Τριάντα χρόνια στην "ανθρωποχαβούζα" της Αθήνας (3) - Οι "καρεκλοκένταυροι"!

Τις προάλλες σας έκανε μεγάλη εντύπωση η αναφορά μου στα "καλιαρντά", δηλαδή στη συνθηματική γλώσσα-αργκό των ομοφυλόφιλων και των τραβεστί.

Πολλοί με ρώτησαν πού τα έμαθα. Αυτοί δεν ξέρουν πως συχνάζω πολλά χρόνια στην Ομόνοια, στη Βάθη, στο Μεταξουργείο, στον Κολωνό...

Τα "καλιαρντά" τα πρωτάκουσα στα "τζουρά", δηλαδή στις τουαλέτες, της Ομόνοιας.

Εκεί έκαναν πιάτσα τα τεκνά και ψαρεύονταν από ηλικιωμένους κυρίους.

Υπήρχαν όμως και ειδικοί νταβατζήδες που έβρισκαν "πελάτες" και τους έστελναν στα γύρω ξενοδοχεία όπου τους περίμεναν νεαρά αγόρια. 

Εκεί, έκαναν ό,τι έκαναν, και μετά οι σπείρες την έπεφταν στον πελάτη, τον ξυλοφόρτωναν, τον έκλεβαν και τον πέταγαν στη Σωκράτους ή στη Γερανιού. Σιγά μην πήγαινε να τους καταγγείλει στην αστυνομία...

Ας επιστρέψουμε όμως στα καλιαρντά. Πολλές λέξεις αυτής της διαλέκτου πέρασαν και στην καθημερινή γλώσσα. 

Θυμάμαι στο στρατό τα χύσια τα λέγαμε "φλόκια". Είναι από το καλιαρντό "φλοκάρω" που σημαίνει "εκσπερματώνω".

Επίσης συχνά λέμε "τσόλι" αντί για "αλήτης", ή "τζάσε" αντί για "φύγε", "σπάσε", ή "λουμπίνα"-"λούγκρα" αντί ομοφυλόφιλος.

Να και μερικές ακόμα καλιαρντές λέξεις: πάπες=βίζιτες, γραντέ =αστυνομικό τμήμα, μπεσκέτια=τεκνά, νταμιρωμένος=μεθυσμένος, μουτζό=μουνί, μαρίνι=ναύτης, σαπό=προφυλακτικό, ντάνα=πουτάνα, ντανότσαρδο=μπουρδέλο, σαρμέλα=πέος, παρλαφούσι=τηλέφωνο, μουτσότσαβες=μουνόψειρες.

Εκτός από τους τραβεστί, που είναι άντρες ντυμένοι γυναίκες, υπάρχουν και οι "εγχειρισμένες", δηλαδή αυτοί που γεννήθηκαν άντρες και πήραν την απόφαση να κάνουν εγχείρηση αλλαγής φύλου.

Παλιότερα οι εγχειρίσεις αυτές γίνονταν κυρίως στη Καζαμπλάνγκα. Στην Αθήνα ο πρώτος χειρουργός που έκανε τέτοιες εγχειρήσεις ήταν νομίζω ο Εμμανουήλ Κοντορός.

Η εγχείρηση χρειάζεται κατάλληλη ψυχολογική προετοιμασία. Ξυπνάς απ’ την επέμβαση γεμάτος γάζες και πρέπει να συνειδητοποιήσεις πως πλέον έχεις τεχνικό κόλπο, χωρίς ωοθήκες, και πως θα πρέπει να κατουράς διαφορετικά.

Μια "εγχειρισμένη" μου ’λεγε πως ο γιατρός τη συμβούλευσε να πηγαίνει στην αρχή με πολλούς άντρες γιατί υπάρχει κίνδυνος να κλείσει ο κόλπος. Το "πράμα" θέλει πολύ "δούλεμα"! 

Εφάρμοσε κατά γράμμα την ιατρική "συνταγή"! Και σε έξι μήνες ένιωσε και τον πρώτο οργασμό!

Μου είπε πως όσο πιο μεγάλο το αντρικό πέος τόσο μεγαλύτερη κι η ηδονή. Από τις "εγχειρισμένες" ξεκίνησε ο μύθος του "μεγάλου πέους". Για τις κανονικές γυναίκες ο οργασμός δεν έχει σχέση με το μέγεθος...

Μου διηγήθηκε και διάφορες ιστορίες με "πελάτες" της...

Για έναν που μπήκε στο δωμάτιο, γδύθηκε, της γύρισε την πλάτη, τον έπαιξε μόνος του, έχυσε, πλήρωσε κι έφυγε!

Ένας άλλος μπήκε, γύρισε ανάποδα μια καρέκλα, έβαλε προφυλακτικό στο καρεκλοπόδαρο κι έκαστε πάνω του χωρίς να να κάνει την παραμικρή γκριμάτσα πόνου. Αυτοί οι τύποι λέγονται στην πιάτσα "καρεκλοκένταυροι"!

Το να κάθονται οι πελάτες πάνω στο μυτερό τακούνι της θεωρείται πλέον τετριμμένο...

Ερωτικός απολογισμός ενός 46άρη - Β' (Τώρα κατάλαβα γιατί έμεινα μαγκούφης!)

Κορίτσια, ό,τι και να πείτε για μένα έχετε δίκιο.

Δεν είχα μόνο ένα ή δυο μειονεκτήματα. Ήμουν η σύνοψις όλων των αρνητικών ανδρικών ελαττωμάτων!

Τι να πρωτοθυμηθώ...

Για πολλά χρόνια δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο γελοίο είναι να λες σε ενήλικα άτομα τη φράση "σου απαγορεύω"!

Σας άκουγα να λέτε πως "ο δικός μου δεν μου επιτρέπει να...", κι αντί να ντρέπομαι για λογαριασμό μου το εκλάμβανα ως αντριλίκι...

Ήθελα να είμαι ο τύπος του άντρα-αφέντη. 

Απαιτούσα να ζείτε στη σκιά μου, να χτίζετε τις ζωές σας γύρω απ’ το πρόσωπό μου. 

Δεν ανεχόμουν να έχετε αυτοπεποίθηση, αυτονομία, ελευθερία...

Έλεγχα με αυστηρότητα το ντύσιμό σας. 

Δεν γούσταρα να φοράτε μινάκια, βαθιά ντεκολτέ, στενά τζιν. Νόμιζα πως το κάνετε για να προκαλέσετε τους άλλους άντρες. Πως κολακεύεστε να βλέπετε τα λιγούρια να σας κοιτάνε αποβλακωμένοι. Και να φαντασιώνεστε πως μόλις γυρίσουν σπίτι τους θα τον παίξουν για πάρτι σας.

Ποτέ δεν πέρασε απ’ το μυαλό μου πως μια γυναίκα ντύνεται πρώτ’ απ’ όλα για τον εαυτό της. Για την ψυχολογία της. Για να νιώθει καλύτερα και πιο θηλυκό. 

Δεν το κάνει απαραίτητα γιατί είναι "πουτάνα" ή γιατί θέλει να πηδηχτεί με τον πρώτο τυχόντα.

Προκειμένου να είστε προσκολλημένες σε μένα δεν δίσταζα να σας προτιμώ παχουλούλες και απεριποίητες. 

Σας πούλαγα παραμύθι πως δήθεν σας προτιμάω άβαφες και λετσάκια. Και υπογείως σαμποτάριζα κάθε προσπάθειά σας ν’ αρχίσετε δίαιτες.

Δεν ήθελα να εργάζεστε, να σπουδάζετε, να σταδιοδρομείτε. Και καλά... για να μην κουράζεστε. Αλλά κατά βάθος γιατί ήμουν φοβερά ανασφαλής και μάλαξ!

Σας ήθελα να με κάνετε να αισθάνομαι "βασιλιάς".  Να έχετε την ανάγκη της δικής μου λάμψης. Να ζείτε με τη δική μου δανεική επιτυχία. 

Δεν σας επέτρεπα να ξοδεύετε ακόμα και τα δικά σας χρήματα όπως θα θέλατε. Γιατί ήξερα πως το χρήμα είναι δύναμη. Και πως όταν αφαιρείς από κάποιον το δικαίωμα της οικονομικής διαχείρισης, ουσιαστικά του στερείς τη δυνατότητα να ελέγχει τη ζωή του...

Και φυσικά δεν σας επέτρεπα να εκφράζετε προσωπική άποψη για τα σοβαρά θέματα, να έχετε φίλες, να βγαίνετε μαζί τους, να επιδίδεστε σε οποιαδήποτε δραστηριότητα που εγώ δεν θα την ήλεγχα απολύτως.

Αλλά τώρα που το καλοσκέφτομαι, οι περισσότερες από σας κάπου γουστάρατε!

Είχατε μια αρρωστημένη ανάγκη να σας "αγαπούν", να σας "προστατεύουν", να σας χειραγωγούν.

Αισθανόσασταν ένα "τίποτα" χωρίς κάποιον άντρα στη ζωή σας. Ήσασταν σίγουρες πως δεν θα τα βγάζατε πέρα μόνες σας. 

Αλλά την επόμενη κι όλας μέρα από κείνη που με ξεφορτωνόσασταν, διαπιστώνατε πως είστε ακόμα ζωντανές, πως δεν πρόκειται να πεθάνετε χωρίς εμένα, πως τα καταφέρνετε μια χαρά και μόνες σας. 

Κι επιπλέον είχατε και την ψυχική σας ηρεμία!

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (21) - Στα λημέρια του καπετάν-Αναστάση!

Φτάσαμε και στην πατρίδα του Γιώργου Βιζυηνού. Τη Βιζύη. Βιζού και Βιζώ τη λέγαν οι Ρωμιοί. Και Βίζε οι Τούρκοι.

Το παλιό της κάστρο φαίνεται απόρθητο. Και πράγματι ήταν. Οι Οθωμανοί είχαν κυριεύσει όλη τη Θράκη εκτός απ' τη Βιζύη. Το κάστρο της έπεσε λίγους μόλις μήνες πριν την άλωση της Πόλης.

Ωραία θέση βρήκαν οι ιδρυτές της. Απ' τη μια μεριά ο κάμπος κι απ' την άλλη τα θρυλικά βουνά της Στράντζας.

Στα φαράγγια και στις πλαγιές τούτης της οροσειράς τριγύριζε ο Ορφέας παίζοντας τη λύρα που του χάρισε ο Απόλλωνας. 

Κι εδώ πρωτοφάνηκαν οι έξαλλες Βακχίδες, αυτές οι μανιασμένες λάτρισσες του Διόνυσου, που κατακρεούργησαν τον αποστάτη Ορφέα και πέταξαν το κεφάλι του στο θρακικό πέλαγος για να το ξεβράσουν τα κύματα στη Λέσβο...

Οι ντόπιοι μού λένε πως στα γύρω χωριά γίνονται κάθε τόσο "Αναστενάρια". Τα έφεραν πρόσφυγες απ' τη Βουλγαρία όπως έγινε και στο Λαγκαδά και στις Σέρρες.

Στα λημέρια της Στράντζας ξετυλίχτηκαν κι οι δραματικές περιπέτειες του καπετάν Αναστάση. Ήταν ένας χριστιανός λήσταρχος, κάτι σαν τον δικό μας θρυλικό Νταβέλη.

Ο Αναστάσης ενσάρκωσε το ανυπότακτο-αναρχικό πνεύμα. Αιχμαλώτιζε πλούσιους και ζητούσε λύτρα. Και φόνευε τους εκπροσώπους της σουλτανικής τυραννίας.

Ο μεγαλύτερος άθλος του ήταν το σταμάτημα κοντά στη Βιζύη του Οριάν Εξπρές κι η αιχμαλωσία τριών πλούσιων ξένων ταξιδιωτών.

Το Οριάν Εξπρές ήταν το περίφημο τραίνο που έκανε το δρομολόγιο Πόλης-Βιέννης κι από κει διακλαδιζόταν για το Παρίσι.

Οι τρεις αιχμάλωτοι κρατήθηκαν 40 μέρες στα απόκρημνα βουνά, μέχρι που ο Σουλτάνος Χαμίτ αναγκάστηκε να πληρώσει 10.000 χρυσές τουρκικές λίρες για να λευτερωθούν.

Οι ξένοι πέρασαν υπέροχα κοντά στους λήσταρχους. Απολάμβαναν σιγαρέτα πρώτης ποιότητας καθώς και κονιάκ Μεταξά πολλών αστέρων.

Μετά από πολλά χρόνια δράσης, ο Αναστάσης αποφάσισε να διαλύσει τη συμμορία και κατέφυγε στον Πύργο της Βουλγαρίας. Μάλλον ήταν βουλγάρικης καταγωγής.

Αργότερα ξαναγύρισε στη Θράκη, μάλλον για να ξεθάψει μέρος απ' τα κρυμμένα λύτρα. Αλλά σκοτώθηκε άδοξα, κατόπιν φιλονικίας με έναν σύντροφό του...

Απόψε γιόρταζα και μου έκανα δώρο έναν "Γανυμήδη" στην ανθρωποχαβούζα της Αθήνας...

Από την πρώτη γυμνασίου δυο πράγματα θυμάμαι.

Πρώτον: την ημέρα του αγιασμού, τον παπά της ενορίας μας να εύχεται "ευλογημένη χρονιά" και να μας προτρέπει να γραφτούμε στο κατηχητικό. Εκεί μας έλεγαν πως το σεξ οδηγεί στα ναρκωτικά, στον αλκοολισμό και στη διαστροφή. Και πως ο αυνανισμός προκαλεί τύφλωση!

Δεύτερον: στην Ιλιάδα ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ο Δίας επέτρεψε στους Αχαιούς να καταστρέψουν την Τροία, την πατρίδα του αγαπημένου του Γανυμήδη. Την απάντηση μού την έδωσε ένας αρχαίος κωμικός ποιητής, ο Εύβουλος. Αυτός έγραψε πως ο τρωικός πόλεμος ήταν η πιο θλιβερή εκστρατεία. Οι Αχαιοί πέρασαν δέκα χρόνια κάτω απ’ τα τείχη της Τροίας μαλακιζόμενοι και παίζοντας "μακριά γαϊδούρα". Γι’ αυτό γύρισαν στις πατρίδες τους με κώλους πολύ φαρδύτερους απ’ τις πύλες της πόλης που κυρίευσαν!

Σήμερα ήταν  η γιορτή μου. Έκανα το τραπέζι στους κολλητούς μου στο "Άμα λάχει" στα Εξάρχεια.

Γύρω μου γέλια, τραγούδια, ευχές, τσουγκρίσματα.

Αλλά εγώ στην καρακοσμάρα μου. Είχα μια διαολεμένη στύση, άλλο πράμα. Να φανταστείτε δεν σηκώθηκα να χορέψω ούτε όταν έπαιξε το "ζεϊμπέκικο του αρχάγγελου". Δεν ήθελα να δουν το φουσκωμένο παντελόνι μου.

Τέτοια φάση είχα να ζήσω από τότε που ’μουν εικοσάχρονος κι είχα στύσεις απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ. 

Θυμάμαι μόλις σουρούπωνε πήγαινα στο "Νέον" της Ομόνοιας, παρήγγελνα σοκολάτα, έπαιρνα το κουταλάκι, πήγαινα στην τουαλέτα και χτυπούσα το πέος μου με την ανάποδη του κουταλιού. Ήταν ο μόνος τρόπος να θεραπευτώ απ’ τον πριαπισμό...

Κατά τις 5 το απόγευμα άφησα την παρέα σύξυλη και κατηφόρισα προς Ομόνοια.

Γούσταρα να γευτώ τον "θείο έρωτα", αυτόν που τόσο ύμνησαν οι αρχαίοι μας φιλόσοφοι.

Τα στενάκια τα ήξερα απ’ έξω κι ανακατωτά. Μενάνδρου, Ζήνωνος, Σωκράτους, Σατωμβριάνου... 

Αλλά ήμουν ψιλομεθησμένος κι έπρεπε να προσέχω. Τις προάλλες, σ’ ένα μπαρ στην Αγίου Κωνσταντίνου, μια μαστουρωμένη τραβεστί με καμπούρα και βυζιά από παραφίνη έσπασε ένα ποτήρι στο κεφάλι του κολλητού μου...

Έξω απ΄ τη στοά του παλιού Ειρηνοδικείου με βλέπει ένα τεκνό να κοντοστέκομαι και να κλεφτοκοιτάζω. Με πλησιάζει θαρρετά, μου ζητάει φωτιά, μου λέει πως θέλει να κάνουμε παρέα και την τιμή.

Κάτι με χάλασε και του αρνήθηκα.

Μπαίνω σ’ ένα γνωστό μπαρ της Αναξαγόρα. Ένας νταβατζής με πλησιάζει και με ρωτάει "τι κεφάρω".

Ξέρω τη γλώσσα τους και του ξηγιέμαι αμέσως: "ένα μπουκάλι άσπρο κρασί, με γεύση ξινού σταφυλιού, εμφιάλωση 1999". Που σημαίνει... "ένα ξανθό αγόρι 15 χρονών".

Σε λίγο εμφανίζεται μπροστά μου ένας νεαρός με στενό παντελόνι, έτοιμο να εκραγεί στους μηρούς, χρυσή αλυσίδα στο λαιμό, κορμί με αισθησιακά τσακίσματα και ματιές όλο νόημα. Τρώει μια τυρόπιτα και σκουπίζει τα χέρια του στο παντελόνι.

Με ρωτάει αν θα πάμε στο σπίτι μου ή στο δικό του χώρο, σε ένα ξενοδοχείο εκεί κοντά.

Του εξηγώ πως γουστάρω ξεχαρβαλωμένα κρεβάτια ξενοδοχείων.

Σε λίγο βρίσκομαι σ’ ένα κρεβάτι εντελώς γυμνός. Κι από ρούχα κι απ’ τον τελευταίο ηθικό ενδοιασμό.

Ο Γανυμήδης πηγαίνει στο μπάνιο. Να κατουρήσει, να κάνει ντουζ ή κλύσμα, δεν ξέρω.

Κατά βάθος ψιλοφοβάμαι. Αυτού του είδους οι τσόγλανοι συχνά ληστεύουν τους πελάτες τους μετά την πράξη.

Τραβάω απ’ την κάλτσα μου το στιλέτο. Πατάω το κουμπάκι κι η λάμα πετάγεται λαμπηρίζοντας. Μόλις χθες τη γράσωσα.

Στο κομοδίνο βλέπω κάτι παλιομοδίτικα χαπάκια. Μαντράξ, μελισιντέν, αρντάν. Και παραδίπλα μαριχουάνα, ελ-εσ-ντι και χασίς. 

Κάνω κάτι περίεργους συνδυασμούς και διαπιστώνω πως αλλοιώθηκε ο χαρακτήρας μου. Νιώθω ανεξήγητα επιθετικός. Μακάρι ο τσόγλανος να κάνει πως με ληστεύει. Ευχαρίστως θα του κατεβάσω τη μάπα...

Η Άθη η Ρεμπέτισσα στη μάχη των Δεκεμβριανών...

Το Δεκέμβρη του '44 οι λαϊκές συνοικίες της Αθήνας και του Περαία ξαναμπήκαν στη μάχη. Αυτή τη φορά ενάντια στους Άγγλους, στους ταγματασφαλίτες και στους 6.000 άντρες του τακτικού "εθνικού" στρατού.

Το αίμα της Άθης της Ρεμπέτισσας έβραζε κι έτσι χώθηκε απ' την πρώτη στιγμή στην αντάρα και στον κουρνιαχτό.

Πολεμούσε δίπλα σε μια νεαρή κι άγνωστη τότε τραγουδίστρια απ' την Εύβοια, τη Σωτηρία Μπέλλου. Είχαν γνωριστεί επί Κατοχής πουλώντας τον παράνομο Ριζοσπάστη. Πέρασαν μαζί και κάποια φεγγάρια απ' τα μπουντρούμια της οδού Μέρλιν.

Τις πρώτες μέρες του Δεκέμβρη σχεδόν ολόκληρη η Αθήνα είχε περάσει στα χέρια του ΕΛΑΣ. Οι κυβερνητικοί έλεγχαν μόνο την πλατεία Συντάγματος και κάποια κρατικά κτίρια. 

Όμως οι Εγγλέζοι αποβίβασαν στον Πειραιά αποικιακά στρατεύματα, κάτι μαυριδερούς Ινδούς, και σε λίγες μέρες απέκτησαν δεκαπλάσια δύναμη πυρός.

Σε μια μάχη κοντά στην Ομόνοια, Πειραιώς και Βούλγαρη γωνία, ένας εγγλέζικος όλμος έσκασε σχεδόν δίπλα στα δυο κορίτσια. 

Η Μπέλλου τραυματίστηκε απ' τα θραύσματα στο χέρι. Η Αθούλα τη γλίτωσε, αλλά πανικόβλητη άφησε το οδόφραγμα κι έπεσε στα χέρια των εχθρών.

Μαζί με χιλιάδες ακόμα αιχμαλώτους μεταφέρθηκε πρώτα στο Γουδί, μετά στου Χασάνι (έτσι λεγόταν τότε η μετέπειτα περιοχή του αεροδρομίου Ελληνικού), κι από κει με πλοίο μεταφέρθηκαν στην Αίγυπτο, στην Ελ Ντάπα, 150 χιλιόμετρα απ' την Αλεξάνδρεια.

Στην Ελ Ντάπα στιβάχτηκαν σε τεράστια συρμάτινα κλουβιά κάτω απ' τον καυτό ήλιο της ερήμου, μαζί με άλλους αιχμάλωτους πολέμου, Γερμανούς κ.λπ. Για να τους ξεχωρίζουν, οι Εγγλέζοι έντυσαν τους Έλληνες με μια πουκαμίσα που στην πλάτη ήταν ραμμένο ένα τρίγωνο, η λεγόμενη "στάμπα".

Εκεί η Άθη έγραψε το γνωστό τραγούδι που ακούτε στο βιντεάκι που ακολουθεί.

Κι εκεί έμαθε την ήττα των ΕΛΑΣιτών στη μάχη της Αθήνας, οπότε έκαστε κι έγραψε ένα τραγούδι:

Μας πήραν την Αθήνα μόνο για ένα μήνα,

του Σκόμπι τα κανόνια γκρεμίσαν τα Κουπόνια.

Βόμβες βροχή στου Γκύζη, κι εμείς στο μετερίζι.

Μαύροι πατούν τη γη μας, κράτα Καισαριανή μας.

Μάχονται σα λιοντάρια στα Εξάρχεια παλικάρια.

Τρέξτε καπεταναίοι, απ' τα βουνά γενναίοι.

Οι Άγγλοι θα νικήσουν όταν οι μαύροι ασπρίσουν...

Οι καπετάνιοι δεν κατέβηκαν στην Αθήνα, προτίμησαν να πολεμήσουν τον ΕΔΕΣ στην Ήπειρο.

Οι μαύροι δεν άσπρισαν κι η Αθήνα χάθηκε οριστικά. Ακολούθησε η Συμφωνία της Βάρκιζας, η παράδοση των όπλων κι η λεγόμενη "λευκή τρομοκρατία" των παρακρατικών...

Μόνο ο Άρης Βελουχιώτης αντέδρασε στην επίσημη γραμμή του ΚΚΕ. Αρνήθηκε να καταθέσει τα όπλα και σχεδίαζε τη δική του πολιτική κίνηση, το "Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας".

Το Κόμμα τον αποκήρυξε κι έδωσε εντολή στις Τοπικές Οργανώσεις της επαρχίας "ούτε ψωμί ούτε νερό στον Άρη Βελουχιώτη".

Ο Άρης, μόνος κι ακάλυπτος, με λίγα πιστά παλικάρια, ήταν εύκολη λεία των Δεξιών. 

Περικυκλώθηκε κι αναγκάστηκε ν' αυτοκτονήσει. Οι παρακρατικοί της συμμορίας Βόιδαρου έκοψαν το κεφάλι του και το κρέμασαν σε φανοστάτη στην πλατεία των Τρικάλων.

Η Άθη η Ρεμπέτισσα πολύ λυπήθηκε, αλλά προτίμησε να γράψει ένα δίστιχο με πιο αισιόδοξο τόνο:

Κείνος δε θέλει κλάματα, δε θέλει μοιρολόγια

θέλει αγώνες και χαρές, αρματωσιές και βόλια...

Ερωτικός απολογισμός ενός 46άρη - Α' (Ήμουν ένα "γουρούνι"!)

Κάθε φορά που κάποια προσπαθούσε να μου μιλήσει σοβαρά, εξέπεμπα το μήνυμα πως δεν είμαι συναισθηματικά διαθέσιμος.

Κάποιες έδειχναν ξετρελαμένες μαζί μου. Ήθελαν να βλεπόμαστε καθημερινά κι όσο περισσότερες ώρες γινόταν. Εγώ προτιμούσα να τις βλέπω μόνο τα σαββατόβραδα. Πολλές φορές και κάθε δεύτερη βδομάδα.

Όταν μου τηλεφωνούσαν είτε δεν ήμουν σπίτι είτε τους έλεγα πως θα τις έπαιρνα σε λίγο, κάτι που σπανίως συνέβαινε.

Η καημένη η Ρ. Κάποια στιγμή ένιωσε την εσωτερική παρόρμηση να μου πει "σ' αγαπώ!". Με είδε να παγώνω και να παίρνω ανάποδες. Κι έσπευσε να το σώσει: "Δεν εννοούσα ότι σ' αγαπώ Ψόνθο. Απλά ήθελα να πω πως αγαπώ αυτό που νιώθω τούτη τη στιγμή. Μου αρέσει να είμαι μαζί σου"...

Κορίτσια, αισθανόμουν μόνο πόθο για σας. Το μόνο που σκεφτόμουν μετά τη σεξουαλική μου ικανοποίηση ήταν "και τώρα κυρία μου άσε με να φύγω"! 

Ένιωθα το ίδιο αίσθημα κορεσμού μετά από ένα πλήρες γεύμα σε μια ταβέρνα. Όταν χόρτενα ήθελα να σηκωθώ αμέσως απ' το τραπέζι. Και το καλύτερο κοκορέτσι μού έφερνε αναγούλα. Βέβαια, μόλις ξαναπινούσα επέστρεφα στην ψησταριά...

Είμαι από τους άντρες που δεν εκφράζουν τα συναισθήματά τους. Χτίζω γύρω μου έναν τοίχο που προστατεύει τις ευάλωτες πλευρές μου. Και δεν έχω καμιά διάθεση να τον γκρεμίσω γιατί απλούστατα δεν αισθάνομαι αρκετά ασφαλής...

Στην αρχή της σχέσης μας η Μ. με ένιωθε πολύ κοντά της. Ήμουν πρόθυμος να της ικανοποιήσω κάθε επιθυμία και ανάγκη. Κάναμε ατέλειωτες συζητήσεις χωρίς ίχνος βαρεμάρας. Αλλά μόλις το πρώτο πάθος καταλάγιασε υιοθέτησα τη νοοτροπία του παντρεμένου. Ένιωσα "βολεμένος" και θεωρούσα το ... αιδοίον δεδομένον και επί πίνακι!

Εκείνη τα απογεύματα έκανε μπάνιο, μακιγιάρονταν, ετοίμαζε ένα ρομαντικό γεύμα για δύο. Κι εγώ, όταν ερχόμουν, με το ζόρι πέταγα ένα "γεια" και χωνόμουν στον καναπέ πίσω από μια εφημερίδα ή μπροστά στην τηλεόραση...

Σε ένα πράγμα ήμουν απόλυτα ειλικρινής. Σε όλες ξεκαθάριζα πως δεν είμαι απ' τους τύπους που παντρεύονται. 

Αλλά οι περισσότερες πίστευαν πως η γοητεία τους είναι ακαταμάχητη. Πως θα με κάνουν να γίνω απόλυτα εξαρτημένος απ' αυτές, και μόλις θα μ' έχουν γραπώσει για τα καλά θα μου θέσουν το δίλημμα ή γάμος ή χωρισμός. Κι εγώ δεν θα είχα άλλη επιλογή απ' το να τις οδηγήσω στην εκκλησία...

Κάποιες στο σεξ ξεπερνούσαν τον εαυτό τους. Έκαναν πράγματα που δεν τους πολυάρεσαν, μόνο και μόνο για να πάθω μαζί τους εξάρτηση.

Κάποιες που κατοικούσαν σε άλλες πόλεις και τα πήγαινε-έλα άρχιζαν να μας κουράζουν και να μας εξαντλούν οικονομικά, το έριχναν στον ορθολογισμό. 

Η Μ. μου το πέταξε ντε κλαρέ: "Ψόνθο, δε νομίζεις πως το ειδύλλιό μας παράγινε ακριβό? Δεν θα ήταν πιο λογικό να ζήσουμε μαζί?".

Πολλές, ακόμα και σήμερα, με ρωτάνε: "αφού δεν μ' αγαπάς γιατί μένεις μαζί μου?".

Η απάντηση είναι πολύ απλή: Στη σχέση μας υπάρχουν κι ευχάριστες στιγμές. Έχω κάποιον άνθρωπο να με φροντίζει. Σας βρίσκω συμπαθητικές κι ευχάριστες. Μου προσφέρετε ψυχαγωγία, ποικιλία, χιούμορ, κάποιες και καλό σεξ. Γιατί να μη συνεχίσω να βγαίνω μαζί σας?

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (20) - Βρήκα ο "ρωμιόγυφτος" τη γενιά μου...

Οι Σαράντα Εκκλησιές (Κιρκλαρελί τις λένε οι Τούρκοι) είναι ιστορική τοποθεσία. Εδώ δόθηκε η πρώτη μάχη των Βαλκανικών Πολέμων του 1912.

Τα οχυρωματικά έργα της πόλης θεωρούνταν για την εποχή τους απόρθητα. Είχαν κατασκευαστεί με την αυστηρή επίβλεψη του γερμανικής καταγωγής φον ντερ Γκολτς πασά.

Οι Βούλγαροι έφτασαν ως εκεί χωρίς καμία αντίσταση. Οι Τούρκοι πανικοβλήθηκαν και το 'βαλαν στα πόδια πηδώντας χαντάκια και κόβοντας δρόμο απ' τους αμπελώνες.

Η σημερινή πόλη έχει δυστυχώς εξευρωπαϊστεί. Είναι απαλλαγμένη απ' τον παλιό ράθυμο τόνο της οθωμανικής εποχής.

Οι θαμώνες των καφενείων έμαθαν να κάθονται σε καρέκλες. Δεν βλέπεις πλέον άνθρωπο να κάθεται σταυροπόδι στην ψάθα και ν' απολαμβάνει το γουργούρισμα του ναργιλέ του.

Γι' αυτό κι εγώ αναχωρώ αμέσως...

Το Μπαμπαεσκί ήταν κάποτε περιβόητο για τη σιτοπαραγωγή και το κάστρο του.

Για τον έλεγχο αυτού του φρουρίου ("Βουλγαρόφυγον" το έλεγαν) πολέμησαν σκληρά επί δύο αιώνες Βούλγαροι και Βυζαντινοί.

Η πόλη πήρε τ' όνομά της απ' τον δερβίση Μπαμπαεσκί που ΄χε ιδρύσει εκεί ένα μεγάλο μοναστήρι ("τεκέ"). Λένε πως είναι θαμμένος στον παλιό βυζαντινό ναό τ' Άι-Νικόλα.

Φτάνω στο Λουλεμπουργκάζ. Εδώ ανασυντάχθηκε ο οθωμανικός στρατός που έφυγε κακήν κακώς απ' τις Σαράντα Εκκλησίες. Και έδωσε λυσσαλέα μάχη κατά των Βουλγάρων. Τρεις φορές άλλαξε χέρια η πόλη μέσα σε διάστημα λίγων ημερών τον Οκτώβρη του 1912. Τελικά νίκησαν οι Βούλγαροι χάνοντας 7.000 άντρες!

Η ήττα κλόνισε την οθωμανική αυτοκρατορία. Η κυβέρνηση έπεσε και η διάδοχη κατάσταση τουφέκισε αμέσως 200 αξιωματικούς που θεώρησε υπαίτιους για την άτακτη φυγή απ' τις Σαράντα Εκκλησιές και την ήττα...

Εδώ γνώρισα και μια ιδιαίτερη κατηγορία γύφτων που ασχολούνται αποκλειστικά με την κτηνοτροφία. Τους λεγόμενους "Ρωμιόγυφτους"!

Μια τούρκικη παροιμία λέει γι' αυτούς: "Ο Μάρτης μέσα, ο γύφτος έξω!". Γιατί μόλις μπαίνει ο Μάρτης η γύφτικη αυτή ράτσα αρχίζει τις περιπλανήσεις της ψάχνοντας για κατάλληλα κι ελεύθερα βοσκοτόπια...

Σ' όλο το θρακιώτικο κάμπο βλέπεις παντού χωμάτινους λόφους. Λέγονται κι εδώ "τούμπες"! Μάλλον παραφθορά της αρχαίας λέξεως "τύμβος"!

Χιλιάδες τούμπες εδώ κι εκεί. Λίγες έχουν ερευνηθεί απ' τους αρχαιολόγους. Ήταν κυρίως τάφοι, γι' αυτό και βρέθηκαν πολλά ταφικά αντικείμενα και σκελετοί.

Μερικές τούμπες ήταν και παλιά οχυρά φρούρια κατά μήκος των εμπορικών δρόμων. Κι είχαν μόνιμες στρατιωτικές φρουρές τόσο στη βυζαντινή όσο και στην οθωμανική εποχή.