Να σας συστήσω την κινεζοπαρέα μου! (Α’)

Στο Χονγκ Κογκ οι άνθρωποι μου φαίνονται πιο ανοιχτοί και κοσμοπολίτες.

Η παρέα πολυεθνική, άρα ενδιαφέρουσα,

Πίνουμε το τσάι μας και ψιλοκουβεντιάζουμε.

Η Ραχήλ η Εβραία μένει μόνιμα στο Μεξικό.

Μέχρι τα επτά της έζησε στο Ισραήλ σε κάποιο κιμπούτς.

Τηρεί πιστά τα ιουδαϊκά έθιμα.

Ανάβει κεριά το Σάββατο, μελετάει την  Τορά, χρησιμοποιεί το σιντούρ της (μικρό προσευχητάριο).

Πρόσφατα διάβασε για πρώτη φορά την Καινή Διαθήκη.

Προς μεγάλη της έκπληξη, οι συγγραφείς ήταν Εβραίοι!

Και βρήκε στο πρόσωπο του Ιησού έναν καλοσυνάτο ταπεινό Εβραίο.

Αλλά στην καμία τον Μεσσία...

Ο Χ. ανήκει σε μια απ’ τις πολλές παραφυάδες του θιβετιανού Βουδισμού.

Πιστεύει πως ο Βουδισμός είναι 1% αλήθεια και 99% μέθοδος.

Επιμένει πως μόνο οι "πρακτικές" βοηθούν να διακρίνεις την αλήθεια!

Δεν χρησιμοποιεί τη λέξη "Θεός" αλλά "Ον της επαγρύπνησης".

Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα...

Ο Κ. ήταν βουδιστής αλλά πρόσφατα ασπάστηκε το Χριστιανισμό.

Τον εντυπωσίασε, λέει, ο ρούσικος ορθόδοξος μυστικισμός.

Ο βουδιστής δάσκαλός του, που ζούσε στον Καναδά, μόλις πληροφορήθηκε τη μεταστροφή του έστειλε το εξής μήνυμα: "το μόνο που σου ζητώ πλέον είναι να γίνεις καλός Χριστιανός".

Ο Τ. ακολούθησε την αντίστροφη πορεία: απ’ τον Χριστιανισμό στο Ζεν Βουδισμό.

Είναι χαρακτήρας ανυπόμονος και παρορμητικός.

Άρα φύσει αδύνατον να τα καταφέρει στη νέα του επιλογή!

Στο Ζεν υπάρχει μόνο ένας σωστός τρόπος να κάνεις το κάθε τι.

Όλα πρέπει να γίνονται με απόλυτη ακρίβεια και σχολαστικότητα.

Η τσαπατσουλιά του φίλου μου είναι παροιμιώδης.

Αλλά στο Ζεν η τελειότητα είναι επιταγή.

Κι ο ιερέας που τον κατηχεί έχει φρικάρει μαζί του...
Το τραγουδάκι αφιερωμένο στη Μαριλίτσα-δασκαλίτσα, που τώρα, στο πανηγύρι της Αγιά-Μαρίνας, το χωριουδάκι της θα γεμίσει από Κινέζους μικροπωλητές με κρητική προφορά!
Σημειωτέον, πως ο παππούς μου απ’ τη Βίνιανη Ευρυτανίας ήταν μεγάλος ζωοκλέφτης και έκανε 8 μήνες εξορία επί Μεταξά!  
Ίσως γι’ αυτό κι εγώ νιώθω την Κρήτη σαν το σπίτι μου...

Στο επόμενο ποστάκι η υπόλοιπη παρεούλα...

Μαθαίνω να κουρεύω τα κινέζικα αυγά...

Μιας και το ’φερε η προχθεσινή μας κουβέντα, ας πούμε και δυο λόγια για την αρχαία κινεζική φιλοσοφία και θρησκεία.

Οι Κινέζοι πιστεύουν στο "Λι".

Αυτό είναι η Υπέρτατη Αλήθεια και η Σοφία.

Δεν υπάρχει αυτοτελώς αλλά μόνο μέσα στην ύλη, την οποία μορφοποιεί και κατευθύνει.

Απ’ τα παράδοξα της κινέζικης σκέψης είναι και τούτα:

α) Η Σοφία είναι ανώτερη του Σοφού.

β) Το Λι έχει όλη τη Σοφία αλλά το ίδιο δεν είναι Σοφό. Αν το Λι ήταν Σοφό τότε δεν θα μπορούσαμε να εξηγήσουμε τις αντιφάσεις και ανεπάρκειες του Σύμπαντος.

Τώρα αυτό δεν μπορώ να το πολυκαταλάβω.

Πώς γίνεται να έχεις σοφία αλλά να μην είσαι σοφός;

Παρ’ το (κινέζικο) αυγό και κούρευτο δηλαδή...

Τελικά βρήκα πώς το ’χουν οι Κινέζες!

Απ’ την ώρα που πρωτοπάτησα το πόδι μου στην Κίνα μού ’ρχονται στο μυαλό (δεν ξέρω γιατί) οι Ιησουίτες ιεραπόστολοι που πλάκωσαν στα μέρη τούτα τον 17ο αιώνα.

Είχαν πολλά προβλήματα ν’ αντιμετωπίσουν οι καημένοι.

Και πρώτ’ απ’ όλα, τη γλώσσα.

Τους ακούς γύρω σου να μιλάνε και στ’ αυτιά σου φτάνει ένα μονότονο τσι-τσι-τσι, σαν τα πουλάκια πάνω στα δέντρα ένα ανοιξιάτικο πρωινό.

Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα των δυτικών ιεραποστόλων ήταν πως η κινέζικη θρησκεία και φιλοσοφία ήταν ουσιαστικά αθεϊστική.

Οι Κινέζοι δεν δέχονται την ύπαρξη ενός προσωπικού Θεού, αλλά μιας ανώτερης απρόσωπης δύναμης του Σύμπαντος.

Όμως οι φουκαράδες οι καθολικοί καλόγεροι έπρεπε να κρύψουν την "αθεΐα" των Κινέζων.

Γιατί αλλιώς θα έδιναν επιχειρήματα στην αλματωδώς αυξανόμενη αθεΐα της Ευρώπης αλλά και στους "σπινοζιστές" που πίστευαν απλά στην ύπαρξη μιας ανώτερης δύναμης κι όχι στο Θεό των Χριστιανών.

Ως τότε, βασικό επιχείρημα της Εκκλησίας για την ύπαρξη του Θεού ήταν πως "όλοι οι λαοί πιστεύουν σε κάποιον Θεό".

Πώς να πεις τώρα στο ποίμνιό σου πως ο μεγαλύτερος και ιστορικότερος λαός του κόσμου δεν αναγνώρισε ποτέ την ύπαρξη Θεού;

Επιτέλους θα μάθω αν οι Κινέζες το έχουν οριζόντιο!

Το Χονγκ Κογκ είναι κατά τη γνώμη μου η ομορφότερη πόλη του κόσμου.

Δεν υπάρχει πιο φαντασμαγορική εικόνα να το βλέπεις τη νύχτα από ψηλά.

Είναι η Νέα Υόρκη της Ανατολής...

Ουρανοξύστες, πλοία, λιμάνι, πλατείες, μαγαζιά, δρόμοι, όλα φωταγωγημένα.

Τ’ αεροδρόμιο στην άκρη της θάλασσας και τ’ αερόπλανο να ζυγιάζεται σαν τεράστιος αετός να κολλήσει τα γαμψά του νύχια στο έδαφος.

Οι δρόμοι πήχτρα απ’ αυτοκίνητα κι ανθρώπους.

Τα μαγαζιά ορθάνοιχτα μέρα-νύχτα.

Εδώ θα βρεις τα πάντα.

Ό,τι μπορεί να φανταστεί το μυαλό σου.

Θαρρείς πως όλος ο κόσμος της γης είναι μαζεμένος εδώ να.

Πολύ γουστάρω τις πόλεις-μωσαϊκά...

Από σήμερα και καθημερινά θα διαβάζεται το ... κινέζικο ημερολόγιό μου.

Μπύρα με λεμόνι στο μπαλκόνι...

Χθες βράδυ καθόμουν στο μπαλκονάκι μου, απολάμβανα τη θέα της φωτισμένης Αθήνας και δοκίμαζα το νέο προϊόν της Άμστελ: μπύρα με λεμόνι! Μπλιάχ δηλαδή...

Μ' απασχολούσε το θέμα της μαθητείας και της διαρκούς αρχαριότητας.

Στον ορθόδοξο μοναχισμό η υπακοή έχει θεοποιηθεί.

Ο "πνευματικός πατέρας" θεωρείται ο ζωντανός κρίκος του αρχάριου με τον Ιησού.

Οι "γεροντάδες" απαιτούν απόλυτη υποταγή.

Κι οι "υποτακτικοί" βολεύονταν στην ισόβια πνευματική ανευθυνότητα και ανωριμότητα.

Προτιμούν την ανάπαυση και σιγουριά της παρουσίας του "γέροντα".

Αρνούνται πεισματικά να πάρουν πνευματικά ρίσκα.

Κατά τη γνώμη μου, πραγματικός "γέροντας" είναι εκείνος που την κατάλληλη στιγμή καταστρέφει το είδωλο που ο μαθητής έφτιαξε γι' αυτόν.

Μεθαύριο θα είμαι στο Χονγκ Κογκ.

Τα ξαναλέμε...

Τελευταία μέρα στη σκιά του Άθωνα...

Απόψε βρίσκομαι σε μετεωρισμό.

Η σκέψη μου ταξιδεύει στον κόσμο.

Αν υπάρχει και πού πόλεμος.

Στη δυστυχιά των ανθρώπων, στ’ αγαπημένα μου πρόσωπα.

"Να υπομένεις τον εαυτό σου", με συμβουλεύει κάποιος γέροντας.

"Να κάνεις υπομονή αποδεχόμενος την ανεπάρκειά σου"...

Μου ’ρχετε η σκέψη της υπέρβασης των συμβατικοτήτων.

Βρίσκω ασήμαντες τις ανάγκες μου κι ευτελείς τις επιθυμίες μου.

Νομίζω πως μόνο ένας εραστής της ησυχίας μπορεί να μιλήσει στο Θεό.

Να χτυπάει την πόρτα του κι εκείνος να ρωτά "ποιος είναι;".

Κι όσο λες "εγώ είμαι", η πόρτα να μην ανοίγει.

Κι όταν πεις "Εσύ είσαι!", η πύλη ν’ ανοίγει διάπλατα.

Σε τρεις μέρες τέτοια ώρα θα πετάω για Κίνα...

Κάνοντας διαλογισμό στα ριζά της Σιμωνόπετρας...

Ανασκοπώ τη ζωή μου.

Διαπιστώνω πως οι δύσκολες εποχές ήταν αυτές που μου ’δωσαν ώθηση για περαιτέρω εξέλιξη.

Όλα τα πράγματα στη ζωή μου έγιναν (ή δεν έγιναν) με μια συγκεκριμένη σειρά.

Που πάντα ταίριαζε και ήταν η καταλληλότερη για την πορεία μου...

Λες και με οδηγούσε ένας αυτόματος πιλότος.

Εν τω μεταξύ, όλες οι παιδικές μου προσευχές είχαν μείνει αναπάντητες.

Θυμάμαι πως πάνε πολλά χρόνια που απελπίστηκα κι εγκατέλειψα κάθε προσπάθεια να μιλήσω με το Θεό.

Το να επιθυμείς κάτι, το θεωρώ ανεκτό.

Το να ’χεις ανάγκη όμως, όχι!

Η ανάγκη σε φυλακίζει μ’ άλυτα δεσμά...