"Ημερολόγιο λιποταξίας" (16) - Οι Θράκες είχαν ανακαλύψει το χριστιανισμό απ΄το 600 π.Χ.!

Το Παγγαίο σήμερα μοιράζεται ανάμεσα σε δυο νομούς: της Καβάλας και των Σερρών. Αλλά στην αρχαιότητα ανήκε στους Δάκκες της Θράκης, που οι Έλληνες τους έλεγαν Γέτες.

Πανέμορφο βουνό το Παγγαίο. Όλο πηγές και ρεματιές. Και σε μια κορφή του βρίσκεται και το ιστορικό μοναστήρι της Παναγιάς της Εικοσιφοίνισσας, που κι αυτό χτίστηκε (ω! τι σύμπτωσις!) πάνω στα ερείπια αρχαίου ναού...

Αλλά το Παγγαίο είναι και το ιερό όρος του Ορφισμού!

Εδώ ερχόταν κάθε πρωί ο μυθικός βασιλιάς της Θράκης, ο Ορφέας, για να υποδεχτεί με τη μουσική της άρπας του την ανατολή του ήλιου, δηλαδή του θεού Απόλλωνα.

Ο ορφισμός είναι τεράστιο κεφάλαιο της συγκριτικής θεολογίας.

Αποτέλεσε ένα θρησκευτικό κίνημα αντίδρασης στις ακρότητες της διονυσιακής λατρείας. Στην ωμοφαγία, στις οργιαστικές τελετουργίες, στην εκστατική παράκρουση.

Ο Ορφέας ήταν αρχικά ιερέας του Διόνυσου. Αλλά μετεστράφη στον Απόλλωνα, που στα ελληνικά σημαίνει "ο ένας Θεός". Πρόκειται για το θεό-ήλιο, τον Ατόν κατά τους Αιγύπτιους, τον "ήλιο της δικαιοσύνης" όπως αργότερα ονόμασαν το δικό τους Θεό οι χριστιανοί.

Η μεταστροφή του Ορφέα προκάλεσε την αντίδραση των οπαδών του Διόνυσου. Σύμφωνα με τη μυθολογία, οι ιέρειες του Διόνυσου, οι Μαινάδες, τον κατακρεούργησαν!

Όμως, στη μυστηριακή ορφική θρησκεία βρίσκει κανείς όλα σχεδόν τα στοιχεία που θα συγκροτήσουν αργότερα το Χριστιανισμό: τον ιδιότυπο μονοθεϊσμό, την ασκητική ζωή, την κάθαρση, τη λύτρωση, την μετά θάνατον τιμωρία, την αθανασία της ψυχής (αλλά και τη μετενσάρκωση), το προπατορικό αμάρτημα, την ένωση του ανθρώπου με το θεό και, κυρίως, την ιδέα του θεού που πάσχει, πεθαίνει κι ανασταίνεται!

Οι μύθοι του Διόνυσου-Ζαγρέα, του Ορφέα και του Ιησού Χριστού ταυτίζονται στα σπουδαιότερα και στα ουσιαστικότερα σημεία τους. 

Και οι πιστοί τους, μέσα από συγκεκριμένες μυστηριακές τελετές γεύονται το "σώμα και αίμα θεού", ταυτιζόμενοι έτσι μαζί του...
Και μην ξεχνάμε και τη γνωστή φράση του Χριστού· "Εγώ είμαι η άμπελος η αληθινή"!

Η σχέση ορφισμού-χριστιανισμού είναι ολοφάνερη. Πέρασε μάλιστα και στην πρωτοχριστιανική τέχνη. Στη γνωστή αναπαράσταση του Ιησού ως "καλού ποιμένα" που μαζεύονται γύρω του γητευμένα τα άγρια ζώα. Μια καθαρά ορφική εικόνα...

Χαρακτηριστική είναι ακόμα και η σφραγίδα που βρίσκεται σε κάποιο γερμανικό μουσείο, χρονολογείται στον 4ο αιώνα π.Χ. και δείχνει τον Ορφέα εσταυρωμένο!

Αυτοψυχανάλυση (Ε’) - Θέλω να γυρίσω στην εποχή των σπηλαίων!

Έχω πάψει από καιρό να θεωρώ τον εαυτό μου σοβαρό. Και γνώστη των μεγάλων απαντήσεων.

Είχα όμως την τύχη οι ψεύτες να μου "αποκαλύψουν" την αλήθεια!

Το μέλλον μοιάζει να είναι πιο αισιόδοξο για μένα απ' ό,τι εγώ για το μέλλον.

Τώρα που το καλοσκέφτομαι, ξαμολήθηκα στην κοινωνία εντελώς απροειδοποίητα και απροετοίμαστα. Άρα δικαιούμαι μιας κάποιας επιείκειας...

Πάντα φοβόμουν τη φθορά απ' την επανάληψη. Γι' αυτό και δεν όριζα ποτέ το επόμενο ραντεβού! Έλεγα μόνο ένα απλό... "μη χαθούμε".

Στην πρώτη δημοτικού, που ήμουν πιο αυθεντικός άνθρωπος, ήρθε μια συμμαθήτρια και με παρακάλεσε να κάτσει δίπλα μου στο ίδιο θρανίο.

Της έριξα πρώτα δυο ανάστροφες και μετά δέχθηκα.

Ε, αυτό ήταν! Με ερωτεύτηκε αμέσως! Όλη τη χρονιά με κοίταγε στα μάτια. Και μου έδινε και το μισό κολατσιό της.

Όταν η κοινωνία άρχισε να με λοβοτομεί και να με ευνουχίζει, έγινα άλλος άνθρωπος.

Μαιρούλα, θυμάσαι στην έκτη δημοτικού, κει δίπλα στις βρύσες του προαυλίου που έπεσα πάνω σου, σε αγκάλιασα και σε έριξα στο χώμα? Πάντα θαύμαζες το θάρρος και την αυτοπεποίθησή μου! Ε, λοιπόν, σήμερα θα στο εξομολογηθώ: τότε είχα ήδη ευνουχιστεί! Δεν ήθελα να σε κουτουπώσω. Κάποια κωλοπαίδια με έσπρωξαν πάνω σου...

Τρία είναι τα γνωρίσματα του αρσενικού: να κυνηγάει ζώα, να πολεμάει και να πηδάει όποια γυναίκα γουστάρει χωρίς δεύτερη σκέψη.

Σήμερα η "πολιτισμένη" νομοθεσία τα απαγορεύει και τα τρία: και το ελεύθερο κυνήγι, και την ένοπλη βία και το βιασμό! Και μετά αναρωτιούνται οι γυναίκες "πού πήγαν οι άντρες"...

Χρόνια αργότερα γνώρισα τη Νάντια. Με κάλεσε σπίτι της: "Θα χτυπήσεις το κουδούνι χωρίς όνομα, αυτό με το ζωγραφισμένο αρκουδάκι"...

Δεν πέρασε πολύς καιρός και μου 'πε: "εδώ πλέον περισσεύεις, κόψε λάσπη"!

Νάντια, σε κοίταζα δίχως να σε βλέπω. 

Τώρα πια σ' έχω μισοξεχάσει... σ' έχω μισοπεθημίσει.

Θυμάμαι δεν γούσταρες τις καλοκαιρινές διακοπές. Τις θεωρούσες "αντιπαραγωγική δραστηριότητα"!

Ήθελες να ζήσεις πρωτόγνωρες εμπειρίες. Αλλά το άγνωστο που επιθυμούσες σε τρόμαζε κι όλας!

Γούσταρες να μείνεις έγκυος!

Έλεγες πως μόνο όταν είσαι γκαστρωμένη αφήνεις ελεύθερο το κορμί σου να χαρεί! Μου υποσχόσουν πως μόνο τότε θα ζούσαμε αληθινές στιγμές πάθους...

Δεν σου άρεσαν οι τραγωδίες που παρακολουθούσαμε στην Επίδαυρο.

Έβρισκες τους ήρωες φλύαρους, που ξέρουν μόνο να κόβουν βόλτες στη σκηνή! Που μόνο μιλούν για ένα σορό εγκλήματα, αλλά μπροστά στα μάτια μας δεν σκοτώνουν ούτε μυρμηγκάκι...

Απέρριπτες και τα σκηνικά και τα κουστούμια!

Αποκαλούσες τις παραστάσεις "κοσμικοβλάχικες εκδηλώσεις" και τους σκηνοθέτες "αρχοντοτσολιάδες"...

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (15) - Αναλαμβάνω ιεροδιδάσκαλος στα μουσουλμανόπαιδα της Ξάνθης!

Πολύ γουστάρω να κόβω βόλτες στους μουσουλμανο-μαχαλάδες της Ξάνθης.

Αράζω στους καφενέδες με τις ώρες και αμολάω το ζωνάρι μου για κουβέντα.

Στην αρχή είναι διστακτικοί μαζί μου. Μα σαν ανοίξω το κουτάκι με τις μαλακίες, οι άνθρωποι χαλαρώνουν και γινόμαστε φίλοι, καρντάσια, αρκαντάσηδες, πώς το λένε;

Είναι απλοί άνθρωποι, αφελείς, καμιά σχέση με τη δικιά μου  αρβανιτο-βλάχικη κουτοπονηριά!

Αλλά νιώθουν μεγάλη ανασφάλεια απέναντι στο χριστιανο-φασιστικό ελληνικό κράτος. Εκεί πατάει και το τούρκικο προξενείο και τους έχει στο χέρι. "Αν σταματήσει η Τουρκία να σας προστατεύει", τους λένε, "οι Έλληνες θα σας περάσουν από μαχαίρι"!

Τους εξηγώ πως δεν θέλω να ’χω καμιά σχέση μ’ αυτό το ελληνικό κράτος-τρομοκράτη. Πως το δικό μου όνειρο είναι μια παμβαλκανική ομοσπονδία που θα στηρίζεται στην ανεξιθρησκεία και στην άμεση δημοκρατία. Δεν αργώ να κερδίσω την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη τους.

Μόλις τους λέω πως είμαι θεολόγος, μου λένε "μια στιγμή" και στέλνουν να φωνάξουν κάποιον Ιμπραήμ, ιεροδιδάσκαλο. 

Ο καφενές γέμισε, κι όλοι κρέμονταν απ’ τα χείλη μας. Περίμεναν μάλλον μια συζήτηση γύρω απ΄το ποιος Θεός είναι αληθινός και ποιος ψεύτικος.

Δεν τους έκανα τη χάρη. Αρκετό κακό έκαναν ως τώρα οι θρησκείες, ας μπει ένα τέλος. Όχι άλλοι διχασμοί.

Αλλά δεν άντεξα να μην το παίξω και λίγο "σοφή κουκουβάγια"!

"Το τζιχάντ", τους λέω, "οι δυτικοί χριστιανοί το μεταφράζουν ως Ιερό Πόλεμο. Και το ταυτίζουν με βομβιστές αυτοκτονίας, αποκεφαλισμούς και άλλες τέτοιες βαρβαρότητες! 

Κάνουν λάθος. Τζιχάντ σημαίνει Μεγάλος Εσωτερικός Ιερός Πόλεμος. Είναι ο αγώνας που οφείλει να δίνει κάθε πιστός του Ισλάμ ενάντια στα εσωτερικά του πάθη, στα κτηνώδη ένστικτα.

Είναι ο πόλεμος του Απόλλωνα με τον Πύθωνα, του Άι-Γιώργη με τον εσωτερικό δράκο.

Το Κοράνι λέει πως αν σκοτώσεις έναν άνθρωπο είν’ σα να σκότωσες όλον τον κόσμο. Κι αν σώσεις έναν άνθρωπο, έσωσες όλον τον κόσμο!

Το Κοράνι απαγορεύει κάθε διάκριση χρώματος, φυλής και θρησκείας. Και προτρέπει να ανταποδίδομε το κακό με το καλό. Διατάζει τους πιστούς να μην φιλονικούν με τους οπαδούς της Βίβλου, γιατί πιστεύουν στον ίδιο Θεό.

Σύμφωνα με μια παλιά ισλαμική παράδοση, το εγγονάκι ρωτάει τον παππού του: ποιος είναι ο πιο μεγάλος αγγελιοφόρος του Θεού στον κόσμο; Ο Βούδας, ο Χριστός ή ο Προφήτης;

Ο παππούς του ’δειξε τα τρία αστέρια του αστερισμού του Κρόνου και το ρώτησε: έχει σημασία ποιο είν’ πιο μεγάλο; Όχι, του απάντησε το εγγονάκι. Και κατάλαβε...".

Φαίνεται πως ήμουν πολύ πειστικός!

Αλλιώς δεν εξηγείται πως όλοι απαιτούσαν να κάτσω και να γίνω ιεροδιδάσκαλος στα παιδιά τους. Ποτέ δεν φανταζόμουν πως θα μου προτεινόταν να μπω στο μισθολόγιο του τουρκικού δημοσίου...

"Ποτέ δεν ακούσαμε κανέναν να μας εξηγεί τόσο καλά το Κοράνι", έλεγαν.

Ένας τους έπιασε ένα μπουζούκι κι άρχισε το τραγούδι...

Η Άθη η Ρεμπέτισσα με τους μαυροσκούφηδες του Βελουχιώτη!

Η ζωή στην Αθήνα επί Κατοχής δεν ήταν εύκολη υπόθεση.

Κι όταν άρχισαν να την κυνηγούν θεοί και δαίμονες, ταγματασφαλίτες και γερμανοτσολιάδες, η Αθούλα το πήρε απόφαση. Έφυγε για το βουνό. Στην αρχή ως απλή κλαρίτισσα και μετά δίπλα στον καπετάν-Άρη, τον Βελουχιώτη.

Το φυσικό τοπίο, οι ατμοσφαιρικές καταστάσεις, η χλωρίδα κι η πανίδα των βουνών, οι ανοιχτοί ορίζοντες, όλ' αυτά συγκινούσαν την Άθη που γεννήθηκε καλλιτεχνική φύση.

Όμως υπήρχε ένα προβληματάκι. Η Άθη ήταν ρεμπέτισσα, και το ρεμπέτικο ήταν μουσικό είδος καταδικασμένο από το Κόμμα. Οι διανοούμενοι αντάρτες το σιχαίνονταν κι οι αγρότες-κτηνοτρόφοι δεν το καταλάβαιναν.

Οι πολυήμερες αντάρτικες πορείες χρειάζονταν τραγούδια βροντερά, με ρυθμό εμβατηρίου. Οι μεγάλες μάχες έπρεπε να υμνηθούν αλλά με μουσικές δανεισμένες από τραγούδια του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου εργατικού κινήματος. Και το ρεμπέτικο ήταν δημιούργημα του λούμπεν προλεταριάτου...

Η πρώτη μάχη που συμμετείχε η Άθη η Ρεμπέτισσα ήταν στις 18 Δεκέμβρη του 1942, στο Μικρό Χωριό Ευρυτανίας.

Ένα ιταλικό σύνταγμα ξεκίνησε απ' το Καρπενήσι για εκκαθαριστικές επιχειρήσεις. Κοντά στο Μικρό Χωριό οι ΕΛΑΣίτες έστησαν ενέδρα κι αποδεκάτισαν την ιταλική εμπροσθοφυλακή.

Εκεί η Άθη γνώρισε και τον παππού του Ψόνθω. Αλλά δεν τον πολυκαταλάβαινε. Μιλούσε μια περίεργη διάλεκτο χωρίς φωνήεντα!

Ο καημενούλης ο Ψόνθω! Τα τελευταία χρόνια δεν πολυπηγαίνει στα ευρυτανικά λημέρια του. Έχουν ανοίξει παντού δρόμους, κι αν χρειαστεί να κάνουμε κανένα αντάρτικο θα ζοριστούμε πολύ, λέει...

Πάντως, τη μάχη του Μικρού Χωριού η Άθη την τίμησε γράφοντας ένα τραγουδάκι:

Το δόλιο το Μικρό Χωριό και πάλι ανταριάζει,

ο Άρης κάνει πόλεμο μ' αντάρτες παλικάρια.

Έλα βρε άπιστε Ιταλέ, μαζί να μετρηθούμε

δεν έχεις γέρους κι άρρωστους, μικρά παιδιά να σφάξεις

έχεις μπροστά σου σήμερα τ' αντάρτικο του Άρη

που γρήγορος σαν αητός, σαν το γοργό τ' αγέρι

προδότες έσφαξε πολλούς με δίκοπο μαχαίρι.

Βέβαια, ο Άρης κάθε άλλο παρά "άνεμος" ήταν! Χοντρός και δυσκίνητος ήταν, αλλά δεν το κάνουμε και θέμα...

Το Μάη του '43 ιδρύθηκε και το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ με τρεις ηγέτες: το Στέφανο Σαράφη, ως στρατιωτικό διοικητή, τον πρωτο-καπετάνιο Άρη Βελουχιώτη και τον Ανδρέα Τζίμα, γνωστό ως Σαμαρινιώτη, για  πολιτικό καθοδηγητή.

Η Αθούλα τους αφιέρωσε ένα ακόμα τραγούδι της:

Σαν ατσάλινο τείχος που αλύγιστο ορμάει

στα πεδία των τίμιων αγώνων

με αρχηγούς τον Σαμαρνιώτη, τον Σαράφη και τον Άρη

που 'ναι οι μάνες του Λαϊκού Στρατού

Δίχως τανκς αεροπλάνα

μόνο φλόγα για Ελλάδα

ούτε αφεντικά και θρόνους

μόνο δόξα από προγόνους.

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (14) - Οι "σατανικοί" άγιοι του Χριστιανισμού!

Τριγυρνώντας στη Θράκη δεν μπορείς να μη χαρείς βλέποντας πόσο αρμονικά και φυσιολογικά συγκατοικούν χριστιανοί και μουσουλμάνοι. 

Συνεχίζεται μια παράδοση κοντά χιλίων χρόνων, από τότε που πρωτοπάτησαν το πόδι τους στη Μικρασία οι Σελτζούκοι Τούρκοι.

Οι θρησκείες είν’ σαν το μαχαίρι. Μπορεί να κόψεις το ψωμί και να φαν οι πεινασμένοι, αλλά μπορείς και να κόψεις λαιμούς...

Σε όλες τις θρησκείες υπάρχουν δυστυχώς άνθρωποι που καλλιεργούν το φανατισμό και το μίσος. Κι αντί να μπαίνουν στη μαύρη λίστα, συχνά ... αγιοποιούνται.

Ένα τέτοιο παράδειγμα είν’ κι ο λεγόμενος Κοσμάς ο Αιτωλός. Που έδρασε γύρω στα 1770 κυρίως στην περιοχή της Ηπείρου.

Ο Κοσμάς δεν ενεργούσε από μόνος του, αλλά ήταν εντολοδόχος του Πατριαρχείου. Κι απ’ τη δράση του μπορούμε να καταλάβουμε τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετώπιζε τότε η Εκκλησία.

Το πρόβλημα δεν ήταν οι Οθωμανοί, που άλλωστε εξασφάλιζαν την ακώλυτη ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης και λατρείας. Το παραδεχόταν κι ο πατρο-Κοσμά: "Εμένα χίλιοι Τούρκοι με αγαπούν κι ένας όχι και τόσο"!

Τρία ήταν τα βασικά προβλήματα που αντιμετώπιζε η χριστιανική Εκκλησία τον 18ο αιώνα:

1) Η θρησκευτική αδιαφορία των πιστών της. Ακόμη κι οι ελάχιστοι που πήγαιναν στους ναούς, δεν ήξεραν την τύφλα τους κι ήταν κυριευμένοι απ’ τις δεισιδαιμονίες. Τα μυστήρια του βαπτίσματος και της εξομολόγησης τους ήταν εντελώς άγνωστα. Όσο κι αν σήμερα μας φαίνεται παράξενο, τότε οι περισσότεροι χριστιανοί ήταν αβάπτιστοι. Γι’ αυτό και ο πατρο-Κοσμάς πίεζε να φτιάξουν σε κάθε ναό και μια κολυμβήθρα και να χώνουν ολόκληρο το παιδί στο νερό σαν το βαπτίζουν και "να μη μένει άβρεχο ούτε του ψύλλου το μάτι γιατί κι εκεί προχωράει ο διάβολος και γι’ αυτό τα παιδιά σεληνιάζονται, δαιμονίζονται, γίνονται κακορίζικα"...

2) Η συντριπτική πλειοψηφία των χριστιανών της Ηπείρου, Στερεάς και Πελοποννήσου μιλούσαν αλβανικά, της Θεσσαλίας βλάχικα και της Μακεδονίας διάφορες σλαβικές διαλέκτους. Αυτό αποξένωνε ακόμα περισσότερο τους πιστούς από την Εκκλησία που όλα τα κείμενά της ήταν γραμμένα στα "ρωμαίικα"! Σήμερα τα λέμε "ελληνικά" αλλά την εποχή εκείνη η λέξη "Έλληνας", "Ελλάδα", "ελληνικός" δεν υπήρχε ούτε στα λεξικά. Έτσι, ο πατρο-Κοσμάς πίεζε τους πιστούς να μιλούν τα "ρωμαίικα", όχι για λόγους δήθεν εθνικής συνείδησης, όπως λένε σήμερα διάφοροι εθνόκαυλοι, αλλά για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της Εκκλησίας του. Γι’ αυτό και προέτρεπε ν’ ανοίξουν παντού "ρωμαίικα σχολειά", κι έλεγε και το εξής αμίμητο: "σταματάτε να μιλάτε στα σπίτια σας αλβανικά, κι εγώ παίρνω πάνω μου όλες τις αμαρτίες σας!". Αυτό δείχνει, εκτός των άλλων, πως ο τότε μορφωμένος κλήρος θεωρούσε την "αμαρτία" παραμυθάκι για τους άξεστους πιστούς. Γιατί αν ο πατρο-Κοσμάς πίστευε πως η αμαρτία σε οδηγεί στην Κόλαση, δεν θα δεχόταν να πάρει πάνω του όλες τις αμαρτίες της αρβανιτιάς...

3) Οι Εβραίοι της εποχής έλεγχαν το λιανεμπόριο και είχαν σωρεύσει πολύ πλούτο. Αυτό ήταν μεγάλο πρόβλημα για την Εκκλησία. Όχι τόσο γιατί κάποιοι πιστοί της δελεάζονταν και προσχωρούσαν στον ιουδαϊσμό, όσο γιατί τα γρόσια άνοιγαν για τους Εβραίους διάπλατα τις πόρτες της εξουσίας εις βάρος της επιρροής που ασκούσε ο ανώτερος χριστιανικός κλήρος. Γι’ αυτό κι ο πατρο-Κοσμάς στοχοποιούσε κυρίως τους Εβραίους.

Ακόμα κι ο Χίτλερ δεν τόλμησε να ξεστομίσει τέτοιες συκοφαντίες εις βάρος των Εβραίων όσες ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Απολαύστε μερικές:

- Μόλις γεννηθεί το εβραιόπουλο οι γονείς του το μαθαίνουν να βρίζει το Χριστό και την Παναγία.

- Κάθε Μεγάλη Παρασκευή οι Εβραίοι παίρνουν ένα αρνί και το χτυπούν με τα μαχαίρια και το σταυρώνουν αντί του Χριστού.

- Δίνουν και 100 και 150 πουγγιά για να βρουν κανένα χριστιανόπουλο, να το σφάξουν, να πάρουν το αίμα του και μ’ αυτό να κοινωνήσουν.

- Εσύ λες στον Εβραίο "καλημέρα" κι εκείνος σε καταριέται και λέγει από μέσα του "κακή σου μέρα"!

- Κοίταξε έναν χριστιανό, έστω κι αμαρτωλό, στο πρόσωπο. Λάμπει απ’ τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Κοίτα κι έναν Εβραίο. Τα δόντια του ασπρίζουν, το πρόσωπό του είναι σαν πανί αφορισμένο, γιατί έχει το διάβολο μέσα του.

- Σφάζει ο Εβραίος ένα αρνί, το μπροστινό μέρος το κρατά για τον εαυτό του και το πίσω το μουτζώνει και το πουλά στο Χριστιανό.

- Πλένουν με το ρακί ή το κρασί τους πεθαμένους, κι έτσι μαγαρισμένο όπως είναι το πουλάν στους χριστιανούς.

- Ανοίγει ο Εβραίος το στόμα του ψαριού, κατουράει μέσα και το δίνει στο χριστιανό.

Τέτοιο μίσος έσπερνε ο πατρο-Κοσμάς, κι ο κόπος του δεν πήγε χαμένος. Η χριστιανική Εκκλησία τον αγιοποίησε!

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (13) - Εμβαθύνω στην ισλαμική θεολογία!

Να 'μαι και στην Κομοτηνή! Κομοτηνά ή Κομοτζηνά την έλεγαν οι Ρωμιοί της Πόλης. Κι οι Οθωμανοί ... Γκιουμουλτζίνα.

Οι χριστιανοί κάτοικοι δεν μου προκαλούν κανένα ενδιαφέρον. Πού με χάνεις πού με βρίσκεις... τριγυρίζω στα τζαμιά και στους μουσουλμανο-μαχαλάδες. Εδώ είν' το ψωμί μάγκες μου!

Ο πολύς κόσμος ζει στην άγνοια και νομίζει πως το Ισλάμ κι ο Χριστιανισμός είναι αντίπαλες θρησκείες. Μέγα λάθος. Πολλοί βυζαντινοί θεολόγοι κατέτασσαν μέχρι και τον 10ο αιώνα το Ισλάμ στις χριστιανικές αιρέσεις.

Στο πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου υπάρχει μια αναπαράσταση που δείχνει το Μωάμεθ με τις καμήλες του να χαιρετά με υπόκλιση έναν χριστιανό μοναχό!

Η αλήθεια είναι πως ο Προφήτης εκτιμούσε τους μονοθεϊστές Εβραίους και τους μονοφυσίτες χριστιανούς. Αλλά δεν πολυγούσταρε τους ασκητικούς τους αγώνες και την αποφυγή των αισθησιακών απολαύσεων...

Ο Μωάμεθ ήταν απόλυτος: τρία είναι τα ωραιότερα πράγματα στη γη. Οι προσευχές, οι γυναίκες και τα αρώματα!

Με τις προσευχές δεν θέλω να 'χω και πολλές σχέσεις.

Ούτε και με τ' αρώματα. Αν κι ο καημένος ο Προφήτης είχε λόγους να τα συμπαθεί. Στην έρημο που ζούσε δεν υπήρχε νερό για να μπανιαρίζονται οι άνθρωποι. Γι' αυτό βρομούσαν ιδρωτίλα και καμηλίλα! Οπότε, το να λούζονται μ' αρώματα ήταν η καλύτερή τους...

Κι ερχόμαστε στις γυναίκες. Αν αυτές οι άτιμες είναι μια φορά αναγκαίες σε μας τους Αρβανιτόβλαχους, στους Άραβες είναι εκατό φορές πιο αναγκαίες. 

Γιατί εμείς στα χωριά μας είχαμε πολλές εναλλακτικές λύσεις. Όμως η καμήλα είναι ζόρικο και μοχθηρό ζώο. Δεν είν' κι ό,τι πιο εύκολο να την κουτουπώσεις και να της το κάνεις ... γιαννιώτικο κουλούρι!

Αλλά δεν είναι μονο το σεξουαλικό. Η γυναίκα για τον Προφήτη είχε πολλαπλή χρησιμότητα.

Π.χ., καθώς μια μέρα προσευχόταν σε μια σπηλιά, έρχεται ένα πνεύμα και του πιάνει κουβέντα.

Εύλογα αναρωτήθηκε ο άνθρωπος του Θεού: "τι πνεύμα να είν' αυτό? Καλό για κακό?".

Έρχεται, που λέτε, η γυναίκα του, η Χαντίτζα, μια πλούσια χήρα που του 'ριχνε και 15 χρόνια, και του βρίσκει την απάντηση.

Πάει μπροστά του, τσιτσιδώνεται και τον ρωτάει: "το βλέπεις τώρα το πνεύμα?". "Όχι!", της λέει εκείνος. 

"Άρα", του απαντά, "το πνεύμα που σου μιλούσε ήταν καλό. Γιατί αν ήταν κακό θα χαιρόταν με την αισχρότητα. Ένα καλό όμως πνεύμα εξαφανίζεται από ντροπή"...

Αυτοψυχανάλυση (Δ’) - Ψάχνω δουλειά σε τσίρκο...

Στη ζωή μου πάντα περιτριγυριζόμουν από ανθρώπους που μου 'λεγαν πώς πρέπει να ζω. Τι να κάνω και τι να μην κάνω.

Έπαψα πλέον να συζητάω μαζί τους. Τους λέω μόνο "μάλιστα, είναι μια καλή ιδέα", και μετά κάνω το δικό μου...

Το σύμπαν είναι δημιούργημα της τύχης. Ηθικά αδιάφορο και εξαιρετικά βίαιο. 

Και δυστυχώς διαπίστωσα πως ο έρωτας δεν είναι καθόλου αποτελεσματικό γιατρικό ενάντια στην ωμότητα της ζωής...

Η ζωή είναι ένα τραίνο που σε οδηγεί στον τάφο. Αλλά εσύ έχεις δικαίωμα να διαλέξεις το βαγόνι που θα ταξιδέψεις. Θα μπεις σ' αυτό με τους καταθλιπτικούς ή στο άλλο με τους γλεντζέδες?

Η ζωή μοιάζει με το καζίνο. Κάποιες φορές κερδίζεις, αλλά στην τελική βγαίνεις πάντα χαμένος. Τουλάχιστον κοίτα να το διασκεδάσεις...

Το ξέρω, ζούμε μόνο μια φορά, αλλά φτάνει και περισσεύει αν περνάμε καλά.

Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω όσους ασχολούνται με την υστεροφημία τους.

"Τι θα 'θελες να λεν για σένα μετά από 500 χρόνια?", με ρωτάνε.

Πως "κρατιέται μια χαρά για την ηλικία του!", τους απαντάω.

Περνάω ενοχική φάση.

Νιώθω πως φταίω κι ας μην έχω κάνει τίποτα κακό! Μάλλον έχει δίκιο ο παπάς της ενορίας μου που λέει πως όλοι είμαστε ένοχοι ενώπιον του Θεού.

"Πιστεύεις στο Θεό?", με ρώτησε τις προάλλες.

"Όχι, πάτερ μου, αλλά κι αυτό με κάνει να αισθάνομαι πιο ένοχος!"...

Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι να γίνω εγκληματίας.

Νομίζω πως είναι καλή δουλειά. Πληρώνει καλά, τα ωράρια μου ταιριάζουν, θα είμαι ανεξάρτητος και θα γνωρίσω κι ενδιαφέροντες τύπους.

Καμιά ανθρώπινη ή θεία δικαιοσύνη δεν πρόκειται να με σταματήσει. Θα διαπράττω τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα και είμαι σίγουρος πως ούτε οι μπάτσοι θα με πιάσουν ούτε ο ουρανός θα πέσει να με πλακώσει.

Κοιτάζομαι στον καθρέφτη.

Μπα! Αδύνατον να σταδιοδρομήσω ως εγκληματίας.

Μάλλον θα πρέπει να ψάξω για δουλειά σε κανένα τσίρκο ως "ο ψηλότερος νάνος του κόσμου"!