Απ’ το ημερολόγιο ενός άρρωστου Γαύρου (Β’ - Πρόωρη εκσπερμάτιση!)

Θα σας γυρίσω λίγο στους "προϊστορικούς" χρόνους. 

Τότε που το ποδόσφαιρο έφτιαχνε ακόμα φιλίες κι όχι έχθρες.

Οι γιαγιάδες περίμεναν όλη τη βδομάδα για να ’ρθει η Κυριακή και να πάνε στην Εκκλησιά. Κι εμείς για να πάμε στο γήπεδο ή ν’ ακούσουμε στο ραδιάκι το Θρύλο...

Ήμασταν φτωχοδιάβολοι, πολυμήχανοι, αδίστακτοι.

Τότε που το σήμερα ήταν αβέβαιο και το αύριο πολύ μακρινό...

Τότε που η γαυροσύνη ήταν μια ψυχική ροπή που είτε την είχες είτε όχι.

Η ήττα μάς έκανε πτώματα. Ούτε καν μας "σηκωνόταν"! Γι’ αυτό κι όταν χάναμε, δεν πηγαίναμε μπουρδελότσαρκα αλλά τα πίναμε σε παρακμιακές παμπ.

Ένα τέτοιο θλιβερό κυριακάτικο απόγευμα είναι και τ’ αποψινό.

Πήγα με τον κολλητό μου το Λιγδιάρη στο μπαράκι της γειτονιάς.

Με παρακάλεσε να τον κεράσω γιατί, λέει, κάποιοι τον λήστεψαν χθες βράδυ.

Δεν τον πιστεύω. Ο Λιγδιάρης δεν μοιάζει καθόλου με θύμα ληστείας. Μάλλον για ληστής φαίνεται...

Είχε πρόσφατα χωρίσει κι ήταν κάπως ζοχαδιασμένος. 

Ήμουν μπροστά στο χοντρό καυγά τους με το "πρόσωπο" στα μπιλιάρδα. Πολύ σκληρό το πρώην γκομενάκι του. Τον απείλησε πως αν τον ξανάβλεπε μπροστά της θα του ’κοβε τα μπαλάκια και θα ’παιζε σνούκερ!

Το μαγαζί είχε απαίσια μουσική, αλλά κάτι η "μαύρη", κάτι το πιοτί... ένιωσα πολύ ανεβασμένος.

Ξέχασα την ήττα του Θρύλου, κι η λίμπιντό μου "έπιασε κόκκινο"! Κάθε γυναίκα μού φαινόταν μεγάλη μουνάρα. Ακόμα κι ορισμένοι άντρες ήταν να τους πιεις στο ποτήρι...

Η τύπισσα καθόταν μόνη κι έδειχνε πολύ ξινή! Σαν κάποιος να ’χε κλάσει κάτω απ’ τη μύτη της...

Της την έπεσα με τη μία. Ευτυχώς ούτε κι εκείνη γούσταρε τα πολλά διαδικαστικά. Η ίδια με τράβηξε στην τουαλέτα.

Μόλις της το ’χωσα μού φάνηκε πως θα ’χυνα αμέσως.

Η καημενούλα, σίγουρα θα σκεφτόταν... "Όχι άλλο ένα κοκοράκι! Όχι πάλι Θεέ μου!".

Άρχισα το διαλογισμό μπας και το καθυστερήσω.

Σκεφτόμουν πως πηδάω τη Ντόρα, τη Δαμανάκη, τη Θάτσερ, τη Μέρκελ...

Πόσο σοφοί ήταν οι λεγόμενοι "αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι"; (Γ’ - Αναξιμένης)

Ο Αναξιμένης ήταν κι αυτός απ' τη Μίλητο, μαθητής του Αναξίμανδρου, κι έζησε γύρω στο 550 π.Χ.

Ακολουθώντας την ιωνική φιλοσοφική παράδοση, διαφοροποιήθηκε απ' τους προγενέστερους δασκάλους του, τον Θαλή και τον Αναξίμανδρο, επιλέγοντας ως "θεμελιώδη αρχή και ουσία" τον Αέρα, δηλαδή ένα φυσικό στοιχείο που είναι ταυτόχρονα και άπειρο και προσδιορίσιμο.

Ο Αέρας υπάρχει παντού, γεμίζει και εμπεριέχει τα πάντα, είναι αστείρευτος και βρίσκεται σε διαρκή μεταβολή και κινητικότητα, εξασφαλίζοντας έτσι την αλλαγή, εξέλιξη και πολυπλοκότητα των όντων.

Κατά τη γνώμη του όλα τα όντα αποτελούνται από τον ίδιο Αέρα, διαφοροποιούνται όμως μεταξύ τους ανάλογα με το βαθμό συμπύκνωσης και αραίωσης αυτού...

Ο Αναξιμένης κάνει διάκριση της ύλης και των ιδιοτήτων της.

Η ύλη που συμπυκνώνεται είναι ψυχρή, ενώ αυτή που αραιώνει είναι θερμή.

Στο συμπέρασμα αυτό μη νομίζετε πως κατέληξε κατόπιν βαθυστόχαστης ή επιστημονικής έρευνας.

Απλά, παρατήρησε πως όταν φυσούμε τον αέρα με μισόκλειστα χείλη (κάτι που το θεώρησε "συμπύκνωση") αυτός γίνεται ψυχρός, ενώ όταν χουχουλιάζουμε με ορθάνοιχτο στόμα ("αραίωση") ο αέρας γίνεται θερμός.

Βέβαια, και οι δικές του απόψεις ανατράπηκαν απ' τα νεότερα πορίσματα της επιστήμης. 

Είναι προφανές πως όταν αναφερόμαστε στους Ίωνες του 6ου π.Χ. αιώνα δεν μπορούμε να μιλάμε για "επιστήμονες" αλλά για "φιλοσόφους" και "θεολόγους"! 

Διατύπωσαν απλά κάποιες υποθέσεις που στη συνέχεια θεμελίωσαν φιλοσοφικά χωρίς πειραματική επαλήθευση. Αρκούνταν μόνο στη δική τους διαίσθηση και σε κάποια επιμελή παρατήρηση του φυσικού κόσμου.

Ο Αναξιμένης, π.χ., συσχέτισε τον θόρυβο που μια πυρακτωμένη μάζα σιδήρου προκαλεί καθώς εμβαπτίζεται στο νερό, με τον κρότο του κεραυνού. Και κατέληξε στο αφελές συμπέρασμα πως ο θόρυβος του κεραυνού προέρχεται απ' την προσπάθεια του καυτού αέρα να διασχίσει τα σύννεφα.

Κατά τον Αναξιμένη ο Αέρας είχε "θείες" ιδιότητες. 

Ήταν άπειρος, αιώνιος, αόρατος, ζωοποιός. 

Ήταν η πρώτη και ανώτερη αρχή. Απ' αυτόν προέρχονταν ακόμα κι οι Ολύμπιοι Θεοί...

Πόσο σοφοί ήταν οι λεγόμενοι "αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι"; (Β’ - Αναξίμανδρος)

Ήταν κι αυτός απ’ τη Μίλητο, και μάλιστα μαθητής του Θαλή.

Κατά τη γνώμη του, αρχή των πάντων δεν ήταν ένα συγκεκριμένο φυσικό στοιχείο (π.χ. το νερό), αλλά κάτι το ακαθόριστο και αδιαμόρφωτο: το Άπειρο.

Το "Άπειρο" ίσως να μοιάζει λίγο με το "Χάος", την κοσμογονική αρχή του Ησίοδου, ίσως να πρόκειται για κάποιο ενεργειακό πεδίο, ίσως να είναι η λεπτοφυής ύλη, ίσως κάτι άλλο, κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι ακριβώς είχε στο μυαλό του ο Αναξίμανδρος. Πάντως ήταν σίγουρα κάτι του υπερέβαινε τη διάκριση υλικού-άυλου.

Απ’ το Άπειρο προκύπτει το πρώτο "ζεύγος αντιθέτων", το θερμό-ψυχρό, που μέσω της "αιώνιας κίνησης", της λεγόμενης "δίνης", γεννά όλα τα υπόλοιπα ζεύγη αντιθέτων.

Στη σκέψη του Αναξίμανδρου κυριαρχεί η διαχρονική σύγκρουση των αντιθέτων, που προκαλούν την πολυπλοκότητα και την αλλαγή του κόσμου, αλλά εξασφαλίζουν και την ενότητά του. 

Μας θυμίζει πολύ το κινεζικό ζεύγος αντιθέτων "Γιν και Γιάνγκ". Μην ξεχνάμε πως τον 6ο π.Χ. τα παράλια της Ιωνίας ήταν το "μεγάλο παράθυρο" της Ανατολής προς τη Δύση. Από κει ξεκινούσαν κι εκεί κατέληγαν οι μεγάλοι εμπορικοί δρόμοι που έφταναν ως την Κίνα και την Ινδία. Και, φυσικά, τα εμπορεύματα δεν κυκλοφορούσαν μόνα τους. Τα συνόδευαν άνθρωποι, που κουβαλούσαν ιδέες, γνώσεις, φιλοσοφίες, θρησκείες...

Πάντως, ο αρχαίος σοφός άφησε πολλά αναπάντητα ερωτήματα:

- Πώς από το Άπειρο προκύπτει το πρώτο ζεύγος αντιθέτων?

- Πώς από τη σύγκρουση των αντιθέτων προκύπτει η γέννηση και φθορά των υλικών όντων?

Ο Αναξίμανδρος χαρακτηρίζει το Άπειρον "θείον". Δηλαδή, εκ των πραγμάτων, του αποδίδει θεϊκή υπόσταση, έστω και πολύ διαφορετική απ’ την παραδοσιακή μυθική θρησκευτικότητα.

Το θείον-Άπειρον είναι ο οδηγός-κυβερνήτης-προστάτης των όντων. Του αποδίδει όλες εκείνες τις ιδιότητες που θα αποδώσουν αργότερα στο δικό τους Θεό οι Χριστιανοί θεολόγοι: Το Άπειρον είναι πηγή και αποδέκτης όλων των φθαρτών, είναι αιώνιο, χωρίς αρχή και τέλος, ανεξάντλητο, απεριόριστο, άναρχο, αγέννητο, άφθαρτο, αυτό που περιέχει και  περικλείει τα πάντα.

Ο Αναξίμανδρος, εκτός από κάποιες πετυχημένες επιστημονικές παρατηρήσεις, έκανε και ορισμένα σοβαρά λάθη.

Ενώ έβλεπε πως τα πλησιέστερα στη γη ουράνια σώματα, ο ήλιος και η σελήνη, είχαν σχήμα σφαιρικό, εκείνος θεώρησε πως το σχήμα της γης ήταν κυλινδρικό και πως οι άνθρωποι κατοικούν στο επάνω επίπεδο μέρος της.

Προφανώς γιατί αν η γη ήταν σφαιρική, τότε όλα όσα βρίσκονταν στην επιφάνειά της θα έπρεπε να γλυστρίσουν και να πέσουν στο χάος του σύμπαντος.

Αγνοούσε, βλέπετε, τη δύναμη της βαρύτητας...

Πρέπει να γίνουν τζαμιά στην Αθήνα?

Η Σώτη Τριανταφύλλου με τα τελευταία άρθρα της στο περιοδικό Athens Voice ξανάνοιξε το θέμα της δημιουργίας τζαμιών στις δυτικές χώρες (και στην Αθήνα).

Η θέση της είναι αρνητική, με βασικό επιχείρημα πως τα τζαμιά όχι μόνο δεν συμβάλλουν στην ένταξη των μουσουλμάνων στις δυτικές κοινωνίες, αλλά, αντίθετα, προκαλούν την περαιτέρω γκετοποίησή τους, ενθαρρύνοντάς τους να διεκδικούν μια όλο και ισχυρότερη δημόσια παρουσία.

Νομίζω πως η κυρία Σώτη κάνει δυο αφετηριακά λάθη:

Πρώτον, θεωρεί πως οι μουσουλμάνοι δεν είναι διατεθειμένοι να συμφιλιωθούν με τη Δύση. Και πως θέλουν να επιβάλλουν το δικό τους θεοκρατικό καθεστώς.

Πολύ φοβάμαι πως η Σώτη δεν γνώρισε κανέναν μουσουλμάνο στη ζωή της. Γιατί η δική μου άποψη απ' τους πολλούς μουσουλμάνους που γνώρισα στην Αθήνα είναι τελείως διαφορετική!

Από πού ν' αρχίσω και πού να τελειώσω?

Απ' τον Αιγύπτιο Άτεφ που με παρακαλάει να τον φιλοξενήσω την περίοδο του Ραμαζανιού για να μπορεί να τρώει και να πίνει σαν γουρούνι, δηλαδή σαν Έλληνας?

Τον Σύριο Χακίμ, που έμαθε να μπινελικώνει τα θεία χειρότερα κι από Έλληνα οικοδόμο της δεκαετίας του '60?

Ή τον Σουδανό σουνίτη ιερά Μουνίρ, που μου μιλούσε επί δυο ώρες κάτω απ' τη βροχή για τον Αριστοτέλη και τη δυτική μεσαιωνική θεολογία?

Δεν παριστάνω πως δεν βλέπω τι γίνεται στην αραβική χερσόνησο, στο Πακιστάν, στο Αφγανιστάν ή στον Καύκασο. Αλλά οι μουσουλμάνοι της Ελλάδας, παλιοί και νέοι, δεν φαίνεται να επιβεβαιώνουν σε καμία περίπτωση τις φοβίες της Σώτης.

Το δεύτερο λάθος της κυρίας είναι πως το διαχρονικό πρόβλημα του θρησκευτικού σκοταδισμού/φανατισμού το εστιάζει σχεδόν αποκλειστικά στο Ισλάμ.

Μιλάει για "ιστορική εχθρότητα" τους Ισλάμ με τη Δύση, λες και αγνοεί τη διπλή ιστορική εχθρότητα της Ορθοδοξίας, τόσο με τη Δύση όσο και με τον Ελληνισμό!

Επικαλείται τη "μισαλλοδοξία" κάποιων μουσουλμάνων, λες κι εμείς δεν βιώνουμε καθημερινά τη χριστιανική μισαλλοδοξία!

Κάνει λόγο για "μουσουλμανική εσωστρέφεια" και "επιθετική απόρριψη κάθε κοσμικού εκσυγχρονισμού". Αλήθεια, μήπως ξέχασε ποιοι εμποδίζουν εδώ και χρόνια τη δημιουργία αποτεφρωτήρων?

Βλέπει στο Ισλάμ "πρόθεση εξισλαμισμού" των Δυτικών. Και την ερωτώ: δεν την ενοχλεί ο φασιστικής νοοτροπίας νηπιοβαπτισμός των παιδιών μας? Ξέχασε την παράνοια που ζήσαμε κυρίως τη δεκαετία του '90 που κάθε Ελληνάρας Χριστιανός κυνηγούσε να βαφτίσει ό,τι ζωντανό πέρναγε τα ελληνο-αλβανικά σύνορα?

Για να μην πολυλογώ: το πρόβλημα της ανθρωπότητας δεν είναι το Ισλάμ, αλλά οι θρησκείες γενικώς. Και κυρίως οι τρεις λεγόμενες "μονοθεϊστικές", που πηγάζουν απ' τη μισαλλόδοξη εβραϊκή Βίβλο: Ιουδαϊσμός-Χριστιανισμός-Ισλαμισμός. Αυτές κυρίως καλλιεργούν το σκοταδισμό, το φανατισμό, το μίσος, το διχασμό, τον ανορθολογισμό...

Νομίζω πως αν ξεριζωθούν τα καρκινώματα που ονομάζονται "θρησκείες", τότε θα πληγεί θανάσιμα κι η άλλη μεγάλη ασθένεια της ανθρωπότητας, ο εθνικισμός. 

Αυτά τα δύο είναι σε μεγάλο βαθμό συγκοινωνούντα δοχεία...

Στα κωλόμπαρα της Μιχαλακοπούλου! (ΣΤ’ - Το "νυφοπάζαρο της Κορίνθου")

Τα κορίτσια των κωλάδικων είναι κάθε καρυδιάς καρύδι.

Για τις αλλοδαπές κανείς δεν ξέρει το παρελθόν τους κι ούτε πρόκειται να το μάθει. Γιατί λένε μόνο και πάντα ψέματα...

Ψέματα λένε κι οι Ελληνίδες. Όταν τις ρωτάς πώς και βρίσκονται εκεί, ελάχιστες θα σου πουν "γιατί τα λεφτά είναι πολλά και εύκολα".

Οι περισσότερες πρώτα θα σε "κόψουν", κι αφού καταλάβουν πάνω-κάτω τι καπνό φουμάρεις, θα σου ξεφουρνίσουν το κατάλληλο παραμύθι που θα σε κάνει να τις συμπαθήσεις.

Η συμπάθειά σου είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να αρμέξουν και το πορτοφόλι σου.

Θυμάστε την ταινία "Στον αστερισμό της Παρθένου";

Εκεί η Ζωή Λάσκαρη υποδύεται την πόρνη που αφηγείται στους πελάτες της διαφορετικές εκδοχές για το πώς έφτασε στο πεζοδρόμιο. Κάτι τέτοιο παίζεται και σήμερα στα κωλόμπαρα...

Στα μπαρ δεν παίζουν όλα τα "κορίτσια" τον ίδιο ρόλο.

Κάποιες είναι οι "κράχτριες"! Συνήθως πολύ μικρές, ως 20 ετών, που ως πιο ζωντανές κι ανάλαφρες γίνονται πόλος έλξης των λιγούρηδων.

Ρόλο "κράχτη" παίζουν κι όσες χορεύουν, ψιλοτραγουδούν ή κάνουν στριπτίζ.

Υπάρχουν και οι "καψουρογκόμενες"!

Θεωρείται μάλλον τιμητικός τίτλος.

Αυτές ξεχωρίζουν απ’ τις υπόλοιπες γιατί οι πελάτες εκδηλώνουν συστηματικά το θαυμασμό και την αφοσίωση στο πρόσωπό τους. 

Τις καψουρεύονται!

Ειδικά στην επαρχία, το κύκλωμα των κωλόμπαρων πολλές φορές ξεπερνάει τα όρια της γελοιότητας.

Είναι χαρακτηριστικότατο το λεγόμενο "νυφοπάζαρο της Κορίνθου"!

Κατά τις 9 το βράδυ τα ταξιά φέρνουν στην κεντρική πλατεία τη νέα φουρνιά "κοριτσιών" απ’ τα διάφορα μέρη της χώρας.

Αυτές, καμιά τριανταριά θεογκόμενες, ίσως και παραπάνω, αρχίζουν να κόβουν βόλτες πέρα-δώθε.

Τα λιγούρια μαζεύονται να κόψουν κίνηση, να τσεκάρουν τις καλυτερότερες και να πληροφορηθούν σε ποιο κωλάδικο θα τις βρουν αργότερα...

Πόσο σοφοί ήταν οι λεγόμενοι "αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι"; (Α’ - Θαλής)

Το εκπαιδευτικό μας σύστημα αναπαράγει ανθρώπους απροβλημάτιστους, με ελάχιστη έως ανύπαρκτη κριτική ικανότητα, που ξέρουν μόνο να αυτοθαυμάζονται για τους "ένδοξους" προγόνους τους!

Η φράση "εμείς σας δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού" βρίσκεται στο στόμα κάθε νεο-έλληνα, προκαλώντας τη θυμηδία ή και την οργή των ξένων.

Ας δούμε όμως κατά πόσο οι "αρχαίοι μας πρόγονοι" αξίζουν τόσων επαίνων.

Κι ας ξεκινήσουμε απ’ τον Θαλή τον Μιλήσιο, που έζησε γύρω στο 600 π.Χ, και θεωρείται ως ο πρώτος "Έλληνας φιλόσοφος".

Η βασικότερη θέση του Θαλή ήταν πως το νερό είναι η αρχή και η μήτρα όλων των πραγμάτων.

Πόσο πρωτότυπη ήταν άραγε η άποψη αυτή στην εποχή του; Θα έλεγα πως καθόλου!

Όλοι οι άνθρωποι γνώριζαν πόσο σημαντικό ήταν το νερό για την επιβίωσή τους, γι’ αυτό άλλωστε έφτιαχναν τους οικισμούς τους κοντά σε λίμνες, ποτάμια ή στα παράλια των θαλασσών.

Γνώριζαν επίσης εμπειρικά πόσο σημαντική ήταν η βροχή για τη γεωργία και κτηνοτροφία, αλλά και το ρόλο του υγρού σπέρματος στην αναπαραγωγή των ζώων.

Επίσης γνώριζαν πως το νερό παίρνει το σχήμα του δοχείου του και πως ανάλογα με τη θερμοκρασία στερεοποιείται ή εξατμίζεται.

Άρα δεν ήταν και τόσο πρωτοποριακή η άποψη του Θαλή πως το νερό είναι η θεμελιώδης αρχική ουσία, και πως μέσω αυτού εξασφαλίζεται η ζωή, η κίνηση και η αλλαγή των όντων.

Σχεδόν όλοι οι ειδικοί θεωρούν πως οι Ίωνες φιλόσοφοι έθεσαν τα θεμέλια της επιστήμης υπερβαίνοντας τους μύθους και τις θεοκρατικές αντιλήψεις.

Θεωρώ λάθος την άποψή τους!

Οι Ίωνες φιλόσοφοι ήταν ουσιαστικά "πανθεϊστές"!

Πίστευαν πως όλα τα όντα έχουν ψυχή, ακόμα και οι πέτρες, τα δέντρα κ.λπ.

Ο Θαλής θεωρούσε ως απόδειξη της ύπαρξης ψυχής, π.χ. στο κεχριμπάρι (ήλεκτρον), το γεγονός ότι διέθετε ελκτική δύναμη!

Κι όταν έλεγαν "ψυχή" εννοούσαν κάποια ένθεη υπόσταση.

Έβλεπαν το σύμπαν όχι σαν κάτι αποκλειστικά υλικό, όπως η σύγχρονη επιστήμη, αλλά σαν ένα έμψυχο σύνολο γεμάτο θεούς.

Σίγουρα, έκαναν ένα σημαντικό βήμα προς την απομυθοποίηση της φύσης. Αλλά δεν το ολοκλήρωσαν. Δεν έφτασαν μέχρι τον υλισμό ή τον αθεϊσμό.

Η καταγωγή των πάντων από ένα φυσικό στοιχείο, π.χ. το νερό, εξασφάλιζε την ενότητα των όντων! Όμως, αυτή η ενότητα ("Όλα Εν") είχε γι’ αυτούς θεολογικές κι όχι επιστημονικές ρίζες.

Απ’ το ημερολόγιο ενός άρρωστου Γαύρου (Α’ - Η "νύχτα των ξερατών"...)

Λέγαμε στο προηγούμενο ποστ για την ιστορική νίκη του Θρύλου στον αγώνα με τη Σάντος του Πελέ.

Εκείνο το παιχνίδι προκάλεσε τόση αίσθηση που ακόμη και το εγκυκλοπαιδικό λεξικό του Ελευθερουδάκη, στη νεώτερη έκδοσή του, στο λήμμα "αθλητισμός" είχε φάση απ’ τον συγκεκριμένο αγώνα.

Οι γαύροι το ’χαν πάρει πολύ πάνω τους και κατέβαιναν στα γήπεδα με πανό που έφεραν την ξενόγλωσση υπογραφή "Ολυμπίκ ντε Πειρέ"!

Οι αντίπαλοι, για να τους κάνουν καζούρα, φώναζαν "Ολυμπίκ ντε κουρελέ", κι οι γαύροι ανταπαντούσαν "σκίσαμε και τον Πελέ"!

Αλλά γιατί να μιλάμε για περασμένα μεγαλεία;

Απόψε είναι Τετάρτη. Τετάρτη 19 Μαρτίου 2014, και παίζουμε στο Μάντσεστερ για τη μεγάλη πρόκριση.

Κανονικά θα ’πρεπε να ’μαστε στις κερκίδες του Ολντ Τράφορντ, αλλά όταν είσαι σόλο καπίκι βολεύεσαι στη παμπ της γειτονιάς σου.

Ήμουν με τον κολλητό μου, το Λιγδιάρη, και προλάβαμε να πιάσουμε καλή θέση.

Ξέραμε πως οι διαιτητές και το πλήθος θα έσπρωχνε τους αντίπαλους, αλλά είχαμε την κρυφή ελπίδα της νίκης.

Το ματσάκι, ως γνωστόν, στράβωσε. Ήταν και το "χόρτο", βάλε και τη βότκα, στα συν πως δεν είχαμε να πληρώσουμε το λογαριασμό... ε, πολύ θέλει; Το κάναμε λαμπόγυαλο το μαγαζί. Μας την έπεσε κι ο μαγαζάτορας με τους μπράβους του και μας λιάνισαν.

Την άλλη μέρα ξύπνησα σ’ ένα άγνωστο κρεβάτι, σ’ ένα άγνωστο υπνοδωμάτιο. Μη μου πείτε πως δεν σας συνέβη κι εσάς κάποτε!

Μόλις άρχισα να συνέρχομαι θυμήθηκα πως είν’ το δωμάτιο της Ρένας. Ούτε πού θυμάμαι πώς προέκυψε η Ρένα στην όλη φάση.

Αλλά σαν κάτι μύριζε πολύ άσχημα.

Το κρεβάτι το είχα κάνει χάλια. Κι όταν λέμε χάλια, εννοούμε τελείως χάλια.

Ξερατά παντού, κι όχι μόνο. Δεν γράφω περισσότερα για να μην αηδιάσετε.

Πιάνω τα σεντόνια και το πάπλωμα, τα κάνω μπόγο, και κατεβαίνω τις εσωτερικές σκάλες του σπιτιού.

Στη σαλοτραπεζαρία ήταν συγκεντρωμένη όλη η αξιοσέβαστη οικογένεια Βαγενά κι έπαιρνε το πρωινό της. Ο Μπαμπάς, η Μαμά κι η Ρενούλα.

Με τη Ρένα νταραβεριζόμασταν εδώ κι ένα μήνα. Δεν είχαμε ακόμα πηδηχτεί γιατί εκείνη ήθελε κάτι "πιο ουσιαστικό, όχι μόνο σαρκικό". Αλλά εμένα μου είχαν γίνει τούμπανο τόσες μέρες...

Ο Μπαμπάς με κάλεσε ευγενικά στο τραπέζι τους. 

Κάθομαι.

"Κάποιος είχε τα χάλια του χθες βράδυ", λέει η Μαμά.

"Δεν πειράζει", τη διακόπτει ο Μπαμπάς, "καλό είναι να εκτονώνεται το παιδί πού και πού"!

"Ναι, αλλά πρέπει και κάποτε να σοβαρευτεί το παιδί, έχει ήδη σαρανταεφταρίσει!", πετάγεται κι η Ρενούλα.

Την αγριοκοιτάζω και τις κάνω νόημα να βγάλει το σκασμό.

"Λέρωσα λίγο τα σεντονάκια σας", λέω της Μαμάς, "θα τα πάρω να τα πλύνω σπίτι μου και θα σας τα επιστρέψω αύριο".

"Δεν είναι ανάγκη", μου λέει, και σηκώνεται για να πάρει το μπόγο απ’ τα χέρια μου.

Εγώ αντιστέκομαι, η μουρλέγκω είχε φοβερή δύναμη, κι έτσι όπως τραβάγαμε τον μπόγο, εκείνος λύνεται κι όλο το περιεχόμενό του σκορπάει στο πάτωμα.

Η Μαμά πάει τρέχοντας στην τουαλέτα, μάλλον για να ξεράσει.

Δεν βλέπω να ’χει μέλλον η σχέση μου με τη Ρενούλα.

Και μάλλον δεν πρόκειται ποτέ να την πηδήξω.

Αλλά αυτό είναι το τελευταίο που με νοιάζει τούτη τη στιγμή.

Το μόνο που θέλω είναι να φύγω το γρηγορότερο από δω μέσα...