Και τι λες όταν δεν σου σηκώνεται? (Ημερολόγιο χωρισμού - E')

Όλα κι όλα. Απ' τα φιλαράκια μου δεν έχω κανένα παράπονο. Από τότε που η Μ. με χώρισε, τα παιδιά σκίζονται να με βγάζουν βόλτες για να ξεσκάω. Κι όποια γκομενίτσα ξέρουν πως ψάχνεται σπεύδουν να μου τη γνωρίσουν.

Η χθεσινή παρέα όμως ήταν μάπα. Τ' αφτί μου έπιανε κάποια γυναικεία σχόλια για γκόμενους ματσωμένους ή ωραίους. Αλλά και για τα φορέματα των άλλων γυναικών. "Το 'δες το τσουλάκι πώς ήρθε ντυμένο πάλι?".

Οι αντροπαρέες μιλούσαν για ένα μάτσο αδιάφορα πράγματα. Για κάτι δήθεν εμπιστευτικές χρηματιστηριακές πληροφορίες. αλλά και για διάφορες σεξουαλικές στάσεις.

Όταν ήμασταν μικρότεροι, τότε που και η φαντασία οργίαζε και οι αντοχές μας ήταν στην κορύφωση, το μόνο που θέλαμε ήταν να τη ρίξουμε την άλλη ανάσκελα και να της πετάξουμε έξω τα μάτια ιεραποστολικά. Αυτό τότε μας έφτανε και μας περίσσευε. 

Δεν με ένοιαζε αν η περιρρέουσα χαρά της παρέας ήταν αληθινή (που δεν ήταν). Εγώ δεν είχα τίποτα να γιορτάσω. Και καμιά αφορμή να χαρώ...

Η φάση απέκτησε κάποιο ενδιαφέρον όταν ήρθε και κάθησε δίπλα μου μια απ' τις ωραιότερες κοπέλες της παρέας.

Μου λέει στ' αυτί εμπιστευτικά πως έχει γενέθλια και μου ζητά να βρούμε μια πρόφαση να την κάνουμε οι δυο μας, για να περάσουμε κάπως πιο προσωπικά.

Για να μην σας τα πολυλογώ, σε λίγη ώρα βρεθήκαμε μόνοι μας σ' ένα δωμάτιο γνωστού ξενοδοχείου στην Αχαρνών, κοντά στις γραμμές του ηλεκτρικού.

Είχα φροντίσει να προμηθευτούμε με δυο μπουκάλια εκλεκτό ουίσκι.

Εδώ αρχίζει το δικό μου Βατερλό. Τα δικά μου Δερβενάκια.

Η λεγάμενη δεν ήπιε σχεδόν ούτε γουλιά. Κι εγώ ο μαλάκας, κάτι για να ξεχάσω τη Μ., κάτι γιατί κολακεύτηκα απ' το ενδιαφέρον της νέας γνωριμίας, κάτι το ένα, κάτι το άλλο, ήπια σχεδόν μόνος μου και ξεροσφύρι κοντά μιάμιση μπουκάλα.

Οπότε συνέβη το αναμενόμενο και καθόλου απρόοπτο. Δεν μπορούσε να μου σηκωθεί!

Όταν ένας άντρας γνωρίζει μια γυναίκα, υπάρχει μια έλξη μεταξύ τους και καταλήγουν στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου, τι πιο φυσικό, αναμενόμενο και προβλεπόμενο απ' το να κάνουν έρωτα?

Αν ήταν μόνο ν' αγκαλιαστούν θα μπορούσαν να το κάνουν στο δρόμο ή στ' αμάξι. Αλλά όχι στο ξενοδοχείο. Είναι ηλίθιο, είναι αντικανονικό!

Αν και εντελώς ντίρλα, την πέταξα τη μαλακισμένη μου ατάκα. Αφού την αγκάλιασα της λέω τρυφερά... "Ο Ηρακλής δεν έχει κέφια για άθλο απόψε"!

"Καλύτερα", μου λέει. "Είχα περισσότερο ανάγκη μια αγκαλιά"!

Το εννοείτε μάγκες μου?

Εσύ να είσαι ολόγυμνος μπροστά της με το ανυπεράσπιστο μόριό σου να κρέμεται ανήμπορο ανάμεσα στα σκέλια σου, κι εκείνη να σου λέει... "Καλύτερα έτσι"!

Στο σεξ είμαι αγοραφοβικός! (Ημερολόγιο χωρισμού - Δ')

Η θλίψη του χωρισμού μοιάζει με το ΚΚΕ. Κουβαλάει μια μιζέρια κι έναν αρνητισμό. Κι όταν σου κατσικωθεί στο σβέρκο, πολύ δύσκολα το ξεφορτώνεσαι! Αλλά ταυτόχρονα σου βγάζει κι έναν ηρωισμό, σου γεννά μια αγωνιστική διάθεση!

Έτσι κι εγώ αποφασίζω να διεκδικήσω τη Μ. Μπορεί να παντρεύεται σ' ένα μήνα, να έχει αλλάξει τηλέφωνα και κατοικία για να μην μπορώ να τη βρω, και να μου διαμηνύει μέσω κοινών γνωστών να μην τολμήσω και ξαναεμφανιστώ μπροστά της, αλλά εγώ θέλω να βλέπω την αισιόδοξη πλευρά της ζωής.

Πείθω τον εαυτό μου πως όλ' αυτά τα κάνει απλά και μόνο για να με ξεπεράσει και πως σύντομα θα καταλάβει το λάθος της και θα γυρίσει σε μένα σα βρεγμένη γάτα.

Αρχίζω να καταστρώνω διάφορα σχέδια για να ξαναμπώ στη ζωή της.

Ο κολλητός μου προσπαθεί να με γειώσει: "Η κοπέλα πα- ντρεύε-ε-ται! Το καταλαβαίνεις? Ησαΐα χόρευε! Πάπαλα. Έκανε την επιλογή της. Οκ, ήταν υπέροχη και καταπληκτική. Αλλά δεν ήταν για σένα. Θέλει ασφάλεια, σιγουριά κι ηρεμία. Εσύ ούτε τον εαυτό σου δεν μπορείς να στηρίξεις"...

Σκληρά τα λόγια του, δε λέω, αλλά είναι καλός φίλος και το αποδεικνύει αμέσως. Έχει κάτι ωραίες άκρες και μου προτείνει μια παρτουζίτσα.

Έλα όμως που εγώ στο σεξ είμαι αγοραφοβικός! Άσε που όλ' αυτά τα τρίγωνα, τετράγωνα, κόλουρους κώνους κλπ τα βρίσκω πολύ ντεμοντέ. Η εποχή της σεξουαλικής επανάστασης έχει παρέλθει προ πολλού. Κι αν θέλουμε να σπάσουμε την ανία μας υπάρχουν και καλύτεροι τρόποι.

Δεν είμαι ηθικολόγος. Ούτε αρνούμαι πως κάποτε συμμετείχα κι εγώ σε μια παρτούζα. Αλλά το μόνο που θυμάμαι είναι η αμηχανία που ένιωσα όταν το πάρτι τέλειωσε. Ένιωσα σα να είμαστε μια ομάδα γυμνών λοκατζήδων στα παγωμένα νερά εκτελώντας μια καταδρομική άσκηση ή, έστω, μια αγγαρεία....

Ο κολλητός έχει εναλλακτική λύση. Κάποιο στριπτιζάδικο έχει εγκαίνια και με καλεί με "όλα πληρωμένα". Το "όλα" δεν περιελάμβανε ασφαλώς μόνο τα ποτά.

Πράγματι, είχε κλείσει μια τύπισσα πριβέ για την πάρτη μου. Ψηλόλιγνη, αδύνατη, κάτασπρο δέρμα με φακίδες και παράξενα ξανθά κοτσιδάκια. 

Έκατσε στα γόνατά μου, αλλά δεν φτιαχνόμουν με τίποτα. Ήταν ένα ψηλό χλωμό σκιάχτρο που δεν ζύγιζε πάνω από 50 κιλά. Κάποτε είχα πάρει στα τέσσερα μια τέτοια ανορεξικιά κι ένιωσα σα νεκρόφιλος. Δεν έβλεπες σώμα αλλά μια σειρά συναρμολογημένα κόκαλα σε δερμάτινο περιτύλιγμα...

Ευτυχώς το φιλαράκι μου δεν παρεξηγήθηκε που τη σούταρα. Ο καθένας άλλωστε έχει τα δικά του γούστα.

Όμως άρχισα να προβληματίζομαι. 

Φοβάμαι πως πια μόνο με τη Μ. μπορώ να λειτουργήσω ερωτικά. Αυτό το 'χα ξαναπάθει πριν 7 περίπου χρόνια. Για αρκετό καιρό μου σηκωνόταν μόνο για μια γυναίκα...

Η μοναξιά στήνει παγίδες! (Ημερολόγιο χωρισμού - Γ')

Απ' τη στιγμή που με σούταρε η Μ., και κυρίως απ' τη μέρα που έμαθα πως τα Χριστούγεννα παντρεύεται, πέρασαν διάφορες παράλογες σκέψεις απ' το μυαλό μου.

Ίσως θα μπορούσα να κάνω κάτι που ν' αποδείκνυε την υπεροχή μου απ' τον μέλλοντα γαμπρό! Που θα 'κανε τη Μ. να με δει με άλλη ματιά. Πιο ερωτευμένη. Άλλωστε στους άντρες μετράει κυρίως η προσωπικότητα. Αν κατάφερνα να πλήξω το γόητρο του αντιζήλου μου θ' αποκτούσα ένα καθοριστικό προβάδισμα...

Θα μπορούσα ίσως να την ικετεύσω να γυρίσει σε μένα μέχρι τελικής ταπεινώσεως! Αλλά αυτή η μέθοδος δεν φτουράει. Κι εγώ θα γελοιοποιηθώ κι η Μ., ως σοβαρή γκόμενα που είναι, αηδιάζει με άντρες που ικετεύουν.

Μπαίνω σε ένα πορνοσάιτ στο ίντερνετ και φοράω προφυλακτικό. Μ' αρέσει αυτή η ψευδαίσθηση του εικονικού οργασμού. 

Το ξέρω πως όλοι οι Έλληνες είμαστε μαλάκες. Αλλά εγώ είμαι ο μόνος μαλάκας με βούλα.

Όταν υπηρετούσα στο στρατό με έπιασαν στη σκοπιά να αυνανίζομαι. Κι ο διοικητής μού έριξε 10 μέρες κράτηση. Στο επίσημο βιβλίο της Μονάδας γράφτηκε η αιτία της ποινής μου... "συνελήφθη σε κατάσταση πεοχειρομαλαξίας"! Κι από κάτω η επίσημη σφραγίδα του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Είμαι, δηλαδή, μαλάκας με εθνόσημο!

Σήμερα έμαθα πως κι ο φίλος μου ο Ν. χώρισε. Και θέλει λέει παρηγοριά. Δεν μπορώ να του την προσφέρω.

Στη φάση που είμαι δεν μπορώ να γίνω καλός Σαμαρείτης. Ο καλός Σαμαρείτης δεν θα είχε γκομενικά προβλήματα και γι' αυτό γύριζε από δω κι από κει βοηθώντας τον κόσμο.

Άλλωστε ο Ν. είναι σε πολύ καλύτερη θέση απ' τη δική μου. Είναι ωραίος κι αρρενωπός τύπος, με καλό επάγγελμα, γεμάτο πορτοφόλι, πάντα ξενοπηδούσε τακτικά. Δε βρίσκω για ποιο λόγο πρέπει να τον παρηγορήσω...

Οι χωρισμένοι σαν κι εμένα βλέπουν σαν μάνα εξ ουρανού κάτι πάρτι σαν αυτά που οργανώνει ο Β. Ευτυχώς με κάλεσε αυθόρμητα χωρίς να χρειαστεί να τον παρακαλέσω.

Η μουσική είναι δυνατή, και πάνω απ' τους μισούς άντρες γύρω μου χρησιμοποιούν εκφράσεις όπως "χρυσή μου" και "μωρή τσούγδω". Αυτό με κάνει λίγο πιο αισιόδοξο. Μειώνεται ο ανταγωνισμός.

Η πρέζα κι η κόκα δίνουν και παίρνουν. Αλλά κι αυτό δε με νοιάζει. Αρκεί να μην μπουκάρει ξαφνικά η μπατσαρία.

Κυκλοφορούν πανέμορφες γυναίκες. Αλλά έχουν μια διαολεμένη διαίσθηση που τις κρατάει χιλιόμετρα μακριά μου! Πώς διάολο καταλαβαίνουν όλες τους πως είμαι φτωχομπινές και πως η μόνη έξοδος που μπορούν να απολαύσουν μαζί μου είναι στο μαγαζί του Σπύρου, Σατωμβριάνου 29 στην Ομόνοια?

Έτσι όπως είμαι γκολ απ' τα ουίσκια κατεβαίνω ξημερώματα Ομόνοια. Όχι και η καλύτερη ιδέα.

Ένα πρεζόνι μετεωρίζεται για ώρα, αλλά στο τέλος υποκύπτει στους φυσικούς νόμους. Κάνει δυο πλάγια βήματα και σωριάζεται στο πεζοδρόμιο.

Μια κουκλάρα βγαίνει μόνη της απ' του Βενέτη. Σίγουρα κάποιος τρόπος θα υπάρχει να τη "ρίξω". 

Αλλά μάλλον δεν είμαι σε θέση να τον ανακαλύψω. Πόσο μάλλον να τον εφαρμόσω...

Η σοφή πουτάνα... (Ημερολόγιο χωρισμού - Β')

Απ’ τη μέρα που η Μ. με σούταρε, έπεσε η ψυχολογία μου. Με αποτέλεσμα να εκπέμπω αρνητική ενέργεια και να μην με πλησιάζει ούτε θηλυκό κουνούπι!

Νιώθω σαν αρχιλοχίας στο "Τάγμα Ανεπιθύμητων"!

Θα πρέπει να ξαναζήσω απ’ την αρχή όλα τα στάδια του χωρισμού από μια σοβαρή σχέση.

Τις πρώτες μέρες νιώθω μια ανακούφιση. Αισθάνομαι ξαλαφρωμένος από ένα βάρος κι έχω πια την ελευθερία και το χρόνο να κάνω ό,τι γουστάρω.

Στο τέλος της πρώτης βδομάδας αρχίζουν τα συμπτώματα του στερητικού συνδρόμου. Διαπιστώνω πόσο άδειες έγιναν οι μέρες μου, πόσο αδιάφορα μού φαίνονται τα σαββατοκύριακα, κι είμαι όλος νεύρα. Πολύ θα ήθελα να έσπαγα στο ξύλο τη λεγάμενη.

Μετά ξαναπερνώ μια σύντομη φάση αισιοδοξίας. Θυμάμαι τις παλιές ευτυχισμένες στιγμές και είμαι σίγουρος πως θα γυρίσει και θα τα βρούμε. Δεν είναι δυνατόν να συνέβη σε μένα κάτι τόσο δυσάρεστο. Το κινητό και το μέιλ μου δεν τα κλείνω ποτέ...

Μετά αρχίζει ο μεγάλος κατήφορος. Σε παίρνει από κάτω η μοναξιά και κάπου γίνεσαι μηδενιστής. Αισθάνεσαι τελειωμένος συναισθηματικά, νιώθεις πως δεν πρόκειται να ξαναβρείς γκόμενα, πως ό,τι έζησες έζησες κι άλλες τέτοιες μελοδραματικές μπούρδες. 

Ευτυχώς, αμέσως μετά αρχίζει ο δρόμος της επανάκαμψης. Αρχίζεις να ξαναχαίρεσαι με τις μικροαηδιούλες της καθημερινότητας, ξαναβγαίνεις με παρέες, και κάποια στιγμή ξυπνάς και βρίσκεις μια άλλη στο κρεβάτι σου...

Στην παρούσα περίπτωση σκέφτηκα ν’ ανακατέψω λίγο την τράπουλα. Ξεχώνιασα κάτι παλιά τηλέφωνα από αρπαχτές που ΄χα κάνει, αλλά κανένα δεν απαντάει.

Εδώ ανοίγω μια παρένθεση: τη Μ. μόνο μια φορά την κεράτωσα. Κι αυτό δεν το ’κανα από αμαρτωλό πόθο και λαγνεία. Αλλά μόνο και μόνο για να ’χω να περηφανεύομαι πως υπήρξα κι εγώ για λίγο άπιστος! Κλείνω παρένθεση.

Τελικά ξετρύπωσα δυο απ’ τα κορίτσια που ’χα γνωρίσει πριν πολλά χρόνια σε διάφορα κωλόμπαρα. Εντυπωσιάστηκα πόσο καλά μιλούσαν πλέον τα ελληνικά.

Η πρώτη με απογοήτευσε. Μόλις της εξήγησα με λίγα λόγια πώς έχουν τα πράματα, προσπάθησε βλακωδώς να με παρηγορήσει: "Μην ανησυχείς, θα ξαναγυρίσει. Είσαι καλός άνθρωπος και στους καλούς συμβαίνουν καλά πράγματα". 

Η δεύτερη ήταν μια πραγματικά σοφή πόρνη. Μίλησε σαν το Βούδα, το Ζωροάστρη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη μαζί: "Οι μεγάλοι έρωτες δεν υπάρχουν. Μας τέλειωσαν από τότε που οι άνθρωποι ζούσαν στα χωριά τους και παντρεύονταν στα δεκαοχτώ. Σήμερα με τόσα διαθέσιμα τορνευτά (!!) σώματα που κυκλοφορούν γύρω μας δεν πρόκειται να νικήσουμε τους πειρασμούς και ν’ αγαπήσουμε κάποιον ειλικρινά. Γι’ αυτό γάμα καλά και πήγαινε παρακάτω. Κι αν θες αγάπες πήγαινε να δεις καμιά ταινία στο σινεμά. Και φρόντισε να ’χεις πάντα γεμάτες τσέπες. Γιατί δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάς... τσέπες με χρήμα-γυναίκες με κάλη!"

Πάλι χώρισα! (Ημερολόγιο χωρισμού - Α')

Το χωρισμός μας κάθε άλλο παρά περιπετειώδη θα τον έλεγες.

Όλα ήρεμα, υποτονικά, απλά! Μιλάμε για μέγα ξενέρωμα. Χωρίζεις που χωρίζεις βρε αδελφέ, κοίτα τουλάχιστον να το φχαριστηθείς. Ρίξε έναν ανεπανάληπτο καυγά, γκρέμισε το μισό σπίτι, συμπεριφέρσου μια φορά στη ζωή σου κι εσύ σα φορτηγατζής.

Δυο τρεις φωναχτές κουβέντες στο καφέ δε λογίζονται ούτε ως καυγαδάκι...

Μάζεψα απ’ το σπίτι της τα λίγα πραγματάκια μου και κοντοστάθηκα στη γνωστή πια εξώπορτα. Ήλπιζα να ξαναπαιχτεί το κλασικό έργο: εκείνη θα ’τρεχε πίσω μου, θα με αγκάλιαζε, θα ’ριχνε παθιάρικο γλωσσόφιλο, θα τη σήκωνα στα χέρια και θα την οδηγούσα στο κρεβάτι για ένα απ’ τα ανεπανάληπτα "πηδήματα επανασύνδεσης".

Τίποτ’ απ’ όλα αυτά δεν συνέβη. Ήρθε κοντά μου, με φίλησε στο μάγουλο, μου εξήγησε πόσο χαίρεται που χωρίζουμε στο πολύ φιλικό, με διαβεβαίωσε πως θα με αγαπά για πάντα και έκλεισε με την αηδιαστικότερη ευχή των χωρισμών: "να προσέχεις".

Αυτοί οι αναίμακτοι χωρισμοί που κατακλύζουν τη ζωή μου αρχίζουν να με προβληματίζουν.

Ειρηνικοί, πολιτισμένοι, αγαπησιάρικοι.

Μάλλον δεν εμπνέω μεγάλα πάθη γαμώ το μου!

Χθες έμαθα πως ετοιμάζεται να παντρευτεί τα Χριστούγεννα.

Φαντάζομαι τη χαρά της μάνα της της φάλαινας! Σίγουρα θα δοξάζει το θεό που η κορούλα της έκανε επιτέλους τη σωστή επιλογή, δηλαδή όχι εμένα!

Απ’ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου ήμουν πάντα κατά του γάμου. Ζούσα και ζω με το άγχος μήπως δεν έχω γευτεί ακόμα όσα θα ήθελα απ’ τη ζωή μου, δηλαδή γκομενίτσες. Κι έτσι πέρασαν τα χρόνια και μάλλον ξέμεινα στο ράφι.

Η Μ. θα μπορούσε να γίνει υπό προϋποθέσεις γυναίκα μου. Αλλά μόλις άρχισα να το σκέφτομαι κάπως σοβαρά, η σχέση μας είχε ήδη αρχίσει να παίρνει την κάτω βόλτα: βλεπόμασταν αραιότερα, κάναμε έρωτα σπανιότερα και τσακωνόμασταν συχνότερα...

Πολλά ελαττώματά της που κάποτε μου φαίνονταν χαριτωμένα, τώρα δεν μπορώ να τ’ ανεχτώ.

Χθες βράδυ βγήκα με τον κολλητό μου ελπίζοντας να βρω κάποια παρηγοριά.

Τζίφος!

Αυτός περνάει την καλύτερη φάση της ζωής του. Βρήκε νέα και σούπερ γκόμενα κι επιμένει να μου περιγράφει με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια το πρόσφατο "πήδημα της δεκαετίας", πώς την πήρε από παντού και πώς ελπίζει να τα καταφέρει κι απόψε το ίδιο καλά, γιατί είμαστε και σε κάποια ηλικία δικέ μου...

Παίρνω αμυντική στάση. Αποφασίζω ν’ ακούω λιγότερα απ’ τα μισά λεγόμενα του κολλητού...

Η Άθη η Ρεμπέτισσα μπαίνει στο Καρπενήσι, δίπλα στο Χαρίλαο Φλωράκη!

Τα χρόνια του Εμφύλιου ήταν τα πιο μαύρα στη ζωή της Άθης της Ρεμπέτισσας.

Για να μη χάσουν την Ελλάδα, οι Άγγλοι έπρεπε να ξαναφέρουν στο θρόνο τον πιστό τους Βασιλιά Γεώργιο Β’ και να βγάλουν από τη μέση τη γιγαντωμένη Αριστερά σπρώχνοντάς την σε στρατιωτική ήττα.

Μετά τη Βάρκιζα αρχίζει η λεγόμενη "λευκή τρομοκρατία", ο μονόπλευρος εμφύλιος με θύματα τα στελέχη, τα μέλη και τους φίλους του ΕΑΜ. Στόχος να εξωθηθεί η Αριστερά να πάρει τα όπλα ώστε να μπορέσουν να τη συντρίψουν οριστικά.

Η Άθη συλλαμβάνεται το Μάη του 1946 και οδηγείται με πολλούς άλλους στα ξερονήσια της εξορίας.

Στον Πειραιά τους τσουβαλιάζουν σ’ έναν σκυλοπνίχτη αλυσοδεμένους. Στο κατάστρωμα ή Άθη σκαρώνει ένα τραγουδάκι που διακωμωδεί τις χειροπέδες ("βραχιόλια") που τους φοράνε:

Κίνησε η γερακίνα

για νερό κρύο να φέρει

ντουμ ντουμ ντουμ

τα "βραχιόλια" της βροντούν...

Το Κόμμα κηρύσσει το Φλεβάρη του ’46 τον ένοπλο αγώνα. Ήταν περισσότερο μια μπλόφα. Ένα ισχυρό μέσο πίεσης στην κυβέρνηση για να δεχθεί τον εκδημοκρατισμό και τη συμφιλίωση.

Όμως η μπλόφα δεν πιάνει. Ο πρώην βενιζελικός Στυλιανός Γονατάς, αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, δίνει την απάντηση: "Τώρα που σας έχουμε κλείσει από παντού κι απειλείστε με ολοκληρωτική καταστροφή ζητάτε συμφιλίωση. Τώρα συμφιλίωση δεν έχει!".

Η καθυστέρηση του ΚΚΕ να κλιμακώσει τον ένοπλο αγώνα, του στοίχισε ακριβά. Αν ο Δημοκρατικός Στρατός συγκροτούνταν το 1946 θα μπορούσε να μαζέψει 80.000 πολεμιστές.  Όταν το έκανε, μετά βίας βρήκε 30.000. Κι απ’ αυτούς σχεδόν οι μισοί ήταν Σλαβομακεδόνες...

Αλλά κι ο κυβερνητικός Στρατός είχε τα χάλια του. Οι Αμερικάνοι τραβούσαν τα μαλλιά τους: "Σας εξασφαλίσαμε υπεροπλία 10 προς 1. Και δεν μπορείτε να εξοντώσετε μερικές χιλιάδες ρακένδυτων ανταρτών"!

Την εποχή αυτή η Άθη γνώρισε τον ενταγμένο στο αριστερό κίνημα Βασίλη Τσιτσάνη. Μαζί έγραψαν πολλά τραγούδια με πολιτικό περιεχόμενο αλλά καμουφλαρισμένα ως ερωτικά για να αποφύγουν τη λογοκρισία και τις διώξεις.

Και ποιος δεν έχει ακούσει το τραγούδι που ακολουθεί στο βιντεάκι.

Οι χωροφύλακες όπου έβρισκαν το δίσκο τον έσπαγαν με μίσος. 

Οι λέξεις-κλειδιά του τραγουδιού είναι η "υπομονή" κι η "χαραυγή". Γιατί πράγματι ο λαός έπρεπε να δείξει μεγάλη υπομονή περιμένοντας την ελευθερία.

Δύο στοιχεία πρωταγωνιστούν στο άσμα: Ένα παθητικό-θηλυκό, που περιμένει. Κι ένα αρσενικό-μαχητικό που έρχεται. Το "θηλυκό" είναι οι πόλεις που περιμένουν τους αντάρτες των βουνών (το "αρσενικό") να ’ρθει να τις λεφτερώσει.

Όπως έγινε στα τέλη του ’48, αρχές ’49, με τις πόλεις της Καρδίτσας και του Καρπενησίου...

Τριάντα χρόνια στην "ανθρωποχαβούζα" της Αθήνας (5) - Χρειάζονται ντίλντο οι λεσβίες?

Το Νοέμβρη του 1968 ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης της Χούντας είχε καλέσει τους δημοσιογράφους να τους ανακοινώσει "κάτι πολύ σημαντικό".

Στα πλαίσια μιας "Επιχείρησης Αρετής" είχαν συλληφθεί σε σπίτι της Καλογρέζας 30 ομοφυλόφιλοι που, σύμφωνα με τον υπουργό, "ετοιμάζονταν να προβούν σε όργια".

"Ανώμαλους τύπους" τους χαρακτήριζε ο υπουργός, για να καταλήξει με το περίφημο "όλοι στον Καιάδα"!

Ήταν η εποχή που τα μπαρ θεωρούνταν "κέντρα διαφθοράς" και "στίγμα για την Πολιτεία".

Στη μεταπολίτευση τα πράγματα χαλάρωσαν αρκετά.

Κι άρχισαν να ξεφυτρώνουν και τα πρώτα στέκια νεαρών-ζιγκολό που πρόσφεραν ολιγόλεπτη παρέα σε ηλικιωμένους ομοφυλόφιλους.

Το γνωστότερο στέκι ήταν το μπαρ "Σκρίνιο" στην Πλάκα, που το 'χε ο πρώην ηθοποιός Μποζώνης, κάτω από μια μπουάτ.

Είναι απορίας άξιο πώς αυτά τα νεαρά αγόρια μπορούν να κάνουν σεξ με τους πατσόγερους.

"Τις περισσότερες φορές προσπαθώ να πιάσω κουβέντα μαζί τους", μου λέει ένας τέτοιος νεαρός. "Οπότε περνάει η ώρα και του λέω... κοίτα να δεις, πρέπει να φύγω. Εννοείται πως τα λεφτά τα 'χω πάρει μπροστάντζα".

Δεν φαντάζεστε πόσες ιστορίες έχουν να διηγηθούν. Π.χ. ο Δημήτρης έκανε ένα βράδυ πιάτσα στην Ομόνοια. Τον πλησίασε μια κουνίστρω που παρίστανε την παθητική αδελφή. Τον πήρε σπίτι της αλλά εκεί με την απειλή μαχαιριού τον πήδηξε ασάλιωτα...

Οι λεσβίες στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης είχαν τα δικά τους στέκια. Τα γνωστότερα ήταν τα μπαρ "Ζώδια" στην Πλάκα και "Σνομπ" στο Κολωνάκι. Στο τελευταίο συνιδιοκτήτρια ήταν η διάσημη και δημοφιλής καλλιτέχνιδα Νινή Ζαχά.

Δεν έχω γνωρίσει και πολλές λασβίες. Αλλά όσες ξέρω δεν βάφονται ποτέ. Θεωρούν τους άντρες εγωιστές, χωρίς κατανόηση και κτηνώδεις. Μερικές έγιναν λεσβίες και μέσω των φεμινιστικών αγώνων. 

Εντύπωση μου έκανε πάντα το γεγονός πως οι άντρες ερεθίζονται ιδιαίτερα με λεσβιακές πορνοταινίες.

Είναι προφανές πως θεωρούν τις γυναίκες απλά ερεθιστικά αντικείμενα που τους οδηγούν στη σεξουαλική ετοιμότητα. 

Οι άντρες νομίζουμε πως οι γυναίκες "απλά παίζουν μεταξύ τους" και θεωρούμε δεδομένο πως για να ικανοποιηθούν πρέπει στο τέλος να μεσολαβήσει το αντρικό όργανο! 

Ίσως γι' αυτό και οι περισσότερες λεσβιακές πορνοταινίες τελειώνουν δείχνοντας τις λεσβίες να χρησιμοποιούν τεχνητά πέη (ντίλντο) για να έρθουν σε οργασμό! 

Άντρες σκηνοθετούν τις ταινίες και σε άντρες απευθύνονται. Οπότε πρέπει και οι "πελάτες" να νιώσουν αναντικατάστατοι και να κολακευθεί η ματαιοδοξία για το όργανό τους...