Στις φαβέλες του Ρίο (Δ’ - Οι σφιχτοί κώλοι!)

Ο Χουανίτο κατέβασε το φερμουάρ και κατούρησε κοιτώντας τον ουρανό.

Αχ, τι ωραία που είναι να κατουράς όπου γουστάρεις!

Μόλις είχε βγει απ’ τη φυλακή, κι επέστρεψε στα παλιά του λημέρια.

Στη "στενή" τού ’λειψαν τα ναρκωτικά, κι αναγκάστηκε να γίνει ρουφιάνος.

Η συμμορία τον ξέβρασε, αλλά τουλάχιστον του χάρισε τη ζωή.

Ήταν ειλικρινής στην απολογία του: "Ντελαπάρισα μπράδερς, ήταν μια μεγάλη γλίστρα εκείνη"...

Του αφαίρεσαν και το αυτόματο όπλο.

Αυτό του στοίχισε περισσότερο!

Τα κορίτσια της φαβέλας απ’ τα δεκατρία τους άρχιζαν να κουνάν τον κώλο τους. Αλλά οι μόνοι άντρες που τους τράβαγαν ήταν οι οπλισμένοι.

Τώρα με το Μουντιάλ όλα τα πουτανάκια της φαβέλας ξεσάλωσαν.

Όλα ονειρεύονται να τα ερωτευτεί ένας Γερμανός, να τα παντρευτεί και να τα πάρει στην πατρίδα του.

Οι Φρίτσηδες τρελαίνονται με μια κουκλάρα μουλάτα με σφιχτό κώλο.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο άνοστο απ’ τις ασπρουλιάρες Γερμανίδες. Όσο είναι έφηβες είναι όμορφες, με τις φακιδούλες, τις κοτσιδούλες και τα ροζ μαγουλάκια τους.

Αλλά σα τριανταρίσουν τις παίρνει ο διάολος! Ξεφλουδίζουν, γίνονται εντελώς τετράγωνες και κόκκινες σαν άι-Βασίληδες. Όλα τους κρεμάνε! Ένα χάλι...

Ενώ οι μαυρούλες της Βραζιλίας είναι σκέτες πέτρα!

Κάνουν και κόρακα να κελαηδήσει...

Στις φαβέλες του Ρίο (Γ’ - Μα τον Άγιο Λάζαρο!)

Από τότε που ο Χουανίτο μπήκε στη συμμορία των λαθρέμπορων, προσπαθεί να μάθει κάθε στενάκι και κάθε τρύπα της φαβέλας.

Πρέπει να γίνει "αρουραίος"!

Οι μπάτσοι ξέρουν να μπουκάρουν και να χτυπάνε.

Όμως κάποιος πρέπει να ’χει το αβαντάζ, το "πάνω χέρι"...

Κι αυτό το ’χει μόνο αυτός που ξέρει πώς να βγει και πώς να ξεγλιστρήσει απ’ αυτό το λαβύρινθο που λέγεται φαβέλα.

Οι περισσότεροι στη συμμορία είναι θρησκευόμενοι.

Ο Πεπέτο φημίζεται για τις ερωτικές του κατακτήσεις. 

Τις περιγράφει με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια, διανθισμένες με προσευχές και επικλήσεις του θεού: "Μου ’χει ρημάξει τον πούτσο μου η καριόλα, μα τον Τίμιο Σταυρό! Είναι πολύ δυνατό μουνάκι, μου τον αρπάζει, το ξεπετσιάζει, και τον καταβροχθίζει, Παναγιά μου Δέσποινα! Πόσο ωραίο πράμα είναι να γαμάς. Η ζωή είναι να γαμάς, να τρως και να κοιμάσαι, Άγιέ μου Λάζαρε!"...

Ο Χουανίτο είχε χωθεί βαθιά στα ναρκωτικά: κρακ, χασίσι, σκόνη, αιθέρας, χλωροφόρμιο, τα πάντα όλα...

Όταν του ’λειπαν υπέφερε: ιδρώτες, τρέμουλα, πυρετοί, καψίματα στο στομάχι...

Μιλούσε μάγκικα και φορούσε τα ρούχα και τις χρυσές αλυσίδες των παρανόμων.

Είχε πλέον ξεσκολίσει, κι ας ήταν μόνο 13 χρονών.

Ήξερε καλά πως όταν σε κυνηγούν οι μπάτσοι, ένας είν’ ο καλύτερος τρόπος για να ξεφύγεις: πυροβολείς μια γριούλα που διασχίζει το δρόμο, ή έναν φοιτητή στη στάση του λεωφορείου. 

Γίνεται μεγάλη βαβούρα και η μπατσαρία μπερδεύεται...

Κόκκινο στην ψυχή και στη φανέλα...

Είχαμε γράψει παλιότερα για το Νίκο Γόδα, τον επιθετικό του Ολυμπιακού, που στις 13 Οκτώβρη 1944 πολέμησε με τον ΕΛΑΣ Πειραιά στη μάχη της Ηλεκτρικής Εταιρείας, στο Κερατσίνι, όταν οι Γερμανοί που αποχωρούσαν προσπάθησαν να την ανατινάξουν.

Το Δεκέμβρη του '44 πολέμησε πάλι εναντίον των Εγγλέζων σε μια ακόμη μεγάλη μάχη που δόθηκε στο νεκροταφείο της Ανάστασης στον Πειραιά.

Μετά τη Βάρκιζα τον συνέλαβαν και τον εκτέλεσαν στις φυλακές της Κέρκυρας στις 19 Νοέμβρη του 1948.

Σήμερα θα πούμε για έναν ακόμα σπουδαίο παίχτη του Θρύλου και μεγάλο αγωνιστή της Αριστεράς: τον Ανδρέα Μουράτη.

Οι γάβροι τον φώναζαν "Μιζούρι", απ' το όνομα του θρυλικού αμερικάνικου αεροπλανοφόρου που συχνά-πυκνά αγκυροβολούσε μετά το 1950 στο Φάληρο...

Μεγάλωσε στα Καμίνια κι ήταν επί Κατοχής ο καλύτερος "σαλταδόρος"!

Μετά μπήκε στην ΕΠΟΝ, στο ΕΑΜ, στον ΕΛΑΣ και συμμετείχε στις μάχες των Δεκεμβριανών.

Απ' το 1948 ήταν αναντικατάστατος παίχτης της εθνικής μας ομάδας, είχε τις περισσότερες διεθνείς συμμετοχές και διακρινόταν για τη δύναμη και το πάθος του. Μέχρι κι οι Τούρκοι τον θαύμασαν σ' έναν αγώνα και του 'βγαλαν το παρατσούκλι "Ασλάν-Μουράτ", δηλαδή "ο Μουράτης το λιοντάρι"!

Οι κρατούντες δεν τον χώνευαν λόγω των πολιτικών του φρονημάτων και τον περίμεναν στη γωνία.

Η ευκαιρία τούς δόθηκε σ' έναν αγώνα της Εθνικής μας με το Ισραήλ το 1953, όταν την παραμονή του αγώνα όλοι οι παίχτες αποφάσισαν να μην αγωνιστούν αν πρώτα δεν τους κατέβαλε η Ομοσπονδία τα χρωστούμενα.

Το καθεστώς θεώρησε την κίνησή τους "ανταρσία" και τους τιμώρησε με ισόβιο αποκλεισμό απ' την Εθνική. Στον Μουράτη όμως επέβαλε και μια επιπλέον εξοντωτική ποινή: τον διέγραψαν απ' τα ποδοσφαιρικά μητρώα, δηλαδή του "έκοψαν την μπάλα"!

Οι ποινές αργότερα ανακλήθηκαν, αλλά ο Μουράτης δεν ξανάπαιξε στην Εθνική...

Για να δείτε τι άνθρωπος ήταν ο αγράμματος Μουράτης, σας αναφέρω μόνο το εξής: όταν ανέβηκε στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ και μοίραζε σ' όλους "συντάξεις αντιστασιακού", εκείνος αρνήθηκε να κάνει τα χαρτιά του με το επιχείρημα "Εγώ ρε είμαι κομμουνιστής, δεν πολέμησα για σύνταξη αλλά για την πατρίδα μου".

Γκομενάκηδες και πορτοφολάδες...

Λέγαμε τις προάλλες πως απ' το 1971, που έγινε Πρόεδρός του ο εφοπλιστής Γουλανδρής, ο Θρύλος έγινε κατεστημένο κι απέκτησε πολλούς εχθρούς.

Κατά τη γνώμη μου, όμως, ο πιο λαρτζ πρόεδρος της μεταπολεμικής περιόδου ήταν ο Δημήτρης Καρέλλας του Εθνικού Πειραιώς (γνωστός και ως "Δημητράκης" ή, απλώς, "ψηλός").

Η οικογένειά του είχε το γνωστό εργοστάσιο "Αιγαίον" που έφτιαχνε παπλώματα και σεντόνια και βρισκόταν μια ανάσα δρόμο απ' το Καραΐσκάκη.

Ο Δημητράκης απ' τη δεκαετία του '50, και για 30 χρόνια περίπου, ήταν ο μεγαλύτερος γλεντζές της Αθήνας. Ξόδευε αφειδώς, και τον Εθνικό τον είχε για κομπολόι και για να βρίσκει παρέες για τα νυχτοπερπατήματα...

Έφερνε με ειδικές πτήσεις καλλονές απ' τις σκανδιναβικές χώρες για να τον συνοδεύουν στις διασκεδάσεις και στις διακοπές του

Μια φορά έσκασε μύτη με κάτι τέτοιες "θεές" και στο Καραΐσκάκη, που το χρησιμοποιούσε ως έδρα κι ο Εθνικός.

Όμως το Εθνικάκι δεν "τραβούσε" και στο ημίχρονο ο Δημητράκης, παρέα με τις αλλοδαπές, κατέβηκε στ' αποδυτήρια και είπε στους παίχτες του την παροιμιώδη ατάκα δείχνοντας τις κουκλάρες: "Βρε, παίξτε μπάλα, γιατί τα κορίτσια από δω θα πουν πως είμαστε μαλάκες"!

Ο Δημητράκης, που ήταν και ψευδούλης, περηφανευόταν πως "ποτέ δεν έχασε αγορασμένο παιχνίδι".

Στη ζωή του είχε τρία διαζύγια κι ένα σοβαρό εγκεφαλικό (ευτυχώς τη σκαπούλαρε).

Τελικά χρεοκόπησε και πέθανε στην ψάθα!

Ξεκινήσαμε με Γουλανδρή, συνεχίσαμε με Καρέλλα και κλείνουμε με Σαλιαρέλη.

Αλήθεια, τον θυμάστε τον Αργύρη Σαλιαρέλη, τον Πρόεδρο του Ολυμπιακού, τον επονομαζόμενο και "Βασιλιά των ρουμπινιών" ή σκέτο "ρουμπίνια"?

Ήμουν στο γήπεδο όταν έγινε μια φοβερή φάση.

Κόσμος όχι πολύς, αλλά η Θύρα 7 γεμάτη.

Κάποια στιγμή ακούγεται απ' τα μεγάφωνα: "Κάποιος κύριος έχασε το πορτοφόλι του. Όποιος το βρει παρακαλείται να το παραδώσει στη Θύρα 11".

Οπότε, ταυτόχρονα, λες κι ήταν έτοιμοι, όλοι οι θερμόαιμοι οπαδοί αρχίζουν να φωνάζουν: "Αργύρη, καριόλη, δως το πορτοφόλι"!

Κάποτε οι ποδοσφαιριστές δεν είχαν λεφτά ν’ αγοράσουν κρέας!

Ο αθλητικογράφος Μάκης Παπαζήσης, στο βιβλίο του "Η αθέατη πλευρά του ποδοσφαίρου" περιγράφει μια μικρή αλλά άκρως διαφωτιστική ιστορία.

Ένα βραδάκι, στη δεκαετία του ’60, η μεγάλη δόξα του προπολεμικού μας ποδοσφαίρου, ο Κλεάνθης Βικελίδης, του έκανε το τραπέζι σ’ ένα μικρό ταβερνάκι στην οδό Φυλής, κοντά στον Άγιο Παντελεήμονα.

Σε αυτό πήγαιναν και έτρωγαν οι παίχτες του Άρη όταν κατέβαιναν στην Αθήνα για κάποιον αγώνα.

"Ο λόγος που σ’ έφερα εδώ", του είπε ο Βικελίδης, "είναι για να δεις τις συνθήκες που αντιμετωπίζαμε εμείς στην εποχή μας. Σ’ αυτό το ταβερνάκι ερχόμασταν γιατί δεν μαγείρευε ποτέ κρέας κι έτσι μπορούσαμε να πληρώσουμε το λογαριασμό. Τη βγάζαμε με γίγαντες, φάβα, ελιές, τσίρο και σαρδέλες"!

Ο δημοσιογράφος δεν πίστεψε στα λόγια του μεγάλου ποδοσφαιριστή, οπότε ο Κλεάνθης, για να τον πείσει, φωνάζει τον γερο-ταβερνιάρη και τον ρωτάει: "έχεις κρέας σήμερα;".

Για να πάρει την απάντηση: "Γιατί, έχεις φάει ποτέ κρέας σ’ αυτή την ταβέρνα;"...

Όταν ο Θρύλος ήταν η ομάδα των αντιστασιακών...

Το Καραΐσκάκη μέχρι το 1922 ήταν ποδηλατοδρόμιο.

Ένας μικρός περιμαντρωμένος χώρος χωρίς κερκίδες, εκτός μιας μαρμάρινης μικρής εξέδρας για τη βασιλική οικογένεια.

Ο Ολυμπιακός άρχισε να γίνεται η "ομάδα-θρύλος" απ΄το 1953.

Μέχρι να πάρει το τιμόνι της ομάδας ο εφοπλιστής Νίκος Γουλανδρής, γνωστός αντικομμουνιστής και εκλεκτός της Χούντας, ο Θρύλος ήταν η φαντασίωση της εργατικής τάξης.

Το όνομά του λειτουργούσε ως αντικαθεστωτικό σύνθημα.

Δεν υπήρχε περίπτωση να ήσουν εργάτης ή Αριστερός και να μην είσαι οπαδός, ή έστω να μην συμπαθείς, τον Ολυμπιακό.

Ο Παναθηναϊκός, αντίθετα, ήταν η ομάδα του κατεστημένου. Ιδίως μετά το 1949. Υπάρχουν επίσημα έγγραφα της αθηναϊκής ομάδας με τις φράσεις "Υψηλός Προστάτης: ο Βασιλεύς, Επίτιμος Πρόεδρος: ο Διάδοχος"!

Στις 22-11-1967 έγινε στο γήπεδο της Λεωφόρου ένα μοναδικό γεγονός: έπαιζαν Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός και ο τότε Υπουργός Εσωτερικών της Χούντας διέταξε τη διακοπή του αγώνα στο 25ο λεπτό για να απαιτήσει απ' τον παίχτη του Ολυμπιακού Γιώργο Σιδέρη να παίζει "λιγότερο σκληρά"!

Στις 23-4-1969 στο Παναθηναϊκό Στάδιο η Χούντα διοργάνωσε τη "2η Γιορτή Νεολαίας". Όλα τα Γυμνάσια και Λύκεια της πρωτεύουσας μεταφέρθηκαν στις εξέδρες για να ζητωκραυγάσουν το Δικτάτορα.

Αλλά μόλις πήρε το μικρόφωνο να μιλήσει ο Παπαδόπουλος, έπεσε μεγάλη γιούχα απ' την πιτσιρικαρία. Που μεταξύ άλλων βροντοφώναζε το τότε αντιστασιακό σύνθημα "Ο-ΛΥ-ΜΠΙ-Α-ΚΟΣ"!

Στις φαβέλες του Ρίο (Β’ - Κατευθείαν στο λαιμό!)

Ο μόνος τρόπος να επιβιώσεις σε μια φαβέλα γεμάτη με λάσπες και σκουπίδια είναι να βγεις νικητής στη μάχη του δρόμου.

Ο Χουανίτο, απ’ τα ένδεκά του είχε ρίξει ήδη αρκετά μπουνίδια. Και γύριζε πολλές φορές σπίτι του με τη μύτη σπασμένη.

Η μάνα του τον κυνηγούσε γιατί έμπλεκε συνεχώς σε καυγάδες, αλλά κατά βάθος ήταν περήφανη που ο γιόκας της είχε μάθει να καθαρίζει μόνος του τους λογαριασμούς του...

Η αδελφή τού Χουανίτο μάθαινε από νωρίς στην τηλεόραση πως σε αυτό τον κόσμο αξία έχουν μόνο το ξανθό μαλλί και τα σφιχτά κωλομέρια.

Ο Χουανίτο θυμάται την πρώτη φορά που κάπνισε χασίς. Γύρισε σπίτι του με μάτια κόκκινα, στόμα ξερό και μ’ εκείνη την παράξενη αίσθηση πως κάτι σημαντικό πρόκειται να σου αποκαλυφθεί, μια αλήθεια, ένα ταλέντο, ένα γεγονός...

Με την κοκαΐνη ήταν διαφορετικά.

Αισθανόταν ενεργητικός, αποτελεσματικός, είχε ιδέες και κέφι, ποτέ δεν ένιωθε κούραση ούτε νύστα, μέσα σε δυο λεπτά ο κόσμος γινόταν πιο υποφερτός, γεμάτος χρώματα...

Το σπίντμπολ είναι η "ατομική βόμβα" των ναρκωτικών.

Κάτι σα συνδυασμός κοκαΐνης και ηρωίνης.

Το βαράς στο λαιμό και σε πηγαίνει κατευθείαν στην άβυσσο!

Τα δόντια σου καίνε, τα πρόσωπα συμπυκνώνονται μπρος στα μάτια σου...