"Ημερολόγιο λιποταξίας" (51) - Τα θαυματουργά ψαράκια!

Οι ντόπιοι θεωρούν πως ο Αλλάχ έχει ευλογήσει τη Σεβάστεια.

Δείχνω κάπως δύσπιστος, οπότε ο Χασάν προθυμοποιείται να μου το αποδείξει.

Με πάει στα ιαματικά λουτρά, σ’ ένα χωριό όχι πολύ μακριά απ’ την πόλη.

Ήταν όντως μια πηγή θερμού νερού που έτρεχε διαρκώς σχηματίζοντας ένα μικρό ποταμάκι.

Εκεί μέσα ζούσαν κάτι ψαράκια μικροσκοπικά, παρά τις πολύ υψηλές θερμοκρασίες.

"Αυτά είναι τα πιο παράξενα ψάρια του κόσμου!", μου εξηγούν. "Αν τα βάλεις σε κρύο νερό εξακολουθούν να ζουν. Αλλά αν τα ξαναφέρεις στο καυτό νερό ψοφάνε! Επίσης, εδώ αντιστρέφεται ο νόμος της ζούγκλας. Τα μικρότερα ψαράκια τρώνε τα μεγαλύτερα!"...

Τα λουτρά αυτά είναι κατάλληλα για τη θεραπεία της ψωρίασης. Λογικό μου ακούγεται. Σχεδόν όλα τα θερμά νερά έχουν αντισηπτικές ιδιότητες.

Αλλά οι ντόπιοι επιμένουν πως την ψωρίαση δεν τη θεραπεύουν τα νερά αλλά τα μικρά μαύρα ψαράκια!

"Υπάρχουν τρία είδη ψαριών που το καθένα επιτελεί και διαφορετικό έργο", μου λένε. "Το πρώτο είδος ανοίγει την πληγή, το δεύτερο την καθαρίζει και το τρίτο την κλείνει. Σου κάνουν κανονική εγχείριση! Αν δεν έχεις ψωρίαση δεν σε πλησιάζουν καν!"...

Δίπλα μου υπήρχαν άνθρωποι που το σώμα τους είχε καλυφθεί ολόκληρο με αυτά τα μικρά μαύρα ψαράκια! Έτρωγαν το "κακό δέρμα", απομυζούσαν το αίμα και έφευγαν!

Στην κοίτη του ποταμού σαν κάτι να σούρθηκε. Αντανακλαστικά έκανα μια κίνηση πανικού. Ο Χασάν έβαλε τα γέλια.

"Είναι τα θαυματουργά φίδια! Έρχονται μόνο το καλοκαίρι και ζουν στις όχθες του ποταμού. Στο νερό μπαίνουν μόνο όταν εκεί βρίσκεται κάποιος που τον τσίμπησε ένα δηλητηριώδες φίδι. Τότε αυτά τρέχουν και τον τσιμπούν και εκείνος θεραπεύεται! Είναι το πιο αποτελεσματικό αντίδοτο. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πώς τα θαυματουργά φιδάκια προαισθάνονται ότι κάποιος άνθρωπος κινδυνεύει από τσίμπημα φιδιού!"...

Ένας μουστακαλής σπεύδει να δώσει τη δική του εξήγηση:

"Αυτή τη δύναμη τη δίνει μόνο ο Αλλάχ! Την έστειλε στην Τουρκία. Είναι η θεία χάρη που τη στέλνει ο Θεός για ν’ αποδείξει πως το έθνος μας είναι ανώτερο απ’ όλα τ’ άλλα. Ολόκληρη η υφήλιος μπορεί να ωφεληθεί από μας"...

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (50) - Στα γκέτο της Σεβάστειας...

Στη Σεβάστεια, όπως και σ’ όλη την Τουρκία, ζουν πολλοί Αλεβήδες. Είναι ένα παρακλάδι του Σιιτισμού, που το συναντάμε και σε πολλές άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής. 

Οι Αλεβίδες κυριαρχούν και στην παραλιακή ζώνη της Συρίας. Αλεβής (Αλαουής στα συριακά) είναι κι ο Άσαντ!

Οι Τούρκοι μισούν τους Αλεβήδες. Τους θεωρούν "πράκτορες του σιιτικού Ιράν", κάτι σαν "πέμπτη φάλαγγα"!

Ο τσακωμός Σιιτών και "ορθόδοξων" Σουνιτών πάει πολύ πίσω, στα χρόνια των διαδόχων του Μωάμεθ. 

Οι Σιίτες πιστεύουν πως Χαλίφης, δηλαδή θρησκευτικός και πολιτικός ηγέτης των μουσουλμάνων, μπορεί να είναι μόνο συγγενής-απόγονος του Μωάμεθ. Γι’ αυτό κι ακολουθούσαν τον Αλή, ξάδελφο και γαμπρό του Μωάμεθ. "Σιίτης" σημαίνει "σι’ ατ Αλή", δηλαδή "παράταξη του Αλή" στ’ αραβικά.

Οι Σουνίτες, αντίθετα, θεωρούν πως Χαλίφης πρέπει να γίνεται εκείνος που διαπρέπει στα πεδία της μάχης και της πολιτικής, κι ας μην είναι απόγονος του Μωάμεθ. Με άλλα λόγια είναι κάπως πιο αξιοκρατικοί...

Οι Αλεβήδες της Τουρκίας έζησαν πολλές καταπιέσεις και διώξεις, ιδίως μέχρι το 1960 που αναγνωρίστηκαν ως επίσημη θρησκευτική μειονότητα. Ανήκαν ανέκαθεν στην αντιπολίτευση. Είναι φιλελεύθεροι, αριστεροί και ανέδειξαν πολλούς διανοουμένους.

Το 1920 οι Αλεβήδες εξεγέρθηκαν κι είχαν πολλά θύματα. Το 1979 είχαμε στη Σεβάστεια ένοπλες θρησκευτικές συμπλοκές με δεκάδες νεκρούς, κυρίως Αλεβήδες...

Οι Αλεβήδες της Σεβάστειας ζουν σ’ ένα γκέτο στις παρυφές της πόλης. Κάτι σαν τα Λιόσια της Αθήνας.

Διασχίζω την κεντρική οδό του γκέτο και κάθομαι σ’ ένα καφενείο γεμάτο άνεργους άντρες.

"Οι Αλεβήδες είμαστε στη Σεβάστεια απ’ το 1270 αλλά ζούμε σαν τους μαύρους της Νότιας Αφρικής", μου λένε.

Κοιτάζω τις φάτσες τους. Φαίνονται πιο άγριοι. Ίσως γιατί είναι ηλιοκαμένοι, αδύνατοι και μουσάτοι.

Κάποιοι παραδίπλα παραγγέλνουν μπαλαντάινς. Στους Σιίτες επιτρέπεται το αλκοόλ.

Ζητάω να με φέρουν σ’ επαφή με το θρησκευτικό τους ηγέτη, τον "ντεντέ" που μεταφράζεται κάτι σαν "παππούς". Δυσπιστούν, αλλά παραδόξως πείθονται μόλις τους δηλώνω "θεολόγος"!

Το σπίτι του "ντεντέ" είναι φτωχικό αλλά πολύ ανώτερο απ’ τις καλύβες του γκέτο. Με υποδέχεται εγκάρδια και με κερνάει τσάι.

"Η προσευχή μας, το τζεμ, δεν γίνεται σε τζαμί. Εμείς πιστεύουμε πως κάθε σπίτι είναι κι ένα τζαμί. Ούτε είμαστε υποχρεωμένοι να στρεφόμαστε προς τη Μέκκα. Για μας η απόδειξη της πίστης είναι ν’ αγαπάμε τους ανθρώπους"...

Ο πούτσος μου ο σπαρτιατικός, ο χρυσαυγίτικος!

Εντάξει κυρίες μου, έχετε δίκιο! Είμαι ένας καριόλης! Ένας αρχιμαλάκας σκατόψυχος!

Σας είχα μια ζωή γραμμένες στ’ αρχίδια μου!

Ποτέ δεν ήμουν ειλικρινής μαζί σας! Αλλά μήπως ήμουν και με τον εαυτό μου;

Ήθελα να σας χύνω στη μάπα γιατί έτσι επιβεβαιωνόταν ο ανδρισμός μου! Εδραίωνα την κυριαρχία μου...

Οι πρώην γαμιάδες σας γούσταραν να σας πιπώνουν ως το λαρύγγι.

Εγώ φτιάχνομαι με τη "λοξή φάλαγγα"! Να τον βλέπω να φουσκώνει στο μαγουλάκι σας!

Ποτέ δεν πίστεψα στην ισότητα των φύλλων!

Μην παραμυθιάζεστε που το παίζω Συριζαίος! Μέσα μου κρύβω τον πιο σκληροπυρηνικό φαλλοκράτη χρυσαυγίτη...

Ποτέ αυτή που κατουράει καθιστή δεν θα εξισωθεί μ’ όποιον κατουράει όρθιος.

Κι ούτε ο Άι-Γιώργης ο δρακοκτόνος με το κοντάρι του θα εξισωθεί με τον κατηραμένο όφι!

Ακούστε το μαλακισμένες και βάλτε το καλά στο μυαλό σας: όσο κι αν το πασαλείψετε με σάλια, υγρά και αίματα περιόδου, το "κοντάρι του Λεωνίδα" δεν θα χάσει ποτέ την αίγλη και την υστεροφημία του...

Θέλω τη γυναίκα θεόχαζη!

Είμαι απ’ τους άντρες που γουστάρουν τις χαζές γυναίκες! Να τους λέω "Σολωμός" κι εκείνες να σκέφτονται μόνο το ψάρι κι όχι τον ποιητή.

Κολλημένος στα στερεότυπα, θεωρώ κάθε εμφανίσιμη κοπέλα  απαραιτήτως χαμηλής διανοητικής κατάστασης. Έτοιμη ν’ ακούσει αδιαμαρτύρητα κάθε παπαριά μου και να εκφράσει το θαυμασμό της για την ευφυΐα μου...

Θέλω τη γκόμενα να ικανοποιεί τον εγωισμό μου. Να με κανακεύει  υποδυόμενη το ρόλο της "χαζής γατούλας" που τρίβεται στα πόδια του αφέντη της κάθε φορά που εκείνος έχει όρεξη για παιχνίδια...

Τη γουστάρω έτοιμη να πέσει στα πόδια μου κι όχι στην αγκαλιά μου. Γιατί η γυναίκα στο μυαλό μου ταυτίζεται με την μπάλα! Είναι μόνο για κλοτσιές...

Δεν θέλω ν’ ακούω για γυναίκες ανεξάρτητες, με προσωπικότητα, που σέβονται τον εαυτό τους κι έχουν αυτοπεποίθηση. Όσο στερούνται αυτοεκτίμησης τόσο ανεβαίνουν στη δική μου εκτίμηση...

Τις θέλω να ονειρεύονται διακοπές στις Μπαχάμες, εγώ να τις πηγαίνω στο Μπραχάμι κι εκείνες να ενθουσιάζονται.

Να καρφώνονται στ’ αριστερό μου καβάλο χωρίς ίχνος ντροπής κι ενδοιασμούς.

Ν’ ασχολούνται μαζοχιστικά όλη τη μέρα μαζί μου και με τ’ αρχίδια μου.

Να ουρλιάζουν όταν κάνουν σεξ κι ας μην έχουν οργασμό. Σκασίλα μου.

Να τρώνε όλα τα παραμύθια που τους πουλάω για δήθεν αμέτρητες γυναίκες που πέφτουν στα πόδια μου και κόβουν φλέβες για πάρτη μου.

Να μην έχουν την απαίτηση να τις φλερτάρω έξυπνα. Να τους αρκεί που όλο το βράδυ επαναλαμβάνω τη φράση "πόσο όμορφο κώλο έχεις"!

Τις θέλω να ξέρουν απ’ την πρώτη στιγμή ποιος έχει το πάνω χέρι στη σχέση. Να με ζηλεύουν παθολογικά και να κάνουν κάθε είδους κατινιά για να μη με χάσουν.

Δεν μου αρέσουν οι ετοιμόλογες, οι έξυπνες, οι γρήγορες στη σκέψη. Αυτές οι ιδιότητες μπορεί να προκαλούν σε ορισμένους θαυμασμό, αλλά σε μένα τρόμο.

Θέλω να γνωρίσω μία που δεν θα ’χει κανένα κοινό σημείο με μένα. Μόνο να γειτονεύουν τα κλουβιά μας στο ζωολογικό κήπο, ή τα κρεβάτια μας στο τρελάδικο.

Θα παντρευτώ την καριόλα εκείνη που θα κεράσει μπύρες όλες τις πρώην μου και θα τους πει με στόμφο και περηφάνια πως μόνο μαζί της καβλώνω όταν με κατουράει στο στόμα και πως μόνο μ’ αυτή μου σηκώνεται όταν μου βάζει κωλοδάχτυλο...

Παρέα με παράξενα φυτά, Μεσολογγίου και Λόντου γωνία, στα Εξάρχεια...

Να δίνεις πάντα.

Να σχωρνάς.

Κι όλο να χαμογελάς.

Τότε μπορείς να πεις:

"Την ουσία γνώρισα,

τη φλέβα βρήκα τη χρυσή"!

Δεμένο με χρυσή κλωστή,

γυμνό και χιλιοπληγιάρη

στο φτερωτό καράβι τους

απόκοσμοι κουρσάροι μ' εσύραν!

Μονάχος μες τη νύχτα

ψηλά κοιτάω.

Νιώθω ασήμαντος.

Μια σταγόνα, θαρρώ,

των πελάγων πως είμαι...

Για το μοιραίο ταξίδι πριν κινήσεις

νίκα το φόβο για τ' άγνωστο.

Ψάξε να βρεις τις αποκρίσεις τις μεγάλες.

Αυτές που χείλια ακόμα δεν ξεστόμισαν.

Σε καρτεράει ο ουρανός

... εντός σου!

Ένα καράβι ξύλινο πειρατικό

στο τελευταίο του ταξίδι με τραβάει.

Μια πόρνη σε χορό με προσκαλεί

κι ένας μονόχειρας κρασί της λησμονιάς

ξανά κερνάει...

Αυτή την Άνοιξη θα γεννηθώ ξανά.

Μα όσες φορές κι αν γεννηθώ

ο ίδιος θα 'μαι...

Αλαφροΐσκιωτη η νύχτα,

μάγισσα.

Στήνει χορό με τις γοργόνες

στο κατάρτι.

Κι αυτή η μυρωμένη σάρκα τους

ζωγράφου θεία πινελιά,

στην καταιγίδα φάρος...

Οι πόθοι λάμνουν τα κουπιά.

Δροσιά των κρίνων.

Δάκρυα αστεριών.

Σύννεφα διαβατάρικα.

Πουλιά της νύχτας βιαστικά.

Τ' ολόγυμνο κορμί μου,

το φιλήδονο,

μ' ερωτική ανατριχίλα φλογισμένο,

τις ηδονές μετρά,

τις ποτισμένες με γλυκό κρασί,

κύματα γλυκόφωνα

και πελαγίσιους στεναγμούς...

Της Αριάδνης ο μίτος

ποτέ του δεν μου δόθηκε!

Γόρδιους δεσμούς

να κόψω δεν κατάφερα.

Στης ζωής μου τους λαβύρινθους

μάταια διεξόδους αναζήτησα.

Η μοναξιά πονάει!

Οι ανελέητες θηλιές της

τις τελευταίες μου ελπίδες

στραγγαλίζουν...

(γραμμένο σε μια χαρτοπετσέτα!)

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (49) - Ο χορός της κοιλιάς!

Κάποτε η Σεβάστεια ήταν θαυμάσιος τόπος. Αγορά-κλειδί στο Δρόμο του Μεταξιού. Πρωτεύουσα τριών κρατών της Ανατολής. 

Ήταν και το μεγαλύτερο θησαυροφυλάκιο του Μιθριδάτη. Όταν ο Πομπήιος κατέλαβε την πόλη, εντυπωσιάστηκε απ’ τα πλούτη και την ομορφιά της.

Σήμερα είναι μια πόλη παρηκμασμένη, συντηρητική, καταθλιπτική. Ο μισός πληθυσμός της έφυγε. Με υψηλά ποσοστά ανεργίας και αυτοκτονιών. Και μεγάλη διαφθορά. Η οικογενειοκρατία δίνει και παίρνει. "Τορπίλ" λέγεται στα τούρκικα. 

Μια εφημερίδα έχει πρωτοσέλιδο την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου να προσφέρει δωρεάν περιτομή σ’ όσους δεν έχουν χρήματα...

Αλλά η Σεβάστεια είναι κι η πρώτη πρωτεύουσα της Τούρκικης Δημοκρατίας. Από δω ο Κεμάλ κήρυξε τον αγώνα ενάντια στους ξένους κατακτητές. Δηλαδή τους Έλληνες...

Στο σχολείο που έγινε η Πρώτη Εθνοσυνέλευση της Τουρκικής Δημοκρατίας λειτουργεί πλέον "Μουσείο Κεμάλ Ατατούρκ". Διατηρούνται άθικτα το υπνοδωμάτιό του, τα σκεπάσματα, το κρεβάτι του, τα μαχαιροπίρουνα. 

Παντού φωτογραφίες του. Ξεχωρίζω μία που τον δείχνει με παλτό να κοιμάται πάνω στο χιόνι. Από κάτω γράφει: "Αυτό σημαίνει να είσαι στρατιώτης!".

Σ’ ένα σταθμό λεωφορείων υπάρχουν τρία ρολόγια. Δείχνουν την ώρα Σεβάστιας, Λονδίνου και Ριάντ. Κάποτε η πόλη φιλοξενούσε πολλούς Άραβες εμπόρους.

Εδώ κάπου είχε εξοριστεί κι ο μεγαλύτερος σύγχρονος Τούρκος ποιητής, ο Ναζίμ Χικμέτ. Στη σημερινή Τουρκία οι ποιητές είναι κομμουνιστές. Την εποχή των Οθωμανών ήταν μέλη της άρχουσας τάξης, κομμάτι του κατεστημένου.

Παρά το συντηρητισμό της περιοχής λειτουργούν καμουφλαρισμένα γραφεία της παράνομης μαρξιστικής τρομοκρατικής οργάνωσης Ντεβ-Σολ ("Επαναστατικός Δρόμος").

Παραδόξως, οι Τούρκοι περηφανεύονται για την καθαριότητά τους: "Στο ανάκτορο του Τοπκαπί τα ακριβότερα κτίσματα είναι τα χαμάμ και τ’ αποχωρητήρια. Την ίδια εποχή κτίστηκε και το ανάκτορο των Βερσαλλιών χωρίς ούτε ένα αποχωρητήριο. Είμαστε ο καθαρότερος λαός του κόσμου!".

Διαφημίζουν και την πηγαία φιλοξενία τους. Αν και ομολογούν πως οι παραδόσεις εξασθενούν. Χάνεται η έννοια να μπαίνεις σ’ ένα σπίτι χωρίς καν να χτυπάς την πόρτα του...

Στο Καζίνο του Κάστρου λειτουργεί το μόνο νυχτερινό κέντρο της πόλης. Η μουσική είναι δυνατή, παραγγέλνουμε ρακί.

Η πρώτη χορεύτρια της κοιλιάς κάνει την εμφάνισή της. Περνάει ανάμεσα στα τραπέζια με κάποια δυσκολία. Είναι αρκετά ευτραφής!

Οι λιγοστοί θαμώνες της δίνουμε χαρτονομίσματα που τα καρφιτσώνει στο γυαλιστερό στηθόδεσμό της. Μόλις φτάνει στην πίστα, τα χαρτονομίσματα κρέμονται απ’ το στήθος της σαν ουρά χαρταετού...

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (48) - Στα μπουρδέλα της Ανατολίας...

Ο δρόμος απ’ την Άγκυρα για το Τοκάτ δεν έχει τίποτα ιδιαίτερο. Ένα μονότονο καμπίσιο τοπίο.

Παλιότερα είχαν κυκλοφορήσει φήμες πως εκεί κοντά είχε ανακαλυφθεί η Σεβαστόπολη, μια καλά διατηρημένη ρωμαϊκή εμπορική πόλη. Κάποιοι έκαναν λόγο για τη "νέα Έφεσο"!

Είδα κάποιους αρχαίους κίονες εγκατελειμμένους μέσα σ’ ένα τρισάθλιο χωριό. Τίποτα περισσότερο...

Το Τοκάτ ήταν κάποτε μεγάλος εμπορικός κόμβος στο Δρόμο του Μεταξιού προς την Αντιόχεια και το Χαλέπι. Κάπου εδώ ο Ιούλιος Καίσαρας το 47 π.Χ., που μόλις είχε νικήσει το βασιλιά του Πόντου, είπε το περίφημο "Ήλθα, είδα, νίκησα"!

Οι ντόπιοι εξακολουθούν ν’ ασχολούνται με το εμπόριο. Πολλοί κάνουν και κωπηλασία στον ποταμό Γιεσιλιρμάκ που διασχίζει την πόλη.

Το Τοκάτ είναι γνωστό και για την "κλειστή" φυλακή του, δηλαδή μόνο για επικίνδυνους εγκληματίες. Είναι ένα πρώην σχολείο στις όχθες του ποταμού. Οι περισσότεροι έχουν καταδικαστεί για εγκλήματα βεντέτας. Είναι πολύ διαδεδομένα τα εγκλήματα τιμής και αντεκδίκησης στην Ανατολία...

Το μοναδικό πορνείο της πόλης είναι στα περίχωρα, κρυμμένο στα δέντρα.

Μοιάζει με καφενείο. Απ’ έξω έχει ήδη σχηματιστεί μια ουρά αντρών. Στην είσοδο υπήρχε ένα γραφιάκι μ’ έναν φύλακα. Οι πελάτες πρέπει να περάσουν από μπροστά του. Οι τακτικοί θαμώνες μπαίνουν χωρίς καν να τον χαιρετίσουν.

Στο "σπίτι" ζουν 7-8 κοπέλες και χρεώνουν τους πελάτες με το λεπτό. Ξυπνάνε συνήθως το μεσημέρι, τρων, λούζονται και πιάνουν αμέσως δουλειά. 

Κάθε δυο μέρες κάνουν εξετάσεις για αφροδίσια και κάθε δυο μήνες για Έιτζ. Οι ξένοι είναι υποχρεωμένοι να χρησιμοποιούν προφυλακτικό.

Ο φύλακας μου ξεκαθαρίζει πριν μπω πως δεν επιτρέπονται ούτε δεσίματα ούτε μαστίγια. Όλοι περνούν από σωματικό έλεγχο για οπλοφορία. Υπάρχει κίνδυνος κάποιος συγγενής μιας "παραστρατημένης" να έλθει με σκοπό να τη σκοτώσει.

Έδειξα το διαβατήριό μου, κάτι σημείωσε σ’ ένα τετράδιο και μπήκα.

Εκείνη τη στιγμή έβγαινε ένας μουστακαλής κρατώντας το κομπολόι του και κουμπώνοντας το φερμουάρ του παντελονιού του.

Τα "κορίτσια" κάθονταν πίσω από μια μεγάλη βιτρίνα. Οι περισσότερες ήταν γύρω στα σαράντα. Καθεμιά τους κρατούσε ένα χρωματιστό χαρτάκι που έγραφε την ταρίφα της ανά λεπτό απασχόλησης. 

Πέρασα μπροστά απ’ όλες, έδειξα αυτή που προτιμούσα και πέρασα απ’ το ταμείο να πληρώσω το εισιτήριο.

Μπήκα στο σωμάτιο της "δικιάς" μου. Φωτιζόταν από ένα ροζ γλόμπο χωρίς "καπέλο".  Οι τοίχοι βαμμένοι θαλασσί. 

Μόλις με βλέπει μου κάνει νόημα πως απαγορεύεται το φιλί στο στόμα. Συμφωνώ, κι αμέσως πέφτει ανάσκελα, ανοίγει τα πόδια της, τα σηκώνει ψηλά και με τα χέρια πιάνει τους αστραγάλους της.

Είναι έτοιμη...