Τριάντα χρόνια στην "ανθρωποχαβούζα" της Αθήνας (2) - Ο παρενδυματικός ιερεύς...

Όσοι έχουν φάει τη Συγγρού με το κουταλάκι κι γύρισαν όλα τα στέκια των τραβεστί και των εγχειρισμένων έχουν ακούσει του κόσμου τις ιστορίες. 
Στον παλιό ιππόδρομο, πίσω απ' το Ωνάσειο, απέναντι απ' την Ιντεραμέρικαν, στου Χανδρή...

Οι περισσότεροι πελάτες έχουν τις γυναίκες, τις αρραβωνιάρες και τις γκόμενές τους. Οπότε, γιατί πηγαίνουν στα τραβέλια? Μα για να εκφράσουν την ομοφυλοφιλία τους ασφαλώς! 
Από την άποψη αυτή οι εκδιδόμενοι επιτελούν κοινωνικό ρόλο: περιορίζουν τα κρούσματα αποπλάνησης ανηλίκων αγοριών...

Ακόμα και γυναίκες έρχονται να κάνουν σεξ με τραβεστί. Τις περισσότερες φορές τις φέρνουν οι άντρες τους που γουστάρουν να παίρνουν μάτι και να τον παίζουν...

Παλιότερα ήταν διάσημος πελάτης ένας γνωστός φαρμακοποιός της Αθήνας που κατέβαινε στη Συγγρού κρατώντας πάντα ένα μπουκαλάκι κολόνια. Διάλεγε έναν νεαρό τραβεστί, του το έπλενε με την κολόνια και του έκανε πεοθυλασμό!

Στη Θεσσαλονίκη όλοι ήξεραν τον 80χρονο αρχιμανδρίτη απ' τ' Αγιονόρος που έμενε στη Λεωφόρο Στρατού και ψάρευε αγοράκια στην Τσιμισκή. 

Τον βρήκαν δολοφονημένο στο σπίτι του λίγο πριν το 1980...

Υπήρχε κι ένας που ερχόταν στη Συγγρού ντυμένος παπάς. Μπορεί και να ήταν...

Υπήρχε όμως κι ένας γνήσιος παπάς που ιερουργούσε σε μια ενορία του Βοτανικού.

Τις νύχτες έβγαζε τα ράσα και με τα πολιτικά πήγαινε στα ομοφυλόφιλα στέκια του Ζαππείου. Συχνά έβαφε τα μάτια του, φορούσε γυναικεία ρούχα κι έβγαινε βόλτα.

Μιλούσε άπταιστα τα "καλιαρντά", δηλαδή τη συνθηματική γλώσσα-αργκό των τραβεστί και ομοφυλοφίλων.

Μια μέρα πήγε στην εκκλησία του μια γυναίκα να εξομολογηθεί. Αλλά ο παππούλη μας της μιλούσε στα καλιαρντά: "Μόκολα μωρή πουρή. Αβελέ με πιασμάν στη σαρμέλα μου". Δηλαδή "σκάσε μωρή και άρπα μου τον πούτσο"!

Η καημένη η γυναικούλα νόμισε πως της διάβαζε συγχωρητικές ευχές και σταυροκοπιόταν...

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (19) - Στην "Αγιά-Σοφιά των Οθωμανών"!

Αδριανούπολη!

Κάποτε ήταν η πρωτεύουσα του Οθωμανικού Κράτους. Δηλαδή πριν την άλωση της Πόλης.

Περιβρέχεται από τρεις ποταμούς: τον Έβρο, τον Άρδα και τον Τούντζα. Αλλά κανένας δεν τη διασχίζει. 

Οι παλιές αιωνόβιες γέφυρες πάνω απ' τον Έβρο αποδεικνύουν πόσο προηγμένη ήταν η οθωμανική γεφυροποιία.

Ξέρω, όλοι οι Έλληνες έχουμε μεγαλώσει με το μύθο του απολίτιστου και βάρβαρου Οθωμανού. Όμως οι Οθωμανοί, τουλάχιστον μέχρι το 1600, ήταν πρωτοπόροι στις τέχνες, στις επιστήμες και στον πολιτισμό. 

Απ' όλες τις πρωτεύουσες της Ευρώπης οι καλύτεροι φιλοδοξούσαν να εγκατασταθούν μόνιμα στην Κωνσταντινούπολη. Πολλοί, για να το πετύχουν, ασπάζονταν το ισλάμ...

Οι Οθωμανοί περιφρονούσαν ως απολίτιστους τόσο τους κατοίκους της σημερινής Ελλάδος (τους αποκαλούσαν "αρναούτηδες", δηλαδή "Αλβανούς") όσο και τους γεωργο-κτηνοτρόφους της Ανατολίας (τους αποκαλούσαν υποτιμητικά "Τούρκους").

Στη βάση του υπερμεγέθους ανδριάντα του Ατατούρκ διαβάζω τις υποθήκες του προς τους νέους: "Ω τουρκική νεολαία, το πρώτο καθήκον σου είναι η με κάθε μέσο προστασία και άμυνα της Τουρκικής Δημοκρατίας. Η δύναμη ενυπάρχει στο ευγενικό αίμα των αρτηριών σου"!

Η Αδριανούπολη ήταν άλλοτε ξακουστή για τις δυο σκεπαστές αγορές της. 

Η σημερινή εικόνα δεν θυμίζει τίποτα από την εποχή που Ρωμιοί, Εβραίοι κι Αρμένηδες έμποροι σκυμμένοι μέσα στ' ανήλιαγα μαγαζάκια τους με τα μισοφωτισμένα είδη παζάρευαν μέχρι τελικής πτώσεως με τους μουστερήδες...

Πάνε εκείνες οι εποχές. Χάθηκαν μέσα στον κουρνιαχτό που ξεσήκωσαν οι αιματωβαμμένοι εθνικισμοί.

Χάθηκαν κι οι περιβόητοι τσιμπουκτσίδες. Όπως χάθηκαν κι εκείνοι που χρησιμοποιούσαν τα τσιμπούκια: οι πασάδες κι οι μπέηδες.

Στο ψηλότερο μέρος της πόλης είναι χτισμένο το περίφημο τέμενος του Σουλτάν Σελίμ. 

Είναι έργο του περίφημου Σινάν, ενός απ' τους μεγαλύτερους αρχιτέκτονες όλων των εποχών. Δικά του αρχιτεκτονήματα υπήρχαν και στον ελλαδικό χώρο αλλά καταστράφηκαν από βάρβαρα χέρια απολίτιστων εθνικιστών...

Ένας χότζας, μόλις μαθαίνει πως είμαι θεολόγος, σπεύδει να μου δείξει με μεγάλο σεβασμό, μια τούφα τρίχες απ' τα γένια του Μωάμεθ που κρέμονται ψηλά, φυλαγμένα σ' ένα κουτί.

Τον κοιτάω κάπως υπεροπτικά. 

"Δεν εντυπωσιάζομαι", του λέω. "Εμείς οι Χριστιανοί έχουμε καμιά δεκαριά κεφάλια του Ιωάννη του Βαπτιστή και κόκαλα του Αγίου Νικολάου που μπορούν να συμπληρώσουν είκοσι σπονδυλικές στήλες"...

Το συγκεκριμένο τζαμί χτίστηκε το 1564 σε ανάμνηση της κατάκτησης της Κύπρου. Ο κύριος θόλος του είναι ψηλότερος της Αγιά Σοφιάς. Χωράει πάνω από 6.000 πιστούς κι άλλους τόσους στο προαύλιο με το συντριβάνι.

Το 1913, στη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, οι Βούλγαροι κατέλαβαν την Αδριανούπολη.

Ήταν τόσο γύφτοι που έσπευσαν να σουφρώσουν τα χαλιά του τεμένους!

Ο χότζας με συμπάθησε. Μου άνοιξε την πόρτα ενός μιναρέ κι ανεβήκαμε ως την κορφή. 

Θαύμασα την υπέροχη θέα. Το μαγευτικό πλούτο ταυ κάμπου, τα τρία υδάτινα φίδια των ποταμών. 

Το ελληνικό και το βουλγάρικο έδαφος μου φάνηκε τόσο κοντά...

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (18) - Πού 'σαι ρε Kαραγάτση να πάμε σε κανένα καφέ-σαντάν?

 

Επιτέλους περνάω το φιδόμορφο Έβρο και μπαίνω στο τούρκικο έδαφος.

Μπροστά μου απλώνεται η Ανατολική Θράκη. Αλλού μοιάζει με ελβετικό τοπίο, αλλού με ρώσικη στέπα κι αλλού με μια απέραντη καλλιεργήσιμη έκταση.

Κάποτε ήταν ένας αστείρευτος σιτοβολώνας και παλιότερα ο μεγαλύτερος ροδώνας των Βαλκανίων. Το θρακιώτικο ροδέλαιο ήταν παντού ξακουστό.

Τα μέρη μού φαίνονται γνώριμα κι ας τα πατάω για πρώτη φορά: Απ' τη Σηλυβρία (Σιλίβρι) καταγόταν ο Νεκτάριος Αιγίνης που σπούδασε στη Θεολογική Αθήνας κι η Εκκλησία μας τον ανακήρυξε άγιο. Απ' τη Βιζύη (Βίζε) ο μεγάλος ποιητής Γεώργιος Βιζυηνός. 

Να κι ο Άγιος Στέφανος (Γεσίλ Κιόι = πράσινο χωριό) στον Εύξεινο πόντο. Μέχρι εδώ, στα πρόθυρα της Πόλης, είχε φτάσει ο ρούσικος στρατός το 1878, κι εδώ υπογράφηκε η ομώνυμη συνθήκη που δημιουργούσε τη "Μεγάλη Βουλγαρία"!

Το Κουμ Μπουργκάζ, το άλλοτε Οικονομιό, είναι σήμερα ένα μικρό αγροτικό χωριό. Όταν ξέσπασε ο πρώτος βαλκανικός πόλεμος οι Ρωμιοί κάτοικοί του σφαγιάστηκαν από άτακτα τουρκικά σώματα. 

Η αφύπνιση των εθνικισμών δημιούργησε αγεφύρωτο χάσματα στους λαούς κι ήταν η αιτία μεγάλων σφαγών και πολυάριθμων εγκλημάτων...

Αλλά σαν πολύ βιάστηκα. Είμαι ακόμα στην "πύλη του Κάραγατς". Δηλαδή μια ανάσα απ' την  Ανδριανούπολη.

Το Κάραγατς κατά τον 17ο αιώνα ήταν το "Μικρό Παρίσι"! Εδώ ξεκαλοκαίριαζαν πολλοί πασάδες και πρόξενοι των Μεγάλων Δυνάμεων. 

Ήταν μια κοινωνία κοσμοπολίτικη. Σιδηροδρομικός και πολιτιστικός κόμβος. Με σχολειά γαλλικά, γερμανικά, βουλγάρικα και ρωμέικα. Με καζίνο και καφέ σαντάν.

Το παλιό Κάραγατς σήμερα δεν υπάρχει. Απόμεινε μόνο ένα μικρό κι ασήμαντο προάστιο της Αδριανούπολης. Παραχωρήθηκε στην Τουρκία με τη συνθήκη της Λωζάνης. 

Οι Ρωμιοί κάτοικοί της μετακόμισαν στη Δυτική Θράκη και ίδρυσαν το 1923 το "νέο Κάραγατς", δηλαδή την Ορεστιάδα...

Τριάντα χρόνια στην "ανθρωποχαβούζα" της Αθήνας (1) - Στις πιάτσες των τραβεστί!

Οι περισσότεροι Αθηναίοι πρωτάκουσαν τη λέξη "τραβεστί" τον Απρίλιο του 1977 όταν στο Θέατρο Λουζιτάνια εμφανίστηκαν για πρώτη φορά δυναμικά και δημόσια τραβεστί κι ομοφυλόφιλοι απαιτώντας σεβασμό των δικαίωμά των τους.

Ως τότε η συντηρητική και υποκριτική κοινωνία μας τους αποκαλούσε "κίναιδους", "διεστραμμένους" κι "ανώμαλους"...

Από τότε ο κόσμος άρχισε να ρωτά και να μαθαίνει γι΄αυτούς, και οι ουρές των αυτοκινήτων στη λεωφόρο Συγγρού που έκαναν πιάτσα συνεχώς μεγάλωνε. Άλλα στέκια τραβεστί ήταν στη Βουκουρεστίου (τη λεγόμενη "Βού-Κου"), το Κολωνάκι κι η παραλιακή λεωφόρος Ποσειδώνος.

Η πιο διάσημη τραβεστί ήταν αρχικά η Μπέττυ, αλλά σύντομα την εκτόπισε η Αλόμα που συμπαρίστατο σε κάθε "συνάδελφο" που αντιμετώπιζε προβλήματα με το νόμο, μήνυε τα αστυνομικά όργανα και κυνηγούσε με πέτρες και ξύλα νεαρούς που κατεβαίναν επίτηδες στη Συγγρού για να "κράξουν" τους τραβεστί...

Η Μπέττυ το 1979 παραλίγο να συνεργαστεί επαγγελματικά με τον Καρβέλα αλλά δεν ξέρω πού τελικά χάλασε η δουλειά κι ο δίσκος δεν βγήκε...

Τον Οκτώβριο του 1980 έγιναν στην Αθήνα τα πρώτα καλλιστεία τραβεστί. Μις αναδείχτηκε η Κορίνα. Από τότε νομίζω δεν ξανακατέβηκε στο πεζοδρόμιο κι έκανε καριέρα μανεκέν...

Ωραία είναι η ιστορία της Πάολας. 

Γεννήθηκε στο Μανιάτικα του Πειραιά, εκεί που το κάθε αγόρι ήταν υποχρεωμένο να αποδεικνύει κάθε ώρα και στιγμή τον ανδρισμό του. Και που τους γυναικωτούς τους έλεγαν "κωλέτες"...

Μέχρι και μόνιμο του Πολεμικού Ναυτικού τον έκανε η οικογένειά του για να διώξει τη ρετσινιά του "πούστη". Αλλά όποιος τα βάζει με τη φύση δεν μπορεί να νικήσει...

Προσωπικά πρόλαβα την εποχή που οι νεαροί φαντάροι κατέβαιναν στις εξόδους τους στην Ομόνοια ή στο σταθμό Λαρίσης για να βρουν ηλικιωμένους ομοφυλόφιλους που τους πηδούσαν ή πηδιόντουσαν για να βγάλουν τα έξοδά τους.

Στο πάρκο του Ζαππείου μαζεύονταν κάθε νύχτα πλήθος ομοφυλόφιλων. Ενεργητικοί ("κωλομπαράδες") και παθητικοί ("πούστηδες"). Τότε ήταν πολύ της μόδας οι μπότες και τα στενά παντελόνια.

Τα ουρητήρια του Ζαππείου από κάποια ώρα και μετά έπαιρναν φωτιά. Κι αφού ξέδιναν για τα καλά, πέρναγαν απέναντι στην Πλάκα, στο μπαρ "Τάμμυς" που μαζεύονταν οι αδελφές με τα τεκνά τους.

Το μπαρ ήταν γεμάτο από τραβεστί κι εγχειρισμένες. Οι απλοί ομοφυλόφιλοι τις έβλεπαν όλες αυτές σαν βασίλισσες...

Και φιλάγαν τόσο ωραία οι άτιμες... σε ξελίγωναν!

Η Άθη η Ρεμπέτισσα στα νύχια των Γερμανοτσολιάδων!

Το 1943 η πλάστιγγα έδειχνε να γέρνει σε βάρος των Γερμανών: μάχη του Στάλινγκραντ, νίκη των Συμμάχων στη βόρεια Αφρική, συνθηκολόγηση Ιταλίας...

Σ’ όλες τις κατεχόμενες χώρες άρχιζαν οι πάντες να κάνουν σχέδια για την "επόμενη μέρα".

Στις 11 Γενάρη του ’44 τέσσερα σμήνη εγγλέζικων αεροπλάνων κάνουν επιδρομή στον Πειραιά και βομβαρδίζουν το λιμάνι. Η Άθη έζησε το γεγονός από κοντά και σκάρωσε ένα δίστιχο:

Μπόμπες πολλές ερίξανε μέσα στο τελωνείο

και τον Περαία κάνανε σωστό νεκροταφείο.

Με τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας πολλοί Ιταλιάνοι παρέδωσαν τον οπλισμό τους στον ΕΛΑΣ κι ορισμένοι κατατάχθηκαν στις τάξεις του. Το αντάρτικο άρχισε να φουντώνει.

Ταυτόχρονα κι οι Γερμανοί με τους συνεργάτες τους Ταγματασφαλίτες σκλήραιναν κι αυτοί τη στάση τους.

Η φουστανέλα και τα τσαρούχια που φορούσαν τα Τάγματα Ασφαλείας μετατράπηκαν από σύμβολα του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα σε σύμβολο δοσιλογισμού και προδοσίας.

Απ’ το Μάρτη του ’44 Γερμανοί και γερμανοτσολιάδες επιδίδονται σε αλλεπάλληλες επιδρομές στις ΕΑΜοκρατούμενες εργατικές και προσφυγικές συνοικίες της Αθήνας. Βύρωνας, Καισαριανή, Καλογρέζα, Δουργούτη, Κατσιπόδι...

Στις 17 Αυγούστου έγινε και το μεγάλο μπλόκο της Κοκκινιάς, του "μικρού Στάλινγκραντ" όπως την έλεγαν τότε την περιοχή.

Κύκλωσαν όλη τη συνοικία και μάντρωσαν στην πλατεία της Οσίας Ξένης όλους τους άντρες από 14 έως 60 ετών. Μεταξύ τους και η Άθη η Ρεμπέτισσα, που έτσι κουτσαβάκι που ήταν την πέρασαν για άντρα! Να πως περιγράφει η ίδια το γεγονός σ’ ένα τραγουδάκι της:

Ένα γλυκό ξημέρωμα βαράγαν οι τσολιάδες

τα σπίτια μας μπλοκάρανε με τους Γερμαναράδες.

Πρωί-πρωί πηγαίναμε όλοι για τη δουλειά μας

και οι τσολιάδες φώναζαν βουρ! για την Κοκκινιά μας.

Στο δρόμο που πηγαίναμε για την Οσία Ξένη

απ’ τη γωνιά που πρόβαλα βλέπω δυο σκοτωμένοι.

Ε, ρε παιδιά, τι να σας πω, ράγισε η καρδιά μου

κι από τα δόλια μάτια μου τρέχαν τα δάκρυά μου.

Ένα πρωί ξημέρωμα, δεκαεφτά Αυγούστου

οι Γερμανοί μάς σκότωσαν, έτσι για χάρη γούστου...

Ένας κουκουλοφόρος καταδότης αναγνώρισε την Αθούλα την αντάρτισσα και την έδωσε στους Γερμανούς.

Εκείνοι τη μετέφεραν στην έδρα της Γκεστάπο και των Ες-Ες, στη "Μέρλιν". Ήταν ένα μεγάλο οικοδομικό τετράγωνο στο Κολωνάκι, μεταξύ των οδών Μέρλιν, Σέκερη, Κανάρη και Βασ. Σοφίας.

Η Μέρλιν θεωρούνταν "προθάλαμος του Χαϊδαρίου", του φοβερού στρατοπέδου συγκέντρωσης των μελλοθανάτων. Στη Μέρλιν οι συλληφθέντες ανακρίνονταν με σκληρά βασανιστήρια κι όσοι επιβίωναν μεταφέρονταν στο Χαϊδάρι.

Να πώς περιγράφει η Άθη την όλη διαδικασία:

Απ’ την οδό του Σέκερη με πάνε στο Χαϊδάρι

κι ώρα την ώρα καρτερώ το χάρο να με πάρει.

Κι όταν με δεις μάνα νεκρή, να πεις στις άλλες μάνες

γιατί πονέσανε κι αυτές με πίκρες πιο μεγάλες

πως είδα τα παιδάκια τους στα κάγκελα δεμένα

με την κατάδικη στολή, αδικοσκοτωμένα.

Τον Απρίλη του ’44 οι ΕΛΑΣίτες σκότωσαν στους Μολάους Λακωνίας ένα Γερμανό στρατηγό και τους τρεις συνοδούς του. 

Για αντίποινα οι Γερμανοί τουφέκιζαν όσους άντρες συναντούσαν στο δρόμο Μολάων-Σπάρτης. Και ξημερώματα Πρωτομαγιάς διάλεξαν 200 φυλακισμένους του Χαϊδαρίου και τους έστειλαν για εκτέλεση στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. μεταξύ τους και την Άθη τη Ρεμπέτισσα.

Τώρα, ευλόγως θα με ρωτήσετε: πώς γίνεται να τη συνέλαβαν την Άθη τον Αύγουστο και να την εκτέλεσαν το Μάιο της ίδιας χρονιάς;

Ε, λοιπόν, γίνεται και παραγίνεται!

Όπως έγινε και η ανάστασή της λίγους μήνες αργότερα! Γιατί η Αθούλα ζούσε όταν οι Γερμανοί έφυγαν απ’ την Αθήνα. Ήταν μια απ’ τις ευτυχέστερες μέρες της ζωής της. Φαντασιωνόταν τον Άι Γιώργη-ΕΛΑΣ να σκοτώνει το γερμανικό θεριό της Αποκάλυψης:

Ημέρα Πέμπτη ήτανε, δώδεκα Οκτωβρίου

που σπάσαμε την κεφαλή του φοβερού θηρίου...

Ερωτικές ιστορίες καθημερινής τρέλας στους σταθμούς του Μετρό (Β’ - Νέα Ιωνία - Η καύλα του 46άρη!)

Το μέιλ που μου 'στειλε έγραφε μόνο μια διεύθυνση κι ένα επώνυμο: Μικράς Ασίας ..., στο σταθμό Νέας Ιωνίας.

Περπατούσα σαν υπνοβάτης. Ούτε κατάλαβα πότε κατέβηκα τις σκάλες στο σταθμό Μεγάρου Μουσικής, πότε έφτασα στο Μοναστηράκι και πότε πήρα τον ηλεκτρικό για Κηφισιά...

Γύρω μου παντού κορίτσια. Πιο νέα, πιο όμορφα από κείνη. Και προπαντός ελεύθερα. Γιατί, γαμώ το μου, να μπλέξω με την παντρεμένη?

Δεν είμαι κανένας εικοσάρης, κι απορούσα με τον εαυτό μου. Πού βρέθηκε τόση καύλα μέσα μου? Ένιωθα τρελός και σαστισμένος. Κάτι δυνατό κι άγριο με είχε κυριεύσει. 

Ψυχικά δεν μ' ένωνε τίποτε με κείνη τη γυναίκα. 

Μια φορά είχαμε ανταμώσει. Τα σαρκώδη χείλη της ήταν γεμάτα λαγνεία. Και τα μάτια της είχαν πάρει κείνη τη γλυκιά και παθιάρικη έκφραση που δίνουν τα ευτελή γύναια σα θέλουν να ερεθίσουν έναν άντρα.

Οι τρόποι της είχαν μιαν αναίδεια, μια ξεδιαντροπιά. Μου αποκάλυψε αμέσως πως ήταν πέντε χρόνια παντρεμένη, δεν είχε κάνει παιδιά, δεν της άρεσε πλέον ο άντρας της κι ήθελε να ζήσει τη ζωή της, αλλά όχι και να χωρίσει. Ζούσε άνετα, ίσως και πλούσια, και δε γούσταρε να χάσει τη βόλεψή της. 

Δεν μου το είπε ξεκάθαρα, αλλά άφησε να εννοηθεί πως εγώ ήμουν μια "καλή περίπτωση για κείνη". Δεν ανήκα στον κύκλο γνωριμιών του άντρα της, οπότε δεν θα δίναμε αφορμή για υποψίες...

Ποτέ δεν ήμουν ηθικολόγος ούτε κι είχα ενδοιασμούς. Αλλ' απόψε κάτι μέσα μου μού φώναζε "όχι, μην πας"! Αλλά εγώ συνέχιζα να πηγαίνω. 

Το τραίνο περνάει απ' τα πευκάκια. Τα δέντρα μού φάνηκαν σα να παραμιλούσαν κι εκείνα στ' αγκάλιασμα τ' ανέμου.

Ξαναθυμήθηκα το πρώτο μας ραντεβού: είχε το βήμα νεράιδας, λάγνας νεράιδας. Η φυσική της αναίδεια μετατράπηκε σε λαγνεία και σύντομα σε αγάπη τρυφερή. Είχε μιαν ωχρότητα στο πρόσωπό της που μου θύμιζε την ηδονή. 

Αχ αυτά τα μάτια της. Είχαν μια φλόγα δοσμένη από κάποια μάγισσα θεά, μάγισσα κακών λάγνων ονείρων. Στην ατμόσφαιρα σκόρπιζε μια μυρουδιά βιολέτας. Αλλά μέσα σε κείνο το σώμα, που τόσο με σκανδάλιζε, δεν έτρεχε, δεν υπήρχε ψυχή...

Τώρα κατεβαίνω στη Νέα Ιωνία. Πριν πάω σπίτι της περνάω απ' το πάρκο τ' Άι-Γιώργη. Κάποιοι πιτσιρικάδες κλωτσάνε μια μπάλα στο 4Χ4. Ένας Πακιστανός με τον παραδοσιακό φαιό ξεπλυμένο του χιτώνα μιλάει συνεχώς στο κινητό του.

Αποφασίζω να μπω στην εκκλησιά.

Η ματιά μου πέφτει στον Εσταυρωμένο. Ξεσπάω πάνω του: "Έξω ο ήλιος λάμπει. Τούτη η φύση δεν γουστάρει θεούς πένθιμους σαν κι εσένα! Άλλους θεούς ζητά. Του πάθους και του έρωτα. Τα χαιρετίσματά μου στον πατέρα σου-Γιαχβέ"!

Χτυπάω το κουδούνι της. Αλλά η εσωτερική αντίδραση φουντώνει.

Μου ανοίγει.

"Δεν περίμενα πως θα 'ρχόσουν!"

Παραδόξως, η εμφάνισή της δεν με σαγήνευσε. Περίμενα να παραλύσουν τα πόδια μου, αλλά δεν! Κάθε λέξη της μου φαινόταν σαν ένα ερπετό, ένα μικρό σιχαμερό τέρας.

Ένιωσα σα να ανακάλυψα πως δεν ήταν παρά μια γριά στρίγγλα που απλά έπαιρνε τη μορφή μια ωραίας κόρης.

"Γαμήσου κι εσύ κι ο γρύλος σου", της είπα.

Κι έφυγα.

Έψαξα στις τσέπες μου. Δεν υπήρχε ούτε σέντσι. 

Έπρεπε να βιαστώ αν ήθελα να γυρίσω σπίτι μου χωρίς προβλήματα με τους ελεγκτές και το νόμο. Είχαν ήδη περάσει 65 λεπτά από τότε που χτύπησα το εισιτήριο στο Μέγαρο.  Και τα κυριακάτικα δρομολόγια ήταν πιο αραιά...

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (17) - Ορφισμός: η ιδανική συνταγή για "κατασκευαστές θρησκειών"!

Κανείς δεν ξέρει αν ο Ορφέας είναι μυθικό ή ιστορικό πρόσωπο. Υποτίθεται πως έζησε στη Θράκη τον 13ο ή 14ο π.Χ. αιώνα! Αλλά η χρονική απόσταση μέχρι την εμφάνιση του ορφισμού (6ος αι. π.Χ.) είναι μεγάλη. 

Πάντως, τον 6ο π.Χ. αιώνα η Θράκη ξεκινούσε απ' τον Όλυμπο της Θεσσαλίας κι έφτανε μέχρι τον Ελλήσποντο ανατολικά και τον Ίστρο (Δούναβη) στα βόρεια.

Αν υπήρξε Ορφέας, πρέπει να ήταν ο κλασικός τύπος Πελασγού: ανήσυχος και φιλομαθής ταξιδιώτης! Επισκέφτηκε την Αίγυπτο και μυήθηκε στα μυστήρια της Μέμφιδος και στην αιγυπτιακή σοφία. 

Κι όταν πέθανε η αγαπημένη του Ευρυδίκη, δε δίστασε να κατέβει στον Άδη, όπως είχαν κάνει ο Θησέας κι ο Ιάσονας, κι αργότερα ο Οδυσσέας.

Η κάθοδος στον Άδη και η ανάσταση της Ευρυδίκης θα περάσει αργότερα στο χριστιανισμό με τη μορφή της Καθόδου του Ιησού και της "ανάστασης" των πρωτοπλάστων...

Η αιτία της άγριας δολοφονίας του δεν είναι σίγουρη. Κάποιες πηγές την αποδίδουν στην εκ μέρους του Ορφέα εισαγωγή στον πελασγικό χώρο της παιδεραστίας. Κάποιες άλλες στην αποκάλυψη "θείων μυστικών" στους ανθρώπους. Κατά την επικρατέστερη όμως εκδοχή, ο Ορφέας κατακρεουργήθηκε απ' τις Μαινάδες επειδή πρόδωσε τη διονυσιακή λατρεία και προσχώρησε στον Απολλωνισμό.

Ο Ορφέας φαίνεται πως ένωσε τις δυο βασικές δυνάμεις-στοιχεία που συνθέτουν το βαθύτερο είναι του κόσμου: τον ενστικτώδη  πρωτογονισμό, που εκπροσωπεί ο Διόνυσος, και τον πολιτισμό που εκπροσωπεί το απολλώνιο φως.

Υπάρχουν αρχαία αγγεία που δείχνουν τους δυο θεούς να συμφιλιώνονται και να αγκαλιάζονται. (Όπως αργότερα αγκαλιάστηκαν οι δυο μεγάλοι αντίπαλοι και απόστολοι του χριστιανισμού, Πέτρος και Παύλος. Όπως ο Ιησούς συμφιλίωσε το Θεό-Γιαχβέ της Παλαιάς Διαθήκης με το Θεό-Πατέρα της Καινής!)

Το δελφικό μαντείο αποδέχτηκε το Διόνυσο, αφαιρώντας του τα πιο ακραία στοιχεία και φέρνοντάς τον απ' τα σκοτεινά ορεινά διάσελα στο φως της ημέρας και στη ζωή της πόλης. Το θρησκευτικό έτος λατρείας του μαντείου χωρίζεται: έξι μήνες τιμάται ο Απόλλων κι έξι ο Διόνυσος.

Επιπλέον το μαντείο ξεφεύγει σταδιακά απ' την οιωνοσκοπία και, κάτω απ' τη διονυσιακή επίδραση, υιοθετεί την εκστατική προφητεία. Την τελευταία την ξανασυναντάμε έντονα τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους στις εκκλησίες της "νέας θρησκείας".

Ο Ορφέας λατρευόταν στην επέτειο του θανάτου του. Οι τελετές άρχιζαν το απόγευμα της παραμονής και τέλειωναν το πρωί της επόμενης ημέρας. Το κομμένο κεφάλι του και η περιβόητη λύρα του έκαναν "θαύματα" και έδιναν χρησμούς μέχρι και στους πρώτους αιώνες της ρωμαϊκής κυριαρχίας.

Στο μύθο του Ορφέα το θείο ενσαρκώθηκε στο ανθρώπινο και το ανθρώπινο εξυψώθηκε στο θείο.

Τα βασικά στοιχεία της χριστιανικής θεολογίας είναι ήδη στο πιάτο όσων ήθελαν να κατασκευάσουν τη "νέα θρησκεία"...