Πώς τη "βρίσκουν" σεξουαλικά οι Αγιονορείτες;

Κατά τη γνώμη μου η σεξουαλική εγκράτεια των μοναχών είναι ένας μύθος.

Και δεν αναφέρομαι τόσο στον αυτοερωτισμό, που αποτελεί τον κανόνα, όσο στην ομοφυλοφιλία που αποτελεί μια πονεμένη ιστορία στον Άθω.

Κρατάω στα χέρια μου το παλιό βιβλίο ενός Άγγλου περιηγητή που περιγράφει κρούσματα ομοφυλοφιλίας στ’ Αγιονόρος. 

Σε κάποιο σημείο γενικεύει: "Το 90% των σύγχρονων Ελλήνων είναι, όπως οι Λεβαντίνοι, αμφιφυλόφιλοι"! Δεν έχει κι άδικο ο άνθρωπος...

Προπολεμικά ο Θέμος Κορνάρος είχε κάνει λόγο για "ρασοσάτυρους" και "εμπόρους παιδικής σαρκός"!

Στα πηγαδάκια των αλλοδαπών εργατών στις Καρυές ακούς πολλές κι ανατριχιαστικές ιστορίες για σεξουαλικές επιθέσεις που δέχονται από καλογέρια.

Αδύνατο όμως να τις τεκμηριώσεις.

Ένας μοναχός μου εκμυστηρεύεται πως συχνά ονειρεύεται πως πετά. 

Θυμήθηκα τη φροϋδική θεωρία που λέει πως τέτοια όνειρα συμβολίζουν την ερωτική πράξη. Αλλά δεν του το είπα.

Παραδόξως η ομοφυλοφιλία δεν συγκαταλέγεται μεταξύ των πειρασμών που αντιμετώπισε ο Άγιος Αντώνιος! Οι παγίδες του διαβόλου περιλάμβαναν μόνο γυμνές γυναίκες και πλούσια φαγητά. 

Πάντως, ο διάβολος αποδείχθηκε μεγάλος μπουνταλάς. Μια εντελώς γυμνή γυναίκα είναι ντε καβλέ. Αν φορούσε όμως ένα μπέιμπι ντολ θα του γινόταν κατάρτι του Αγίου...

Κατά τύχη συναντάω έναν ψυχαναλυτή και πιάνουμε κουβεντούλα. Είναι απόλυτος στις απόψεις του:

"Οι μοναχοί είχαν μια πολύ στενή σχέση με τη μητέρα τους. Μια σχέση που τη μετέθεσαν στην Παναγία, τη βασίλισσα τ’ Αγιονόρους, που στο φαντασιακό τους μετατρέπεται σε Περιβόλι της Παναγιάς. Και το Περιβόλι έχει σαφώς τη μεταφορική σημασία του αιδοίου. 

Ο μοναχός που υποτάσσεται σε γέροντα εξισορροπεί το οιδιπόδειο σύμπλεγμά του και προσπαθεί να διατηρήσει αυτή τη λεπτή κατάσταση ισορροπίας  με τη νηστεία, τη σεξουαλική αποχή και τη νοερά προσευχή. 

Οι μοναχοί μπορούν θεωρητικά να εκτρέψουν τη σεξουαλική τους ορμή προς ένα ισχυρότερο ενδιαφέρον, όπως π.χ. το Θεό, κι έτσι γλυτώνουν απ’ τη σχιζοφρένεια"...

Τι κρύβεται πίσω από κάθε μοναχό?

Ο μοναχισμός στην αφετηρία του (4ος αιώνας μ.Χ.) ήταν στην ουσία του αντιεκκλησιαστικός και αναρχικός!

Καθώς η Εκκλησία άρχιζε να γίνεται κατεστημένο και "μακρύ χέρι" της κρατικής εξουσίας, κάποιοι επέλεξαν ν' αποσυρθούν στις ερήμους της Αιγύπτου και της Συρίας για να συνεχίσουν, μέσω της εγκράτειας και της αυτοθυσίας, την παράδοση των πρώτων χριστιανών.

Εννοείται πως η πλειοψηφία των ασκητών ανήκε στους απόκληρους της κοινωνίας. Άνθρωποι φτωχοί, αμόρφωτοι, απλοϊκοί κι αποτυχημένοι, αποκήρυσσαν τα υλικά αγαθά και τον έρωτα τα οποία, ούτως ή άλλως, δεν μπορούσαν να απολαύσουν...

Ο Άγιος Παχώμιος επέβαλε στους υποτακτικούς του αυστηρή σιωπή, ακολουθώντας τα πυθαγόρεια πρότυπα.

Πολλοί ερημίτες επέλεγαν ακραίες μεθόδους άσκησης. Κάποιοι, όπως οι λεγόμενοι "στηλίτες", έπαιρναν μόνιμες στάσεις "αιώνιας προσευχής", μ' έναν τρόπο που θυμίζει όσους πάσχουν από κατατονική ψύχωση.

Σήμερα όλα έχουν αλλάξει. Αλλά παραμένει το ερώτημα γιατί κάποιοι άνθρωποι επιλέγουν το μοναχισμό, δηλαδή έναν απόλυτα μονότονο τρόπο ζωής που σκοτώνει...

Κάποιοι θα πουν πως τους τραβάει η υπέροχη φύση του Άθω. Όμως τους χειμερινούς μήνες εδώ τα πράγματα είναι άγρια και αφιλόξενα.

Άλλοι επικαλούνται τη φυσική ροπή ορισμένων ανθρώπων στη μοναξιά. 

Αυτό ακούγεται πιο λογικό, αν και θα μας χρειαστεί η βοήθεια των ψυχολόγων για να κατανοήσουμε την επιλογή τους.

Προσωπικά δεν αποδέχομαι την εκδοχή περί "πνευματικών κινήτρων του μοναχισμού". Αυτά περί "αχανούς πελάγους θείων γλυκασμών" μού προκαλούν γέλια.

Δεν τρέφω καμιά αυταπάτη. Όσοι επιλέγουν τον μοναχικό βίο, απλά έχουν χάσει τις ισορροπίες τους.

Προσπαθούν να συμβιβαστούν με τις ανεπάρκειες και τις ανασφάλειές τους. Και αγωνίζονται να βολευτούν όσο καλύτερα μπορούν στις συνθήκες τις μοναχικής ζωής.

Και, φυσικά, πίσω από τις στρατιές των μοναχών κρύβεται συνήθως η εικόνα μιας υπερβολικά θρήσκας μάνας που ατύχησε στο γάμο της...

Στ' Αγιονόρος ούτε ο Θεός δεν ξέρει την ακριβή ώρα!

Δεν φαντάζεστε πόσο δυσκολεύομαι να υπολογίσω την ακριβή ώρα στ' Αγιονόρος.

Εδώ ο χρόνος υπολογίζεται κατά το βυζαντινό ωρολογιακό σύστημα. Δηλαδή το δικό μας μεσημέρι αντιστοιχεί στη δύση του ήλιου.

Κι άντε τώρα εσύ να βρεις πότε ακριβώς δύει ο ήλιος!

Ρωτάω και μου λένε πως ο ήλιος θεωρείται πως δύει όταν κι οι τελευταίες του ακτίνες εγκαταλείπουν την ψηλότερη κορυφή του Άθω.

Παρ' τ' αυτό και κούρευτο!

Δεν βλέπουμε όλοι την ίδια κορυφή, ούτε υπάρχει κάποιος να μας βεβαιώσει πως αυτή είναι η "τελευταία ακτίνα".

Γι' αυτό και στα οργανωμένα μοναστήρια υπάρχει ειδικός μοναχός, ο "Ρολογάρης", που ρυθμίζει με ακρίβεια τα ρολόγια της Μονής.

Πάντως, έχω διαπιστώσει πως υπάρχουν σημαντικές αποκλίσεις, που μπορεί να φτάσει και τη μία ώρα.

Αυτή η ασάφεια πελαγώνει εμάς τους κοσμικούς, αλλά για τ' Αγιονόρος δεν είναι τίποτα μια ώρα πάνω ή κάτω...

Και στο ημερολόγιο υπάρχει κάποιο μπέρδεμα καθώς ακολουθείται το "παλαιό", δηλαδή το Ιουλιανό Ημερολόγιο κι όχι το "παπικό", δηλαδή το Γρηγοριανό.

Αυτό σημαίνει στην πράξη πως στο Όρος οι άνθρωποι ζουν 13 μέρες πίσω απ' τον υπόλοιπο κόσμο.

Αλλά αντιμετωπίζεται εύκολα, γιατί είναι κάτι σταθερό και δεν κυνηγάς τις ηλιαχτίδες στην κορυφή του Άθω για να ρυθμίσεις το ρολόι σου...

Η "καθ’ ημάς Ανατολή" είναι θεριακλίδικη και "καλογερίτζικη"!

Η απαγόρευση της εισαγωγής θηλυκών ζώων στο Όρος τυπικά εξακολουθεί να ισχύει.

Φαίνεται λίγο γελοίο, αλλά πρέπει να προστατευτούν και τα καημένα τα καλογέρια "απ’ την αδιάντροπη θέα της σεξουαλικής πράξης"! Έστω κι αν αυτή αφορά κοτούλες, γατούλες και προβατάκια...

Αρχικά απαγορευόταν η είσοδος όχι μόνο γυναικών αλλά και παιδιών, αγένειων αντρών και κάθε αλλόθρησκου ή αλλόδοξου. Σήμερα ισχύει η απαγόρευση μόνο για τις γυναίκες. 

Όσοι δεν έχουν Ορθόδοξο βάπτισμα απλά δεν δικαιούνται κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας να παραμένουν στον κεντρικό χώρο του ναού.

Απαγορεύονται επίσης τα μουσικά όργανα, τα τραγούδια, οι χοροί και κάθε είδους αθλήματα και παιχνίδια.

Αν κι απ’ ό,τι διάβασα, στα βυζαντινά χρόνια επιτρεπόταν ο χορός και η πάλη των νεαρών καλογέρων στις εορταστικές ημέρες. Ήταν τα λεγόμενα "καλογερίτζια"!

Καθρέφτες σπάνια βρίσκεις στα Μοναστήρια. Η χρήση τους θεωρείται ψυχοφθόρα.

Ο Νικόδημος ο Αγιορείτης συμβούλευε να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη μόνο όταν είμαστε θυμωμένοι, για να βλέπουμε τη θηριωδία του προσώπου μας...

Τυπικά απαγορεύεται και το κάπνισμα ως "εφεύρεση του διαβόλου"!

Η απαγόρευση είναι πιο έντονη στη Δυτική Εκκλησία. Ο Πάπας είχε απαγορεύσει το κάπνισμα με ποινή αφορισμού!

Στη θεριακλίδικη Ανατολή το ζήτημα αντιμετωπίζεται πιο χαλαρά.

Άλλωστε, το κάπνισμα αποτελούσε κάποτε στοιχείο της αντρικής ταυτότητας. Με λίγο τράβηγμα απ’ τα μαλλιά, θα μπορούσε να θεωρηθεί και σύμβολο εξορκισμού της γυναίκας απ’ τη ζωή των μοναχών.

Γι’ αυτό και οι παλιοί γεροντάδες έκαναν τα στραβά μάτια σε όσους φούμερναν...

Άρωμα γυναίκας στ' Αγιονόρος!

Ο Καζαντζάκης περιγράφει τ' Αγιονόρος ως "ανυπόφορο αρσενοχώρι, χωρίς γυναίκα, χωρίς παιδιά, χωρίς γέλιο, μόνο γενειάδες"...

Κατά καιρούς όμως έμπαιναν γυναίκες στο όρος.

Τον 11ο αιώνα, όταν ομάδες Βλάχων άρχισαν να κατακλύζουν τη Μακεδονία, πολλοί απ' αυτούς εγκαταστάθηκαν με τις οικογένειες και τα ποίμνιά τους στη χερσόνησο του Άθω. Προμήθευαν τα μοναστήρια με γαλακτοκομικά προϊόντα, ενώ οι γυναίκες τους πρόσφεραν στις Μονές βοηθητικές εργασίες. 

Το λεγόμενο "βλαχικό ζήτημα" το έλυσε ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α' Κομνηνός που με χρυσόβουλο επέβαλε την απομάκρυνση των Βλάχων απ' το Όρος..

Λένε πως πολλές σύζυγοι αυτοκρατόρων παραβίασαν το "άβατο".

Ιστορικά εξακριβωμένες είναι δυο περιπτώσεις: το 1345 της γυναίκας του Σέρβου ηγεμόνα Στέφανου Ντουσάν και το 1404 της γυναίκας του Ιωάννη Ζ', ανιψιού του αυτοκράτορα Μανουήλ Παλαιολόγου.

Κάποιοι λένε πως το άβατο παραβίασε και στις αρχές του 20ού αιώνα η βασίλισσα Σοφία, σύζυγος του Έλληνα βασιλιά Κωνσταντίνου...

Το 1930 αποβιβάστηκε κρυφά με γιότ η Αλίκη Διπλαράκου, που πριν λίγο είχε ανακηρυχθεί "ωραιότερη γυναίκα της Ευρώπης". Παρέμεινε δυο ώρες με μια φίλη της κοντά στη Μονή Βατοπεδίου όπου και τράβηξαν μερικές αποδεικτικές φωτογραφίες.

Γυναίκες μπήκαν στ' Αγιονόρος και την περίοδο του Εμφυλίου. Το 1949 μια ένοπλη ομάδα γυναικών του "Δημοκρατικού Στρατού" έσπασε το ταμπού του αβάτου, πάτησε τις Καρυές κι έστησε στην κεντρική πλατεία έναν θριαμβευτικό χορό κάτω απ' τα οργισμένα μάτια των ανήμπορων να αντιδράσουν μοναχών...

Κάποτε στις Καρυές έβρισκες χαβιάρι κι αστακούς...

Το πρώτο αυτοκίνητο κυκλοφόρησε στο Όρος το 1963.

Όταν γιορτάστηκαν τα 1000 χρόνια από την ίδρυση του πρώτου μοναστηριού, της Μεγάλης Λαύρας, κι έπρεπε να μεταφερθούν απ' τη Δάφνη στις Καρυές οι ... υψηλοί προσκεκλημένοι.

Οι Καρυές, το διοικητικό κέντρο του Αγίου Όρους, λεγόταν παλιά "Μέση" ή "Μεγάλη Μέση", γιατί βρίσκεται σχεδόν στο κέντρο της Χερσονήσου.

Η ραθυμία που επικρατεί σήμερα, δεν έχει καμιά σχέση με την εποχή που οι Καρυές ήταν ένα απ' τα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα της Μακεδονίας.

Σ' ένα αγγλικό ταξιδιωτικό βιβλίο του 1679 αναφέρεται πως στις Καρυές στήνονταν κάθε Σάββατο μια πολύ πλούσια αγορά. Οι μοναχοί αγόραζαν τυρί, αυγά κι αιγοπρόβατα, και πουλούσαν οτιδήποτε παρήγαγαν ή κατασκεύαζαν οι ίδιοι.

Στα τέλη του 19ου αιώνα στις Καρυές λειτουργούσαν πάνω από 100 μαγαζιά κι εργαστήρια εφοδιασμένα με μεταξωτά υφάσματα, ρούσικα κεντήματα, βαρέλια με ζάχαρη, καφέ, τυροκομικά, τοπικά κρασιά και ρακές και διάφορα κοσμοπολίτικα προϊόντα όπως αμερικάνικες κονσέρβες με αστακό, ρωσικό χαβιάρι, αρωματικά σαπούνια, μπίρες, σαμπάνιες, γαλλικά κρασιά...

Η αφθονία και η πολυτέλεια της αγοράς θεωρήθηκε σκανδαλώδης, κι ο Πατριάρχης Ιωακείμ Γ' αποφάσισε να πάρει δραστικά μέτρα: το 1897 η αγορά στις Καρυές διαλύθηκε και διώχτηκαν όλοι οι λαϊκοί έμποροι...

Ωδή στο ελληνικό καλοκαίρι! (Σύντομο διάλειμμα απ’ την αγιονορείτικη μαυρίλα...)

Τα καλοκαίρια απεχθάνομαι το μαρτύριο της βαλίτσας και των μεγάλων προσδοκιών.

Γουστάρω να πηγαίνω κάπου κοντά. Εύκολα να φτάνεις κι εύκολα να φεύγεις.

Χωρίς ερ κοντίσιον.

Παρέα με κορίτσια που βγαίνουν βόλτα με βρεγμένα μαλλιά και καλοκαιρινές φακίδες.

Κλειστά λάπτοπ και κινητά, ύπνος μέχρι αργά το μεσημέρι, γυμνοί στο δωμάτιο με τα παράθυρα ολάνοιχτα.

Καμιά πρόζα ή γκλαμουριά. Να παίρνουμε και 2-3 κιλάκια. Μόνο οι ψυχανώμαλοι κάνουν δίαιτες τον Αύγουστο.

Ακόμα και τώρα, λίγο πριν τα πενήντα μου, νιώθω το πυρακτωμένο μέταλλο της εφηβείας: μπίρες, φλερτ, φίλοι, γέλοια, διάθεση για περιπέτεια...

Τα καλοκαίρια πρέπει να ξεκινάνε αξημέρωτα, χωρίς προειδοποίηση: "Σήκω, φεύγουμε για διακοπές!":

Δειλινά του Ιούνη, λιοπύρια του Ιούλη, μελτέμια τ’ Αυγούστου.

Απ’ όλα τα καλοκαίρια της ζωής μου θυμάμαι το πιο εφηβικό, το πιο αθώο.

Είχα ξαναπάει βόλτες με συμμαθήτριες και φίλες. Αλλά αυτή που ’χα δίπλα μου δεν ήταν φίλη, ήταν γκόμενα!

Μαλλιά ξανθά, κερασένια χείλη, έμοιαζε με μυθική θεά των Βίγκιγκς.

Μου ’δωσε ένα φιλί! Έστω... φιλάκι.

Αν πέθαινα κείνη την ώρα, τα δεκατέσσερα χρόνια μου δεν θα ’χαν κυλήσει άσκοπα. Θ’ αποκτούσαν μεγάλη αξία μόνο και μόνο γι’ αυτή τη στιγμή...