Σκέψεις στ’ αγιονορείτικο μονοπάτι...

Κάποιοι λένε πως για να βιώσεις καινούργιες εμπειρίες θα πρέπει να ζήσεις το αντίθετο απ’ αυτό που προσωπικά σ’ αρέσει.

Δεν ξέρω τι με φέρνει κάθε χρόνο στ’ Αγιονόρος...

Ίσως να φτάνει αυτό που πριν χρόνια μου ’πε ένα νέο καλογέρι:

"Το χαμόγελό σου μου δίνει τη δύναμη που χρειάζομαι για να μπορέσω να συνεχίσω"...

Είχαμε πιάσει κουβέντα θυμάμαι.

Διαπίστωσα πως ένα μέρος του εαυτού του περίμενε μια λύση "απ’ έξω".

Νοσταλγούσε απεγνωσμένα τ’ αγαπημένα του πρόσωπα.

Βίωνε μια ζωή σε ανάκληση...

Ξυπνάω με δυσκολία στις 4 τα ξημερώματα.

Είναι η ώρα που η "σχετική γνώση" αντικαθιστά την "ακριβή γνώση".

Παίρνω το μονοπάτι σκεφτικός.

Προσπαθώ ν’ ανακαλύψω το μέτρο, αν αυτό υπάρχει.

Παλεύω με τον τρόπο που μέχρι τώρα έβλεπα τα πράγματα, δηλαδή διανοητικά και γνωσιολογικά.

Πρέπει, έστω και για λίγο, ν’ απενεργοποιήσω αυτές τις ιδιότητες.

Ν’ ανακαλύψω άλλες, συμπληρωματικές και ταυτόχρονα βασικές για την ανθρώπινη ύπαρξη...

Επιστροφή στα θρανία!

Να ’μαι στο τραίνο για Σαλονίκη.

Και το φετινό Καλοκαίρι θα ’ναι "προσκυνηματικό"!

Θα ξεκινήσω απ’ Αγιονόρος για μια πρώτη ανάσα.

Κι ακολουθεί το κυρίως πιάτο.

Πέρυσι είχαμε Μέκκα.

Φέτος Κίνα, Θιβέτ, Ινδία, Ινδονησία, Σρι Λάνκα...

Ταξίδι στους τόπους που γεννήθηκαν οι μεγάλοι πολιτισμοί και θρησκείες.

Εκεί που ο Έλληνας θα πάρει τη φυσική του θέση: στο μαθητικό θρανίο!

Οι μεγάλοι πολιτισμοί, οι επιστήμες κι οι θρησκείες γεννήθηκαν στους μεγάλους ποταμούς.

Και τέτοιους έχει η Κίνα, η Ινδία, η Μεσοποταμία, η Αίγυπτος...

Η Ελλάδα, λόγω της γεωγραφικής της θέσης, δέχθηκε τον απόηχο των επιστημονικών και φιλοσοφικών κινημάτων.

Η μεγάλη προσφορά των αρχαίων Ελλήνων δεν ήταν τόσο η πρωτοτυπία του έργου τους.

Όσο ότι έσπασαν τα στεγανά της γνώσης.

Ό,τι έμαθαν απ’ τους άλλους λαούς, τα επεξεργάστηκαν, τα αφομοίωσαν και τα έκαναν κτήμα όλου του κόσμου.

Γιατί η γνώση είναι δύναμη κι εξουσία.

Και το ιερατείο της Αιγύπτου, Βαβυλώνας, Ινδίας κλπ την κρατούσε μόνο για πάρτη τους.

Ως επτασφράγιστο μυστικό!

Θλίβομαι με τη σκέψη πως εκατοντάδες Πλάτωνες και Πυθαγόρες χάθηκαν κλεισμένοι στους τέσσερις τοίχους των Αιγυπτιακών και Περσικών ιερών.

Αλλά ας μην τα πούμε όλα με τη μία.

Κι αυτό το Καλοκαίρι θα είναι μακρύ.

Μια αλλαξιά εσώρουχα, ένα δεύτερο ζευγάρι παπούτσια και το μικρό λαπτόπι φτάνουν και περισσεύουν...

Νέρων και Χριστός...

Όπως ξαναγράψαμε, ο Χριστιανισμός τους τρεις πρώτους αιώνες αποτελεί μια απ’ τις μεγαλύτερες "μαύρες τρύπες" της ιστορίας.

Οι ιστορικές πηγές έχουν συστηματικά εξαφανιστεί προκειμένου να επικρατήσει η άποψη της Εκκλησίας πως οι πρώτοι Χριστιανοί ήταν κάτι φιλήσυχοι και καλοί άνθρωποι που φρόντιζαν τις χήρες και τα ορφανά αλλά οι τρελοί Ρωμαίοι αυτοκράτορες τους έριχναν στα λιοντάρια...

Αλλά ο Θεός αγαπάει τον κλέφτη, αγαπάει και τον νοικοκύρη!

Το κλειδί για να λύσουμε το μυστήριο μάς το ’δωσαν άθελά τους οι ίδιοι οι Χριστιανοί.

Που απ΄τον 4ο αιώνα άρχισαν να παρουσιάζουν κάποια δήθεν αλληλογραφία του Παύλου με τον στωικό φιλόσοφο Σενέκα, δάσκαλο, πρωθυπουργό αλλά και οργανωτή της μεγαλύτερης συνωμοσίας κατά του Νέρωνα.

Η αλληλογραφία αποδείχθηκε βέβαια πλαστή, αλλά προβλημάτισε πολλούς ερευνητές: ποια σχέση μπορεί να είχαν ο αριστοκράτης Σενέκας με τον Παύλο, και ποιο ρόλο έπαιξαν οι φανατικοί χριστιανοί στην προσπάθεια ανατροπής του Νέρωνα;

Και μελετώντας τις ιστορικές πηγές, μεταξύ των οποίων και τις "Πράξεις των Αποστόλων", οι ερευνητές επιβεβαίωσαν πως οι Χριστιανοί αποτέλεσαν πράγματι τον εκτελεστικό βραχίωνα των συνωμοτών που τον Ιούλιο του 64 έβαλαν τη μεγάλη πυρκαγιά στη Ρώμη που έκαψε το 1/3 της πόλης.

Είχε δίκιο η αυτοκρατορική αστυνομία του Νέρωνα που έδειξε ως ενόχους τους Χριστιανούς...

Το 65 μ.Χ. εκδηλώθηκε και η κύρια συνωμοσία που καταπνίγηκε στο αίμα, ο Σενέκας αναγκάστηκε να αυτοκτονήσει και, σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας, εκτελέστηκαν οι Χριστιανοί ηγέτες Πέτρος και Παύλος!

Έκτοτε, το ρωμαϊκό κράτος αντιμετώπισε το Χριστιανισμό ως αυτό που πράγματι ήταν: δηλαδή όχι ως θρησκεία αλλά ως "μυστική εταιρεία", που στόχο είχε την κατάληψη της εξουσίας με κάθε μέσο...

Οι Χριστιανοί έφτασαν πολύ κοντά στο στόχο τους όχι μόνο την εποχή του Νέρωνα (64-65 μ.Χ) αλλά και γύρω στα 250 μ.Χ. Αλλά τους εμπόδισε ο "νέος Νέρων", ο αυτοκράτορας Δέκιος, που κίνησε οκτάμηνο γενικό διωγμό και εξάρθρωσε όλους τους πυρήνες τους στην κρατική μηχανή.

Η εξουσία καταλήφθηκε τελικά τον 4ο αιώνα επί Μ. Κωνσταντίνου.

Και οι Χριστιανοί συμπεριφέρθηκαν όπως όλοι οι επαναστάτες που καταλαμβάνουν βίαια την εξουσία: πρώτα έσφαξαν τους εσωτερικούς τους αντιπάλους ("αιρετικούς") και μετά τους εχθρούς τους.

Αλλά θα ξαναεπανέλθουμε στους τρεις πρώτους αιώνες.

Και θα μιλήσουμε για τον πρώτο χριστιανό αυτοκράτορα, που δεν ήταν ο Κωνσταντίνος αλλά κάποιος άλλος... περίπου 75 χρόνια νωρίτερα...

Ραβίνος κι όχι Χριστιανός ήταν ο Ιησούς!

Ας συνοψίσουμε όσα μέχρι τώρα έχουμε πει για τον ιστορικό Ιησού:

Ήταν ένας απ’ τους σημαντικότερους ραβίνους της εποχής του, ηγέτης μιας μετριοπαθούς επαναστατικής ομάδας Ζηλωτών απ’ τη Γαλιλαία.

Ήταν βαθύς γνώστης της ιουδαϊκής γραμματείας και κύριος άξονας της διδασκαλίας του ήταν η κατάργηση της στείρας τυπολατρίας και η στροφή προς τον έσω άνθρωπο, με έμφαση στις εσωτερικές του προθέσεις-κίνητρα κι όχι στις εξωτερικές πράξεις.

Γνώριζε μεθόδους θεραπειών δια της υπνώσεως και αυθυποβολής και διέθετε μοναδική διαλεκτική ικανότητα.

Γι’ αυτό και οι ελληνίζοντες τον αποκαλούσαν "Ιουδαίο σοφιστή".

Γύρω στα 30 μ.Χ., τις παραμονές του εβραϊκού Πάσχα, ο Ιησούς ηγήθηκε μιας περιορισμένης επαναστατικής κίνησης που είχε ως αποτέλεσμα την προσωρινή κατάληψη του Ναού του Σολωμόντα.

Αυτό φαίνεται και στα Ευαγγέλια από δύο γεγονότα:

α) Τη θριαμβευτική είσοδο στην πόλη ("Κυριακή των Βαΐων") ως Μακκαβαίος ελευθερωτής.

β) Την εκδίωξη των εμπόρων απ’ τον περίβολο του Ναού.

Η ρωμαϊκή φρουρά επενέβη αμέσως, οι σύντροφοι του Ιησού σκόρπισαν τρομαγμένοι, ίσως και κάποιοι τον πρόδωσαν συνειδητά, ο ίδιος συνελήφθη, δικάσθηκε αμέσως και καταδικάσθηκε σε σταυρικό θάνατο όπως συνέβαινε με τους επαναστάτες εκείνης της εποχής.

Αποδείξεις πως ο Ιησούς ήταν εξέχων ραβίνος βρίσκουμε αρκετές στα Ευαγγέλια της Εκκλησίας.

Κατ’ αρχήν βλέπουμε έντονο το φαινόμενο των "ιερών επτάδων" που συναντάμε στην εβραϊκή Βίβλο:

Επτά οι μακαρισμοί στην επί του Όρους Ομιλία, επτά τα "ουαί" κατά των Φαρισαίων, επτά οι συμβολισμοί της Βασιλείας του Θεού, η εντολή να συγχωρείς τον συνάνθρωπο όχι επτά αλλά εβδομήντα επτά φορές κλπ.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ραβινικής προσευχής είναι και το "Πάτερ ημών"!

Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως απευθύνεται αποκλειστικά στον Πατέρα-Γιαχβέ, χωρίς καμία αναφορά στον τριαδικό θεό των Χριστιανών.

Η προσευχή διαιρείται (πάλι) σε επτά παρακλήσεις και μοιάζει καταπληκτικά με δυο πανάρχαιες ιουδαϊκές προσευχές:

α) Μια ιερή προσευχή που ψάλλουν οι Εβραίοι στις κηδείες τους ξεκινάει ως εξής:

"Δόξα σοι και αγιασθήτω το μεγάλο όνομά Του στον κόσμο που δημιούργησε σύμφωνα με το θέλημά Του, και ελθέτω η Βασιλεία Του στη ζωή μας και στη ζωή όλου του οίκου Ισραήλ".

β) Στη γιορτή της εβραϊκής Πρωτοχρονιάς ψάλλεται μεταξύ άλλων και η εξής προσευχή:

"Πάτερ ημών, Βασιλιά μας, έχουμε αμαρτήσει ενώπιόν Σου.

Πάτερ ημών, Βασιλιά μας, δεν υπάρχει για μας άλλος Βασιλιάς εκτός από Σένα.

Πάτερ ημών, Βασιλιά μας, ορισθήτω το θέλημά Σου, σύμφωνα με το όνομά Σου.

Πάτερ ημών, Βασιλιά μας, για χάρη Σου ελέησον ημάς.

Γουστάρεις; Μπουτάρης!

Ετοιμάζομαι για μακρύ προσκυνηματικό ταξίδι-έκπληξη (θα σας πως λεπτομέρειες άλλη μέρα).

Αλλά πριν φύγω θα σας αφήσω την πολιτική μου συμβουλή-παρακαταθήκη.

Τον Σαμαρά τον θεωρώ τελειωμένη υπόθεση.

Ήταν ανέκαθεν η προσωποποίηση του πολιτικού καιροσκοπισμού.

Θυμάστε το 1992 με το λεγόμενο "μακεδονικό", το 2010 με το "ψηλά οι σημαίες του αμνημονιακού αγώνα"... βλέπετε και τώρα, μετά τις τόσες τούμπες, πόσο άτσαλα και αυταρχικά προσπαθεί να εξαφανίσει πολιτικά τα κυβερνητικά συναιτεράκια του, που πέρυσι τον έσωσαν και τον έκαναν μάγκα!

Το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ έκλεισαν τον ιστορικό τους κύκλο.

Τον ΣΎΡΙΖΑ, ακόμη κι αυτοί που τον ψηφίζουν κατά βάθος δεν θέλουν να κυβερνήσει...

Οπότε τι μένει;

Τίποτα απολύτως.

Γι’ αυτό και πρέπει να ανασυγκροτηθεί εσπευσμένα η Δημοκρατική Κεντροαριστερά.

Χωρίς τα ρετάλια τύπου Μπένι και μπαρμπα-Φώτη.

Ο "πάγκος της ομάδας" δεν έχει βάθος, γι’ αυτό αναγκαζόμαστε να καταφύγουμε σε "μερεμέτια" και προσωρινές λύσεις.

Προτείνω, λοιπόν, ως μεταβατικό Πρόεδρο της νέας Δημοκρατικής Κεντροαριστεράς τον "γουστάρεις-Μπουτάρης"!

Δεν ξέρω γιατί, αλλά πάντα τον συμπαθούσα αυτόν τον άνθρωπο.

Ίσως γιατί ανέκαθεν με τραβούσαν οι τύποι με τα χαρακωμένα μάγουλα, τα σάπια δόντια και τα σπασμένα μυαλά...

Βλέποντας τον Μπουτάρη είναι σα να βλέπεις μπροστά σου τον ίδιο το Χάρο, όπως τον φαντάζεται ο λαϊκός θρύλος!

Εμένα μου θυμίζει και τον μεγάλο ρεμπέτη, τον Γιάννη τον Παπαϊωάννου!

Είχε κι εκείνος μεγάλη χαρό-φατσα!

Πάμε μπαρμπα-Γιάννη λοιπόν...

Με την ευχή του Ερνέστου ετοιμάζομαι γι’ Αγιονόρος...

Μάλλον άρχισα να γερνάω.

Όλο λέω να ξεκινήσω για το βορρά κι όλο το αναβάλω...

Τα τελευταία χρόνια κάτι με χαλάει στ’ Αγιονόρος.

Πλέον εκεί συναντάς τα πάντα.

Από αρωματισμένους καρδινάλιους μέχρι λουτρά με αιθέρια έλαια...

Πάνε οι παλιές καλές εποχές... τότε που δεν υπήρχαν δρόμοι, ρεύμα, σαπούνια!

Σε λίγο θα χαθεί κι ο μισογυνισμός στο Όρος και τότε πλέον όλα θα γκρεμιστούν μέσα μου...

Πώς το λεν ρε αδελφέ;

Δεν γουστάρω ν’ ακούω γυναίκεια χάχανα.

Με φτιάχνουν τα ξύλινα σήμαντρα που καλούν για τον εσπερινό, και τα μελαγχολικά κουδούνια των τράγων.

Δε λέω... η γυναίκα είναι χαρούμενο ον, μελωδικό, χαριτωμένο, ακόμα κι όταν λέει βλακείες.

Αλλά εδώ στην Αθήνα η υπερβολή του πειρασμού σκοτώνει τον πειρασμό!

Υπάρχουν τόσες πολλές και τόσο "πρόθυμες" που στο τσακ είσαι να γίνεις ομοφυλόφιλος...

Δεν είν’ καθόλου τυχαίο που θεωρώ όλες τις γυναίκες της Αθήνας κακάσχημες!

Ενώ οι γυναίκες της Ιερισσού ή της Ουρανούπολης.... ω! ... πόσο τέλειες είναι μετά από ένα μήνα στ’ ασκηταριά του Όρους;

Τελικά, το μυστικό είναι να ξέρεις πότε πρέπει να φεύγεις...

Την γκόμενα πρέπει να την αφήνεις αφού σου πει το "σ’ αγαπώ για πάντα" και λίγο πριν σου πει "σ’ αγαπώ ακόμα".

Κι απ’ τ’ Αγιονόρος πρέπει να φεύγεις λίγο πριν αρχίσουν να σου κάνουν εντύπωση οι τρύπες στους τσίγκους...

Σαββατόβραδο στο "Μπρίκι", παρέα μ’ ένα μεγάλο ποτήρι μπύρας...

Δε μπορεί ρε κωλητάρι, θα σου ’τυχε κι εσένα.

Να σε ρωτήσει μια γκομενίτσα "τι θα κάνουμε το Σαββατόβραδο;", και να της απάντησες ... "Δεν είμαι έτοιμος για δέσμευση"!

Αφού το ξέρεις δικό μου.

Ο έρωτας δεν πεθαίνει από φυσικά αίτια!

Εμείς τον σκοτώνουμε για να επιβιώσουμε.

Είναι θέμα αυτοσυντήρησης.

Το πάθος δεν αντέχεται για μια ολόκληρη ζωή.

Θα μας εξόντωνε...

Γι΄αυτό ο οργανισμός μας δημιουργεί αντισώματα και το αποβάλει!

Είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε συνεχώς ερωτικούς θανάτους.

Πάντα κάτι μας φταίει, κι αντί να ψάξουμε το "τι;", προχωράμε στην επόμενη γνωριμία...

Αλήθεια, τι είναι ο έρωτας;

Αυτό που μας συμβαίνει όταν δεν αντέχουμε άλλο τη μοναξιά.

Η ανάγκη κι όχι η αυτάρκεια ενώνει δυο ανθρώπους.

Κι όταν νομίσουμε πως βρήκαμε αυτή που τα μπουρνούζια μας θα στεγνώνουν για πάντα το ένα πάνω στο άλλο στο καλοριφέρ του μπάνιου, πέφτουμε με τα μούτρα.

Γινόμαστε συναισθηματικά σπάταλοι.

Λέμε πολλά, κάνουμε πολλά, βρισκόμαστε πάρα πολύ συχνά.

Ο έρωτας όμως θέλει ρέγουλο, "οικονομία".

Θέλει χωριστές διακοπές, χωριστά σπίτια, χωριστά δωμάτια, και κυρίως χωριστά κρεβάτια.

Θέλει να κρατήσεις ζωντανό το σκίρτημα που νιώθεις στα πρώτα ραντεβουδάκια...