Αλέξανδρος, ο Μέγας Παράφρων!

Ο Μεγαλέξανδρος έζησε στην Ινδία 19 μήνες.

Πολεμώντας συνεχώς με τις ανυπόταχτες φυλές της κεντρικής Ασίας.

Μέχρι και στα βουνά Τόρα Μπόρα πολέμησε, εκεί που σήμερα είναι τα απάτητα λημέρια των Ταλιμπάν και δεν τολμούν ούτε να πλησιάσουν οι Αμερικάνοι...

Γιατί πρέπει να ξέρουμε πως στην εποχή του Μεγαλέξανδρου η "Ινδία" περιλάμβανε και το σημερινό νότιο Αφγανιστάν κι ολόκληρο το Πακιστάν.

Στην καρδιά της Ινδίας, στην κοιλάδα του Γάγγη, δεν πάτησε ποτέ το πόδι του ο Αλέξανδρος.

Το λέω με μεγάλη μου λύπη γιατί εκεί θ’ άφηνε σίγουρα τα κοκκαλάκια του κι αυτός κι ο μακελάρης στρατός του, που μόνο με τις ορδές του Αττίλα και του Τζέγκινς Χαν μπορεί να παραλληλισθεί...

Αλλά μόλις πέρασε τον Ινδό ποταμό, ο στρατός του επαναστάτησε και δεν ήθελε να συνεχίσει την πορεία προς τον βέβαιο θάνατο.

Γιατί στην κοιλάδα του Γάγγη ήταν τα ισχυρότερα ινδικά βασίλεια κι αυτό το ήξεραν τα παλικάρια απ’ τη Μακεδονία.

Πάντως και στο Πακιστάν ο Μεγαλέξανδρος συνάντησε πολλούς Ινδούς γυμνοσοφιστές.

Μια ομάδα γιόγκι στάθηκε κάποτε στο δρόμο του και μόλις πέρασε από δίπλα τους άρχισαν να χτυπούν τα πόδια τους στο έδαφος.

Ο Μεγαλέξανδρος ήταν άνθρωπος περίεργος και φιλομαθής κι αμέσως τους ρώτησε τι σήμαινε η κίνησή τους.

"Κι εσύ εδώ στο χώμα θα καταλήξεις", του είπαν, "αλλά είσαι τόσο άπληστος και παράφρων που δημιουργείς μεγάλο πρόβλημα στον εαυτό σου και στους άλλους"!

Και πράγματι μόνο ένας παρανοϊκός θα ’φηνε τις ανέσεις της Βαβυλώνας για να σκοτώνει και να σκοτώνεται στα βουνά του Αφγανιστάν και στις ερήμους του Πακιστάν...

Το τραγουδάκι αφιερωμένο στον κολλητό μου τον Μουνίρ απ’ την Περσία που τον κέρασα απόψε 4-5 μπυρίτσες.

Είχε ψιλοζαλιστεί όταν ήρθε η κουβέντα στον Μεγαλέξανδρο.

"Κανονικά έπρεπε να σας ζητήσουμε πολεμικές αποζημιώσεις", μου είπε, "για τις καταστροφές που μας κάνατε τότε"!

"Μουνίρ", του λέω, "έχεις τόσα χρόνια εδώ αλλά ακόμα δεν κατάλαβες καημένε πόσο καριόλης είναι ο Έλληνας! Αν μας ζητάγατε αποζημιώσεις θα σας λέγαμε πως ο Μεγαλέξανδρος ήταν Σκοπιανός και να πάτε κει να πάρετε τα μπικικίνια"...

Στην υγειά μας ρε παιδιά!

Έχω ένα κακό χούι και μάλλον πρέπει να το κόψω.

Όποτε πιάνω να διαβάσω φιλοσοφία συνήθως είμαι τύφλα στο μεθύσι!

Ίσως γι' αυτό δεν καταλαβαίνω τίποτα ή άλλα διαβάζω κι άλλα καταλαβαίνω.

Αλλά, ρε παιδί μου, γράφουν κι αυτοί ακαταλαβίστικα.

Υποτίθεται πως διαβάζουμε τι λεν οι σοφοί για να λύσουμε κανένα προβληματάκι της ζωούλας μας κι όχι να φορτωθούμε κι άλλους γρίφους...

Ορίστε... κάπου δω γράφει ο Σπινόζα: "ούτε να γελάμε ούτε να κλαίμε, αλλά να καταλαβαίνουμε"!

Παρ' τ' αυγό και κούρευτο...

Και πιο κάτω: "πες μου ποιον αγαπάς να σου πω ποιος είσαι".

Πολύ αληθινό αυτό, ειδικά για μας που αγαπάμε τις αμαρτίες μας.

Για να δούμε και τι έχει να πει για τα υπαρξιακά ερωτήματα που μας πιάνουν μετά το τρίτο ποτηράκι: ποια είναι η αξία μας ως ατόμων, ποιο το νόημα της ύπαρξής μας, ποια η αρχική αιτία και ποιος ο προορισμός μας?

Αν κατάλαβα καλά, ο Σπινόζα δεν τα λέει κι άσχημα.

Μπορεί επισήμως να μην αρνείται το Θεό, αλλά του δίνει και καταλαβαίνει.

Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο χωρίς να 'χει τίποτα στο μυαλό του.

Δεν ζητάει τίποτα και δεν περιμένει τίποτα απ' τον άνθρωπο.

Κι ο σκοπός της ζωής μας δεν διαφέρει σε τίποτα από τ' άλλα ζώα: το μυρμήγκι έρχεται στη ζωή για να διαιωνίσει το είδος του, ν' ανοίξει λαγούμια στο χώμα, να τιγκάρει τις αποθήκες το καλοκαίρι, να τις αδειάσει το χειμώνα και να περιμένει το θάνατο...

Εμείς δηλαδή γιατί να 'χουμε διαφορετικό σκοπό ύπαρξης?

Η πίστη μας πως ο κόσμος φτιάχτηκε στα μέτρα του ανθρώπου είναι μια απ' τις μεγαλύτερες ψευδαισθήσεις τις ιστορίας...

Πού τα ’χουν τα μάτια οι πρεσβύωπες;

Ας αφήσουμε τις χαζοπαρθενιές και τις ψευτοντροπές κι ας το παραδεχτούμε δημόσια:

Εννιά στους δέκα από μας έχουμε, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, εξώγαμα!

Δεν μπορεί, κάποτε ήμασταν κι εμείς πιτσιρικάδες, όλο και κάποιο καλοκαίρι γουστάραμε να το παίξουμε γκρικ κάμακες, και να το το γκάστρωμα τις Καναδέζας.

Αλλά και τους χειμώνες, το πιο καλό καλοριφέρ είν’ τα φιλιά, δεν μπορεί να μην επήλθε το απρόοπτο με καμιά ημεδαπή ή αλλοδαπή μετανάστρια...

Πάντα, βέβαια, μιλάμε για εξώγαμο, γιατί το άλλο, το "εντός γάμου", πάει πακετάκι με τη μαμά του και δε λέει καθόλου!

Κι έτσι μπορεί να βρεθείς στο χαλαρό μ’ ένα γιόκα στο Κεμπέκ που μεγαλώνει σε μια οβρέικη οικογένεια που σου κάνει και τη χάρη να του δώσει το όνομα του Προφήτη που ανέβηκε ολόσωμος στους ουρανούς.

Κι επειδή πήρε περισσότερο από κείνο το σόι, και ποιος ξέρει και τι το ταΐζουν το παιδάκι, σου ρίχνει απ’ τα 14 δυο κεφάλια, και πάει και στο εφηβικό των Γκρίζλις και στο παίζει και σούπερ μπασκετμπολίστας.

Αλλά σαν του κάνεις την σταυρωτή ντρίπλα κάτω απ’ τα πόδια, σε χάνει απ’ το ραντάρ του!

Γιατί, κακά τα ψέματα, αν δεν μεγαλώσεις στο γκρίκλαντ, δεν τη γλυτώνεις τη βοϊδοσχολή...

Το βλέπεις το παιδί να θέλει να κάνει κωλοδάχτυλο και να υψώνει το μεσαίο δάχτυλο.

Και σε πιάνει απελπισία...

Και προσπαθείς να του μάθεις τη σωστή κίνηση, αυτή με τον παράμεσο κρυμμένο μέσα στη χούφτα.

Κίνηση γεμάτη με τη θρησκευτική ευλάβεια και το μυστικισμό της Ανατολής.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που κι οι παπάδες μας ευλογάνε με το δάχτυλο αλά τούρκα.

Αλλά, κακά τα ψέματα, όσ’ αγόρια και να κάνεις, αν δεν γεννήσεις κορίτσι πατέρας δεν λογιέσαι!

Τ’ όνειρο κάθε νορμάλ άντρα: να κάνει κορίτσι και να το μεγαλώσει σαν αγόρι.

Μόλις κλείσει τα έντεκα το πας για πρώτη φορά στο Καραϊσκάκη να δει το Θρύλο.

Στην αρχή στο χαλαρό, σε κανένα φιλικό ματσάκι τ’ Αυγούστου.

Ρίχνετε τα πρώτα μπινελίκια για προθέρμανση.

Και στο ημιχρόνιο πάτε τουαλέτες.

Στις αντρικές εννοείται!

Πρέπει το κοράσιον να μάθει να κατουράει όρθιο, καλύτερα κι από σένα.

Και μόλις μπει στα δεκατρία αρχίζει η πολυπολιτισμική διαπαιδαγώγηση της νεάνιδος.

Τη μέρα της γιορτής σου την πας στο ταβερνείο, στα Κάτω Πατήσια, δίπλα στην εκκλησιά των Ουνιτών.

Εκεί θα γνωρίσει τους κολλητούς σου: Τούρκους, Αιγύπτιους, Σύρους, Ινδούς κι Αφρικανούς.

Κάποια στιγμή θα μείνετε τρεις: εσύ, η κορούλα σου κι ο μουσουλμάνος χότζας απ’ το Σουδάν.

Το γκαρσόνι θα φέρει το λογαριασμό, εσύ απ’ τα ξίδια βλέπεις μόνο σκιές γύρω σου και δίνεις το χαρτάκι στον χατζη-Οσμάν να σου πει το ποσό.

Εκείνος, ως πρεσβύωψ, το φέρνει κοντά στη μέση του για να το δει.

Τούτη είναι η κρίσιμη στιγμή που δίνει εξετάσεις η κοράκλα σου.

Αν δεν βγάλει τσιμουδιά... μεταξετεστέα και με τον κηδεμόνα της.

Αλλά αν γυρίσει και ρωτήσει τον σεβάσμιο ιμάμη ... "ρε συ, στ’ αρχίδια τα ’χεις τα μάτια σου;", ε... τότε περνάει με άριστα!

"Στα πατώματα" η Άθη η Ρεμπέτισσα!

Το τέλος του Πρώτου Παγκόσμιου τη βρήκε την Αθούλα τη Ρεμπέτισσα στη Σμύρνη.

Οι κακές οι γλώσσες έλεγαν πως είχε ξεμυαλιστεί απ’ τον περιβόητο ζεϊμπέκη λήσταρχο Τσακιτζή!

Εκείνον που με τη συμμορία του  είχε φτιάξει στ’ Αϊδίνι το δικό του κράτος και επέβαλε με το σπαθί του το δικό του νόμο.

Η Αθούλα του ’χε αφιερώσει κι ένα τραγούδι:

Στην ταμπάκα έχω καπνό

κι αγαπώ ζεϊμπέκη γιο

φυσεκλίκια σταυρωτά

δεν σηκώνει χωρατά.

Το Οθωμανικό κράτος, οι φεουδάρχες κι οι προύχοντες της περιοχής, Τούρκοι και Ρωμιοί, τον μισούσαν και τον αποκαλούσαν "ληστοσυμμορίτη".

Αλλά η φτωχολογιά τον θεωρούσε ήρωα, προστάτη, εκδικητή!

Ο Τσακιτζής ήταν αντιεξουσιαστής, δεν χαμπάριαζε από εθνικότητες και θρησκείες, βόηθαγε τους φτωχούς και προίκιζε τα ορφανά κορίτσια.

Γι’ αυτό κι η Αθούλα του σκάρωσε ένα ακόμα δίστιχο:

Τσακιτζή δεν εβαρέθης τα σμυρνέικα βουνά;

Δεν περνάς και στην Ελλάδα να παντρέψεις ορφανά;

Ο Τσακιτζής έζησε στα τέλη του 19ου αιώνα, έγινε θρύλος και πολυτραγουδήθηκε από Τούρκους και Ρωμιούς...

Μπενίτο Μουσολίνι (Z’) - "Oι Άγγλοι σκέφτονται με τον πισινό"!

Οι Ιταλοί πολιτικοί, πριν τον Μουσολίνι, δεν αμφισβητούσαν τη δύναμη της τότε θαλασσοκράτειρας Βρετανίας.

Σαν τον δικό μας, τον Λευτεράκη τον Βενιζέλο, ακολουθούσαν το δόγμα "πάση θυσία η Αγγλία φίλη".

Αλλά ο Μουσολίνι μισούσε τους Άγγλους.

Έμπαιναν, βλέπετε, εμπόδιο στα σχέδια του να κάνει τη Μεσόγειο "Ρωμαϊκή Λίμνη".

Κι έσπαγαν τα νεύρα του κάθε φορά που άκουγε το BBC να τον αποκαλεί "σινιόρ Μουσολίνι" αντί "Ντούτσε".

Απέναντι στους Άγγλους ένιωθε τον κρυφό φθόνο του νεόπλουτου προς τον παραδοσιακό αριστοκράτη.

Αλλά και ποιον δεν υποτιμούσε και δεν σνόμπαρε ο Ντούτσε?

Οι Άγγλοι, κατά τη γνώμη του, "σκέφτονται μόνο με τον πισινό τους"!

Οι Αμερικάνοι ήταν "ξεπεσμένο έθνος με έναν Πρόεδρο παραλυτικό" (εννοούσε τον Ρούσβελτ).

Η Ελβετία ήταν μια "δημοκρατική και γι' αυτό άνανδρη χώρα"!

Αλλά κι οι Γερμανοί δεν ήταν τίποτ' άλλο παρά "οι βόρειοι βάρβαροι που βρίσκονται σε διαρκή ανταγωνισμό με την πολιτισμένη Ρώμη".

Θεωρούσε τον Χίτλερ "έναν καραγκιόζη που διαρκώς τον αντιγράφει".

Το βιβλίο του Φίρερ "Ο Αγών μου" το έβρισκε ανιαρό.

Τον Εθνικοσοσιαλισμό τον θεωρούσε "επανάσταση των πρωτόγονων γερμανικών φυλών, εν αντιθέσει με τον δικό του Φασισμό που διαπνεόταν απ' τα ιδεώδη του αιώνιου λατινικού πολιτισμού...

Ας φιλοσοφήσουμε και λίγο...

Τον Νίτσε δεν θα τον έλεγες κι απ’ τους "ευκολότερους" φιλοσόφους, ειδικά όταν τον διαβάζεις μετά από τρία μπουκάλια μπύρας.

Αλλά θα σας πω τι κατάλαβα απ’ την αρχή του βιβλίου "Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα".

Ο άνθρωπος πρέπει να περάσει από τρία στάδια.

Το πρώτο είναι το "στάδιο της καμήλας".

Σ’ αυτό κουβαλάμε στην καμπούρα μας μεγάλα φορτία: κατεστημένες αξίες, κανόνες ηθικής, εθιμοτυπίες, οικογενειακές προκαταλήψεις, θρησκευτικά και ιδεολογικά δεσμά, ένα σωρό "πρέπει" κι "απαγορεύεται".

Το δεύτερο είναι το "στάδιο του λιονταριού", του άγριου θηρίου της ζούγκλας, που ξεσκίζει τις σάρκες του κατεστημένου και απαλλάσσεται απ’ όλα τα βάρη της καμήλας.

Το τρίτο είναι το "στάδιο του παιδιού".

Αφού ξαλαφρώσαμε απ’ τα βάρη, αποφορτίσαμε τη ζωή μας απ’ τις κοινωνικές συμβατικότητες, περνάμε στη φάση της δημιουργίας μέσα απ’ την αθωότητα.

Ανοίγουμε τον κύκλο ενός νέου ξεκινήματος, της επινόησης νέων δυνατοτήτων ύπαρξης και ζωής.

Αν δεν περάσουμε κι απ’ τα τρία στάδια είμαστε νοητικά ανάπηροι...

Είναι μελαγχολικός τούτος ο μήνας...

Η πλήξη ψες μας είχε ξαναφέρει

στο Φάληρο, σε κάποιαν αμμουδιά,

ερωτικό μας άλλοτε λημέρι.

Πιο πέρα, μες στην έρημη βραδυά

πιασμένα τρυφερά χέρι με χέρι

δυο ερωτευμένα εκάθονταν παιδιά.

Μα εμάς του κάκου ζήταγε η καρδιά 

παλιές χαρές στη θύμηση να φέρει.

Κι ως άρχιζε η ψυχρούλα να πληθαίνει

"τι θέμε", μου 'πες, "δω τέτοιον καιρό?".

Κι εφύγαμε κι οι δυο μετανοιωμένοι.

Έκανε αλήθεια κρύο τσουχτερό

στ' ακροθαλάσσι τη βραδυάν εκείνη.

Μα το ζευγάρι τ' άλλο είχε απομείνει...

(Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη)

Ένα πολύ ωραίο ποίημα, με θέμα έν' "ανόρεχτο ζευγάρι" που στην επόμενη στροφή ή θα χωρίσει ή θα μείνει για πάντα ενωμένο στενάζοντας...