"Δημοκρατία της Βαϊμάρης" οι Γερμανοί.... "Δημοκρατία πελατειακή-κλεπτοκρατική" εμείς!

Χθες βράδυ στο φεστιβάλ της νεολαίας του Σύριζα η συζήτηση άναψε στο "πηγαδάκι" μας για τη "Δημοκρατία της Βαϊμάρης".

Μη φανταστείτε τίποτα σπουδαία πράγματα, καμιά σχέση με τις συζητήσεις της δεκαετίας του ’80, αλλά στην ξεραΐλα... κάτι είναι κι αυτό.

Μου κάνει γενικώς εντύπωση η εμμονή μας στις ιστορικές αναλογίες.

Αφού του δώσαμε και κατάλαβε στις χρεοκοπίες του εθνικού μας παρελθόντος, τώρα αλλάζουμε τα φώτα στην ιστορία των άλλων λαών.

Πάντως, ό,τι και να πούμε, το 1918 δεν ήταν κι η καλύτερη χρονιά των Γερμανών.

Χάσανε τον Πρώτο Παγκόσμιο, το Αυτοκρατορικό Καθεστώς ανατράπηκε και τη θέση του πήρε μια εύθραυστη δημοκρατία, έργο των "μετριοπαθών" πολιτικών δυνάμεων (Σοσιαλδημοκρατών, Κεντρώων και Φιλελεύθερων).

Αλλά αυτή η "ασθενική Δημοκρατία" είχε και πολλούς εχθρούς: συντηρητικούς εθνικιστές, κομμουνιστές, ναζί.

Υπογράφηκε κι η ταπεινωτική Συνθήκη των Βερσαλλιών, που ο μέσος Γερμανός τη χρέωσε ως "προδοσία" των κυβερνητικών κομμάτων και ως "αποτυχία" της Δημοκρατίας.

Μέχρι το 1924 τα στρατιωτικά κινήματα κι οι ένοπλες εργατικές εξεγέρσεις έδιναν κι έπαιρναν...

Όμως η "Δημοκρατία της Βαϊμάρης" δεν ήταν μόνο αιματηρές συγκρούσεις των αντίπαλων κομματικών πολιτοφυλακών.

Ήταν και μια περίοδος μεγάλης πολιτιστικής άνθησης και μιας συνταγματικά κατοχυρωμένης φιλεργατικής νομοθεσίας.

Αλλά ήλθε η διεθνής οικονομική κρίση του 1929 και σάρωσε τα πάντα.

Ο εμφύλιος πόλεμος μπορεί ν’ αποτράπηκε αλλά στην εξουσία ανέβηκε με "δημοκρατικές διαδικασίες" το ναζιστικό κόμμα.

Τα υπόλοιπα είναι λίγο-πολύ γνωστά...

Σελίδες απ’ τα ρημαγμένα καλοκαίρια της ζωής μου (ΣΤ’) - Λάφυρο τ’ ανέμου...

Οι άνθρωποι βολεύονται στις μικρές τους ευτυχίες.

Αγαπούν, αγαπιούνται (ή έτσι νομίζουν), κάνουν παιδιά, συνάζουν βιός, κατεβάζουν προγούλια και καμιά φορά συλλογιούνται τα νιάτα τους κι αναστενάζουν...

Οι άνθρωποι δεν αντέχουν τις μεγάλες αγάπες!

Μόλις είχα μπει στο πανεπιστήμιο.

Φόρεσα γυαλιά και παρίστανα το σοφό.

Έτσι κάνουν όλοι όταν πρωτομπαίνουν στο πανεπιστήμιο.

Μετά συμμαζώνονται, εκτός κι αν είν’ ηλίθιοι.

Ανταμώσαμε στην Αίγινα.

"Δεν είμαι πλασμένη για τις μικρές ευτυχίες", μου είπες.

Με βρήκε να διαβάζω.

Τα βιβλία ήταν τότε οι σύντροφοι της μοναξιάς μου.

Ένα λειψό φεγγάρι φώτιζε τ’ ανεμικό της πρόσωπο.

Βρήκα το θάρρος και τη ρώτησα: "Δεν αγάπησες ποτέ στη ζωή σου;".

Δεν μου απάντησε.

Αλλά εγώ το ’νιωθα.

Ολάκερη η ύπαρξή της λαχταρούσε τον άντρα.

Ένα άγριο κορμί δίχως πρόσωπο, ένα κομμάτι κορμί.

Να δοθεί στον αλήτη που σφύριζε περνώντας.

Ποθούσε να γίνει η καρδιά της λάφυρο τ’ ανέμου...

Σελίδες απ’ τα ρημαγμένα καλοκαίρια της ζωής μου (Ε’) - Η Πάρος των παραισθήσεων...

Ήρθε μόνη της απ’ τη Δανία.

Να κάνει διακοπές στην Πάρο.

Ήθελε να ζήσει όσα κάποιοι άλλοι φοβούνται ακόμα και να ονειρευτούν.

Ανήκε στην κατηγορία των γυναικών που αν τις υποτιμήσεις το πληρώνεις πολύ ακριβά.

Πίσω από μια επιφανειακή πορνικότητα, στο βάθος των γαλάζιων ματιών της, κρυβόταν κάτι απ’ τη φρίκη της θάλασσας των Σαργασσών...

Την είχα ικανή να μασουλήσει αδιάφορα τη γλώσσα κάποιου αγοραίου εραστή της, που την έκοψε με μια βίαιη κι απότομη δαγκωνιά!

Φορούσε ένα παράξενο ζευγάρι παπούτσια, που το ’να έγραφε "δεξιό" και τ’ άλλο "αριστερό"!

Έβγαζε στην αμμουδιά έναν μικρό μαύρο σβώλο από χασίς, τον έτριβε μ’ ένα σουγιαδάκι και τον στρίμωχνε σ’ ένα τσιγαρόχαρτο...

Κάπνιζε γυμνή δίπλα μου, κι ο καπνός μού προκαλούσε πονοκέφαλο κι αναγούλα.

Άρχιζε να χορεύει...

Ο πισινός της ήταν εκφραστικότατος.

Αντάλλαζε τα πάντα με έρωτα, αλλά τις περισσότερες φορές χωρίς να συμμετέχει ενεργά.

Κάποια στιγμή μου εκμυστηρεύτηκε πως το παιδικό της όνειρο ήταν να δουλέψει σε κάποιο απ’ τα βρόμικα μπουρδέλα της Βρέστης, με τους χαρακωμένους ναύτες να κατουρούν στο στόμα της...

Σελίδες απ’ τα ρημαγμένα καλοκαίρια της ζωής μου (Δ’) - Κάποτε ήμουν κι εγώ 23άρης!

Τα τζιτζίκια ζουν τις τελευταίες στιγμές τους τραγουδώντας.

Δεν υπάρχει αξιοπρεπέστερος θάνατος: τραγουδώντας στη θάλασσα, κάτω απ’ τον ήλιο...

Αυτό το νησί έχει τη μαγική δύναμη να ενώνει τις ψυχές των ανθρώπων.

Μόνη εξαίρεση οι ψυχές της Βέρας κι η δική μου...

Κατεβαίνουμε ξυπόλητοι απ’ τη Χώρα.

Εκείνη φοράει ένα χακί κοντοβράκι που κατεβαίνει επικίνδυνα στον κώλο.

Εγώ, λευκός ακόμη σαν κοτοπούλι, έριξα πάνω μου ένα μπλουζάκι κι ένα μπλε σορτσάκι όλο τσέπες.

"Ρε μαλάκα, τι το θες το μπλουζάκι στη θάλασσα; Και γράφει κι άλλο νησί, θα μπερδέψεις τους τουρίστες!".

Η γλωσσούλα της Βέρας όλο μέλι στάζει.

"Το κινητό μου βαλ’ το στο τσεπάκι με το φερμουάρ. Και κοίτα μην το χάσεις μπουχέσα!"

Τελικά οι άντρες ζούμε μόνο για την ελεημοσύνη των γυναικών!

Τη Βερούλα εκείνο το καλοκαίρι τη γνώρισα όσο μπορεί ένας άντρας να γνωρίσει μια γυναίκα.

Δηλαδή δεν τη γνώρισα καθόλου!

Σελίδες απ’ τα ρημαγμένα καλοκαίρια της ζωής μου (Γ’) - Είναι τα νιάτα, παναθεμάτα, άγρια θεριά!

Σαν έχεις πολλές επιλογές δεν είσαι λεύτερος!

Μπερδεύεσαι, χάνεις χρόνο κι ενέργεια.

Γι’ αυτό κι επέλεξα διακοπές σε μια ξερονησίδα.

Ο κολλητός συμφώνησε στραβομουτσουνιάζοντας.

Εδώ, όλη η συζήτηση πού θα πάμε, τι θα φάμε κλπ κρατάει μόνο λίγα δευτερόλεπτα.

Θα ζήσουμε τη μαγεία της βραδύτητας και της πραγματικής ελευθερίας.

Σε συνθήκες απόλυτης κοινοκτημοσύνης.

Πίσω μας οι ξερολιθιές.

Πάνω και κάτω μας το θαλασσί...

Το νησι σε διώχνει από μόνο του αν δεν έχεις καλό χνότο!

Εγωκεντρισμός τέλος.

Βρισκόμαστε στο Λυκαβητό του Αιγαίου.

Εδώ προορισμός γίνεσαι εσύ.

Μέσα μου είμαι σίγουρος πως τούτο το ξερονήσι δεν το διάλεξα εγώ, εκείνο με διάλεξε!

Δυο άγχη μου εξαφανίζονται στις πρώτες θυμωνιές.

Το ρημοκκλήσι καταπίνει τρεις καημούς μου.

Ο δυνατός αέρας μού διώχνει όλες τις σκοτούρες.

Νιώθω καινούργιος.

Είμαι έτοιμος ακόμα και να ξαναερωτευτώ...

Σελίδες απ’ τα ρημαγμένα καλοκαίρια της ζωής μου (Β’) - Τα γαϊδουράγκαθα...

Εκείνο το νησί μού άρεσε γιατί είχε πολλά γαϊδουράγκαθα!

Έσπαγα με προσοχή τ’ αγκάθια κι έτρωγα το μέσα, την ψίχα...

Μου φαινόντουσαν τόσο νόστιμα... Είχαν μια παράξενη νοστιμάδα, μιαν άγρια μυρουδιά.

Είναι η πρώτη φορά που βρίσκω το θάρρος ν’ αποκαλύψω δημόσια πως τρώω γαϊδουράγκαθα!

Όταν ήμουν μικρότερος φοβόμουν τις όμορφες γυναίκες.

Ο φόβος εκείνος δεν έμοιαζε με το φόβο που ’νιωθα για τους γιατρούς και τους παπάδες.

Όταν εμφανιζόταν παπάς ή γιατρός έκλεινα τα μάτια μου να μην τον δω.

Αλλά με τις ωραίες γυναίκες ήταν διαφορετικά.

Ήθελα να τις βλέπω, όμως μόνο στα μουλωχτά, πίσω απ’ τους πυκνούς θάμνους...

Τα ξαφνικά τρελά γέλια τους ηλέκτριζαν όλο μου το σώμα!

Μάλλον δεν είχε όνομα.

Τη φώναζαν "γύφτισσα".

Αλλά είχε υπέροχα μάτια.

Ήταν η γύφτισσα που τριγύριζε στις παραλιακές καφετέριες και στα μπαρ και πούλαγε γαρδένιες στα ερωτευμένα ζευγάρια.

Κάποιο απόγιομα της έδωσα ένα χαρτί με ζωγραφισμένη μια καρδιά.

Μου το γύρισε την άλλη μέρα διπλωμένο στα δύο. Μέσα του είχε 4-5 τρίχες της κι ένα πατικωμένο λουλούδι.

"Μου πουλάς τα μάτια σου γλύκα;", τη ρώτησα.

"Καλότυχος είσ’ αφέντη μου, δώσε δυο ευρώ να σου πω τη μοίρα σου".

Της έδωσα τα ευρώ και το χέρι μου.

"Αγαπάς ένα όμορφο μελαχρινό κορίτσι. Τα μάτια του αγαπάς. Μα ένα ποτάμι είν’ ανάμεσά σας!".

Κι έβαλε τα γέλια.

- Και ποιο είν’ αυτό το ποτάμι κορίτσι μου;

- Είσ’ αρραβωνιασμένος αφέντη μου!".

Αχ... ποτέ κανένας δεν είν’ αρραβωνιασμένος όταν έχει μπροστά του δυο μάτια σαν και τα δικά σου γυφτοπούλα μου...

Τώρα γνωρίζουμε και την "πίσω πόρτα" της Δημοκρατίας!

Η Δημοκρατία, τελικά, είναι "πολίτευμα πολυτελείας"!

Για να λειτουργήσει στοιχειωδώς, οι πολίτες πρέπει να’ ναι είτε καλλιεργημένοι είτε στουμπωμένοι!

Σ’ έναν ακαλλιέργητο και οικονομικά ζορισμένο λαό, η δημοκρατούλα δεν φτουράει...

Αν ζούσαμε στην αρχαία Αθήνα, αυτή τη στιγμή δεν θα μαλακιζόμουν στο μπλόγκινγκ και στο φέις.

Σε λίγους μήνες θα γινόταν κλήρωση για τις θέσεις των υπουργών και των στρατηγών του νέου έτους, και θα υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να εκλεγώ.

Αν αρνιόμουν ή αν ασκούσα ανεπιτυχώς τα πολιτικά μου καθήκοντα θα εισέπραττα τεράστια ντροπή και το σόι μου θα ήταν μιαρό μέχρι 14ης γενεάς...

Οπότε θα το ’χα ρίξει στη μελέτη και στα γυμναστήρια και θα ’ψαχνα να βρω τους καλύτερους δασκάλους για να με προετοιμάσουν κατάλληλα...

Ο νεο-’Ελληνας, αντίθετα, έχει λοβοτομηθεί απ’ τα μικράτα του.

Στο σχολειό τον μαθαίνουν πως ο Μεγαλέξανδρος εκπολίτισε την Αίγυπτο, την Περσία και την Ινδία, πως ο Μεγακωνσταντίνος ήταν άγιος, πως οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου ήταν Έλληνες, πως η Γερμανία έχασε τον παγκόσμιο πόλεμο εξαιτίας της αντίστασης των Ελλήνων κλπ κλπ.

Τις προάλλες τα κουτσόπινα σε μια ταβερνούλα με τον Κώστα τον Αραβανή. 

Στο διπλανό τραπέζι έτρωγαν δυο ωραίοι τύποι που ήξεραν ποιος και σε ποιο λεπτό έβαλε τα γκολ στον αγώνα ΑΕΚ-Παναθηναϊκός τον Δεκέμβρη του 1976, αλλά δεν θυμόντουσαν ποιος ήταν αρχηγός των Ελλήνων στη ναυμαχία της Σαλαμίνας!

Και δεν μας έφτανε που απ’ το σχολειό βγήκαμε όλοι όρθια βόδια, ήρθε καπάκι μετά το ’80 η "ευημερία" των επιδοτήσεων, της λαμογιάς και της φοροφυγής, κι ο νεο-Έλληνας έγινε το τέρας που βλέπουμε γύρω μας.

Κι όταν το πανηγύρι τέλειωσε, ανακάλυψαν οι μισοί Ελληνάρες πως "η Χούντα δεν έπεσε το ’74", ενώ οι άλλοι μισοί εθνόκαυλοι θυμήθηκαν "πόσο καλά περνάγαμε επί Παπαδόπουλου"!

Το κακό με τη Δημοκρατία είναι πως απευθύνεται στον χαμηλότερο κοινό παρονομαστή.

Ας το πούμε μ’ ένα παραδειγματάκι:

Αν δυο άνθρωποι συναντήσουν μια λασπερή λιμνούλα με 10 βατραχάκια, θα πουν "κοίτα μια λίμνη".

Τα βατράχια θα θυμώσουν και θα αντιτείνουν: "δεν είναι λίμνη, είναι το σύμπαν".

Το θέμα θα τεθεί σε ψηφοφορία και η πλειοψηφία, 10 προς 2, θ’ αποφασίσει πως η λίμνη δεν είναι λίμνη αλλά ολόκληρο το σύμπαν!