Ένας μούτσος απ’ το Καρπενήσι! (IΔ’ - Ταξίδια δίχως χάρτη...)

Από ένα σημείο και μετά, ο ναυτικός συνηθίζει να περπατάει "πελαγίσια" ακόμα και στη στεριά. Με βήμα πλαγιαστό, όπως κάνει στο βαπόρι για να ισορροπήσει απ' το πλαγιαστό κούνημα.

Κάθε φορά που επέστρεφα στην πατρίδα ένιωθα σαν κόσμημα που το μοστράρουν στη βιτρίνα και περιμένει τον αγοραστή του. Όλοι προσπαθούν να μου κάνουν προξενιά, να με παντρολογήσουν...

Δε λέω, το "κλασικό καραβόσκυλο" ονειρεύεται ν' ακούσει τη γυναίκεια ανάσα στο μαξιλάρι του, το κλάμα μωρού στο προσκεφάλι του. Αλλά μάλλον εγώ είμαι άλλη ράτσα..

Σ' όσες κοπέλες γνώριζα από γνωστούς και φίλους έλεγα το κλασικό "συγγνώμη, με περιμένει άλλη" κι άλλαζα κουβέντα. 

Το αποδημητικό μου σύνδρομο ήταν πάντα σε επιφυλακή. Βιαζόταν να με γυρίσει στη σκληράδα της θάλασσας, στη γεύση της αλμύρας...

Τα καράβια που περιμένουν να ξεφορτώσουν στα λιμάνια του Περσικού Κόλπου είναι αμέτρητα. 

Μέχρι να' ρθει η σειρά μας πρέπει να παλέψουμε με την ανία και τη στέρηση. Κι όχι μόνο. Πρέπει να 'χουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα γιατί κυκλοφορούν πολλοί πλιατσικολόγοι σε τούτα τα μέρη και κάνουν επικίνδυνα ρεσάλτα...

Άλλος κίνδυνος είν' τα ερπετά και τα ποντίκια. Ειδικά τα τελευταία τα βλέπεις να προσπαθούν ν' ανέβουν στο βαπόρι, στρατιές ολόκληρες, χρησιμοποιώντας για γέφυρα τα καραβόσχοινα που 'ναι δεμένα στις δέστρες των ντόκων.

Έχω γνωρίσει την υποκρισία των Χριστιανών, αλλά μου φαίνεται πως οι Άραβες μουσουλμάνοι τους έχουν ξεπεράσει. 

Τα οινοπνευματώδη υποτίθεται πως απαγορεύονται, αλλά στα κρυφά τα ρουφάνε σα σφουγγάρια. 

Απαγορεύεται και το προγαμιαίο σεξ... αλλά, όπως λέει και το ρητό... από πίσω μπαίνουν τραίνα!

Πάνω απ' τα κεφάλια μας ο καυτός ήλιος. Και κάτω απ' τα διάφανα νερά γυροφέρνουν πεινασμένοι καρχαρίες φτιάχνοντας μια εικόνα υποχθόνιας φρίκης. 

Επιτέλους ήρθε η ώρα να ξεκολλήσουμε από δω και να μπούμε στη Μεσόγειο μέσω Σουέζ.

Ο Κόλπος του Άντεν ήταν και είναι ο παράδεισος των πειρατών. Γύρω μας δολοφονικές ξέρες, στους κάβους φυτεμένα φανάρια, νερά θολά και βρόμικα, η ζέστη αφόρητη.

Το πέρασμα του καναλιού είναι και μια γραφειοκρατική ταλαιπωρία. Κρατικοί υπάλληλοι μέχρι να πάρουν το μπαχτσίσι τους δεν σταματούν να βρίσκουν "παρατυπίες".

Το Σουέζ δε θυμίζει τίποτα απ' τη μεγαλοπρέπεια του Παναμά. Μυρίζει αραπίλα και μαστούρα.

Αλλά πλησιάζει η ώρα να ξαναπατήσουμε πατρίδα. 

Να θυμηθούμε τη φυσιολογική γυναίκεια μυρωδιά, που δεν έχει σχέση με την καλντεριμιτζίδικη αποφορά. 

Να σταθούμε κάτω απ' τον αγαπησιάρη μεσογειακό ήλιο, να στεγνώσουμε απ' το πούσι των πολικών, να εξατμιστεί ο ιδρώτας των τροπικών...

Τόσους μήνες στο βαπόρι οι ορμόνες δεν καταλάγιαζαν, ορμές θαλασσινές μάς ξυπνούσαν λάγνους παραλογισμούς.

Τα λιμάνια που πιάναμε μύριζαν φόβο και παρακμή. Κατακάθια, λαθρέμποροι, παράνομοι, καταφερτζήδες, πουτάνες, κάθε λογής τσακάλια μάς έστηναν καρτέρι να μας λιανίσουν και να μας καταπιούν.

Αλλά τώρα είμαι πλέον αποφασισμένος. Δεν θα ξαναγυρίσω στον απόπατο. Αγκυροβολώ στην "Ιθάκη" μου...

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (86) - Οι "ανθενωτικοί" ήταν και είναι ανθέλληνες!

 

Περπατάω δίπλα στα ρωμαϊκά τείχη της Κωνσταντινούπολης και συνειδητοποιώ πως ελάχιστα με ενδιαφέρει η περίοδος της χριστιανικής θεοκρατίας.

Αλλά κάποια χτυπητά ιστορικά ορόσημα δεν μπορώ να τα αγνοήσω.

Το 357 η "Νέα Ρώμη" εξομοιώθηκε διοικητικά με την παλιά πρωτεύουσα. Και ουσιαστικά την αντικατέστησε πλήρως το 476 όταν η "αιώνια πόλη" καταλύθηκε απ’ τους βαρβάρους...

Το 532 στη "Στάση του Νίκα" καταστράφηκε όλο το κέντρο της πόλης και ξαναχτίστηκε. Η λαϊκή αυτή επανάσταση παραχαράχτηκε απ’ την επίσημη ιστοριογραφία, αλλά δεν είναι της ώρα ν’ ασχοληθούμε μαζί της.

Το 618 η Αίγυπτος περνάει στην αραβική κυριαρχία και η ρωμαϊκή πρωτεύουσα χάνει οριστικά το σιτοβολώνα της. Τεράστιο οικονομικό και ηθικό πλήγμα...

Το 626 η πόλη υφίσταται την πρώτη μεγάλη πολιορκία της απ’ τους Αβαροσλάβους. Με δυσκολία τη βγάζει καθαρή αλλά πολλά προάστιά της καταστράφηκαν. Εδώ το πλήγμα ήταν κυρίως ψυχολογικό. Από τότε οι κάτοικοί της ποτέ δεν αισθάνθηκαν απόλυτα ασφαλείς.

Το 740 μεγάλο μέρος της πόλης καταστρέφεται από σεισμό και εφτά χρόνια αργότερα μετράει χιλιάδες νεκρούς από επιδημία πανώλης...

Το 843 λήγει η μακρά περίοδος της Εικονομαχίας. Φαινομενικά νίκησε ο θρησκευτικός φανατισμός. Αλλά σχεδόν την ίδια περίοδο η πολιτική και πνευματική ηγεσία της πόλης στρέφεται προς την κλασική αρχαιότητα. 

Τα κομποσχοίνια κι οι "ησυχασμοί" ήταν συνταγές αποτυχίας και προμήνυαν μαύρες μέρες για την άλλωστε ακμαία κοινωνία της...

Για τις δυο αλώσεις της πόλης, 1204 και 1453, δεν χρειάζεται να πούμε κάτι ιδιαίτερο. Τα ξέρετε.

Απλά να επισημάνουμε πως η Κωνσταντινούπολη παρέμεινε επί αιώνες διχασμένη μεταξύ δυο αντίπαλων παρατάξεων. Των "ενωτικών" και των "ανθενωτικών". Οι πρώτοι ήταν "φιλοδυτικοί" και "φυλέλληνες", οι δεύτεροι "αντιδυτικοί" και "ανθέλληνες"...

Αντιεξουσιαστικοί έρωτες!

Ρε μάγκες, απόψε θα σας μιλήσω μέσα απ’ την καρδιά μου: χρόνια νταραβερίζομαι με κομμουνιστικά κυκλώματα, αλλά ένα πήδημα της προκοπής δεν έκανα!

Όποτε όμως πάω σε αντιεξουσιαστικά στέκια σχεδόν πάντα βλέπουν χαρά τα σκέλια μου...

Την περασμένη Κυριακή κάτι αντιεξουσιαστές είχαν ρεμπέτικο πάρτι στα Κάτω Πετράλωνα. Όπου μπουζούκι και χορδή η Ψονθο-βασίλω πρώτη!

Με το που φτάνω "καρφώνω" μια Αγγλιδούλα.

Παρένθεση πρώτη: οι Αγγλιδούλες είναι ιδανικές γκομενίτσες. Δεν σε κερατώνουν, δεν ασχολούνται με τα "προσόντα" και τις "επιδόσεις" σου, γενικώς είναι πολύ καλόβολες.

Ως τώρα στη ζωή μου έμαθα να μην φοβάμαι δύο κατηγορίες ανθρώπων:

α) Τις γυναίκες με φακίδες, ροδαλά μαγούλια και κοτσίδια.

β) Τους εγκληματίες που βγήκαν απ’ τη φυλακή μετά από 40 χρόνια. Αυτοί σίγουρα δεν θα το ξανακάνουν. Έχουν μετανιώσει...

Κλείνω παρένθεση.

Την παρατηρώ καλύτερα. Έχει ξυρίσει τα φρύδια της. Χμμμ... όταν βλέπεις, μάγκα μου, τέτοια γυναίκα, να ξέρεις πως θα σε ξυρίσει! Δε με νοιάζει. Άλλωστε χρειαζόμουν ένα ξυρισματάκι πάνω-κάτω!

Της την πέφτω αλλά δεν ανταποκρίνεται.

Το πιάνω το υπονοούμενο: όταν δεν είσαι φυσικός μαγνήτης πρέπει να γίνεις χρηματομαγνήτης!

Νόμος της φύσης: όταν δεν μπορείς να έχεις παρέα, την αγοράζεις!

Προσφέρομαι να την κεράσω, της κάνω κι ένα μικροδωράκι να φανώ τύπος λαρτζ και γενναιόδωρος, αρχίζει να σπάει ο πάγος.

Σε λίγο η τύπισσα αρχίζει να δείχνει πρόθυμη για ανταλλαγές σωματικών υγρών.

Αλλά εγώ ο μάλαξ (πώς μου ήρθε;) πήγα να το παίξω ανώτερος, πως, και καλά, δεν είμαι κανένα λιγούρι, πως δεν θεωρώ το σεξ είδος πρώτης ανάγκης, σαν το κατούρημα ας πούμε...

Και της προτείνω να απολαύσουμε απόψε τις γλυκιές πενιές και να βρεθούμε τη Δευτέρα σ’ ένα ρομαντικό ξενοδοχειάκι να φχαριστηθούμε άλλου είδους γλύκες.

Εννοείται πως μου είχε σηκωθεί ως το σαγόνι, αλλά ήθελα να το παίξω αυτοκυριαρχία ο ηλίθιος. Κι ας ήξερα πως θα την έβγαζα το βράδυ δια χειρός Βαράγκη.

Αλλά γι’ αυτό ο καλός θεούλης μας έδωσε τη μαλακία. Για να μην πέφτουμε στα μεγάλα αμαρτήματα της πορνείας, του βιασμού και της κτηνοβασίας.

Ανοίγω δεύτερη παρένθεση:

Είπα "κτηνοβασία" και θυμήθηκα έναν φίλο μου απ΄την Αυστραλία που του εξηγούσα πως εμείς στο Καρπενήσι πηδούσαμε κότες, προβάτες, άντε και κανένα κουνέλι. Τα κατσίκια δεν τα προτιμούσαμε γιατί ήταν νευρικά και δύσκολα μας "κάθονταν"!

Τότε εκείνος μου είπε πως "Εμείς στην Αυστραλία γαμάμε καγκουρό και στρουθοκαμήλους. Φίλε, δεν ξέρεις τι χάνεις!"...

Κλείνω κι αυτή την παρένθεση.

Τι έλεγα; Αααααα... πως το έπαιξα υπεράνω και δεν την πήδηξα επιτόπου την Αγγλιδούλα. Απλά ανταλλάξαμε τηλέφωνα και κανονίσαμε να βρεθούμε τη Δευτέρα.

Δευτέρα μεσημεράκι της τηλεφωνώ στο κινητό. Απαντά μια αντρική φωνή, προφανώς ο γαμέτης από καμιά κατάληψη.

"Πρόντο;".

"Τι πρόντο ρε μαλάκα;", του λέω και του το κλείνω.

Σήμερα, πρωί-πρωί, της ξανατηλεφωνώ.

Το σηκώνει η ίδια.

"Εσύ είπες μαλάκα τον Τζιάκοβο;", με ρωτάει.

"Ναι, εγώ!".

Και μου το κλείνει στα μούτρα...

Ένας μούτσος απ’ το Καρπενήσι! (IΓ’ - Κομμουνιστικές μπύρες από ζαχαροκάλαμο!)

Στη Καζαμπλάνκα επικρατεί μια ατμόσφαιρα ανατολίτικη, αραβοκρατούμενη με μυστηριώδεις οσμές. Στα πολύβουα παζάρια της γεμίζεις μυρωδιές μουσουλμανικές ανακατωμένες με παρισινά αρώματα...

Στα πεζοδρόμια στην πέφτουν συνεχώς ψιλικατζήδες μικρέμποροι ναρκωτικών. Κάποιοι τολμούν κι αγοράζουν μεγάλες ποσότητες χασίσι, το φέρνουν στην πατρίδα και το μοσχοπωλούν.

Αλλ' αυτές οι δουλειές έχουν μεγάλο ρίσκο. Ο ίδιος ο πωλητής μπορεί να σε καρφώσει και να σε συλλάβουν στην επόμενη γωνιά. Γενικά, όσοι προσπάθησαν ν’ ασχοληθούν μ’ αυτό το "σπορ" ερασιτεχνικά, το μετάνιωσαν. Αν δεν έχεις πλάτες και κύκλωμα είσαι αναλώσιμος...

Εδώ στο Μαρόκο η πορνεία απαγορεύεται επισήμως. Η αστυνομία κάνει συχνά "επιχειρήσεις αρετής" και συλλαμβάνει στους δρόμους τις ασυνόδευτες κοπέλες, κατά τεκμήριο πόρνες. Έτσι, είναι συνηθισμένο φαινόμενο, εκεί που περπατάς αμέριμνος να σε αρπάξει κάποια άγνωστη απ’ το μπράτσο αγκαζέ για να γλυτώσει το μπουζούριασμα...

Η Ζέτα για να μ' ευχαριστήσει που την "έσωσα" με τραβάει σπίτι της και προσπαθεί να μου κάνει το κέφι. 

Όντως, η μαστούρα καπνίζει σα λιβανιστίρι και διώχνει την κακοκεφιά. Δεν θα πάθαινα και τίποτα κακό αν δοκίμαζα μια φορά κι εγώ αγνό πράμα. Κύματα αισιοδοξίας και πλημμύρα πρωτόγνωρου πάθους με κυριεύουν...  

Στην Αβάνα φτάσαμε σε καλή εποχή. Από τότε που ο μακαρίτης ο Παπανδρέου αναγνώρισε την Κούβα κι ανέπτυξε φιλικές σχέσεις με το καθεστώς, οι Έλληνες ναυτικοί έπαψαν ν’ αντιμετωπίζονται σαν δυτικοί κατάσκοποι! 

Γενικά, το καθεστώς έχει ήδη χαλαρώσει πολύ κι ο κόσμος ξαναβρίσκει τη φυσική του ροπή στο γλέντι, το χορό, το τραγούδι, την τεμπελιά.

Τα σαββατοκύριακα το Κόμμα οργανώνει φιέστες και κερνάει τους πάντες μπύρες από ζαχαροκάλαμο μέσα σε μεγάλα βαρέλια.

Οι περισσότεροι από μας πηγαίνουν στα μέρη που συχνάζουν οι ξένοι. 

Στο "Havana Libre", πρώην Χίλτον, που γίνεται χοντρό νυφοπάζαρο. Οι γκομενίτσες λαδώνουν τους πορτιέρηδες για να τις αφήσουν να περάσουν. 

Στο "Τροπικάνα", στο πιο ξακουστό καμπαρέ της Κεντρικής Αμερικής, χωμένο στην τροπική βλάστηση.

Και στο ξακουστό "Κουτούκι του Μεσονυχτίου", όπου ο χρόνος αναμονής για να κάτσεις εξαρτάται απ' το ύψος του φιλοδωρήματος.

Εγώ προτιμάω να πάω στα κακόφημα στέκια της κουβανέζικης νεολαίας.  

Στα "ποσάδα", τα ενοικιαζόμενα με την ώρα δωμάτια. 

Και σε κάτι θεοσκότεινα κλαμπάκια που επιτρέπεται η είσοδος μόνο σε ζευγαράκια. Ο σερβιτόρος σε οδηγεί σε κάτι παράξενους καναπέδες με φακό. Η δυνατή μουσική μόλις και μετά βίας καλύπτει τις εξάρχεις οργασμού όσων πηδιούνται στην τεράστια αίθουσα...

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (85) - Κωνσταντινούπολη: η πόλη των "μεγάλων ιστορικών ψεμάτων"!

Απ’ τον πύργο του Γαλατά αγναντεύω ολόκληρη την Κωνσταντινούπολη. Ο πληθυσμός τούτης της πόλης είναι μεγαλύτερος απ’ της Ελλάδας...

Δεν έχω όρεξη να επισκεφτώ μουσεία, τζαμιά, μνημεία. Προτιμάω να περάσω την ώρα μου συλλογισμένος και συνωστισμένος στο πλήθος της λεωφόρου Ιστικλάλ και της πλατείας Ταξίμ...

Μ’ αρέσει η ατμόσφαιρα αυτής της πολιτείας. Πάντα ήταν πολυεθνική, χωνευτήρι πολιτισμών, όνειρο κάθε κατακτητή, μήλον της έριδος των αντίπαλων εθνικισμών.

Αλλά, όπως και να το κάνουμε, την ιστορία της πόλης σφράγισε η παρουσία των Ρωμιών. 

Ρωμιός δεν σημαίνει Έλληνας όπως ηλιθιωδώς το μεταφράζουν οι αστοιχείωτοι εθνόκαυλοι. "Ρωμιός" ήταν ο άνευ εθνικότητας χριστιανός υπήκοος της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Και μετά την άλωση, της Οθωμανικής. 

Οι περισσότεροι Ρωμιοί μιλούσαν διάφορες παραλλαγές της κοινής ελληνιστικής γλώσσας. Κι αυτό εκμεταλλεύτηκαν οι παραχαράκτες της ιστορίας που ταυτίζουν το ανατολικό ρωμαϊκό κράτος με την Ελλάδα και θεωρούν την Κωνσταντινούπολη "πρωτεύουσα του Ελληνισμού"...

Μια και μιλήσαμε για παραχαράκτες της ιστορίας, ας πούμε κι αυτό: ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος δεν ήταν ιδρυτής της Κωνσταντινούπολης, ούτε η συγκεκριμένη πόλη αντικατέστησε το αρχαίο Βυζάντιο. 

Το Βυζάντιο είχε πάψει να υφίσταται απ’ το 196 μ.Χ. που το ισοπέδωσε ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Σεπτήμος Σεβήρος. Και στη θέση του έχτισε εξ υπαρχής μια ολοκαίνουργια πόλη, με καθαρό ρωμαϊκό χαρακτήρα, την Αυγούστα Αντωνίνα. Αυτή την πόλη επέλεξε για νέα πρωτεύουσά του ο Κωνσταντίνος, την επεξέτεινε και την ονόμασε "Νέα Ρώμη"!

Η πλάκα είναι πως όταν ο Κωνσταντίνος θέλησε ν’ αποφασίσει την ακριβή ημέρα των εγκαινίων της νέας πρωτεύουσας, δεν κάλεσε ούτε χριστιανούς παπάδες ούτε δεσποτάδες ούτε καλογέρους. 

Αντιθέτως, χρύσωσε τους πιο περίφημους μάντεις και οιονοσκόπους της αυτοκρατορίας του κι εκείνοι, παρατηρώντας τα εντόσθια των ζώων και το πέταγμα των πουλιών, του υπέδειξαν ως πιο ευοίωνη ημέρα την 11η Μαΐου 330...

Ο Κωνσταντίνος δεν άλλαξε τον "ειδωλολατρικό" χαρακτήρα της Αυγούστας Αντωνίνας. Διατήρησε όλους τους ναούς της και την εμπλούτισε με νέους, χριστιανικούς και μη! 

Έχτισε μεν το ναό της Αγίας Ειρήνης και τα μαρτύρια των Αγίων Ακακίου και Μωκίου, αλλά ταυτόχρονα ανήγειρε και ναό της Τύχης και της Ρέας...

Αναμνήσεις μιας κακόγουστης ζωής! (Α’ - Η πουλχερία)

Οι γυναίκες καταλαβαίνουν από χιλιόμετρα αν είσαι αποτυχημένος.

Κι αν δεν ανταποκρίνεσαι στις προσδοκίες τους δεν σε πλησιάζουν καν.

Εγώ φωνάζω από μακριά: "χρεωκοπία"!

Κυκλοφορώ με μια ομπρέλα τσουρομαδημένη. Εξωτερική εμφάνιση απολύτως παραμελημένη. Σίγουρα όλες τους θα ντρέπονταν να με κυκλοφορήσουν...

Φεύγω καβλωμένος απ’ του Ζωγράφου. Μου έχουν πει για ένα καλό μπουρδελάκι στο Κολωνάκι. Στη Λυκούργου.

Φυσικά και θα πάω με τα πόδια. Το εισιτήριο, 1.40 ευρώ, είναι τσουχτερούλι.

Στην τσέπη μου έχω μόνο 5 ευρώ. Σίγουρα δεν φτάνουν να πηδήξω, αλλά αυτό δεν είναι πρόβλημα. Σε τέτοιες περιπτώσεις πάντα κάτι γίνεται τελικά και τη βολεύω.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι άλλο: φοβάμαι μήπως μέχρι να φτάσω στο Κολωνάκι θα μου έχει φύγει η κάβλα. Είμαι και πενηντάρης. Μετά από μισή ώρα ποδαρόδρομο μπορεί και να μη μου σηκωθεί...

Ως τώρα δεν πραγματοποίησα κανένα μου όνειρο. 

Κι οι καινούργιοι φίλοι μου είναι λίγο-πολύ ψυχάκηδες. Ένας τους μου τηλεφώνησε χθες ξημερώματα για να μου πει: "Είμαι ο χάρος κι έρχομαι να σε πάρω. Ετοιμάσου!"...

Προχθές Κυριακή ήμουν με κάτι αντιεξουσιαστές στου Στρέφη. 

Την έπεσα σε μια πιτσιρίκα. Ήταν καβλοπρεπής. Όλοι έλεγαν "ο παππούς και το μανούλι"!

Η τύπισσα έδινε σινιάλο από μακριά. Ήταν πουτάνα στην ψυχή. Αλλά εγώ αυτές τις γυναίκες γουστάρω. Που ’χουν τα σκατά μέσα τους...

Κατεβαίνουμε απ’ το λόφο και φτάνουμε στο κλειστό γήπεδο μπάσκετ των Εξαρχείων.

Παίζει ο Τρίτωνας και χάνει. 

"Μπες μέσα, διέκοψε τον αγώνα και κατέβασε το σορτσάκι του αντίπαλου σέντερ", με διατάζει η τύπισσα.

Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, αλλά εγώ θεωρώ  όλες τις γυναίκες πουτάνες. Μπορεί να το παίζουν ευαίσθητες, ηθικές, κλαψομούνες. Αλλά όλες γουστάρουν να εκμηδενίζουν τον άντρα τους. Να τον εκθέτουν δημόσια.

Έτσι κι η δικιά μου. Πολύ θα ήθελε να κάνω την τρέλα που μου ζητούσε και να κάθεται ν’ απολαμβάνει να με κάνουν αλοιφή στο ξύλο!

"Προτιμώ να κατεβάσω το δικό σου το βρακάκι", της λέω.

Μπαίνουμε στις γυναικείες τουαλέτες του γηπέδου και το κάνουμε.

Από πάνω μας η εξέδρα παίρνει φωτιά. Ο Τρίτων πλησιάζει στο σκορ.

Βγαίνοντας διαβάζουμε τ’ όνομα του δρόμου: "Πουλχερίας".

"Από δω και πέρα", μου κάνει, "Πουλχερία θα λέω την πούτσα σου"!

Απ' το ημερολόγιο ενός ερωτευμένου (Β' - Αν δεν συγχωρήσεις τον πρώην σου, δεν είσαι έτοιμη να ξαναγαπήσεις)

Δε νομίζω πως μπορείς να μιλάς γι' "αληθινή αγάπη" αν δεν έχεις γνωρίσει την καλύτερη και τη χειρότερη πλευρά του άλλου.

Πρέπει να δεις τον άλλον πώς λειτουργεί όταν είναι αναστατωμένος, αγχωμένος, θυμωμένος. Πώς διαχειρίζεται τις φάσεις της συναισθηματικής του απόστασης.

Γενικά, δεν πρέπει να απαιτούμε την τελειότητα.

Ούτε να έχουμε την απαίτηση να μην κουβαλά ο άλλος τις ευχάριστες και δυσάρεστες εμπειρίες των προηγούμενων σχέσεών του

Τη ρώτησα πώς έδωσε τέλος στις παλιές της σχέσεις. Όχι με κουτσομπολίστικη διάθεση. Αλλά συνειδητοποίησα πως αν δεν έχεις δώσει ένα καλό τέλος στην προηγούμενη σχέση σου, αν δεν έχεις συγχωρήσει τον πρώην σου, τότε δεν είσαι έτοιμος να  ξαναγαπήσεις ειλικρινά...

Κάποτε τα θεωρούσα όλα σε μια σχέση αυτονόητα. Τώρα αναλογίζομαι την αξία όσων μου προσφέρονται. Και νιώθω ευγνωμοσύνη για τη σύντροφό μου αλλά και για τη ζωή...

Οι γυναίκες έχουν μεγαλύτερη επίγνωση για τις ανάγκες και τα προβλήματα μιας σχέσης. Εμείς οι άντρες είμαστε επιπόλαιοι. Τα βρίσκουμε "όλα εντάξει". 

Απόψε μου πέταξε ένα "Μα εγώ αλλιώς σε γνώρισα. Δεν ήσουν τέτοιος στην αρχή!".

Δεν παραβλέπω πως μια σχέση είναι κάτι το ζωντανό που συνεχώς εξελίσσεται, 

Αλλά αυτοί που κυρίως αλλάζουν είναι οι άνθρωποι. Και μαζί μ' αυτούς αναγκαστικά αλλάζει κι η σχέση.

Το ιδανικό θα ήταν το ζευγάρι να εξελίσσεται παράλληλα. Αλλά σπάνια συμβαίνει κάτι τέτοιο. 

Εγώ προσπαθώ ν' αλλάζω και να εξελίσσομαι συνεχώς. Κάθε εξάμηνο θέλω να γίνομαι ένας διαφορετικός άνθρωπος.

Αυτό είναι ωρολογιακή βόμβα για μια σχέση.

Καταλαβαίνω πως της προκαλώ μεγάλη ανασφάλεια και στρες...

Καταλαβαίνω πως της προκαλώ μεγάλη ανασφάλεια και στρες...