Όταν η Άθη η Ρεμπέτισσα καψουρεύτηκε τον Μάρκο και τον Μπάτη!

Μετά την καταστροφή της Σμύρνης, μόλις η Άθη πάτησε το πόδι της στην Αθήνα, βολεύτηκε σ’ ένα παράπηγμα στο Περιστέρι.

Προκομμένη κοπέλα ήταν, δουλευταρού, βρήκε γρήγορα δουλίτσα στα κλωστήρια του Λαναρά.

Τότε γνώρισε και το Μάρκο τον Βαμβακάρη, που δούλευε εκδοροσφαγέας στον Ταύρο.

Μπερμπάντης και λεβεντόπαιδο ο Μάρκος, δεν άργησε να τη ρίξει την Αθούλα!

Της αφιέρωσε κι ένα χασάπικο, την "Κλωστηρού":

Μια μικρή στο Περιστέρι

μες στου Λαναρά δουλεύει

όλη μέρα μασουριάζει

και το βράδυ μού γυρίζει.

Βάζει πούντρα και κραγιόνι

κι έρχεται και μ’ ανταμώνει,

στην ταβέρνα ξεκινάμε

και τη σούρα αρχινάμε...

Αλλά ο Λαναράς έδινε μικρό μεροκάματο κι η Αθούλα ήταν πολυέξοδη και γούσταρε λούσα.

Γι’ αυτό μπάρκαρε σε καράβι με την ειδικότητα του "ναυτοθερμαστή", σκληρή δουλειά, αντρίκεια, αλλά είχε κονόμα...

Εκεί γνώρισε το άλλο "ιερό τέρας" του ρεμπέτικου, τον Γιώργο τον Μπάτη. Κουτουπώθηκε και μ’ αυτόν, που φουλ ερωτευμένος της αφιέρωσε νέο τραγουδάκι, τον "Θερμαστή"...

Μα η φωτιά είναι φωτιά

μα η φωτιά είναι λαύρα,

κι η θάλασσα μού τα ’κανε

τα σωθικά μου μαύρα!

Αλλά η Αθούλα δεν ήταν για τα πέλαγα. Γύρισε, έτσι, στην Αθήνα και στην αγκαλιά του Μάρκου.

Πολύ μυστήριο τραίνο αυτός ο Βαμβακάρης ρε παιδί μου.

Στην επιστράτευση του 1912 πήραν τον πατέρα του, κι αυτός, για να ζήσει την οικογένεια, αναγκάστηκε ν’ αφήσει το σχολειό και να δουλέψει στα κλωστήρια της Σύρας.

Αυτό ποτέ δεν το συγχώρεσε στο Βενιζέλο, γι’ αυτό κι έγινε βασιλικός!

Με την παλινόρθωση της βασιλείας το 1935 καλωσόρισε τον Γεώργιο Β’ μ’ ένα τραγούδι:

Στην ξενιτιά σαν ήσουνα, εσύ και οι δικοί σου

πάντα σε περιμέναμε να δούμε τη στολή σου.

Ξανάρθες, τώρα, Βασιλιά, μέσα στην αγκαλιά μας,

κανόνισέ τα όμορφα, να γειάνεις την καρδιά μας!

Ο Μάρκος, αν και εργατόπαιδο, τα ’χε κάνει σαλάτα με τα πολιτικά. Στην πραγματικότητα ανήκε μόνο στο "Κόμμα της μαγκιάς, της μαστούρας και του υποκόσμου"!

Στην Κατοχή όμως το ρεύμα τον έφερε στην Αριστερά. Τότε ήταν που έγραψε και τα δυο ρεμπέτικα με τίτλους "Στην Κοκκινιά την κόκκινη" και "Γεια σου Στάλιν αδελφέ"...

Μπενίτο Μουσολίνι (ΙB΄) - Ντούτσε-Μιχαλολιάκος: βίοι παράλληλοι

Η άσχημη εξέλιξη του ιταλό-ελληνικού πολέμου καταρράκωσε το φασιστικό καθεστώς.

Το χειμώνα του 1941 τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα: ο Χίτλερ αποτύγχανε να γονατίσει τους Ρώσους, κι η Αμερική έμπαινε στον πόλεμο.

Στη Βόρεια Αφρική οι Σύμμαχοι άρχισαν να επικρατούν κι όλα έδειχναν πως πλησίαζε η ώρα της συμμαχικής απόβασης σε ιταλικό έδαφος.

Τότε ήταν που άρχισαν να εξυφαίνονται 4 σχέδια ανατροπής του Ντούτσε: ένα των αντιφασιστών Ιταλών, ένα του Βασιλιά και των αστών πολιτικών, ένα των στρατηγών κι ένα των ίδιων των Φασιστών!

Το τελευταίο έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς κάτι ανάλογο συμβαίνει εδώ και καιρό εναντίον της ιστορικής ηγεσίας Μιχαλολιάκου στη Χρυσή Αυγή.

Τη νύχτα της 24ης Ιουλίου 1943 το Μεγάλο Φασιστικό Συμβούλιο αποφασίζει να ζητήσει απ’ το Βασιλιά να πάρει ο ίδιος στα χέρια του την ανώτατη πολιτική και στρατιωτική εξουσία.

Την επομένη, ο Μουσολίνι επισκέπτεται το Βασιλιά αλλά κατά την έξοδό του συλλαμβάνεται απ’ τους καραμπινιέρους και μεταφέρεται με ασθενοφόρο στο στρατόπεδό τους, υποτίθεται για τη δική του ασφάλεια! 

Ο Μουσολίνι μετά από 21 χρόνια φαίνεται να χάνει την εξουσία χωρίς ν’ ανοίγει μύτη!

Πού πήγαν άραγε οι χιλιάδες φανατικοί οπαδοί του; Γιατί δεν αντιδρά κανείς;

Μήπως θυμάστε πόσοι συγκεντρώθηκαν για συμπαράσταση στο συλληφθέντα αρχηγό της Χρυσής Αυγής;

Τα κωλόμπαρα της Μιχαλακοπούλου (Δ’) - Τα "μουνοσκέπαστρα"!

Τα "κορίτσια" στα μπαρ είναι κάθε καρυδιάς καρύδια!

Αλλά και απελπιστικά όμοια: τυποποιημένη εμφάνιση, ίδιες κινήσεις και συμπεριφορές.

Κοντές φουστίτσες (τα λεγόμενα "μουνοσκέπαστρα") ή κολάν, βαθιά ντεκολτέ, ίδιο μακιγιάρισμα, ίδια στάση του σώματος που αγγίζει τα όρια της υπερβολής...

Τ’ αφεντικά δεν σηκώνουν κουβέντα: "Θέλω ντύσιμο καυλαντερό! Δεν γουστάρω εδώ μέσα Παναγιές και παρθένες!"...

Γνώρισα από κοντά πολλά τέτοια κορίτσια.

Εκτός μπαρ είναι τελείως διαφορετικές: κυκλοφορούν μονίμως άβαφες, με σπορ-αθλητικές φόρμες, τα κρεβατάκια τους είναι κοριτσίστικα με αρκουδάκια και δαντελένια μαξιλαράκια...

Η όλη προετοιμασία τους για τη δουλειά στο μπαρ κρατάει περίπου δυο ώρες.

Αρχίζει με μπάνιο με μυρωδάτα αφρόλουτρα και τρελό τρίψιμο με σφουγγάρι. Τέτοια μανία στη χρήση του σφουγγαριού δεν έχω δει σε άλλες γυναίκες.

Ακολουθεί περιποίηση σώματος με κρέμες ενυδάτωσης, λοσιόν κι ένα σορό άλλα μπουκαλάκια που τ’ αγνοώ τελείως.

Μετά μπαίνουμε στη διαδικασία του ντυσίματος: πρώτα τα εσώρουχα και το καλσόν, μετά η φούστα.

Εμβόλιμα ξεκινάει κι η διαδικασία του μακιγιάζ.

Απλώνουν στο πρόσωπο και στο λαιμό ένα είδος μάσκας μέικ-απ. Κάτω απ’ τα μάτια γίνεται ειδικό βάψιμο για να κρύβονται οι κύκλοι απ’ τα ξενύχτια.

Ακολουθεί η "ζωγραφική" με ειδικά μολυβάκια: στο στόμα, στα φρύδια, στα μάτια...

Αρωματίζονται παντού, ακόμα και πίσω απ’ τα γόνατα, φορούν τα ψηλά τακούνια τους και... έτοιμες.

Έπρεπε να γνωρίσω από κοντά τέτοιες γυναίκες για να κατανοήσω την αληθινή έννοια της "παστρικιάς"! 

Αλλά και του γνωστού ρητού... "εδώ ο κόσμος καίγεται, κι η πουτάνα λούζεται"!

Πώς εξηγεί τα θαύματα του Ιησού ένας γκουρού απ’ το Νεπάλ (Β’) - Η θεραπεία των λεπρών

Συνεχίζω και σήμερα την ελεύθερη απόδοση όσων μου είπε ένας νεπαλέζος γκουρού για τον τρόπο που οι ινδουιστές προσεγγίζουν τα "θαύματα" του Ιησού.

Αρχικά είχα σκοπό να τα συμπυκνώσω σε δύο μέρη. Έλαβα όμως πολλά μέιλ και υπήρξε μεγάλο ενδιαφέρον και υψηλή επισκεψιμότητα.

Οπότε αποφάσισα να προσθέσω αργότερα κι άλλα τρία μέρη...

Ας διαβάσουμε όμως τη συνέχεια:

"Θα ’χεις ακούσει πως η Ινδία είναι σήμερα η χώρα με τους περισσότερους λεπρούς.

Πολλοί γιόγκι έχουν θεραπεύσει αυτή την αρρώστια. Το κάνουν ακολουθώντας την ίδια ακριβώς μέθοδο που εφάρμοζε κι ο Ιησούς πριν από 2.000 χρόνια.

Αψηφώντας κάθε νόμο της σωφροσύνης και της λογικής, περνούν χωρίς φόβο τα δάχτυλά τους πάνω απ’ τις πληγές του λεπρού φωνάζοντας δυνατά "καθαρίσου!".

Ο άρρωστος αισθάνεται μια παράξενη δόνηση να διατρέχει τα νεύρα και τις φλέβες του, κάθε μόριο του σώματός του ριγεί από μια θερμή και ζωντανή αίσθηση.

Νιώθει τη νάρκωση να φεύγει απ’ τ’ αρρωστημένα μέλη του, αισθάνεται το φρύαγμα του ζωτικού αίματος να κυκλοφορεί με απίστευτη ταχύτητα, δημιουργώντας νέα κύτταρα, ιστούς και μύωνες.

Όλη αυτή την ώρα πρέπει να κρατάς τα χέρια σου πάνω στο πρόσωπο του λεπρού.

Υψηλά ρεύματα ζωοποιού δύναμης περνούν σ’ αυτόν μέσω του δικού σου οργανισμού, όπως ακριβώς μια συστοιχία συσσωρευτών υψηλής έντασης μεταβιβάζει την ισχύ της σ’ έναν ηλεκτρικό μηχάνιμα.

Πίσω απ’ όλ’ αυτά βρίσκεται η Ισχυρή Θέληση του Αποκρυφιστή-γκουρού που κατευθύνει την όλη διδασκαλία"...

Πώς εξηγεί τα θαύματα του Ιησού ένας γκουρού απ’ το Νεπάλ (Α’)

Όπως κάθε Ευρωπαίος που σέβεται τον εαυτό του, έτσι κι εγώ έχω τον δικό μου γκουρού στην Ινδία.

Και συγκεκριμένα στο Νεπάλ, στους πρόποδες των Ιμαλαϊων.

Είναι "μνημονιακός" τύπος, τρώει μόνο μια φορά τη βδομάδα, και μιλάει εκτός από νεπαλέζικα, χίντι και βεγγαλέζικα, τις τρεις αρχαίες γλώσσες -σανσκριτικά, αρχαία ελληνικά, λατινικά- καθώς και "αρχαία αγγλικά", δηλαδή τη γλώσσα που έγραψε ο Σέξπιρ.

Κάθε δυο χρόνια έρχεται στην Ευρώπη και πάντα περνάει λίγες μέρες απ’ την Ελλάδα.

Αλληλογραφώ συχνά μαζί του, κι όποτε έρχεται στην Αθήνα βλεπόμαστε όπως και δήποτε.

Συνεννοούμαστε στα αρχαία ελληνικά, αν και η προφορά του είναι απερίγραπτη.

Απόψε μιλήσαμε για τον Ιησού Χριστό και τα θαύματά του.

Σας μεταφέρω σε δυο συνέχειες όσα μου είπε, με δικά μου λόγια αλλά στο πνεύμα του άγιου γιόγκι:

"Ο Ιησούς, όταν γύρισε απ’ την έρημο της Ιουδαίας, επιδόθηκε σε ενεργητική προπαγάνδα, αφήνοντας κατά μέρος την ήσυχη ζωή του Μυστικού.

Εμείς οι Αποκρυφιστές δεν βλέπουμε τίποτα το υπερφυσικό στα θαύματά του Ιησού.

Γνωρίζουμε πως τέτοιες πράξεις είναι το αποτέλεσμα εφαρμογής ορισμένων φυσικών νόμων που είναι μεν άγνωστοι στον όχλο αλλά πολύ γνωστοί στους προχωρημένους Αποκρυφιστές όλων των χωρών.

Ο Ιησούς, έχοντας σπουδάσει στην Αίγυπτο, στην Περσία και στην Ινδία, γνώριζε πολύ καλά τις λεπτές δυνάμεις της φύσης. Όσα έκανε δεν ήταν παρά παιδικά παιχνιδάκια σε σχέση μ’ όσα μπορούσε να κάνει αν το θεωρούσε αναγκαίο.

Στα ιερά βιβλία του Χριστιανισμού κάπου αναφέρεται πως αυτοί που πήγαν να τον συλλάβουν επέστρεψαν άπραγοι δηλώνοντας πως η παρουσία του και μόνο ήταν καθηλωτική.

Ο Ιησούς δεν έβλαψε κανέναν κάνοντας χρήση των απόκρυφων δυνάμεών του. Θα μπορούσε να τους παραλύσει τα νεύρα, να τους ξαπλώσει άψυχους στα πόδια του...

Αλλά χαμήλωνε μόνο το βλέμμα του πάνω τους.

Ένα βλέμμα που συμπυκνώνει την απαράμιλλη δύναμη της θέλησης. Αν επικεντρωθεί πάνω σου μια τέτοια δύναμη, σου σηκώνονται οι τρίχες και παραλύουν τα γόνατά σου!

Μπορούσε να θεραπεύει με τους κλασικούς τρόπους της Ανατολής: διοχετεύοντας ενέργεια με απλή επαφή των χεριών του.

Αλλά δεν το παράκανε. Δεν ήθελε ο Αγγελιοφόρος της Αλήθειας να απορροφηθεί απ’ την ιδιότητα του Θεραπευτή..."

Ήπια ένα καφάσι μπύρες και βρήκα γιατί είμαι αγάμητος!

Από εξωτερική εμφάνιση είμαι αυτό που λένε... "μάπα το καρπούζι"!

Έχω όμως μια ζωτικότητα και τσαχπινιά που γουστάρουν πολύ οι γυναίκες.

Κανονικά, και με τον ανύπαρκτο ανταγωνισμό, θα έπρεπε να έχω πηδήξει πάνω απ’ τη μισή Αθήνα! Κάτι σαν τον Πέτρο Τατσόπουλος ένα πράμα...

Αλλά η πραγματικότητα είναι τραγική, και οι κανονικές γυναίκες που πήδηξα δεν ξεπερνάν τις δέκα!

Το πρόβλημα είναι σοβαρό και, λίγο πριν μπω στα 47 μου, έκατσα και το έψαξα.

Ρούφηξα μισό τόνο μπύρα και, επιτέλους, βρήκα την αιτία: με έχουν επηρεάσει αρνητικά οι ποιητές που διαβάζω.

Και πρώτ’ απ’ όλα ο Διονύσιος Σολωμός!

Ως ποιητής ήταν χάλιας, αλλά η ζωή του είναι η μικρογραφία της εθνικής μας ζωής:

Ο τύπος ήταν μπάσταρδος, μοναχικός, αγάμητος, και μιλούσε και έγραφε (απίστευτο για "εθνικός" ποιητής) στα ιταλικά!

Έπινε κρασί και αψέντι, και σ’ όλη του τη ζωή ερωτεύτηκε μόνο μια γυναίκα που ούτε την άγγιξε!

Ο Κωστής Παλαμάς ζούσε στις αρχές της οδού Ασκληπιού, εκεί που σήμερα είναι το βιβλιοπωλείο της Πολιτείας. 

Αυτός παντρεύτηκε κι έκανε και κόρη, αλλά πάντα στην παρέα του υπήρχε και μια ωραία νεαρά Αθηναία, που έπαιζε το ρόλο της "μούσας" του.

Αυτά τα κοριτσόπουλα τα είχε καψουρευτεί ο ποιητής με τα πυκνά φρύδια και τα βαθιά μάτια, αλλά περιοριζόταν σε ρομαντικούς περιπάτους και σε αθώες αφιερώσεις.

Την κόρη του Παλαμά, τη Ναυσικά, την πολιορκούσε ένας άλλος αγαπημένος μου ποιητής, ο Άγγελος Σικελιανός!

Η μικρά είχε άγρια τσιμπηθεί μαζί του και για το λόγο αυτό έμεινε άγαμη και μάλλον παρθένα σε όλη της τη ζωή!

Τα ερωτικά του Μανόλη Αναγνωστάκη δεν τα γνωρίζω, αλλά κάτι μου λέει πως δεν ήταν και πολύ πλούσια.

Ο μάγκας ήταν φανατικός ποδοσφαιρόφιλος, κι όπως συμβαίνει με μας τους πωρωμένους με την μπάλα, δεν είμαστε και τα καλύτερα πιστόλια στο κρεβάτι! Σαββατοκύριακο ματσάκια, μεσοβδόμαδα ευρωπαϊκά, ενδιάμεσα κάτι προπονήσεις, αθλητικές εφημερίδες, στοιχήματα... τι μένει για την καβαλαρία;

Ο Μανόλης ήταν ΠΑΟΚτζής, αλλά μετά άλλαξε πολλές ομάδες: Μακεδονικό, Δόξα Δράμας, μέχρι και Απόλλων Ριζούπολης έγινε σαν ήρθε στην Αθήνα...

Ο Γιάννης Ρίτσος καταγόταν από παλιά βενετσιάνικη οικογένεια των Χανίων.

Τον ξεπαρθένεψε μια Ρουμπίνι, αλλά στα 18 του έκανε δεσμό και με τη Μαρία Πολυδούρη, όταν κι οι δυο νοσηλεύονταν στο "Σωτηρία"! 

Αργότερα παντρεύτηκε και τη Φαλίτσα, αλλά δεν πολυμιλούσε για τα ερωτικά του.

Προσωπικά, με όλο το σεβασμό, δεν μπορώ να φανταστώ τον κυρ Γιάννη να κάνει γλυφομούνι...

Το ’δαμε κι αυτό: η Εκκλησία αγιοποίησε τον Δαυίδ Κομνηνό! (Τα μυστικά του βούρκου)

Ο Δαυίδ Κομνηνός ήταν ο τελευταίος Αυτοκράτορας Τραπεζούντας.

Ο Μωάμεθ ο Πορθητής το 1461 έζωσε την πόλη από ξηρά και θάλασσα.

Η Κωνσταντινούπολη είχε πέσει, η βοήθεια απ’ τη Δύση που ζήτησε ο Κομνηνός δεν ερχόταν, η θέση του ήταν απελπιστική, αποφάσισε με τους προκρίτους του να διαπραγματευτούν και να παραδώσουν την πόλη τους στους Οθωμανούς.

Δεν είναι πρέπον να το παίξουμε ήρωες εκ των υστέρων και εκ του ασφαλούς.

Πάντως πολλοί έσπευσαν να κατηγορήσουν τον Κομνηνό πως φέρθηκε άνανδρα και δεν μιμήθηκε τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο.

Ο Μωάμεθ, όμως, ήταν άνθρωπος που τηρούσε στο ακέραιο το λόγο του και δεν έπαιρνε πίσω τις υποσχέσεις του.

Φόρτωσε ένα τούρκικο πλοίο με την οικογένεια, τους υπηρέτες και τους θησαυρούς του Κομνηνού και τον μετέφερε στην Ανδριανούπολη κι από κει στο Στρυμόνα της Μακεδονίας όπου του παραχώρησε μια μεγάλη έκταση γης με πολλά έσοδα.

Από δω αρχίζουν κάποιες σκοτεινές ιστορίες. Φαίνεται πως ο Κομνηνός ήρθε σε επαφή με Δυτικούς ηγεμόνες, με Σέρβους και άλλους ορθόδοξους ηγέτες των Βαλκανίων για τη συγκρότηση αντιτουρκικού μετώπου. 

Μπορεί να ήταν και απλές συκοφαντίες, έφτασαν όμως στ’ αυτιά του Μωάμεθ που μετέφερε τον Κομνηνό, τους τρεις γιους του και τον ανιψιό του στην Πόλη όπου τους αποκεφάλισε το 1463.

Το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης θυμήθηκε το γεγονός μετά από 550 χρόνια και με τη δικαιολογία πως δήθεν αποκεφαλίστηκαν για θρησκευτικούς λόγους, τους αγιοποίησε πριν λίγους μήνες.

Γιατί άραγε οι παμπόνηροι Φαναριώτες αποφάσισαν έτσι ξαφνικά να "ξεθάψουν" τους Κομνηνούς και να ξύσουν παλιές πληγές;

Η απάντηση είναι απλή: όσοι παρακολουθούν την εκκλησιαστική επικαιρότητα γνωρίζουν πως είναι θέμα χρόνου να επέλθει σχίσμα στην Ορθοδοξία μεταξύ σλαβόφωνων και ελληνόγλωσσων Εκκλησιών. Ή, αν θέλετε, μεταξύ των Πατριαρχείων Μόσχας και Κωνσταντινούπολης.

Ο Δαυίδ Κομνηνός θεωρείται από τους Σέρβους ως γενάρχης του βασιλικού τους οίκου Μπράγκοβιτς, λόγω των πολλών επιγαμιών μεταξύ των δυο οικογενειών. Γι’ αυτό και η Σερβία ισχυρίζεται πως είναι το διάδοχο Βασίλειο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Το κόλπο του Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης είναι απλό: αγιοποιεί τον γενάρχη του σέρβικου βασιλικού οίκου κι έτσι "δεσμεύει" την Ορθόδοξη Εκκλησία της Σερβίας στο άρμα του, ελπίζοντας πως θα την αποσπάσει απ’ τη μεγάλη σλαβόφωνη οικογένεια!

Αλλά μια και μιλήσαμε για τους γάμους μεταξύ των βασιλικών οικογενειών του Βυζαντίου και της Σερβίας, να θυμίσουμε πως και η μάνα του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου ήταν Σέρβα, το γένος Ντράγκαν, εξού και το όνομα του Βυζαντινού Αυτοκράτορα "Δραγάσης"!

Πιο έντονος όμως είναι ο δεσμός των Σέρβων με το σόι των Κομνηνών και την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Υπάρχουν πολυάριθμοι σέρβικοι θρήνοι, ποιήματα και δημοτικά τραγούδια που θρηνούν την πτώση της Τραπεζούντας και το θάνατο των τελευταίων Κομνηνών-"προπατόρων" τους.

Όλα έχουν κυκλοφορήσει στο Σεράγεβο και στο Βελιγράδι αλλά κανένας δεν τόλμησε να τα μεταφράσει στα ελληνικά. Φοβούνται, βλέπετε, μην γκρεμιστεί ο μύθος των "Ελλήνων Αυτοκρατόρων του Βυζαντίου"...