Στα κωλόμπαρα της Μιχαλακοπούλου! (ΣΤ’ - Το "νυφοπάζαρο της Κορίνθου")

Τα κορίτσια των κωλάδικων είναι κάθε καρυδιάς καρύδι.

Για τις αλλοδαπές κανείς δεν ξέρει το παρελθόν τους κι ούτε πρόκειται να το μάθει. Γιατί λένε μόνο και πάντα ψέματα...

Ψέματα λένε κι οι Ελληνίδες. Όταν τις ρωτάς πώς και βρίσκονται εκεί, ελάχιστες θα σου πουν "γιατί τα λεφτά είναι πολλά και εύκολα".

Οι περισσότερες πρώτα θα σε "κόψουν", κι αφού καταλάβουν πάνω-κάτω τι καπνό φουμάρεις, θα σου ξεφουρνίσουν το κατάλληλο παραμύθι που θα σε κάνει να τις συμπαθήσεις.

Η συμπάθειά σου είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να αρμέξουν και το πορτοφόλι σου.

Θυμάστε την ταινία "Στον αστερισμό της Παρθένου";

Εκεί η Ζωή Λάσκαρη υποδύεται την πόρνη που αφηγείται στους πελάτες της διαφορετικές εκδοχές για το πώς έφτασε στο πεζοδρόμιο. Κάτι τέτοιο παίζεται και σήμερα στα κωλόμπαρα...

Στα μπαρ δεν παίζουν όλα τα "κορίτσια" τον ίδιο ρόλο.

Κάποιες είναι οι "κράχτριες"! Συνήθως πολύ μικρές, ως 20 ετών, που ως πιο ζωντανές κι ανάλαφρες γίνονται πόλος έλξης των λιγούρηδων.

Ρόλο "κράχτη" παίζουν κι όσες χορεύουν, ψιλοτραγουδούν ή κάνουν στριπτίζ.

Υπάρχουν και οι "καψουρογκόμενες"!

Θεωρείται μάλλον τιμητικός τίτλος.

Αυτές ξεχωρίζουν απ’ τις υπόλοιπες γιατί οι πελάτες εκδηλώνουν συστηματικά το θαυμασμό και την αφοσίωση στο πρόσωπό τους. 

Τις καψουρεύονται!

Ειδικά στην επαρχία, το κύκλωμα των κωλόμπαρων πολλές φορές ξεπερνάει τα όρια της γελοιότητας.

Είναι χαρακτηριστικότατο το λεγόμενο "νυφοπάζαρο της Κορίνθου"!

Κατά τις 9 το βράδυ τα ταξιά φέρνουν στην κεντρική πλατεία τη νέα φουρνιά "κοριτσιών" απ’ τα διάφορα μέρη της χώρας.

Αυτές, καμιά τριανταριά θεογκόμενες, ίσως και παραπάνω, αρχίζουν να κόβουν βόλτες πέρα-δώθε.

Τα λιγούρια μαζεύονται να κόψουν κίνηση, να τσεκάρουν τις καλυτερότερες και να πληροφορηθούν σε ποιο κωλάδικο θα τις βρουν αργότερα...

Πόσο σοφοί ήταν οι λεγόμενοι "αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι"; (Α’ - Θαλής)

Το εκπαιδευτικό μας σύστημα αναπαράγει ανθρώπους απροβλημάτιστους, με ελάχιστη έως ανύπαρκτη κριτική ικανότητα, που ξέρουν μόνο να αυτοθαυμάζονται για τους "ένδοξους" προγόνους τους!

Η φράση "εμείς σας δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού" βρίσκεται στο στόμα κάθε νεο-έλληνα, προκαλώντας τη θυμηδία ή και την οργή των ξένων.

Ας δούμε όμως κατά πόσο οι "αρχαίοι μας πρόγονοι" αξίζουν τόσων επαίνων.

Κι ας ξεκινήσουμε απ’ τον Θαλή τον Μιλήσιο, που έζησε γύρω στο 600 π.Χ, και θεωρείται ως ο πρώτος "Έλληνας φιλόσοφος".

Η βασικότερη θέση του Θαλή ήταν πως το νερό είναι η αρχή και η μήτρα όλων των πραγμάτων.

Πόσο πρωτότυπη ήταν άραγε η άποψη αυτή στην εποχή του; Θα έλεγα πως καθόλου!

Όλοι οι άνθρωποι γνώριζαν πόσο σημαντικό ήταν το νερό για την επιβίωσή τους, γι’ αυτό άλλωστε έφτιαχναν τους οικισμούς τους κοντά σε λίμνες, ποτάμια ή στα παράλια των θαλασσών.

Γνώριζαν επίσης εμπειρικά πόσο σημαντική ήταν η βροχή για τη γεωργία και κτηνοτροφία, αλλά και το ρόλο του υγρού σπέρματος στην αναπαραγωγή των ζώων.

Επίσης γνώριζαν πως το νερό παίρνει το σχήμα του δοχείου του και πως ανάλογα με τη θερμοκρασία στερεοποιείται ή εξατμίζεται.

Άρα δεν ήταν και τόσο πρωτοποριακή η άποψη του Θαλή πως το νερό είναι η θεμελιώδης αρχική ουσία, και πως μέσω αυτού εξασφαλίζεται η ζωή, η κίνηση και η αλλαγή των όντων.

Σχεδόν όλοι οι ειδικοί θεωρούν πως οι Ίωνες φιλόσοφοι έθεσαν τα θεμέλια της επιστήμης υπερβαίνοντας τους μύθους και τις θεοκρατικές αντιλήψεις.

Θεωρώ λάθος την άποψή τους!

Οι Ίωνες φιλόσοφοι ήταν ουσιαστικά "πανθεϊστές"!

Πίστευαν πως όλα τα όντα έχουν ψυχή, ακόμα και οι πέτρες, τα δέντρα κ.λπ.

Ο Θαλής θεωρούσε ως απόδειξη της ύπαρξης ψυχής, π.χ. στο κεχριμπάρι (ήλεκτρον), το γεγονός ότι διέθετε ελκτική δύναμη!

Κι όταν έλεγαν "ψυχή" εννοούσαν κάποια ένθεη υπόσταση.

Έβλεπαν το σύμπαν όχι σαν κάτι αποκλειστικά υλικό, όπως η σύγχρονη επιστήμη, αλλά σαν ένα έμψυχο σύνολο γεμάτο θεούς.

Σίγουρα, έκαναν ένα σημαντικό βήμα προς την απομυθοποίηση της φύσης. Αλλά δεν το ολοκλήρωσαν. Δεν έφτασαν μέχρι τον υλισμό ή τον αθεϊσμό.

Η καταγωγή των πάντων από ένα φυσικό στοιχείο, π.χ. το νερό, εξασφάλιζε την ενότητα των όντων! Όμως, αυτή η ενότητα ("Όλα Εν") είχε γι’ αυτούς θεολογικές κι όχι επιστημονικές ρίζες.

Απ’ το ημερολόγιο ενός άρρωστου Γαύρου (Α’ - Η "νύχτα των ξερατών"...)

Λέγαμε στο προηγούμενο ποστ για την ιστορική νίκη του Θρύλου στον αγώνα με τη Σάντος του Πελέ.

Εκείνο το παιχνίδι προκάλεσε τόση αίσθηση που ακόμη και το εγκυκλοπαιδικό λεξικό του Ελευθερουδάκη, στη νεώτερη έκδοσή του, στο λήμμα "αθλητισμός" είχε φάση απ’ τον συγκεκριμένο αγώνα.

Οι γαύροι το ’χαν πάρει πολύ πάνω τους και κατέβαιναν στα γήπεδα με πανό που έφεραν την ξενόγλωσση υπογραφή "Ολυμπίκ ντε Πειρέ"!

Οι αντίπαλοι, για να τους κάνουν καζούρα, φώναζαν "Ολυμπίκ ντε κουρελέ", κι οι γαύροι ανταπαντούσαν "σκίσαμε και τον Πελέ"!

Αλλά γιατί να μιλάμε για περασμένα μεγαλεία;

Απόψε είναι Τετάρτη. Τετάρτη 19 Μαρτίου 2014, και παίζουμε στο Μάντσεστερ για τη μεγάλη πρόκριση.

Κανονικά θα ’πρεπε να ’μαστε στις κερκίδες του Ολντ Τράφορντ, αλλά όταν είσαι σόλο καπίκι βολεύεσαι στη παμπ της γειτονιάς σου.

Ήμουν με τον κολλητό μου, το Λιγδιάρη, και προλάβαμε να πιάσουμε καλή θέση.

Ξέραμε πως οι διαιτητές και το πλήθος θα έσπρωχνε τους αντίπαλους, αλλά είχαμε την κρυφή ελπίδα της νίκης.

Το ματσάκι, ως γνωστόν, στράβωσε. Ήταν και το "χόρτο", βάλε και τη βότκα, στα συν πως δεν είχαμε να πληρώσουμε το λογαριασμό... ε, πολύ θέλει; Το κάναμε λαμπόγυαλο το μαγαζί. Μας την έπεσε κι ο μαγαζάτορας με τους μπράβους του και μας λιάνισαν.

Την άλλη μέρα ξύπνησα σ’ ένα άγνωστο κρεβάτι, σ’ ένα άγνωστο υπνοδωμάτιο. Μη μου πείτε πως δεν σας συνέβη κι εσάς κάποτε!

Μόλις άρχισα να συνέρχομαι θυμήθηκα πως είν’ το δωμάτιο της Ρένας. Ούτε πού θυμάμαι πώς προέκυψε η Ρένα στην όλη φάση.

Αλλά σαν κάτι μύριζε πολύ άσχημα.

Το κρεβάτι το είχα κάνει χάλια. Κι όταν λέμε χάλια, εννοούμε τελείως χάλια.

Ξερατά παντού, κι όχι μόνο. Δεν γράφω περισσότερα για να μην αηδιάσετε.

Πιάνω τα σεντόνια και το πάπλωμα, τα κάνω μπόγο, και κατεβαίνω τις εσωτερικές σκάλες του σπιτιού.

Στη σαλοτραπεζαρία ήταν συγκεντρωμένη όλη η αξιοσέβαστη οικογένεια Βαγενά κι έπαιρνε το πρωινό της. Ο Μπαμπάς, η Μαμά κι η Ρενούλα.

Με τη Ρένα νταραβεριζόμασταν εδώ κι ένα μήνα. Δεν είχαμε ακόμα πηδηχτεί γιατί εκείνη ήθελε κάτι "πιο ουσιαστικό, όχι μόνο σαρκικό". Αλλά εμένα μου είχαν γίνει τούμπανο τόσες μέρες...

Ο Μπαμπάς με κάλεσε ευγενικά στο τραπέζι τους. 

Κάθομαι.

"Κάποιος είχε τα χάλια του χθες βράδυ", λέει η Μαμά.

"Δεν πειράζει", τη διακόπτει ο Μπαμπάς, "καλό είναι να εκτονώνεται το παιδί πού και πού"!

"Ναι, αλλά πρέπει και κάποτε να σοβαρευτεί το παιδί, έχει ήδη σαρανταεφταρίσει!", πετάγεται κι η Ρενούλα.

Την αγριοκοιτάζω και τις κάνω νόημα να βγάλει το σκασμό.

"Λέρωσα λίγο τα σεντονάκια σας", λέω της Μαμάς, "θα τα πάρω να τα πλύνω σπίτι μου και θα σας τα επιστρέψω αύριο".

"Δεν είναι ανάγκη", μου λέει, και σηκώνεται για να πάρει το μπόγο απ’ τα χέρια μου.

Εγώ αντιστέκομαι, η μουρλέγκω είχε φοβερή δύναμη, κι έτσι όπως τραβάγαμε τον μπόγο, εκείνος λύνεται κι όλο το περιεχόμενό του σκορπάει στο πάτωμα.

Η Μαμά πάει τρέχοντας στην τουαλέτα, μάλλον για να ξεράσει.

Δεν βλέπω να ’χει μέλλον η σχέση μου με τη Ρενούλα.

Και μάλλον δεν πρόκειται ποτέ να την πηδήξω.

Αλλά αυτό είναι το τελευταίο που με νοιάζει τούτη τη στιγμή.

Το μόνο που θέλω είναι να φύγω το γρηγορότερο από δω μέσα...

Άργησα πολύ να μάθω το σχήμα της "σχισμής"!

Η μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία του Ολυμπιακού ήταν τον Ιούλιο του 1961, τότε που κέρδισε τη Σάντος, την "ομάδα του Πελέ", που έκανε πανευρωπαϊκή περιοδεία κι ως τότε είχε σαρώσει τις καλύτερες ευρωπαϊκές ομάδες.

Ο Θρύλος έπαιξε αμυντικά και πολύ ψυχωμένα κι ο κόσμος παραληρούσε στις εξέδρες.

Τότε οι οπαδοί ήταν πιο απλοί κι αθώοι. 

Πρόλαβα κι εγώ λίγο εκείνη την εποχή, στα τελειώματά της. Μετά το ματς οι γεροντότεροι πάγαιναν στα κρασοπουλειά, κι εμείς οι έφηβοι κάναμε μπουρδελότσαρκες.

Θυμάμαι τον τότε κολλητό μου, έχω να τον δω χρόνια, που ’χε ένα μαραφέτι ως το γόνατο!

Του ’χα βγάλει το παρατσούκλι "Σλίμαν", γιατί τέτοιο όργανο μόνο για αρχαιολογικές ανασκαφές έκανε...

Τότε ήμασταν μεγάλοι λάτρεις του οθωμανικού! Αρρωστημένοι...

Πρώτος έμπαινε ο Σλίμαν. Συνήθως η πουτάνα μόλις έβλεπε το "τέρας" τον πέταγε έξω με τις κλωτσιές! Τις περισσότερες φορές έπαιρνε κι εμένα η μπάλα: "κοντοστούμπη, αν είν’ και το δικό σου παλαμάρι, να πάτε να δέσετε στους κάβους"!

Τι να κάνουμε κι εμείς, στους κάβους δεν πηγαίναμε, παίρναμε τον ηλεκτρικό για Ομόνοια και ψάχναμε στα περίπτερα για κανένα τσοντοπεριοδικό. Από κείνα τα παλιά, που στα εξώφυλλα οι ρώγες των βυζιών καλύπτονταν με ένα αστεράκι ή μια μουντζούρα. Τα θυμάστε;

Αγοράζαμε ένα, το σκίζαμε στα δυο, έπαιρνε ο καθένας το μισό και κατεβαίναμε στα δημόσια ουρητήρια. 

Εκεί, εννιά φορές στις δέκα, όλο και κάποιος πούστης θα ’ταν να μας πάρει πίπα. Κι αν δεν ήταν, τον παίζαμε μόνοι μας μέχρι τελευταίας σταγόνας.

Εκείνη την εποχή ήμασταν τόσο οθωμανοί που δεν ξέραμε καν αν η κανονική σχισμή ήταν κάθετη, οριζόντια ή διαγώνια.

Ούτε είχαμε προλάβει να δούμε ποτέ γυναίκα γυμνή από μπροστά.

Είχα φτάσει στο σημείο να πιστεύω πως ποτέ δεν θ’ αξιωθώ να δω στη ζωή μου ολοκληρωμένο βυζί με τη ρώγα του...

Στο Βαρδάρη νιώθω σα στο σπίτι μου! (Αφιερωμένο στην "Κολλητούλα")

Κάθε φορά που πατάω το πόδι μου στη Σαλονίκη, δε χάνω την ευκαιρία να συναναστραφώ με το αληταριό της πλατείας Δικαστηρίων και της Χαλκέων.

Το τσιγάρο να κρέμεται απ΄το στόμα, μάγκικα, κολλημένο στο κάτω χείλος...

Τριγυρίζω στα στέκια των πουτάνων, των τραβεστί, των πούστηδων.

Ίδια αίσθηση, ίδια γεύση, ίδια μπόχα με τους "υπόνομους" της Αθήνας και του Περαία.

Περνάω έξω απ’ τη Θεολογική και πιάνω κουβέντα με ένα γεροντίδιο.

Θυμάται πως παλιά, σε τούτο δω το σημείο ήταν το γήπεδο του ΠΑΟΚ.

Δίπλα, το εβραίικο νεκροταφείο και παρακεί το γήπεδο του Ηρακλή.

Μου λέει πως στο σημείο που σήμερα είναι το Καυτατζόγλειο Στάδιο, είναι θαμμένα τα θύματα των ταγματασφαλιτών του 1944...

Μιλάμε και για ποδόσφαιρο. Κυριαρχεί πάντα το αίσθημα της αδικίας, πως "η Αθήνα μάς κλέβει το όνειρο".

Το αφήνω να περάσει ασχολίαστο. Είναι ένας απ’ τους ακλόνητους "μύθους" της πόλης και δεν έχει νόημα να το αναλύσεις...

Μεταπολεμικά, ο 6ος Αμερικάνικος Στόλος δεν έπιανε μόνο στον Πειραιά. Ερχόταν κι εδώ, στη Σαλονίκη.

Η πιτσιρικαρία έτρεχε να ζητιανέψει ένα ντόλαρ ή, έστω, έναν στρόγγυλο λουκουμά με την τρύπα στη μέση. Κάποια αλάνια εξασφάλιζαν και κανένα pall-mall.

Τα μπουρδελάκια κοντά στο λιμάνι και τα μπαρ στην οδό Μητροπόλεως (τη "Σαλονικιώτικη Τρούμπα") γέμιζαν με ναυτάκια...

Σήμερα η Σαλονίκη, σαν την Αθήνα, έγινε "χυλός".

Κάποτε ο ΠΑΟΚ κι ο Θρύλος ήταν ομάδες της εργατικής τάξης.

Ο Άρης δεν υπήρξε ποτέ πραγματική θρησκεία. 

Εκπροσωπούσε τους παλιούς αστούς της πόλης που δεν είδαν με καλό μάτι τους νεοφερμένους Μικρασιάτες και Πόντιους. Πολλοί παράγοντες του ΑΡΗ διατηρούσαν στενές σχέσης με τη κωνσταντινική Δεξιά και ορισμένοι συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς κατακτητές. Κατά μια εκδοχή, για το λόγο αυτό ονομάστηκαν "σκουλήκια"!

Ο Ηρακλείς ίσως και να 'ναι ο "Πανιώνιος της Σαλονίκης".

Μοιάζει περισσότερο με το παλιό "ΚΚΕ εσωτερικού".

Η ομάδα αυτή είχε πάντα πολλά κοινά χαρακτηριστικά με την ελληνική Αριστερά: απαίσια καθοδήγηση, πολλές χαμένες ευκαιρίες, συχνούς ξυλοδαρμούς απ' τους αντίπαλους!

Ακόμα και τα τζόβενα του Μακεδονικού, σαν έχανε η ομάδα τους, για να ξεδώσουν, έλεγαν: "πάμε στο Καυτατζόγλειο να δείρουμε τις κωλόγριες, να εκτονωθούμε"...

Μεταφραστικό λάθος η εγκληματικότητα των Ελλήνων της Αμερικής!

Οι παλιοί αναγνώστες το ξέρουν, αλλά το επαναλαμβάνω για τους καινούργιους: τούτο το ιστολόγιο δεν σέβεται κανέναν θρησκευτικό ή εθνικό μύθο!

Πήξαμε στο ψέμα και πρέπει ν’ αρχίσουμε ν’ αναπνέουμε κάποια στιγμή καθαρό αέρα.

Ενδεικτικά, συνοψίζω μερικά απ’ όσα είπαμε ως τώρα:

1) Το "Άγιο Φως" είναι μια απ’ την μεγαλύτερες απάτες της παγκόσμιας θρησκευτικής ιστορίας. Τα χριστιανικά δόγματα ήταν απλές φανταστικές επινοήσεις κάποιων Επισκόπων. Οι λεγόμενες "Οικουμενικές Σύνοδοι" αφορούσαν αποκλειστικά το Ρωμαϊκό Κράτος, οι αποφάσεις τους ήταν αποτέλεσμα "μαγειρεμάτων και συμβιβασμών" και η τήρησή τους επιβάλλονταν με το ξίφος του κρατικού στρατού!

2) "Αρχαίοι Έλληνες" δεν υπήρξαν ποτέ στην πραγματικότητα. Ήταν ένα έξυπνο επινόημα των Αθηναίων μετά το 500 π.Χ. προκειμένου  να μην αντιμετωπίσουν μόνοι τους την Περσική επίθεση.

3) Ούτε ποτέ υπήρξε πριν το 1832 χώρα, βασίλειο, συμπολιτεία, επαρχεία, πόλη, νησί ή χωριό με το όνομα "Ελλάδα"! Μόνο τον 8ο αιώνα υπήρξε το Βυζαντινό Θέμα "Ελληνικόν" που περιελάμβανε αποκλειστικά τα νησιά του Αιγαίου. 

4) Το Αιγαίο ήταν μια τεράστια λίμνη που περιμετρικά έζησαν δεκάδες λαοί που ανέπτυξαν πολλούς και διαφορετικούς πολιτισμούς. Όλους αυτούς έσπευσαν οι "εθνόκαβλοι" να τσουβαλιάσουν κάτω απ’ την ομπρέλα "Έλληνες". Έτσι, βαφτίστηκαν "Έλληνες" ό,τι περπατούσε, πετούσε ή κολυμπούσε γύρω και μέσα στο Αιγαίο απ’ το 10.000 π.Χ!

5) Όλοι αυτοί που ονομάζουμε συμβατικά "αρχαίους Έλληνες", ουσιαστικά εξαφανίστηκαν γύρω στο 700 μ.Χ., οπότε και ερήμωσε η χώρα κάτω απ’ τις Θερμοπύλες, μέχρι που εγκαταστάθηκαν αρχικά οι Σλάβοι και στη συνέχεια κάθε καρυδιάς καρύδι...

6) Το σημερινό "Ελληνικό Κράτος" συγκροτήθηκε από τρεις "εθνικές συνιστώσες": Αλβανούς (δηλαδή Αρβανίτες), Βλάχους και Ρωμιούς. Οι τελευταίοι ήταν Χριστιανοί άνευ εθνικής συνείδησης. Κυρίως Σλάβοι που έχασαν την εθνική τους συνείδηση καθώς έζησαν αποκομμένοι επί αιώνες απ’ τον κυρίως εθνικό τους κορμό. Μετά το 1922 προστέθηκε και τέταρτη "συνιστώσα", οι Πόντιοι κι οι Μικρασιάτες.

Σήμερα, ερχόμαστε να γκρεμίσουμε έναν ακόμα μύθο: πως οι "Έλληνες της Αμερικής" ήταν δήθεν οι μεγαλύτεροι εγκληματίες πριν από 100 και πλέον χρόνια.

Το θέμα το ψάχνω και το μελετάω πολύ καιρό, μιας και τότε έζησε στο Σακραμέντο και στο Νιού Γιόρκ ο μακαρίτης ο παππούς μου απ’ το σόι της μάνας μου (βλάχικης καταγωγής). Ο άλλος παππούς μου ήταν Αλβανός.

Λοιπόν, για να μην πολυλογούμε. Όπως ξέρετε, τους Έλληνες στο εξωτερικό (και στις ΗΠΑ) δεν τους λένε "Έλληνες" αλλά Γραικούς, Γκρικς. Γραικοί όμως στην Αμερική, στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα λέγονταν και οι καταγόμενοι απ’ τη Νότια Ιταλία-Σικελία.

Η λεγόμενη "γκρικ μάφια" των ΗΠΑ δεν ήταν "ελληνική" αλλά "σικελική μαφία"!

Οι ναπολιτάνοι μαφιόζοι που συλλαμβάνονταν δήλωναν "Γκρικς", οπότε οι αρχές τούς καταχωρούσαν μαζί με τους Έλληνες! 
Έκανε εμπόριο ναρκωτικών ένας Έλληνας κι εκατό Σικελοί, οι στατιστικές έγραφαν "101 Γκρικς"! Κι έτσι μας βγήκε το κακό το όνομα από μεταφραστικό λάθος...

Οι κάφροι της Τούμπας αδικούν τη Σαλονίκη!

Ως κι οι πέτρες εδώ μέσα γνωρίζουν τα ερυθρόλευκα αισθήματα του ιστολόγου.

Όμως απόψε θ’ αρχίσω το ποδοσφαιρικό αφιέρωμα κάπως ανάποδα: όχι απ’ τον Περαία αλλά απ’ τη Σαλονίκη.

Κακά τα ψέματα. Η Σαλονίκη δεν είναι τυχαία πόλη. Έχει τεράστια ιστορία. Ήταν ένα απ’ τα μεγαλύτερα κέντρα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Κατόπιν συμβασιλεύουσα, επί Οθωμανών άτυπη πρωτεύουσα των Βαλκανίων...

Όταν η Σαλονίκη ήταν στις δόξες της, και μιλάμε για πολλούς αιώνες, η Αθήνα ήταν ένα άσημο αρβανιτοχώρι. Κι ο Πειραιάς σχεδόν ανύπαρκτος στον χάρτη!

Γι’ αυτό κι οι παλιοί Ρωμιοί της Σαλονίκης ήταν ακομπλεξάριστοι, ανοιχτόμυαλοι, πολιτισμένοι, ανεκτικοί, αφανάτιστοι.

Το πράγμα άρχισε να χαλάει μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο. Οι επαρχιώτες κι οι πρόσφυγες που άρχισαν να συρρέουν στην πόλη αλλοίωσαν τον χαρακτήρα της.

Οι νέοι κάτοικοί της, μαζί με το δυναμισμό τους, κουβάλησαν και τον κομπλεξισμό τους. Τόσο έναντι των παλιών Σαλονικιών όσο και των "πρωτευουσιάνων" της Αθήνας.

Και την Αθήνα κομπλεξικοί επαρχιώτες την κάναμε μεγαλούπολη. Αλλά τον κομπλεξισμό μας δεν τον καλλιέργησε η πολιτική, θρησκευτική και αθλητική ηγεσία μας, γι’ αυτό αποβάλαμε γρήγορα τον επαρχιωτισμό μας.

Στη Σαλονίκη, αντίθετα, πολλοί έκαναν καριέρα και περιουσία εκμεταλλευόμενοι τον επαρχιώτικο κομπλεξικισμό των νεο-Σαλονικιών.

Καλλιέργησαν σκόπιμα μια παράλογη αντιπαράθεση με "το αθηναϊκό κράτος", φέρνοντας τον ανταγωνισμό στο πεδίο που θεωρούσαν πως μπορούσαν να επικρατήσουν: στον καφρισμό!

Και τα βλέπετε τ’ αποτελέσματα στα παιχνίδια του ΠΑΟΚ στην Τούμπα.

Θα προσπαθήσω να είμαι αντικειμενικός: ο Πειραιάς ήταν ανέκαθεν η "χαβούζα" της χώρας. Έτσι συμβαίνει με όλα τα μεγάλα λιμάνια. Πλάκωσαν κι οι κάθε είδους μαφίες (Κρητική, Μανιάτικη, Εφοπλιστική) κι έδεσε το γλυκό.

Ο Πειραιάς δεν πρόκειται να γίνει ποτέ "φάρος του πολιτισμού".

Η Σαλονίκη όμως αδικείται ανταγωνιζόμενη τον Πειραιά στο καφριλίκι. Ειλικρινά, δεν της αξίζει τέτοια κατάντια...

Βέβαια, τον χουλιγκανισμό τον διδάχθηκαν οι Σαλονικείς απ’ τους Αθηναίους.

Η συμπρωτεύουσα είδε για πρώτη φορά τι εστί αρρωστημένος φανατισμός γύρω στα 1930, όταν Παναθηναϊκός κι Ολυμπιακός ανέβηκαν να παίξουν στη Σαλονίκη έναν αγώνα μπαράζ, επειδή η αστυνομία στην Αθήνα σήκωσε τα χέρια ψηλά!
Ένα πρωί οι Σαλονικείς είδαν να πιάνουν στο λιμάνι τους δύο πλοία γεμάτα κόσμο: ένα ντυμένο στα κόκκινα κι ένα στα πράσινα.

Τη μέρα του αγώνα οι καημένοι οι ντόπιοι είδαν κι άκουσαν τόση χυδαιότητα και βαρβαρότητα που το συζητούσαν με αηδία επί μήνες...

Ποιος να το ΄λεγε πως τα εγγόνια τους θα ξεπερνούσαν τους "βάρβαρους νότιους" στην καφρίλα!

Υ.Γ.: Σας το λέω μετά λόγου γνώσεως: το καλύτερα πήδημα έβερ γίνεται μεταξύ γάβρου και μΠΑΟΚτσούς! Έχω ξεφύγει απ’ όλες τις μεγάλες "γαμπροπαγίδες" της Παλιάς Ελλάδας. Λέτε να καταλήξω σε καμιά Καλαμαριά; Αφιερωμένο...