Τα κωλόμπαρα της Μιχαλακοπούλου (Α’) - Το δρομολόγιο των στεναγμών...

Αν με ρωτούσατε ποιοι δρόμοι σημάδεψαν ως τώρα τη ζωή μου, θα σας απαντούσα αδίστακτα: Πατησίων και Μιχαλακοπούλου!

Για την πρώτη θα τα πούμε άλλη φορά.

Τώρα είναι η ώρα να "δοξαστεί" η Μιχαλακοπούλου. 

Ο δρόμος που απ’ το 1985 ως το 2000 είχε τα περισσότερα "κωλάδικα" στην Ελλάδα.

Στις αρχές του ’80, σε τρία μόνο οικοδομικά τετράγωνα έβρισκες πάνω από δεκαπέντε μπαράκια με κορίτσια που ’καναν κονσομασιόν.

Τα μπαράκια αυτά έχουν πολλά ονόματα: κωλόμπαρα, κωλάδικα, πουτανάδικα, πωσελενάδικα...

Λένε πως το πρώτο κωλόμπαρο της Αθήνας άνοιξε στη Βάθη πριν τον πόλεμο.

Το λέγαν "Χαβάη" και δούλευε με πούστηδες. δηλαδή μ’ άντρες ντυμένους γυναίκες.

Απ’ ό,τι μου λένε κάτι γεροντόπουστες, αυτό το πουστράδικο δούλευε μέχρι το 1960.

Κωλόμπαρα υπήρχαν πριν τον πόλεμο και στην Τρούμπα.

Όταν την έκλεισαν, τα "μαγαζιά" μεταφέρθηκαν αρχικά στην παραλιακή και στο Καλαμάκι και σταδιακά σε Κυψέλη, Παγκράτι, Μιχαλακοπούλου.

Για να είμαι ειλικρινής, πριν ανακαλύψω τα κωλόμπαρα της Μιχαλακοπούλου, είχα στέκι ένα μπαράκι στον Άγιο Ελευθέριο Αχαρνών.

Είχα καψουρευτεί μια "κούκλα" και την πολιορκούσα ασύστολα.

Κάθε βραδάκι έπαιρνα το τρόλεϊ και βουρ για άι Λευτέρη.

Πλατεία Μαβίλη-Αχαρνών... το δρομολόγιο των στεναγμών!

Μέχρι και γάμο είχα τάξει στη λεγάμενη. Για πάρτη της είχα νοικιάσει κι ένα ημιυπόγειο στη Λαυρίου.

Αλλά η τύπισσα ήταν "αντράκι"! Ξηγιόταν ντάμα σπαθί: "Εσύ δεν θες γάμο, κονσομασιόν 24 ώρες το 24ωρο γουστάρεις!", με αποστόμωνε.

Δεσμεύτηκα μέχρι και το εξώγαμό της ν’ αναγνωρίσω, ν’ αναλάβω τη διατροφή και τα σχετικά του.

"Το παιδί μου δεν έχει την ανάγκη σου", μου ’λεγε, "το ταΐζει το μουνί μου! Από κει που βγήκε, από κει και τρώει!"...

Μπενίτο Μουσολίνι (Ι΄) - Τα προσωπεία δεν αργούν να πέσουν!

Πλησιάζουν οι ευρωεκλογές κι όλα δείχνουν πως ο μεγάλος νικητής σε πανευρωπαϊκό επίπεδο θα  ‘ναι η ακροδεξιά.

Οπότε, ας ξαναγυρίσουμε για λίγο στη "συμπάθεια" του ιστολογίου, τον "φίλο" μας τον ... Ντούτσε.

Ο Μουσολίνι ίδρυσε το Φασιστικό Κόμμα στο Μιλάνο το 1919, και μάλιστα τη μέρα των γενεθλίων του... στις 23 Μαρτίου!

Το πρόγραμμα του κόμματός του θα μπορούσες και να το πεις "ακραίο σοσιαλιστικό": προέβλεπε κατάργηση των τραπεζών και των αριστοκρατικών τίτλων, κατάσχεση της εκκλησιαστικής περιουσίας και όσων πλούτισαν στον πόλεμο, διανομή της γης στους αγρότες κλπ.

Βασικός του στόχος να αποσπάσει τις λαϊκές μάζες απ’ το Σοσιαλιστικό Κόμμα.

Στις εκλογές του 1919 δεν κατάφερε τίποτα. Ενδεικτικά, στο Μιλάνο πήρε μόνο 4.000 ψήφους έναντι 200.000 των σοσιαλιστών.

Αλλά στις εκλογές του 1921 τα πήγε περίφημα, οπότε "άρχισαν τα όργανα"... τα "καλά" τα δικά μας με τη Χρυσή Αυγή: συγκρότηση ομάδων κρούσης κατά των Αριστερών και ταυτόχρονο φλερτ με τους εκπροσώπους της μεγαλοαστικής τάξης. Οι τελευταίοι άρχισαν να βλέπουν τους Φασίστες ως τη μόνη "σωτηρία" απ΄τον αναρχικό και κομμουνιστικό κίνδυνο...

Τον Οκτώβρη του 1922 το Φασιστικό Συνέδριο της Νάπολη αποφασίζει την περιβόητη "πορεία προς τη Ρώμη" των μελανοχιτόνων.

Αν η τότε κυβέρνηση αντιδρούσε αποφασιστικά επιβάλλοντας στρατιωτικό νόμο ίσως οι Φασίστες να είχαν διαλυθεί και η Ιταλία να είχε σωθεί απ’ την καταστροφική της συμμετοχή στον παγκόσμιο πόλεμο στο πλευρό του Χίτλερ.

Αντίθετα, στον ιταλικό αστικό και πολιτικό κόσμο επικράτησε η άποψη πως ο Μουσολίνι είναι ο εγγυητής της τάξης και της ασφάλειας. Κι ο Ιταλός Βασιλιάς τού έδωσε την εξουσία στο πιάτο!

Τα δύο πρώτα χρόνια της κυβέρνησής του ο Μουσολίνι ήταν μετριοπαθής.

Χωρίς να παραβιάζει τους δημοκρατικούς θεσμούς, έβαλε τέλος στις πολιτικές και κοινωνικές συγκρούσεις, οι απεργίες και οι βιαιότητες σταμάτησαν, η τάξη κι η ασφάλεια φαινόταν πως βασίλευε στο ιταλικό κράτος.

Η ειδυλλιακή αυτή ατμόσφαιρα διαλύθηκε όταν οι φασίστες δολοφόνησαν ξαφνικά τον σοσιαλιστή βουλευτή Ματτεότι.

Το προσωπείο του "αγαθού Κυβερνήτη" κατέρρευσε!

Στις 3-1-1925 ο Μουσολίνι επιβάλει δικτατορία, τα κόμματα διαλύονται, η φασιστική πολιτοφυλακή κι η Μυστική Αστυνομία οργιάζουν ασύστολες...

Αυτοψυχανάλυση (Β’) - Μισώ την Άνοιξη!

Σκέφτομαι πώς θα βρω την τόλμη να φτάσω στα άκρα τη μιζέρια του εαυτού μου.

Ως τώρα, κάθε φορά που το προσπάθησα, υποχώρησα πανικόβλητος: κανόνισα στα γρήγορα μια βραδινή έξοδο, έτρεξα ν’ αγοράσω κάτι, άρχισα να διαβάζω ένα βιβλίο...

Αλήθεια, ποιος τολμάει να μην κάνει τίποτα;

Απόψε συνάντησα τη Μ. 

Ήμουν χρόνια ερωτευμένος μαζί της. 

Κι είχα πολύ καιρό να τη δω.

Την κοίταξα προσεκτικά ν’ ανεβαίνει τη Σταδίου.

Δεν μου έκανε καμία εντύπωση. Ούτε πέρασε καν απ’ το μυαλό μου η ιδέα να την πηδήξω.

Ένιωσα κάποτε έρωτα γι’ αυτή; Κι αν ναι, τώρα πού πήγε αυτός ο έρωτας;

Ποια δύναμη μας είχε ενώσει τότε; Μάλλον η ίδια που μας χώρισε...

Το σαγόνι της κάποτε το λάτρευα. Τώρα μου φάνηκε μάλλον στραβό κι άχαρο...

Δε θέλω να ’ρθει η Άνοιξη!

Τη μισώ.

Σιχαίνομαι το άνθισμα των λουλουδιών.

Στην αυλή μου δεν είχα ποτέ ούτε μια τόση δα γλαστρούλα!

Δηλαδή, τι θέλει να μας πει το άνθος;

Πως αυτό μαραίνεται και ξανανθίζει κάθε χρόνο, ενώ εγώ ο μαλάκας μαραίνομαι όλο και περισσότερο;

Αυτοψυχανάλυση Α' (Παραιτούμαι από άνθρωπος)

Για να 'μαι ειλικρινής, εδώ μου καθόταν η εποχή της ευμάρειας και του καταναλωτισμού.

Η εποχή που ανάβαμε τα πούρα με τα δεκαχίλιαρα.

Κι είδαμε το ευρώ σαν μια "συμμαζεμένη μορφή χρήματος", έτσι, για να μην παραφουσκώνουν και χαλούν τα πορτοφόλια μας. Και να μην υπερκαλύπτουν το άλλο το φούσκωμα, το "μπροστινό"...

Αποθεώσαμε τη μετριότητα και την κακογουστιά μας.

Δε λέω, περάσαμε και μοναδικές στιγμές, πνιγμένες στο γέλιο και στις μπύρες...

Αλλά είχαμε ξεχάσει πως υπάρχουν στροφές ακόμα και στο ίσωμα.

Λέω ν' αρχίσω να μιλάω λιγότερο.

Οι σιωπηλοί άνθρωποι έχουν κεραίες τεντωμένες, πιάνουν το παραμικρό.

Η ηρεμία είναι επιβλητική, σε ημερεύει κι εσένα, σαν την καλοσύνη της θάλασσας...

Και λέω να μην ξανακουρευτώ!

Με το κοντό μαλλί ξεθαρρεύει η κακία και πάει και φωλιάζει στο βλέμμα...

Διαβάζω πως ό,τι γράφει μέχρι τα τρία, δεν ξεγράφει. Εκεί γίνεσαι φονιάς κι άγιος!

Κι εγώ μέχρι τα τρία, στις οικογενειακές συγκεντρώσεις είχα το χούι να χώνομαι κάτω απ' το τραπέζι. Να βλέπω τους ανθρώπους απ' τη μέση και κάτω. Στο κομμάτι του σώματος που κρύβεται η αλήθεια, στα κρυφά σκουντήματα και στα φουσκωμένα γεννητικά όργανα.

Εκείνες ήταν οι πρώτες μου "μπουρδελότσαρκες"!

Τότε έμαθα πως οι ωραίοι κώλοι κλάνουν κι όλας...

Από τότε μ' άρεσε ν' αγγίζω τα όρια, να δοκιμάζω την παρανομία.

Στο Δημοτικό, τις όμορφες συμμαθήτριες τις έλεγα χαζές!

Αλλά μου άρεσε να τους ρίχνω και πεταχτά φιλάκια και να τους τρίβω τη ρόγα.

Κι ας είχαμε έναν δάσκαλο κέρβερο: "Τι κάνεις εκεί ρε, το ξεσταυρίδι σου βρομόσκυλο!"...

Στο εξωτερικό δεν ήθελα ποτέ να πάω.

Γούσταρα πάντα τον ελληνικό καφέ σε καυτό πλαστικό ποτηράκι.

Και τον έρωτα αλά ελληνικά... παλιοπουτάνα, καβλιάρα... τέτοια πράγματα.

Να κάθομαι αργόσχολος σε καφενέδες, με φραπόγαλο, τα πόδια στην πλαστική καρέκλα και να μιλάω για το ποδόσφαιρο, την πολιτική, τις γκόμενες, μ' αυτή ακριβώς τη σειρά...

Γουστάρω να βολοδέρνω άσκοπα σε άγνωστους δρόμους, να μιλάω σε καινούργιους ανθρώπους σε κακόφημα μπαρ.

Και να ρουφάω σα σφουγγάρι βρόμικες εικόνες που θα μετατρέπονται στο περιεχόμενο του γαμησιού τη νύχτα στο κρεβάτι...

Βαφτίζω "έρωτα" το φόβο μου να πάρω πρέζα. Να βάλω το ζουρλομανδύα...

Ποτέ δε γούσταρα τη φάτσα μου, γι' αυτό κι έλεγα πάντα ψέματα πως "δεν μου αρέσουν οι φωτογραφίες".

Πάντα έλεγα πως οι μάνες χαλάνε τα παιδιά τους. Και κυρίως τ' αγόρια.

Μάνες, ύπουλες καθοδηγήτριες, φασιστόμουτρα, πετάτε τα παιδιά σας κατευθείαν στο ναρκοπέδιο, μασουλώντας την καραμέλα της αγάπης.

Ντε και καλά έπρεπε να ντυθώ το ρόλο του άντρα κουβαλητή, του κατακτητή, του προστάτη-δουλευταρά, του άντρα-οτιδήποτε...

Αλλά εγώ παλεύω να λυτρωθώ απ' τους ρόλους μου!

Προτιμώ να παραιτηθώ από άνθρωπος.

Καλύτερα να γίνω ένα ροζ γουρουνάκι παρά ένα σκατί ανθρωπάκι...

Παπα-Σεραφείμ, ιδού η Φουκουσίμα ιδού και το πήδημα!

Ο δέσποτας του Πειραιά, ως γνωστόν, έχει μια ιδιαίτερη σχέση με το Θεό!

Φαίνεται πως είναι κολλητάρια κι έχουν καθημερινή επικοινωνία.

Γι’ αυτό και ξέρει με κάθε λεπτομέρεια τι σκέφτεται και τι αισθάνεται ο Θεούλης ανά πάσα στιγμή.

Θυμάστε τις προάλλες που μας είχε ενημερώσει πως ο Κύριος θα θυμώσει πολύ αν κατοχυρώσουμε νομοθετικά τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων;

Σίγουρα θα του αποκάλυψε ο Θεούλης πως παρακολουθεί ανελλιπώς τις εργασίες του ελληνικού κοινοβουλίου, κι αν υποψιαστεί πως έχουμε κακή πρόθεση... θα μπαρουτιαστεί!

Αυτά τα θεία κολλητιλίκια έχουν δώσει μεγάλη αυτοπεποίθηση στον παπα-Σεραφείμ.

Γι’ αυτό πριν κάνα τέρμινο είχε προκαλέσει σε μονομαχία τον επίσκοπο των Ελλήνων ρωμαιοκαθολικών.

Τον κάλεσε ν’ αγιάσουν ο καθένας από ένα τσουκάλι νερό, κι οποιανού δεν μύριζε μετά από μερικές μέρες, αυτός και θα ήταν ο εκλεκτός του Θεού. 

Αυτό μου θύμισε τότε που πήγαινα στο Δημοτικό, και στα διαλείμματα πηγαίναμε στις τουαλέτες και καλούσαμε τους συμμαθητές μας σε μονομαχία: κατεβάζαμε τα παντελονάκια μας και μετράγαμε ποιος είχε το μεγαλύτερο πουλάκι...

Αλλά έχω να κάνω μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση στον παπα-Σεραφείμ.

Να πάρει τις αγιαστούρες, τα πετραχήλια κι όλα τα συμπράγκαλά του και να πάει στη Φουκουσίμα της Ιαπωνίας. Εκεί που πρόπερσι το τσουνάμι προκάλεσε ανεπανόρθωτες βλάβες στον πυρηνικό σταθμό κι ακόμα ξερνάει στη θάλασσα ραδιενέργεια.

Του δίνουμε όση ώρα θέλει να κάνει τα μαγικά του, να ρίξει μέσα όσους σταυρούς θέλει, μέχρι το νεράκι να γίνει πεντακάθαρο.

Μετά, επειδή θα ’χει κουραστεί ο άνθρωπος, θα πιεί δυο ποτηράκια νεράκι, μια και θα ΄χει γίνει εντελώς ακίνδυνο.

Και τότε θα βάλουμε και τους μετρητές να δούμε τα επίπεδα ραδιενέργειας στον ωκεανό.

Αν όντως έχει καθαρίσει, θα σκύψουμε ευλαβικά και θα φιλήσουμε το χέρι του παπα-Σεραφείμ και θα παραδεχτούμε πως φάνηκε κι η θρησκεία κάπου χρήσιμη στον κόσμο...

Αλλιώς, θα ’ναι ο πρώτος πυρηνοκίνητος δεσπότης της ιστορίας!

Πάλι διάσημος θα γίνει...

Ο "Ερμής του Πραξιτέλους"!

Το απογευματάκι μπεκρομεζεδιάσαμε μ' έναν παλιό φίλο απ' το στρατό.

Και θυμηθήκαμε τα παλιά, τότε, το 1991, που υπηρετούσαμε στο αεροδρόμιο της Ελευσίνας.

Τα σαββατόβραδα πηδάγαμε τα σύρματα, καβαλάγαμε τις χιλιάρες και βουρ για τ' Αστέρια της Γλυφάδας που τραγούδαγε η Καιτούλα η Γαρμπή.

Εγώ καθόμουν στο πίσω μέρος της σέλας. Ήμουν πάντα ανισόρροπος και δεν το 'χα το δίτροχο.

Αλλά, παρότι μπασμένο, είχα τη γοητεία μου. "Ερμή τσέπης" με φώναζε μια γκομενίτσα, καλή της ώρα...

Επτά αγόρια ήμασταν, τι αγόρια δηλαδή, ολάκεροι άντρες γύρω στα 22.

Θανατηφόρα ερωτεύσιμοι, αλλά δεν το ξέραμε, ή μάλλον το υποψιαζόμασταν αλλά δεν αφήναμε το σαράκι του ναρκισσισμού να μας πάρει από κάτω.

Καυλοράπανα ήμασταν και γουστάραμε χοντρά νταλαβέρια κι άγρια ψηστήρια, κι ούτε απέξω δεν περνάγαμε από ντεκαβλέ μέρη που σύχναζαν πουριτάγκες.

Στα μαγαζιά που πηγαίναμε υπήρχε μια αίσθηση παρανομίας, μια καυλιάρικη προδιάθεση και χαμηλός φωτισμός. 

"Το ημίφως είναι το τσιράκι των δαιμόνων", που λένε κι οι καλογέροι...

Άγουρα ήμασταν ακόμα, αλλά το ερωτικό μας κοντεράκι είχε γράψει τα χιλιομετράκια του.

Είχαμε κάνει και τ' "ανομολόγητά" μας!

Πουρόγριες, τερατολαγνοία, κι άμα λάχαινε δεν λέγαμε "όχι" και στο φωτοστέφανο κανενός Αλκιβιάδη...

Παρθενορραφές δεν ήμασταν, και δεν κωλώναμε πουθενά.

Και τους τσαμπουκάδες μας είχαμε, και στις τουαλέτες στριμώχναμε τα τραβέλια και κάναμε στα γρήγορα κάτι πλακοψώλια ξεγυρισμένα...

Μέρα που ’ναι, ας ταξιδέψουμε νοερά πίσω στη μαγική Ινδία...

Έχουμ’ ακούσει για κυνομαχίες, για κοκορομαχίες, αλλά μόνο στην Ινδία βρίσκεις περιστερομαχίες και ορτυκομαχίες!

Οι τύποι γουστάρουν να βλέπουν ζώα να σκοτώνονται κι αυτοί να στοιχηματίζουν όλη την περιουσία τους...

Φοβεροί είναι και οι "μίμοι-χορευτές"!

Απίθανος ο "χορός της μισής κίνησης".

Κουνάνε μόνο το ένα πόδι, το ένα χέρι, το ένα μάτι, το ένα ρουθούνι και το μισό στόμα, ενώ το υπόλοιπο κορμί τους μένει ασάλευτο σαν πέτρα...

Οι Ινδοί είναι και φοβεροί ταχυδακτυλουργοί.

Παρακολούθησα ένα κολπάκι που δεν είμαι σίγουρος αν ήταν όντως ταχυδακτυλουργικό ή μια κλασική περίπτωση ομαδικής ύπνωσης.

Ο μάγος μάς δείχνει ένα κουκούτσι.

Κάνει κάτι άμπρα-κατάμπρα, κι απ’ το κουκούτσι ξεπετάγεται ένα βλαστάρι που μεγαλώνει ταχύτατα και σε λίγα λεπτά γίνεται ολόκληρο δέντρο.

Έρχεται ένας βοηθός του μάγου, πετάει μια θηλιά σ’ ένα κλαδί κι αρχίζει την αναρρίχηση ώσπου εξαφανίζεται μέσα στο παχύ φύλλωμα.

Ξαφνικά, απ’ το δέντρο αρχίζουν να πέφτουν ένα-ένα τα κομμένα μέλη του κομπάρσου... χέρια, πόδια κλπ.

Ο μάγος τα συγκεντρώνει, τα κολλάει, κι ο κομπάρσος, συναρμολογημένος πλέον, ξαναζωντανεύει!

Και κλείνω γι’ απόψε με τα καταραμένα ινδικά μυρμήγκια.

Είναι τεράστια και δαγκώνουν πολύ άσχημα, σα μαγκούστες!

Κάποιος μου ’πε πως πριν πολλά χρόνια οι χειρουργοί, όταν δεν είχαν ράμματα, ένωναν τα χείλη του τραύματος κι έβαζαν μυρμήγκια να τα δαγκώσουν σε μικρές αποστάσεις.

Αμέσως έκοβαν τα σώματα των μυρμηγκιών ώστε το κεφάλι με τις δαγκάνες τους να μείνει στερεωμένο στις σάρκες, σαν ράμματα...