Ζητάω συγγνώμη απ’ τις γυναίκες της ζωής μου! (Γ’) - Να μου λείπει ο ... γρύλος σας!

Ήσασταν τόσο ανόρεχτες για σεξ που νόμιζα πως θα νιώθατε απόλυτα ευτυχισμένες αν μένατε μια ζωή αγάμητες!

Σιγά μη μπω στο τρυπάκι να σκεφτώ πως δεν απεχθάνεστε το σεξ γενικώς, αλλά το σεξ μαζί μου ειδικώς ...

Έριχνα όλη την ευθύνη στις κάργιες τις μανάδες σας που σας πιπίλιζαν το μυαλό πως τα "καλά κορίτσια" δεν πρέπει να δείχνουν σεξουαλικά πεινασμένα. Και πως θα πρέπει να δαγκώνουν το μαξιλάρι ή το δάχτυλό τους για να μην ουρλιάξουν στον οργασμό τους. Για να μη φανούν "βρόμικα"...

Θυμάμαι μια σας πως ήταν κυριολεκτικά ένα "σεξουαλικό πτώμα", σκέτο κούτσουρο! Όταν την πίεσα να μου εξηγήσει το λόγο... μου είπε απλά πως "ήταν πολύ θυμωμένη μαζί μου"!

Το πιάσατε μάγκες μου το υπονοούμενο;

Αν θες ένα καλό πήδημα τη νύχτα, φρόντισε να της κάνεις όλα τα χατίρια τη μέρα!

Αμ το άλλο;

Οι γυναίκες, λέει, θέλουν "προκαταρκτικά". Έχουν ανάγκη από τρυφερότητες, φροντίδες και προδέρμ! 

Να τους πιάνουμε το χεράκι, να τους χαϊδεύουμε τα μαλάκια, τέτοιες μαλακίτσες.

Μια άλλη μού ’λεγε πως "η αγάπη δεν μπορεί να περιμένει ως το Σάββατο!".

Μάλλον εννοούσε: "πώς θέλεις να είμαι έτοιμη το Σάββατο αν δεν με είχες αγαπήσει όλη τη βδομάδα;".

Της διέφευγε όμως μια μικρή λεπτομέρεια: πως εγώ δεν πέρναγα την πρώτη φάση της νεότητάς μου! Τότε που ζούσα τους έρωτές μου με πρωτόγνωρο πάθος κι ένταση.

Αν είναι στην ηλικία μου να γυρίζω όλη τη βδομάδα αισθηματικό σήριαλ για να πηδήξω το σαββατόβραδο... ας πάει να γαμηθεί κι αυτή κι ο γρύλος της!

Άσε που από μικρό με μάθανε πως έρωτας σημαίνει κατάκτηση κι όχι συνάντηση...

Η χελώνα...

Η χελώνα, πρέπει να ’ναι

το πιο δυστυχισμένο ζώο στον κόσμο...

... γιατί δεν έχει καν την πρόφαση

και δεν μπορεί να πει

πως δήθεν πάει σπίτι της

ή κάτι τέτοιο...

Καιρό έχουμε να γράψουμε για την Άθη τη Ρεμπέτισσα... τη Μπολσεβίκα!

Η Άθη η Ρεμπέτισσα το παράκανε λίγο με το ... "τράβα τόνε άναφ τόνε"!. Κι άρχισε να βλέπει όλο τον κόσμο αγαπησιάρικα...

Δεν μπορεί να κρύψει την καψούρα της για το Βασιλιά Κωνσταντίνο. Είναι ψηλός, αρρενωπός... κι αυτή η στριφτή μουστάκα του της ανάβει φωτιές στην καρδιά και λίγο κάτω απ’ τον αφαλό!

Γι’ αυτό έκατσε και του ’γραψε ένα τραγουδάκι του λεβεντόπαιδου:

Τ’ αετού ο γιος 

πάει πάντα μπρος

και στη δόξα αυτός μας οδηγεί

με γυμνό σπαθί

ο αετός όπου μας πει

ο αετός όπου πατεί

και τρέμει η γη

Αλλά και τα στρογγυλά γυαλάκια του Βενιζέλου κολάζουν ως και Καθολική Καλόγρια! Άσε πια κι αυτό το τριγωνικό μουσάκι του! 

Έβγαζε κι ένα "πατρικό" ο Λευτεράκης της Αθούλας, πολύ δεν ήθελε, του αφιέρωσε κι αυτού ένα άσμα:

Βενιζέλε μας πατέρα της πατρίδας

Βενιζέλε μας πατέρα της φυλής

Βενιζέλε, τι χαρά,

μόνο εσύ το ξέρεις

το στρατί που βγάζει πέρα

στην Αγιά Σοφιά!

Κάποια μέρα του ’28 η Αθούλα διάβασε στη φημερίδα την ομιλία του Βενιζέλου στη Βουλή. Ήταν τότε που ψηφίστηκε ο νόμος περί "Ιδιωνύμου", που δίωκε ποινικά την κομμουνιστική ιδεολογία.

"Το νομοσχέδιον επιδιώκει να χτυπήσει τους οπαδούς της Τρίτης Διεθνούς, του μπολσεβικισμού!", έλεγε ο Λευταράκης.

Η Άθη η ρεμπέτισσα ήταν ευαίσθητη ψυχούλα και πάντα υποστήριζε τους κατατρεγμένους. Γι’ αυτό από κείνη τη μέρα δήλωνε "Μπολσεβίκα"! 

Οπότε έκατσε κι έγραψε ένα αυτοβιογραφικό τραγουδάκι:

Εγώ είμαι η μπολσεβίκα

με τ’ αλάνια θα γλεντώ

ρετσίνα θα ρουφάω

γλυκά θα τραγουδώ

και τους μάγκες θ’ αγαπώ!

Το Νοέμβρη του 1935 γίνεται δημοψήφισμα και με ποσοστό 105% επανέρχεται η Βασιλεία!

Νέος έρωτας της Αθούλας ο Βασιλιάς Γεώργιος ο Βου!

Έστρωσε τον πισινό της κι έγραψε για χάρη του τον "Χρυσαφένιο αετό":

Καλώς τόνε τον Γιώργο μου, τον πολυαγαπημένο

που μου τον είχε η μοίρα του χρόνια ξενιτεμένο.

Ξενιτεμένο μου πουλί που ’ρθες από τα ξένα

μέσα στην πρώτη σου φωλιά ξέχνα τα περασμένα!

Τώρα, ξενιτεμένε μου, συ θα ’σαι ο Βασιλιάς μου

όπως και πάντα ήσουνα ο πόθος της καρδιάς μου.

Παίξτε λαούτα, παίξτε βιολιά, κλαρίνα

κι ο χρυσαφένιος μου αετός βρίσκεται στην Αθήνα!

Τον Μάρτη του ’36 πέθανε στο Παρίσι κι ο Βενιζέλος.

Τον έκλαψε γοερά η Αθούλα. Πήρε το μπουζουκάκι της κι έγραψε το μοιρολόι:

Κλάψτε παιδιά με την καρδιά

ντυθείτε μες στα μαύρα

γιατί η Ελλάδα έχασε

έναν μεγάλο άντρα.

Κλάψατε το δημιουργό

τη μόνη μας ελπίδα

τον Βενιζέλο που ’κανε

μεγάλη την πατρίδα!

Ένας Καρπενησιώτης στα καράβια! ("Ναυτάκι του γλυκού νερού")

("Καρπενησιώτης είσαι?", με ρώτησες.

"Πού το κατάλαβες?"

"Πρύμνες! Είπες πρύμνες!"

"Και λοιπόν?"

"Ένας πραγματικός θαλασσινός

θα 'λεγε πρύμες!

Οι πρύμνες είναι των στεριανών τερτίπια...")

Εμείς δεν κάνουμε ταξίδια αναψυχής,

κοσμοπολίτικα.

Φορτία παίρνουμε, 

για πόρτα μακρινά κινάμε.

Σαν ανταμώσουμε καράβια,

δυτικά κι ανατολίτικα,

"καλά ταξίδια", τους ευχόμαστε, "παιδιά",

και προχωράμε.

Τσιγγάνοι είμαστε της θάλασσας,

απόκοσμοι και ξεχασμένοι,

στην παγωνιά της ξενιτιάς

θερμή αγκαλιά ζητάμε.

Στους τροπικούς ψηνόμαστε,

στ' ωκεανού την άβυσσο ξερνάμε.

Κι αν καπριτσιώσει η θάλασσα

και το σκαρί σπιρτόξυλο το σπάσει,

άκλαφτοι βυθιζόμαστε

χωρίς κανένα χέρι σπλαχνικό

τα μάτια μας να κλείσει...

(Ναυάγησα σ' όλες τις άκρες 

της θάλασσας!

Όμως,

στο δωμάτιό μου ήταν

που χάθηκα...) 

Αποφάσισα να επανασυστήσω τον "Όμιλο Κρασοπατέρων Ελλάδος"!

 

Πριν από 60 περίπου χρόνια, μια συντροφιά Αθηναίων γλετζέδων είχαν ιδρύσει στη Νεάπολη Εξαρχείων τον Όμιλο Κρασοπατέρων!

Η παρέα σύχναζε σε δυο ταβέρνες, "στου Παπίδα" και "στο Κρασοπουλειό του Γιαμπάνη", που ήταν στις αρχές της Ζωοδόχου Πηγής, στο κέντρο, μεταξύ Ακαδημίας και Σόλωνος.

Έχω έτοιμο και το καταστατικό, για κατάθεση στο Πρωτοδικείο (κάντε κλικ στη φώτο):

Έχω τυπώσει και τις "Ταυτότητες Μέλους":
 

 Να και ο Ύμνος του Συλλόγου:

Πώς εξηγεί τα θαύματα του Ιησού ένας γκουρού απ’ το Νεπάλ (Ε’) - Η Ανάσταση των νεκρών!

Εδώ και καιρό έχουμε αρχίσει να παρουσιάζουμε σε συνέχειες την άποψη ενός Ινδουιστή δασκάλου για τα θαύματα του Ιησού.

Μια και πλησιάζει το Σάββατο του Λαζάρου και το Πάσχα, δημοσιεύω και το τελευταίο μέρος της ενότητας με θέμα την Ανάσταση των νεκρών.

Δεν χρειάζεται να επαναλάβω πως όσα ακολουθούν δεν τα ενστερνίζομαι καθόλου...

"Όλες σχεδόν οι Αποκρυφιστικές Αδελφότητες θεωρούν τον Ιησού ως τον μεγαλύτερο Μύστη!

Απόδειξη πως όχι μόνο επεχείρησε αλλά και πραγματοποίησε τρεις φορές αυτό που θεωρείται το μεγαλύτερο επίτευγμα κάθε Μυστικού: την ανάσταση νεκρού.

Σε όλη την ιστορία των Ινδιών, αυτοί που προσπάθησαν κάτι τέτοιο δεν ξεπερνούν τα δάχτυλα του ενός χεριού. Στη Δύση το έκαναν επίσης ο Απολλώνιος απ’ τα Τύανα κι ο Πυθαγόρας απ’ τη Σάμο.

Είναι μια διαδικασία που άπαξ και την ξεκινήσεις δεν μπορείς να κάνεις πίσω! Ή θ’ αναστήσεις το νεκρό ή θα πεθάνεις εσύ.

Είναι τόση η ποσότητα και ποιότητα της ζωτικής δύναμης και ενέργειας που πρέπει να διοχετεύσεις στο σώμα του νεκρού, που εσύ πρέπει, χωρίς υπερβολή, να μετατραπείς σε πυρηνικό αντιδραστήρα!

Μόνο έτσι μπορεί να ξαναγεμίσει το νεκρό σώμα με τόση ενέργεια που θα μπορέσει ν’ ανακαλέσει την Ψυχή απ’ τα ψηλά αστρικά στρώματα...

Σε τέτοια κατάσταση βρισκόταν ο Ιησούς πηγαίνοντας στην Καπερναούμ για ν’ αναστήσει την κόρη του Ιάειρου.

Ήταν ήδη κατάλληλα προετοιμασμένος, κι οι μπαταρίες του είχαν τόσο γεμίσει, που άθελά του προκάλεσε τη θαυμαστή θεραπεία μιας αιμορροούσας γυναίκας! Εκείνη, απλώς άγγιξε την άκρη των ρούχων του κι αμέσως ένιωσε έναν χείμαρρο ενέργειας να βγαίνει από το σώμα του Ιησού και να διοχετεύεται στο δικό της.

Ακόμα πιο δύσκολη θεωρείται η ανάσταση του Λαζάρου, που ήταν ήδη τρεις μέρες νεκρός!

Μόλις ο Ιησούς βρέθηκε μπροστά στον τάφο του, οι τρίχες σηκώθηκαν στο κεφάλι του, οι κόρες των ματιών του γύρισαν ανάποδα, κάθε μυς του κορμιού του ενεργοποιήθηκε, αναστατώθηκε κάθε μόριο της ύπαρξής του. Μια υπερκόσμια φωνή βγήκε από το στόμα του: Λάζαρε βγες έξω, σε διατάζω!

Ανάσταση ενός σώματος που είχε ήδη αρχίσει να αποσυντίθεται ούτε είχε ξαναγίνει ούτε πρόκειται να το ξαναπετύχει κάποιος Μυστικός"...

Οι φίλοι με πιέζουν να γράψω βιβλίο για τους "ανθρώπινους υπονόμους" της Αθήνας!

Φέτος συμπληρώνω 22 χρόνια στο κέντρο της Αθήνας.

Δώδεκα ώρες το εικοσετράωρο μεταξύ Εξαρχείων, Κάνιγγος, Βάθης, Ομόνοιας, Μοναστηρακίου, Θησείου, Μεταξουργείου...

Δεν μ’ αρέσουν τα κυριλέ μέρη.

Γουστάρω εκεί που συχνάζει ο υπόκοσμος, τα χαμένα κορμιά, οι νταβατζήδες κι οι πουτάνες, τα πρεζόνια, οι χούλιγκανς, οι φυλακόβιοι, οι παπατζήδες...

Οι κολλητοί με πιέζουν να γράψω βιβλίο μ’ όσα είδα, άκουσα κι έζησα όλ’ αυτά τα χρόνια στη "χαβούζα" της Αθήνας.

Όντως, είδα από κοντά ανθρώπους να χρησιμοποιούν την πρέζα με κάθε μορφή. Η βελόνα δεν είναι απαραίτητη. Ή τη σνιφάρεις ή την καπνίσεις ή τη φας απ’ το στόμα ή απ’ τον κώλο με υπόθετο, είναι το ίδιο και το αυτό...

Κάνει τη σάρκα σου να μοιάζει πάνω σου δανεικιά και ξένη...

Μέχρι και "μανιτάρια του Μεξικού" είδα να παίρνουν! Αυτά που οι Ινκάς έλεγαν πως σε βοηθάνε "να δεις το Θεό"...

Η πρέζα είναι το τέλειο προϊόν!

Δεν χρειάζεται να πείσεις τον πελάτη. Από μόνος του θα συρθεί και μες απ’ τον υπόνομο παρακαλώντας σε ν’ αγοράσει.

Γι’ αυτό και θα πει ψέματα, θα κλέψει ως και τη μάνα του, θα καρφώσει τους φίλους του, θα κάνει τα πάντα για τη δόση του.

Η καθυστέρηση είναι ο νόμος στα νταραβέρια της πρέζας.

Η "Άκρη" ποτέ δεν θα ’ρθει στην ώρα της. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Τίποτα δεν είναι τυχαίο στον κόσμο της πρέζας.

Το κάθε "αρρωστάκι" πρέπει να περιμένει ώρες για να εμπεδώσει καλά τι ακριβώς τον περιμένει έτσι και δεν βρει τα λεφτά για την καθημερινή του δόση.

Έχω ακούσει όλων των λογιών τις πρεζάκικες δικαιολογίες και πρεζομαλακίες.

Αλλά κι είδα με τα μάτια μου τα φοβερά συμπτώματα στέρησης των "βελονάκηδων".

Δεν είναι μόνο αυτά που ξέρετε... κράμπες στα πόδια και στο στομάχι, πυρετός και το "παγωμένο κάψιμο", κάτι που αν δεν το ζήσεις δεν μπορείς να το περιγράψεις.

Πέρα απ’ αυτά, ο κάθε τοξικομανής έχει και το δικό του ιδιαίτερο σύμπτωμα που τον κάνει να χάνει τον έλεγχο...