Το Κατοχικό δάνειο και η εξόφλησή του...

Στη Συνδιάσκεψη Ειρήνης της Χάγης το 1907 προστέθηκε διάταξη που όριζε πως οι Αρχές Κατοχής οποιασδήποτε χώρας δικαιούνται σε κάθε είδους απολήψεις από αυτή -σε χρήμα, είδος και υπηρεσίες- για τις ανάγκες των στρατευμάτων κατοχής, με την προϋπόθεση ότι αυτές θα είναι ανάλογες με τους πόρους της κατεχόμενης χώρας.

Στα μέσα του 1941 η Γερμανία υποχρέωσε την Ελλάδα να συντηρεί στην επικράτειά της στρατεύματα κατοχής πολλαπλάσια των αναγκαίων. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό και με τη λεηλασία της αγροτικής παραγωγής, οδηγούσαν τον ελληνικό λαό, και ιδίως της Αθήνας και των άλλων μεγάλων αστικών κέντρων, σε λιμοκτονία.

Στην κατάσταση αυτή αντέδρασε όχι μόνο η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου αλλά κι ο ίδιος ο Μουσολίνι μαζί με το Γερμανό πληρεξούσιο για την Ελλάδα Άλντενμπουργκ, που προειδοποίησαν το Βερολίνο για τον επερχόμενο υποσιτισμό και ζήτησαν επίμονα τη μείωση των γερμανικών εξόδων κατοχής σε βάρος της Ελλάδας.

Οι δυσοίωνες προβλέψεις επιβεβαιώθηκαν το χειμώνα 1941-42, και ο ίδιος ο Γκαίμπελς στο ημερολόγιό του σημείωνε πως η πείνα στην Ελλάδα έχει καταστεί ενδημική νόσος και πως στους δρόμους της Αθήνας οι άνθρωποι πεθαίνουν κατά χιλιάδες από εξάντληση.

Η πείνα και η εξαθλίωση του ελληνικού λαού απασχόλησε τις Δυνάμεις Κατοχής μόνο στο βαθμό που υποκινούσε λαϊκές εξεγέρσεις και αντίσταση. Το πρόβλημα συζητήθηκε στη Δημοσιονομική Διάσκεψη Εμπειρογνωμόνων του Άξονα που έγινε το διάστημα Ιανουαρίου-Μαρτίου 1942 στη Ρώμη. Παρά τη γερμανική επιμονή για υψηλή κεφαλαιοδότηση απ’ την Ελλάδα, ο Ιταλός τραπεζίτης και πληρεξούσιος της χώρας του στην Ελλάδα έδωσε μια λύση που τυπικά ήταν συμβατή με την προαναφερθείσα διάταξη της Χάγης: οι δαπάνες των στρατευμάτων κατοχής στο μέτρο που υπερβαίνουν τους πόρους και τις οικονομικές δυνατότητες της Ελλάδεας θα χρεώνονταν ως δάνειο της χώρας μας προς τη Γερμανία και την Ιταλία.

Η δανειακή σύμβαση υπογράφηκε τον Μάρτιο του 1942, ερήμην της Ελλάδας, και ορίσθηκε η αναδρομική ισχύς της απ’ την αρχή του έτους. Η ελληνική κυβέρνηση ενημερώθηκε εγγράφως εννιά ημέρες αργότερα, με την απαραίτητη διευκρίνιση πως η δανειακή σύμβαση ήταν υποχρεωτικά (αναγκαστικά) εκτελεστή. Ο τότε υπουργός οικονομικών έδωσε εντολή στην Τράπεζα της Ελλάδας να καταβάλει τα δανειακά ποσά.

Το άρθρο 2 της Σύμβασης προέβλεπε την υποχρέωση της Ελλάδας να καταβάλλει στις δυνάμεις του Άξονα 1,5 δισ. δραχμές μηνιαίως. Οι αναλήψεις ποσών πέραν των 1,5 δισ. θα χρεώνονταν στις κυβερνήσεις Γερμανίας και Ιταλίας ως δάνειο και θα εξοφλούνταν σε μηνιαίες δόσεις. Το Δεκέμβριο του 1942 υπογράφηκε νέα συμφωνία που προέβλεπε, μεταξύ άλλων, την αύξηση των δαπανών κατοχής από 1,5 σε 8 δισ. δραχμές.

Ακολούθησαν κι άλλες τροποποιητικές συμφωνίες, με τελευταία αυτή του Οκτωβρίου 1943 μόνο μεταξύ Ελλάδος και Γερμανίας καθώς, στο μεταξύ, η Ιταλία άλλαξε στρατόπεδο και δεν υπήρχαν πλέον στρατεύματά της στην Ελλάδα. Οι τροποποιητικές αυτές συμφωνίες περιείχαν έναν πολύ σημαντικό για τη χώρα μας όρο: το αρχικό δάνειο μετατράπηκε από “αναγκαστικό” σε “συμβατικό ιδιωτικού δικαίου”. Η αλλαγή αυτή του νομικού χαρακτήρα του δανείου σημαίνει στην πράξη πως:

α) Γεννά τόκους υπερημερίας.

β) Γεννά συμβατική υποχρέωση ιδιωτικού δικαίου προς επιστροφή του, άρα δεν εντάσσεται στη Συμφωνία του Λονδίνου του 1953 που είχε αναστείλει την καταβολή μόνο των κάθε είδους πολεμικών αποζημιώσεων και επανορθώσεων.

γ) Εφόσον δεν ορίστηκε ρητώς κάτι άλλο, εφαρμοστέο δίκαιο που διέπει το δάνειο είναι το ελληνικό.

δ) Αρμόδια δικαστήρια για να αποφασίσουν για τυχόν διαφωνίες είναι τα ελληνικά, αφού το προνόμιο της “ετεροδικίας” που απολαμβάνουν τα κράτη ισχύει μόνο για πράξεις τους που συνιστούν άσκηση κυριαρχικής εξουσίας, κι όχι για συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου που συνάπτουν με ξένες χώρες (όπως το “κατοχικό δάνειο”).

Η Γερμανία άρχισε να επιστρέφει το δάνειο απ’ τα μέσα του 1943. Από δημόσια έγγραφα προκύπτει πως κατέθεσε στο Υπουρείο Οικονομικών της Ελλάδας δύο επιταγές προς είσπραξη τον Μάιο και Ιούλιο 1944, χάριν μερικής εξόφλησης του κατοχικού δανείου. Άρα θεωρούσε την επιστροφή του ως νόμιμη συμβατική της υποχρέσωση. Και η μέχρι σήμερα καθυστέρση καταβολής των υπολοίπων δόσεων την καθιστά υπερήμερη, άρα την επιβαρύνει με τους αντίστοιχους τόκους.

Το 1967 η Γερμανία δέχθηκε και επισήμως πως η Ελλάδα έχει νόμιμες αξιώσεις απ’ το κατοχικό δάνειο. Και από το 1995 έχει ουσιαστικά εγκαταλείψει όλους τους έωλους νομικούς της ισχυρισμούς, προβάλλοντας αποκλειστικά την ανάγκη λήθης του παρελθόντος και τη θεμελίωση μιας συνεργασίας με την Ελλάδα προσανατολισμένης στο μέλλον.

Συμπέρασμα: για τη διεκδίκηση του κατοχικού δανείου, εφόσον ληφθεί η σχετική πολιτική απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης, μπορεί να ακολουθηθούν τρεις δρόμοι:

α) Της διαπραγμάτευσης. Είναι ο πλέον ενδεδειγμένος κατά το παράδειγμα της Γιουγκοσλαβίας και Πολωνίας που ικανοποιήθηκαν για αντίστοιχες αξιώσεις τους λαμβάνοντας το 1956 και 1971 τα ποσά των 240 εκατ. μάρκων και 1 δισ. μάρκων αντίστοιχα.

β) Της προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Αυτή όμως προϋποθέτει αναγνώριση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου και από τα δύο κράτη, κάτι που η Γερμανία δεν φαίνεται πρόθυμη να κάνει.

γ) Της προσφυγής στα ελληνικά δικαστήρια. Πρόκειται για μια “εχθρική” συμπεριφορά προς το γερμανικό κράτος, αλλά αποτελεί και την τελευταία οδό διεκδίκησης του κατοχικού δανείου αν η Γερμανία απορρίψει τις δύο πρώτες λύσεις.

Ερωτικός απολογισμός ενός 46άρη - Γ' (Οι άντρες-σατράπες βρίσκουν και κάνουν!)

Λέγαμε τις προάλλες πως οι σχέσεις των δύο φύλων μοιάζουν μ’ έναν ακήρυχτο πόλεμο εξουσίασης. Και πως το χρήμα είναι εξουσία. Όποιος το διαθέτει, έχει συνήθως και το πάνω χέρι.

Χρησιμοποιούσα ανέκαθεν το χρήμα για να ελέγχω και να εξουσιάζω τις γυναίκες της ζωής μου. Ήξερα πολύ καλά πως όσα περισσότερα χρήματα κερδίζει μια γυναίκα τόσο πιο ισχυρή κι ανεξάρτητη αισθάνεται. Γι’ αυτό και προσπαθούσα να τους κόψω τον αέρα ελέγχοντας τα έξοδά τους.

Η Μ. κάποτε είχε πάει σε μια μπουτίκ κι αγόρασε ένα ακριβούτσικο συνολάκι με το δικό της μισθό. Ήξερε πως θα μου άρεσε αλλά φοβόταν να μου το δείξει γιατί θ’ άρχιζα τα "πόσο στοίχισε" και τα ρέστα.

Οπότε σκέφτηκε να μου το πει κολπατζίδικα και ταχπινούλικα: "Ψόνθο, η Μαιρούλα σου ήταν πολύ άτακτη σήμερα. Αγόρασε ένα ακριβό σύνολο για να γίνει όμορφη για τον Ψόνθο της το σαββατόβραδο που θα πάμε θέατρο. Της αξίζει να της τις βρέξεις"!

Εγώ μαλάκωσα μεν, αλλά δεν παρέλειψα να ρωτήσω και το καθιερωμένο "πόσο;". Εκείνη έσκυψε το κεφάλι και σούφρωσε τα χειλάκια της θεατρινίστικα. "Εντάξει, εντάξει, αφού σου πάει τόσο πολύ δεν μπορώ να θυμώσω" της είπα...

Φυσικά, τώρα, μετά τόσο καιρό, μετανιώνω για τις γελοιότητες που έκανα κάποτε. Που ανάγκαζα τις γυναίκες να ρίχνουν το επίπεδό τους για να κερδίσουν ένα δικαίωμα που, ούτως ή άλλως, τους ανήκε.

Παλιά το έπαιζα "εγώ είμαι ο άντρας της σχέσης κι ό,τι λέω πρέπει να γίνεται"! Κι αν καμιά μού έλεγε "χέλοου, ζούμε στον 21ο αιώνα!", γινόμουν έξαλλος, βροντούσα την πόρτα κι εξαφανιζόμουν για ώρες. Κι όταν επέστρεφα έκανα μέρες να της ξαναμιλήσω...

Βέβαια, υπήρχαν και γυναίκες που με μεγάλη ευχαρίστηση μου παραχωρούσαν τα απόλυτα πρωτεία. Δεν είχαν καμία εμπιστοσύνη στον εαυτό τους. Μου απέδιδαν ανώτερες γνώσεις και ικανότητες γιατί ένιωθαν ανίκανες ν’ αναλάβουν την ευθύνη των πράξεών τους.

Τέτοιες γυναίκες είναι σα να μην υπάρχουν. Διατηρούν σχέσεις υποτέλειας για να έχουν το ανεύθυνο και να βρίσκονται στο απυρόβλητο. Αφού εγώ αποφάσιζα για όλα, δεν μπορούσα να τις κατηγορήσω για τίποτα.  

Με τον τρόπο αυτό είχαν βέβαια μια ασφάλεια αλλά έχαναν την προσωπικότητα και την αυτοεκτίμησή τους. Έχαναν όμως και τη δική μου εκτίμηση, αφού δεν υπάρχει τίποτα πιο βαρετό από ένα πλάσμα άβουλο και πλήρως υποταγμένο...

Προχθές συνάντησα τυχαία στη Σταδίου μια παλιά μου σχέση.

Με αγριοκοίταξε και χωρίς να μου πει καν καλημέρα, ξεσπάθωσε: "καριόλη, μου ποδοπάτησες τη ζωή!".

Δεν έχασα την ψυχραιμία μου. 

Και νομίζω πως η απάντησή μου της έδωσε τη χαριστική βολή: "καλά, εγώ σε ποδοπατούσα όπως λες, εσύ γιατί βρισκόσουν διαρκώς στο δρόμο μου;"...

Να κατέβει ΤΩΡΑ η σημαία των Σελτζούκων Τούρκων απ’ τους ναούς μας!

Τον τελευταίο καιρό κάνω ένα πρωτότυπο γκάλοπ. Περνάω από εκκλησιές που ανεμίζουν οι σημαίες με τους δικέφαλους αετούς και ρωτάω όποιον παπά συναντήσω: "τι συμβολίζει αυτό το πουλί;".

Οι περισσότεροι μου λένε πως είν’ εκκλησιαστικό σύμβολο, αρκετοί πως είναι η ένδοξη σημαία του Βυζαντίου, και κάποιοι, πιο κουλτουριάρηδες, πως συμβολίζει τη βυζαντινή θεοκρατία...

Όλες αυτές οι απαντήσεις, και πολλές ακόμα, δείχνουν το μέγεθος της άγνοιας, της παραπληροφόρησης και της ημιμάθειας που χαρακτηρίζει την εποχή μας.

Ας δούμε, λοιπόν, με λίγα λόγια τι είναι ο "δικέφαλος αετός".

Πρόκειται για ένα μυθικό πτηνό με υπερφυσικές ικανότητες που το συναντάμε σε πανάρχαιες ειδωλολατρικές παραδόσεις ολόκληρης της Ανατολής απ’ την εποχή των Χετταίων το 2.000 π.Χ.

Στη Μ. Ασία η παράδοση του μυθικού δικέφαλου αετού ήταν ιδιαίτερα έντονη στην Παφλαγονία. Από τους Παφλαγόνες μάλλον δανείστηκαν το σύμβολο αυτό οι Κομνηνοί τον 11ο αιώνα και τον χρησιμοποίησαν σε σφραγίδες και σε άλλα κινητά αντικείμενα, αλλά όχι ως σημαία.

Οι Σελτζούκοι Τούρκοι γνώρισαν το δικέφαλο αετό μάλλον στην Αρμενία, που ήταν διαδεδομένος απ’ τον 3ο αιώνα. 

Κι οι Σελτζούκοι ήταν αυτοί που πρώτοι έκαναν σημαία τους το μυθικό αυτό πουλί. Στη μάχη του Μαντζικέρτ, το 1071, συνέτριψαν τους Βυζαντινούς πολεμώντας κάτω από τη σκέπη του δικέφαλου αετού τους!

Ο ιδρυτής της δυναστείας των Παλαιολόγων, ο Μιχαήλ, στα μέσα του 13ου αιώνα, συγκρούεται με τον αυτοκράτορα της Νίκαιας Θεόδωρο Λάσκαρη Β’ και καταφεύγει στην αυλή του Σελτζούκου Σουλτάνου του Ικονίου. Συμμαχεί μαζί του και ανδραγαθεί ως επίλεκτο στέλεχος του σελτζουκικού στρατού. Όλ’ αυτά τα αναφέρει αναλυτικά ο ιστορικός της εποχής Γεώργιος Ακροπολίτης.

Εκείνη, λοιπόν, την περίοδο ο Μιχαήλ Παλαιολόγος ταυτίζεται με τη σελτζούκικη σημαία και την υιοθετεί ο ίδιος, παραλλάσσοντάς την ελαφρώς, ως σύμβολο της οικογένειάς του (κι όχι φυσικά της βυζαντινής αυτοκρατορίας).

Αξίζει εδώ να πούμε πως οι Παλαιολόγοι το’ χαν δίπορτο: και με τους Δυτικούς και με τους Τούρκους (Σελτζούκους στην αρχή κι Οθωμανούς στη συνέχεια). 

Ήταν, δε, όλοι τους φιλοπαπικοί και φιλενωτικοί. Και η σημαία τους, ο δικέφαλος αετός, ήταν μόνιμο σύμβολο του φιλοπαπισμού. Το ξέρουν αυτό οι σημερινοί παπάδες μας;

Και μια κι αναφερθήκαμε στους Παλαιολόγους, ας παραθέσουμε μόνο τρία απ’ τα "χαΐρια" τους:

Πρώτον: Ο Νικηφόρος Παλαιολόγος πούλησε το 1423 τη Θεσσαλονίκη στους Βενετσιάνους. Μπορείτε να το διανοηθείτε; Μια ολόκληρη "συμβασιλεύουσα" πουλήθηκε σα να ήταν ένα τσουβάλι πατάτες!

Δεύτερον: Ο Δημήτριος Παλαιολόγος, αδελφός του τελευταίου αυτοκράτορα και Δεσπότης του Μιστρά απ’ το 1468 ως το 1460, συνεργάστηκε απροκάλυπτα με τους Οθωμανούς, τους παρέδωσε αμαχητί το Μιστρά και πήρε ως αμοιβή τη διοίκηση των νήσων Λήμνου, Ίμβρου, Θάσου και Σαμοθράκης.

Τρίτον, αν και πρώτο χρονικά: Το 1390 οι Οθωμανοί πολιορκούν την τελευταία ελεύθερη βυζαντινή πόλη της δυτικής Μ. Ασίας, τη Φιλαδέλφεια. Ο στρατός του Σουλτάνου Βαγιαζήτ Α’ είναι παραταγμένος και γεμάτος αυτοπεποίθηση κάτω απ’ τις κόκκινες σημαίες του με την ημισέληνο. Δίπλα τους, σύμμαχοι και συμπολεμιστές, τα αδέλφια Μανουήλ Β’ και Ιωάννης Ζ’ Παλαιολόγοι. Σε λίγο η πόλη πέφτει και οι σημαίες των νικητών ανεμίζουν περήφανα: η κόκκινη της ημισελήνου κι ο δικέφαλος αετός των Παλαιολόγων!

Και ω της τραγικής ειρωνείας! Η σημερινή ποδοσφαιρική ομάδα της Νέας Φιλαδέλφειας έχει ως σύμβολο τον κατάπτυστο παλαιολόγιο δικέφαλο που μαζί με την ημισέληνο άλωσε την Παλαιά Φιλαδέλφεια...

Νομίζω πως την ξεπέρασα την πρώην! (Ημερολόγιο χωρισμού - Ζ')

Νομίζω πως είμαι σε καλό δρόμο. Ξεπερνάω την πρώην μου με ταχύτατους ρυθμούς!

Είδατε; Την λέω ήδη "πρώην". Έπαψα να χρησιμοποιώ ακόμα και τ’ όνομά της.

Σιγά-σιγά οι καλές μέρες γίνονται περισσότερες απ’ τις κακές. Δεν περνώ πλέον από τα μέρη που συχνάζαμε μαζί. Δεν έχω ανάγκη από εργασιοθεραπεία. Ξανάρχισα να διαβάζω "Γαύρο", δεν τη θάβω κι έπαψα ν’ ακούω στ’ αυτιά μου τη γκρινιάρα φωνή που μου ’λεγε "δεν πρόκειται ποτέ να βρεις τη γυναίκα των ονείρων σου"!

Παρατηρώ τον εαυτό μου τις τελευταίες μέρες και διαπιστώνω πως έχω αλλάξει, δεν είμαι ο ίδιος. 

Μαθαίνω ν’ αντιμετωπίζω μόνος τις ανάγκες μου κι αυτό μου δίνει μια αίσθηση αυτοπεποίθησης. Νιώθω να ξαναπαίρνω τη ζωή στα χέρια μου.

Γνώρισα καλύτερα τον εαυτό μου, διαπίστωσα πως η μοναξιά δεν είναι τόσο φοβερή όσο νόμιζα, πως δεν έχω κανέναν ανάγκη, πως η εμμονή σε αποτυχημένες σχέσεις είναι απλά μια άσκοπη σπατάλη χρόνου και ενέργειας.

Αν το καλοσκεφτούμε, κι αυτό ας μην ακουστεί εγωιστικό, το πιο σημαντικό άτομο στη ζωή μας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Κι αυτός, με λίγη προσπάθεια, μπορεί να γίνει ο καλύτερος φίλος μας. Άρχισα να χαίρομαι τη συντροφιά του εαυτού μου και διαπιστώνω πως αυτό με κάνει πιο ελκυστικό και ερωτεύσιμο...

Σιγά-σιγά ξανανακαλύπτω τα ωραία της εργένικης ζωής:

- Πάω για ύπνο ό,τι ώρα θέλω και μπορώ να κοιμηθώ αμέσως.

- Όταν οι κολλητοί μου γκρινιάζουν για τις γυναίκες τους, λέω "δόξα τω θεώ, καλά είμαι!".

- Μπορώ να μείνω στο κρεβάτι όλο το σαββατοκύριακο χωρίς να είμαι αναγκασμένος να πάω με την καλή μου στο καρφούρ ή στα τζάμπο, ούτε να επισκεφτώ την πεθερά μου τη φάλαινα ή τον κουνιάδο μου το δυσκοίλιο!

- Δεν υπάρχει λόγος να το παίζω καλός με τις κάργιες τις φίλες της, δε δίνω λογαριασμό σε κανέναν, κάνω ό,τι μου καπνίσει και μπορώ να πάω ακόμα και στη Τανζανία, που λέει ο λόγος, αν έτσι γουστάρω.

- Και το σπουδαιότερο: δεν θα πρέπει να απαντάω στην εκνευριστικότερη ερώτηση έβερ που μπορεί να σου κάνει γκόμενα: "τι θα γίνει με τι σχέση μας;". Που, φυσικά, μεταφράζεται "πότε θα φορέσω κι εγώ νυφικό;".

(Ημερολόγιο χωρισμού - ΣΤ') - Βρήκα το φάρμακο κατά της πρόωρης εκσπερμάτισης!

Όσο ήμουν με τη Μ. είχα απαιτήσει να μένουμε ο καθένας σπίτι του. Και καλά... για να έχουμε το χώρο και το χρόνο μας.

Στην πραγματικότητα μου είχε κολλήσει η ιδέα πως όλο και κάποια γκομενίτσα θα μου καθόταν κι άρα χρειαζόμουν έναν προσωπικό χώρο για να μη χάσω την ευκαιρία.

Φυσικά κανένα γκομενάκι δεν γύριζε να με κοιτάξει, κι εγώ ξημεροβραδιαζόμουν στη γκαρσονιέρα της Μ. γιατί φοβόμουν πως εκείνη θα εκμεταλλευόταν την απουσία μου για να μπάσει κανέναν γκόμενο στο κρεβατάκι της...

Η Μ., όπως όλες οι γυναίκες, ήταν η μήτρα της δολιότητας.

Πέταγε συνεχώς σπόντες που περιείχαν έμμεση απειλή χωρισμού, χωρίς να χρησιμοποιεί τη λέξη "χωρίζουμε"! Είναι η κλασική μέθοδος να σμπαραλιάζεις τις αντιδράσεις ενός μη αποφασισμένου άντρα και να τον έχεις του χεριού σου...

Η Μ. είχε το πάνω χέρι και στο σεξ. Το κάναμε πάντα και μόνο όταν αυτή ήθελε. Αν καμιά φορά είχα κι εγώ τις απαιτήσεις μου, εκτός απ' τα κλασικά περί κούρασης, πονοκέφαλου κ.λπ., άκουγα απαντήσεις όπως "ρε άσε τους έρωτες και πιάσε καμιά σφουγγαρίστρα" ή "ψάξε να βρεις καμιά δεύτερη δουλειά που 'χουμε τέσσερα νοίκια απλήρωτα"...

Βέβαια, για να λέμε και του στραβού του δίκιο, η Μ. είχε κι ένα καλό: παρότι μπορούσε να έχει όποιον άντρα ήθελε, εντούτοις οι ερωτικές της εμπειρίες ήταν συνειδητά περιορισμένες. 

Η πρώτη της σχέση ήταν στο πανεπιστήμιο και κράτησε 5 χρόνια. Έμεινε μόνη άλλα τρία χρόνια, γνώρισε για κάνα εξάμηνο έναν χλέμπουρα και στο καπάκι τα 'φτιαξε με μένα. Πολύ χαμηλό σκορ για την εποχή μας, την ηλικία της και τη γοητεία της...

Θυμάμαι πως το πρώτο πράμα που ερωτεύτηκα στη Μ. ήταν τα πράσινα μάτια της. 
Όλα γύρω μού φαίνονταν πράσινα. Ο καναπές, οι τοίχοι, το ψυγείο που έβγαζα τις πράσινες μπύρες.
Παρ' όλ' αυτά δεν είχα καμιά διάθεση να κόψω τα ξενοπηδήματα. Νόμιζα πως είμαι ο κύριος Δεν Ξέρω Που Να Πρωτοβάλω Το Καβλί Μου, Αλλά Θα Τις Προλάβω Όλες!
Φυσικά, καμιά δεν μου "καθόταν" εκτός απ' τη Μ. Αλλά κι αυτή, όσο πέρναγε ο καιρός, όλο και πιο αραιά...
Πάντως, στα πρώτα μέλια μαζί της είχα τόση κάβλα που πάθαινα πρόωρη εκσπερμάτιση! 
Μόλις άρχιζε τα πρώτα βογγητά ερεθιζόμουν τόσο, που έχυνα κατευθείαν. Οπότε βρήκα την υγειά μου χρησιμοποιώντας ωτοασπίδες!

Πώς η Άθη η Ρεμπέτισσα έγινε αντικομμουνίστρια!

 
Στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου, η Άθη η Ρεμπέτισσα ήταν ενταγμένη στην Αριστερά ψυχή τε και σώματι που λένε.

Με τα τραγουδάκια της προσπαθούσε να εμψυχώσει τόσο τα παλικάρια που πολεμούσαν στις πόλεις και στα βουνά, όσο και τις χαροκαμένες οικογένειές τους.

Ένα απόγευμα οι ασφαλίτες μπούκαραν στο τσαρδάκι της και την έπιασαν να γράφει κάτι στιχάκια: 

"Κάποια μάνα αναστενάζει

μέρα νύχτα ανησυχεί

το παιδί της περιμένει

που ’χει χρόνια να το δει"

"Γιατί αναστενάζει η μάνα και γιατί απουσιάζει ο γιος της;", τη ρωτάνε στο άγριο.

"Και που να ξέρω γω!", λέει η Αθούλα.

"Θα στο πούμε εμείς!", της απαντούν. "Αναστενάζει γιατί ο γιος της είναι αντάρτης!".

Και το σάπισαν στο ξύλο το κορίτσι μας...

Όμως το καλοκαίρι του 1949 η Άθη η Ρεμπέτισσα είχε ένα ατύχημα. Ήταν μεγάλη κοκέτα κι έκανε μπάνιο τρεις φορές τη μέρα. Κάποια στιγμή πατάει το μοσχοσάπουνο, τρώει μια γλίστρα, χτυπάει το κεφάλι της, κάποια βίδα κουνήθηκε κι η Αθούλα το γύρισε στο αντικομουνιστικό!

Άρχισε να γράφει τραγούδια με θέμα τα εγκλήματα των κομμουνιστών αλλά και πανηγυρικά για τις νίκες του Εθνικού Στρατού!

Το ένα είχε τίτλο "Η ανταρτόπληκτη":

Σε ξένους τόπους ανταρτόπληκτη γυρίζω

γιατί μια μέρα μού γκρεμίσαν τη φωλιά,

πήραν το βιός και τα παιδιά μου

και στο σπίτι βάλανε φωτιά.

Το δεύτερο το έγραψε συγκινημένη, βλέποντας την ελληνική σημαία να κυματίζει στην κορυφή του Γράμμου, εκεί που παλιότερα ανέμιζαν τα λάβαρα του Δημοκρατικού στρατού:

Βογκάει το Βίτσι, μουγκρίζει ο Γράμμος

τα παλληκάρια πολεμούν μες στη φωτιά

μα κάποια σφαίρα σχίζει τον αέρα

κι ένας λεβέντης τραυματίζεται βαριά.

Νιώθει το βλήμα στο κορμί του

κοίτα, το αίμα τρέχει στην πληγή

χαμογελάει σα βλέπει τη σημαία

πάνω στο Βίτσι να υψώνεται η γαλανή...

Το καλοκαίρι του 1951 η Άθη έπαθε ένα άλλο ατύχημα (πάντα καλοκαίρια της συμβαίνουν τα δυσάρεστα). Καθώς ήταν ανεβασμένη σε μια συκιά κι έτρωγε σύκα, έσπασε το κλαδί, έπεσε στο έδαφος, ξαναχτύπησε το κεφάλι της κι ήρθε πάλι στα ίσα της. 

Από τότε έγινε μέλος της ΕΔΑ κι άρχισε να γράφει καμουφλαρισμένα τραγουδάκια -δήθεν ερωτικά- με αίτημα την πολιτική αμνηστία:

Μ’ έχεις κλεισμένη μέρα-νύχτα μες στο σπίτι

και δε με βγάζεις λίγο έξω να χαρώ

λες κι εγκλημάτησα και είμαι δικασμένη

και περιμένω αμνηστία για να βγω.

Μη νομίζεις πως θα μ’ έχεις σκλαβωμένη

και σαν πουλάκι στο κλουβί πάντα θα ζω.

Η ώρα ζύγωσε, θ’ ανοίξουν α φτερά μου

κι απ’ τα χέρια σου θα φύγω να σωθώ...

Και τι λες όταν δεν σου σηκώνεται? (Ημερολόγιο χωρισμού - E')

Όλα κι όλα. Απ' τα φιλαράκια μου δεν έχω κανένα παράπονο. Από τότε που η Μ. με χώρισε, τα παιδιά σκίζονται να με βγάζουν βόλτες για να ξεσκάω. Κι όποια γκομενίτσα ξέρουν πως ψάχνεται σπεύδουν να μου τη γνωρίσουν.

Η χθεσινή παρέα όμως ήταν μάπα. Τ' αφτί μου έπιανε κάποια γυναικεία σχόλια για γκόμενους ματσωμένους ή ωραίους. Αλλά και για τα φορέματα των άλλων γυναικών. "Το 'δες το τσουλάκι πώς ήρθε ντυμένο πάλι?".

Οι αντροπαρέες μιλούσαν για ένα μάτσο αδιάφορα πράγματα. Για κάτι δήθεν εμπιστευτικές χρηματιστηριακές πληροφορίες. αλλά και για διάφορες σεξουαλικές στάσεις.

Όταν ήμασταν μικρότεροι, τότε που και η φαντασία οργίαζε και οι αντοχές μας ήταν στην κορύφωση, το μόνο που θέλαμε ήταν να τη ρίξουμε την άλλη ανάσκελα και να της πετάξουμε έξω τα μάτια ιεραποστολικά. Αυτό τότε μας έφτανε και μας περίσσευε. 

Δεν με ένοιαζε αν η περιρρέουσα χαρά της παρέας ήταν αληθινή (που δεν ήταν). Εγώ δεν είχα τίποτα να γιορτάσω. Και καμιά αφορμή να χαρώ...

Η φάση απέκτησε κάποιο ενδιαφέρον όταν ήρθε και κάθησε δίπλα μου μια απ' τις ωραιότερες κοπέλες της παρέας.

Μου λέει στ' αυτί εμπιστευτικά πως έχει γενέθλια και μου ζητά να βρούμε μια πρόφαση να την κάνουμε οι δυο μας, για να περάσουμε κάπως πιο προσωπικά.

Για να μην σας τα πολυλογώ, σε λίγη ώρα βρεθήκαμε μόνοι μας σ' ένα δωμάτιο γνωστού ξενοδοχείου στην Αχαρνών, κοντά στις γραμμές του ηλεκτρικού.

Είχα φροντίσει να προμηθευτούμε με δυο μπουκάλια εκλεκτό ουίσκι.

Εδώ αρχίζει το δικό μου Βατερλό. Τα δικά μου Δερβενάκια.

Η λεγάμενη δεν ήπιε σχεδόν ούτε γουλιά. Κι εγώ ο μαλάκας, κάτι για να ξεχάσω τη Μ., κάτι γιατί κολακεύτηκα απ' το ενδιαφέρον της νέας γνωριμίας, κάτι το ένα, κάτι το άλλο, ήπια σχεδόν μόνος μου και ξεροσφύρι κοντά μιάμιση μπουκάλα.

Οπότε συνέβη το αναμενόμενο και καθόλου απρόοπτο. Δεν μπορούσε να μου σηκωθεί!

Όταν ένας άντρας γνωρίζει μια γυναίκα, υπάρχει μια έλξη μεταξύ τους και καταλήγουν στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου, τι πιο φυσικό, αναμενόμενο και προβλεπόμενο απ' το να κάνουν έρωτα?

Αν ήταν μόνο ν' αγκαλιαστούν θα μπορούσαν να το κάνουν στο δρόμο ή στ' αμάξι. Αλλά όχι στο ξενοδοχείο. Είναι ηλίθιο, είναι αντικανονικό!

Αν και εντελώς ντίρλα, την πέταξα τη μαλακισμένη μου ατάκα. Αφού την αγκάλιασα της λέω τρυφερά... "Ο Ηρακλής δεν έχει κέφια για άθλο απόψε"!

"Καλύτερα", μου λέει. "Είχα περισσότερο ανάγκη μια αγκαλιά"!

Το εννοείτε μάγκες μου?

Εσύ να είσαι ολόγυμνος μπροστά της με το ανυπεράσπιστο μόριό σου να κρέμεται ανήμπορο ανάμεσα στα σκέλια σου, κι εκείνη να σου λέει... "Καλύτερα έτσι"!