Ή εξουσία ή πήδημα! Διαλέξτε...

Οι διανοούμενοι απ' τα αρχαία χρόνια είχαν μια εμμονή με την εξουσία.

Μπορεί να ήταν αφιλοχρήματοι, να αδιαφορούσαν για υλικά αγαθά, να μην τους τρέχαν καν τα σάλια για ένα λαχταριστό κωλαράκι, αλλά για την εξουσία έκοβαν φλέβες!

Θεωρούσαν (και θεωρούν) πως η μορφωτική και διανοητική υπεροχή τούς καθιστά άξιους κυβερνήτες.

Αλλά όσο οι διανοούμενοι τρελαίνονταν για εξουσία, τόσο εκείνη τους γύριζε την πλάτη.

Γι' αυτό και οι διανοούμενοι-φιλόσοφοι ήταν πάντα αντικαθεστωτικοί!

Στη δημοκρατική Αθήνα οι φιλόσοφοι ήταν κατά κανόνα ολιγαρχικοί κι εχθροί της κυβερνώσας δημοκρατικής παράταξης.

Στην εποχή μας είναι "αριστερίζοντες", εχθροί της αστικής δημοκρατίας.

Εχθρεύονται σταθερά αυτό που δεν μπορούν  να αποκτήσουν: την εξουσία και τους κάθε φορά φορείς της.

Αυτή την ιδιότητα των διανοουμένων την αντιλήφθηκε ο Πλάτωνας, γι' αυτό κι έκανε μια πολύ εύστοχη συμβιβαστική πρόταση: 

Οι φιλόσοφοι θα γίνονται βασιλιάδες αλλά θα μένουν υποχρεωτικά ακτήμονες και ανύπαντροι!

Ενώ ο απλός λαουτζίκος, που γουστάρει μάσες και κοκό, θα αποκλείεται μεν από την εξουσία αλλά θα μπορεί να αποκτά περιουσία και να πηδάει αβέρτα!

Μαγκιά ο Πλάτων, έτσι?

35 χρόνια στο κουρμπέτι...

Τώρα, όποια ώρα θες μπαίνεις στα πορνοκάναλα του ίντερνετ κι έχεις στο πιάτο σου όλα τα βίτσια του κόσμου.

Τότε, τα πράματα ήταν πιο απλά.

Ακούγαμε, βέβαια, για διάφορα "σεξουαλικά χούγια", αλλά, για να μάθουμε λεπτομέρειες, ρωτάγαμε τα "κορίτσια".

Εγώ πάγαινα τις ώρες που δεν είχαν πολύ δουλειά, κι αν μου πρόσφεραν καφεδάκι δεν έλεγα όχι.

Καθόμασταν στο ετοιμόρροπο κουζινάκι κι άκουγα για τα "βίτσια της Αθήνας".

Για έναν κουστουμαρισμένο κύριο με δικηγορική τσάντα που γούσταρε μερικές ανάστροφες μπατσούλες συνοδευόμενες με μαλωματάκια... "γιατί δεν πήγες σχολείο;", "γιατί ήσουν αδιάβαστος σήμερα;".

Ένας άλλος ερχόταν στο μπουρδέλο μ’ ένα αλατισμένο αγγούρι, τυλιγμένο σε λαδόκολλα, σαν τα καλαμπόκια των καστανάδων του δρόμου.

Ήθελε να του το βάλουν από πίσω, πλέρωνε, ευχαριστούσε κι έφευγε. Κύριος με τα ούλα του...

Κάποιος "Οιδίποδας" γούσταρε να τις κοιτάζει ανάμεσα στα μπούτια και να λέει "μάνα μου βλέπω το μουνί σου" ή... "ξαδελφούλα μου Ελενίτσα τι ωραίο μουνάκι έχεις;"...

Από τότε άρχισα να σακουλεύομαι πως οι "σούπερ άντρες" που βλέπουμε γύρω μας δεν μπορούν να χύσουν αν δεν τους βάλεις κωλοδάχτυλο!

Ένας απαιτούσε να τον κωλοδαχτυλίζουν με μακρύ νύχι, βαμμένο κόκκινο!

Δεν συμβιβαζόταν με τίποτα άλλο...

Παλιά, οι διάφοροι ανώμαλοι έβγαζαν τα βίτσια τους μόνο στις πουτάνες.

Στις γυναίκες τους κρύβονταν. Εκεί το έπαιζαν άντρακλες και πούλαγαν ζοριλίκι...

Αλλά τα τελευταία χρόνια άλλαξε το τροπάρι.

Οι άντρες ζητάνε απ’ τις κοπέλες τους ό,τι έκαναν παλιά οι παστρικιές.

Αν η σημερινή γυναίκα δεν "δουλεύει" και τις τρεις τρύπες, γκόμενο δεν πρόκειται να πιάσει. Κι αν τον πιάσει δεν θα τον κρατήσει! Γκανιάν!

Οι παλιότερες πουτάνες είχαν αναπτύξει μια τέλεια τεχνική: σ’ έκαναν να χύσεις σε τρία λεφτά!

Εμείς την είχαμε ανθιστεί τη φτιάξη και πριν φύγουμε για μπουρδελότσαρκα τον παίζαμε ώστε ν’ "αργήσουμε".

Έλα όμως που καμιά φορά ο οργανισμός δεν προλάβαινε ν’ αναπληρώσει το σπέρμα, και δεν μπορούσαμε με τίποτα να χύσουμε;

Άψιωναν και κόρωναν τα "κορίτσια", ώσπου στο τέλος φώναζαν τον μπράβο και μας πέταγε έξω κλοτσηδόν, με το παντελόνι στους αστραγάλους!

Δεν χολοσκάγαμε.

Πηγαίναμε παραδίπλα, στον καφενέ της Μιχαήλ Βόδα, παραγγέλναμε ένα ζεστό τσάι και κοκορευόμασταν πως γαμήσαμε στο μπουρδέλο απ’ όλες τις τρύπες και πως η πουτάνα φώναζε "κι άλλο!"...

Θρησκευτικός αχταρμάς...

Η Μεσόγειος Θάλασσα ήταν κάποτε ενιαίος πολιστικά και οικονομικά χώρος.

Οι λαοί της αντάλλασσαν τα πάντα: εμπορεύματα, γνώσεις, θεούς...

Όταν οι Έλληνες του Αλέξανδρου έφτασαν μέχρι της μακρινές Ινδίες κυριολεκτικά σοκαρίστηκαν.

Με έκπληξη ανακάλυψαν πως οι Πέρσες, οι Αφγανοί, οι Κινέζοι, κι όλοι γενικά οι Ανατολίτες, γνώριζαν και πίστευαν τα ίδια πάνω-κάτω μ’ αυτούς.

Όσα έλεγαν στην Αθήνα ο Σωκράτης κι ο Πλάτωνας, τα έλεγε στην Κίνα ο Κομφούκιος.

Κι όσα δίδασκαν οι Σοφιστές, τα έλεγε ο Λάο Τσε κι οι οπαδοί του.

Όποιος μελετάει τις θρησκείες και φιλοσοφίες του κόσμου θα διαπιστώσει πως ο Χριστιανισμός δεν έφερε τίποτα καινούργιο.

Στην ανάσταση των νεκρών πίστευαν κι οι Φαρισαίοι, ενώ την αγάπη ακόμα και των εχθρών δίδασκαν και οι Βουδιστές.

Ο "θείος έρωτας" των Χριστιανών είναι εξέλιξη του "πλατωνικού έρωτα", και το τριαδολογικό δόγμα είναι αντιγραφή της ινδουιστικής τριαδολογικής θεότητας "Βράχμαν-Βισνού-Σίβα".

Ο πρώτος αναστημένος Θεός ήταν ο Όσιρις, ο Δίας γεννήθηκε κι αυτός σε σπηλιά και ήταν ο πρώτος πατροκτόνος Θεός!

Γιατί κι ο Ιησούς "πατροκτονία" έκανε, ανατρέποντας ουσιαστικά το Νόμο του Θεού-Πατέρα Γιαχβέ της Παλαιάς Διαθήκης.

Κι οι ομοιότητες του μύθου του Διόνυσου Ζαγρέα με τον Ιησού παραείναι εντυπωσιακές για να τις θεωρήσουμε "σύμπτωση"...

Αλλά μια κι αναφερθήκαμε προηγουμένως στον Ινδουισμό, διαβάζω τις συμβουλές που έδωσε ο Σρι Κρίσνα, ο "υπέρτατος Κύριος", στο μαθητή του Αρτζούνα:

"Απασχόλησε το νου και τη σκέψη σου συνεχώς με Μένα. Και γίνε πιστός Μου. Προσκύνησέ με και λάτρεψέ με. Έτσι, απορροφημένος τέλεια από Εμένα, θα έλθεις κοντά Μου"!

Δεν σας θυμίζουν πολύ τα χριστιανικά Ευαγγέλια;

Σύμφωνα με τους Ινδουιστές, ο ευκολότερος τρόπος να συντονίσουμε το νου μας με την Υπέρτατη Δύναμη είναι η ρυθμική επανάληψη κάποιων στερεότυπων "ιερών λέξεων" ή συλλαβών, των λεγόμενων "μάντρας" (προσευχών).

Έτσι, οι Ινδουιστές έχουν  το "Χάρε Κρίσνα, Κρίσνα χάρε χάρε", οι Βουδιστές το "Ομ Μάνι Πάντμε Χουμ", οι Δυτικοί Χριστιανοί το "Άβε Μαρία Γκράτσια Πλένα", κι οι Ανατολικοί το "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με"...

Μωρό μου δεν παντρεύομαι κι ήσυχο να μ’ αφήσεις!

Να γιατί τόσα χρόνια οι "Ευρωπαίοι" μάς στούμπωναν στο χρήμα!

Θυμάμαι το 1982, τότε που είχε πρωτοβγεί πρωθυπουργός ο Παπανδρέου ο Αντρέας.

Είχε ξεκινήσει μεγάλο παζάρι με την τότε ΕΟΚ για την αναθεώρηση της Συνθήκης με την οποία μπήκαμε στην Κοινότητα.

Τελικά εξασφάλισε ένα μεγάλο "πακέτο" χρηματοδότησης, που τότε το ονόμασαν "Μνημόνιο".

Εκείνο το "μνημόνιο" ήταν καλό, οι γιαγιές κι οι παππούδες είχαν συνδέσει τη συγκεκριμένη λέξη με το "θα φάμε καλά", και πολύ χάρηκαν το 2010 όταν την ξανάκουσαν απ’ το στόμα του Γιώργου.

Μετά κατάλαβαν πως η λέξη "μνημόνιο" δεν είναι πάντα καλή...

Αλλά ας γυρίσουμε στα 1982.

Μικρό παιδάκι ήμουν τότε αλλά, όσο για τόσο, αναρωτιόμουν: "γιατί, διάολε, οι Ευρωπαίοι μας δίνουν τόσα λεφτά; Τρελοί δεν είναι, φιλάνθρωποι και κουβαρντάδες δεν φαίνονται...".

Τώρα όμως νομίζω πως βρήκα την απάντηση στην απορία μου.

Η ένταξή μας τότε στην ΕΟΚ κι αργότερα στην Ε.Ε. ήταν "δρόμος χωρίς επιστροφή"!

Τώρα πια δεν υπάρχει "Ελλάδα του 1980"!

Αν θελήσουμε να βγούμε απ’ την Ε.Ε. και το ευρώ, δεν θα γυρίσουμε στην κατάσταση που ήμασταν το 1980.

Η κοινωνία κι η οικονομία μας άλλαξε τόσο βαθιά αυτά τα 30 χρόνια που αν αποφασίσουμε να τους αδειάσουμε τη γωνιά δεν θα γυρίσουμε στην "Ελλάδα του 1980" αλλά στην "Ελλάδα του 1830"!

Χαζοί δεν είμαστε, το έχουμε συνειδητοποιήσει και γι’ αυτό είμαστε έτοιμοι να κάνουμε οποιαδήποτε υποχώρηση μας ζητήσουν.

Γιατί ξέρουμε πως ό,τι κι αν μας ζητήσουν θα είναι καλύτερο απ’ το να γυρίσουμε στην "Ελλάδα του 1830"!

Να γιατί τόσα χρόνια οι "πλούσιοι του Βορρά", και τελευταίως οι Γερμανοί, μας στούμπωναν στο χρήμα.

Αντί να έδιναν τα λεφτάκια τους για να κάνουν παγκόσμιους πολέμους, που στο τέλος θα έχαναν, έδωσαν πολύ λιγότερα στους "λιγούρηδες του Νότου και της Ανατολής" και τους έχουν πλέον του χεριού τους...

Έχετε δει ποτέ ... σαμιαμίδι-νταβατζή;

Σαν ήμουνα δεκαεννιά χρονώνε, φοιτητάκος, γνώρισα μια πουτανίτσα, θα ’ταν δεν θα ’ταν δεκαεφτά.

Άπειρος νεανίας, δεν είχα ακόμα μάθει τα "κόλπα", νόμιζα πως το κουρμπέτι είναι παιδική χαρά...

Την καψουρεύτηκα, που λέτε, και ψήσιμο στο ψήσιμο την έπεισα να πάμε ένα απόγευμα σινεμά.

Δίνουμε ραντεβού σ’ ένα καφέ στην Ιπποκράτους, καμάρωνα σαν τον γάλο εγώ που κυκλοφόραγα τέτοια γκόμενα, ώσπου μπουκάρουν κάτι τύποι με πολιτικά, με γραπώνουν και βουρ στο αστυνομικό τμήμα των Εξαρχείων... υπό κράτηση.

Βλέπετε, στην ηλικία εκείνη αγνοούσα παντελώς πως όποιος κυκλοφορούσε με πόρνη θεωρούνταν απ’ την αστυνομία "αγαπητικός", δηλαδή νταβατζής.

Οπότε ήταν απλή διαδικαστική προϋπόθεση να σε τυλίξουν σε μια κόλα χαρτί, να σε παραπέμψουν στον σαγγελέα, από κει αυτόφωρο και πριν καταλάβεις τι σου γίνεται ... να βρεθείς μπουζουριασμένος για μια διετία!

Αυτά ας τα διαβάζουν κάποιοι δικαστάδες και δικαστίνες που ξέρω πως είναι φανατικοί αναγνώστες του ιστολογίου...

Εκείνο όμως που με πλήγωσε περισσότερο ήταν που έμαθα πως στην αστυνομία με "έδωσε" η πιτσιρίκα.

Βλέπετε, για να της ανανεώσουν οι μπάτσοι την "άδεια", έπρεπε να τους καρφώσει τρεις "αγαπητικούς".

Ε... προτίμησε ο ένας να είμαι εγώ!

Αλλά ας γυρίσουμε πίσω στο κρατητήριο της Καλλιδρομίου.

Μετά από κάμποσες ώρες με πάνε τσουβαλιδόν στον Διοικητή του Τμήματος.

- Τι έκανε τούτος δω;

- "Αγαπητικός" κυρ Διοικητά.

Σηκώνει τα μάτια ο μεγάλος, με λοξοκοιτάει, στραβομουτσουνιάζει.

Μπροστά του ο άνθρωπος είχε έναν πιτσιρικά  ένα κι εξήντα εφτά, εξήντα δυο κιλά, μπέιμπι φέις, άσπρο δερματάκι και φράπα μαγουλάκι...

Τους κάνει νόημα να με ξαναβάλουν στο κρατητήριο, κι από κει μέσα άκουγα την αγριοφωνάρα του.

Το τι κατσάδα έριξε στους μπάτσους δε λέγεται.

«Σας μοιάζει αυτό το σαμιαμίδι για νταβατζής;", ούρλιαζε...

Με ξανάφεραν στο γραφείο του, μ’ έβαλαν να υπογράψω ένα χαρτί, κι ο κυρ Διοικητής με ξεπροβόδιασε:

"Άντε στη μαμάκα σου αγοράκι μου!"...

Στης ψυχής το παρακάτω, στου μυαλού το παραπέρα...

Πνιγμένου καραβιού σάπιο σανίδι

όλη η ζωή μου του χαμού...

Σε λίγες μέρες μπαίνω στα σαράντα έξι μου!

Δεν είν' και λίγα.

Κι απ' αυτά, σχεδόν τα τριάντα τα πέρασα τριγυρνώντας στα μπορντέλα της Αθήνας.

Καθισμένος σε φτηνούς, πολυκεριασμένους καναπέδες...

Να βγαίνει η τσατσά ή ο ομοφυλόφιλος και να προβάλλει το μενού.

"Πισωκολλητό, τσιμπουκάκι, καρεκλωτό..."

Και στο καπάκι να βγαίνει η πουτανίτσα, ημίγυμνη, να κάνει το ίδιο πάντα σκέρτσο, και ν' αποσύρεται στο δωματιάκι της με τα γυμνά πόστερ και τους εσταυρωμένους.

"Αυτή είν' η κοπέλα, θα περάσεις?"

Τώρα που κάνω έναν πρώτο απολογισμό της ζωής μου βλέπω πως ήμουν ο τύπος του άντρα που 'λεγε στη γυναίκα: "Γίνε πουτάνα όταν το θελήσω εγώ ο άντρας, κι απόδειξε πως δεν είσαι πουτάνα αν θες να σε παντρευτώ"...

Σκέφτηκα να γράψω ό,τι θυμάμαι απ' αυτά τα 30 χρόνια της μπουρδελιάρικης ζωής μου.

Σωκράτους, Αθηνάς, Μεταξουργείο, Πατησίων, Σόλωνος, Βάθη...

Ιστορίες αλλόκοτες και φριχτές.

Με νταβατζήδες, μαχαιρώματα, καυγάδες αλλά και... μπέσα, αυτοθυσία, ηρωισμούς.

Με παρακίνησε κι η φίλη απ' την Κόρινθο, ένα παράξενο μείγμα Πρίσκιλλας και Λαίδας...

Κι αποφάσισα να το κάνω μέσα από τούτο το μπλογκί.

Σε συνέχειες, με το πάσο μου, όποτε κεφάρω...

Να μεταφέρω στην οθόνη του υπολογιστή τις κουβέντες και το κλίμα των πορνείων...

Πολύ δύσκολο πράμα.

Γιατί τα λόγια των πορνών και του υπόκοσμου δεν γράφονται και δεν διαβάζονται.

Μόνο βλέπονται κι ακούγονται.

Χωρίς τις χειρονομίες, τις εκφράσεις του σώματος, την ένταση της ατμόσφαιρας, τα σημεία στίξης, τις αποχρώσεις της φωνής, δεν μπαίνεις εύκολα στο νόημα...