν’ αγοράσει και συντηρήσει μια τέτοια αμαξάρα...

Πάντως, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν ήταν μόνο η ιουδαιοχριστιανική παράδοση που καλλιέργησε το φόβο (και το μίσος) για τη σεξουαλικότητα, τη γυναίκα και την ηδονή.

Υπήρξαν και πολλοί αρχαίοι φιλόσοφοι που υποτίμησαν οντολογικά το ανθρώπινο σώμα.

Ο Πλάτων μπορεί να ήταν βέρος Αθηναίος αλλά η φιλοσοφία του ήταν καθαρά "ανατολίτικη" και οι απόψεις του "φασιστικές".

Αλλά επ’ αυτού στο επόμενο ποστάκι...

Πώς να ήταν άραγε το "όργανο" του διαβόλου;

Δεν χωράει αμφιβολία πως οι ιουδαϊκές ρίζες του Χριστιανισμού, σε συνδυασμό με κάποιες ιστορικές συγκυρίες, τον διαπότισαν με έντονο μισογυνισμό.

Ο Ιωάννης Δαμασκηνός θεωρεί τη γυναίκα "πεισματάρα γαϊδούρα" κι ένα "απαίσιο σκουλήκι στην καρδιά του άντρα"!

Ο Τερτυλλιανός τη χαρακτηρίζει "πόρτα που οδηγεί στο διάβολο, δόλωμα του διαβόλου"...

Ο Κοσμάς ο Αιτωλός δίδασκε πως είναι προτιμότερο ν' ανταμώσουμε στο δρόμο μας τον διάβολο παρά μια γυναίκα. Γιατί ο διάβολος μόλις σταυροκοπηθούμε φεύγει τρέχοντας ενώ η γυναίκα δεν χαμπαριάζει...

Οι "δίκες των μαγισσών" ήταν ένα ακραίο μισογυνικό ξέσπασμα της δυτικής χριστιανοσύνης.

Το κάψιμο δεκάδων χιλιάδων γυναικών βασίστηκε σ' ένα ψευτοθεολογικό έργο δυο δομινικανών μοναχών ("Η μάστιγα των μαγισσών").

Σ' αυτό οι γυναίκες παρουσιάζονται να έχουν ιδιαίτερη κλίση στη μαγεία και βασκανία. "Η όποια κακία είναι πολύ μικρή μπροστά στην κακία του θηλυκού", τονίζεται.

Οι "δίκες των μαγισσών" περιείχαν σαφή στοιχεία σαδιστικής βιαιότητας και σεξουαλικής διέγερσης εκ μέρους των ιεροεξεταστών.

Οι κατηγορούμενες ήταν υποχρεωμένες να περιγράφουν με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια τη σεξουαλική πράξη τους με τον διάβολο.

Κι οι βασανιστές ζητούσαν επιμόνως την περιγραφή του γεννητικού οργάνου του διαβόλου.

Αν δηλαδή ήταν καλυμμένο με λέπια ή μισό κρεάτινο και μισό σιδερένιο...

Ως θεολόγος απαιτώ την επαναφορά του θεσμού της Ιεροδουλίας!

Οι ιερόδουλες ήταν ένα πανάρχαιο και παγκόσμιο θρησκευτικό φαινόμενο.

Η σεξουαλική πράξη αντιμετωπιζόταν ως έκφραση προσευχής και προσφορά θυσίας.

Αποδεικνύει την πρωταρχική αρμονία θρησκείας και σεξουαλικότητας.

Μετατρέπει το σεξουαλικό δόσιμο σε θρησκευτική υπόθεση, αίρει την αντίθεση σώματος-πνεύματος, γενετίσιας ικανοποίησης και μεταφυσικού βιώματος.

Η σεξουαλική πράξη ήταν ο δρόμος για τη συμμετοχή του άντρα στο "ιερό", μια τεχνική για την επίτευξη της αισθητής απαφής με τη θεότητα.

Στην αρχαία Ινδία οι ιερόδουλες θεωρούνταν σύζυγοι του Θεού.

Η θέση τους ήταν καταξιωμένη κοινωνικά και προτιμούνταν τα κορίτσια των επιφανών οικογενειών, ακόμα και της βασιλικής οικογένειας.

Καλλιεργούσαν τον χορό, τη μουσική, τη συγγραφή και φύλατταν την "ιερή διδασκαλία".

Κι αν μετά από χρόνια "υπηρεσίας" αποφάσιζαν να παντρευτούν αποτελούσαν περιζήτητες νύφες...