Περιφερόμενο παράπονο...

Βαδίζω στα τέσσερα.

Βαριανασαίνω.

Περιφερόμενο παράπονο.

Στα σπίτια του ο κόσμος κοιμάται.

Καιρός βροχερός.

Στη γωνιά ένας καφενές.

Ανάσες, χνότα, θολούρα.

Λυγίζω.

Δεν αντέχω άλλο σου λέω...

Μου 'παν να ζω πολιτισμένα.

Να λέω ό,τι πρέπει, όταν πρέπει.

Και τις νύχτες να ροχαλίζω

σαν αθώο προβατάκι...

Η βροχή δυνάμωσε.

Ρίχνει καρεκλοπόδαρα.

Ψευδαισθήσεις.

Μου φωνάζεις "Φυλάξου!".

Ο σπόρος ήταν σάπιος.

Κι ο αγρός χέρσος.

Χαμένα όνειρα.

Ελπίδες στ' απυρόβλητο.

Το "μέτρο" των σοφών μ' αηδιάζει.

Τώρα είμαι του "όλα ή τίποτα"...

Αποφάσισα ν' αντικαταστήσω

τα θαυμαστικά με ερωτηματικά.

Κι αμέσως έπαψα να πιστεύω.

Κι άρχισα να νομίζω...

Ανέστιος αλήτης στις γειτονιές του κόσμου! (Β‘ - Στην αγκαλιά μιας 65άρας!)

Η Μ. είναι ελληνικής καταγωγής που έφυγε στη Γερμανία με τους δικούς της την εποχή της Χούντας και δεν ξαναγύρισε πίσω.

Αυτού του είδους οι ώριμες γυναίκες έχουν νύχια, είναι άγριες, πίνουν αίμα. Το γαμήσι τις αγριεύει, ενώ τις μικρές της ηρεμεί...
Άσε που έχει και τη λόξα να θέλει να την κοιτάω στα μάτια όταν κάνουμε έρωτα. 
Λυπάμαι... αλλά αδυνατώ κυρία μου!

Έχει πλούσια βυζιά που προσπαθεί συνεχώς να τα λογοκρίνει, αλλά αυτά ξεμπουκάρουν απ’ όλες τις μπάντες. 

Ένα άλλο περίεργο με τα "μπαλκόνια" της είναι μια εμφανής ανισορροπία. Το δεξιό βυζί είναι κατά πολύ μεγαλύτερο απ’ το αριστερό.

Τη ρώτησα αν γεννήθηκε έτσι ή της συνέβη κάτι αργότερα.

Χαμογέλασε... "Κανονική γεννήθηκα, αλλά ο πρώην μου γκόμενος ήταν κουλοχέρης και μου χούφτωνε μόνο το αριστερό, και το κάτσιασε το καημενούλι".

Έζησε άγρια εφηβεία τη δεκαετία του ’60 στην Αθήνα κι έχει έντονες αναμνήσεις. Γουστάρω να ρουφάω τις μπύρες μου και να την ακούω να μου διηγείται παλιές ιστορίες.

Τότε που τα "ατίθασα νιάτα" της Αθήνας άκουγαν πλάκες του Πρίσλεϊ και χόρευαν ροκ. 

Που η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας έβγαζε ανακοινώσεις του τύπου... "Μικρές κοπελίτσες βάφουν τα πρόσωπά τους και ουρλιάζουν σαν ύαινες όταν βλέπουν τους Μπιτλς"!

Η Μ. έζησε όλη τη διαδρομή τής τότε νεολαίας, απ’ τα πάρτι με βερμούτ και ροκ εν ρολ, μέχρι τις πρώτες εκδηλώσεις νεανικής απείθειας, με τα γιαουρτώματα και τα ντεντιμποηλίκια, το χιπισμό, το "γιεγιεδισμό"...

Η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη της γυρνάει τα συκώτια. Και τον ίδιο ως προσωπικότητα τον θεωρεί γελοίο! 

Θυμάται ακόμη πως το 1966 ο πολύς Μίκης είχε κάνει δηλώσεις στην ακροδεξιά εφημερίδα Ελεύθερος Κόσμος του μετέπειτα υποστηριχτή της Χούντας Σάββα Κωνσταντόπουλου, όπου χαρακτήριζε τη μουσική των "γιεγιέδων" ως εθνικό έγκλημα...

Τα νιάτα μου τα κομμουνιστικά τ' αλήτικα! (Β')

Τη γνώρισα στην ΚΝΕ.

Δεν ήταν απόλυτα δογματική. Είχε όμως μια σειρά από μικρές πίστεις που δεν τις άλλαζε και πολύ συχνά.

Υπήρχαν όμως και στιγμές που μου φαινόταν σαν ογδοντάχρονη γριά. Κι ας ήταν μόλις 19...

Έχανε τη ζωή της σ' ατέλειωτες γενικές συνελεύσεις. Και τα βήματά της σε ατέλειωτες πορείες...

Έκανε ο ένας ψυχανάλυση στον άλλον. Μιλούσαμε για τους παρηγορητικούς μας μύθους, τους αποτυχημένους δεσμούς, τις αρτηριοσκληρωτικές μας οικογένειες.

Ειδικά στις τελευταίες είχαμε κολλήσει. Ήταν το μεγάλο άλλοθι της ανικανότητάς μας στα μικρά και στα μεγάλα. Το δικαιολογητικό κάθε αυθαιρεσίας κι αποτυχίας μας...

Σε πολιτικό επίπεδο, ναι, το 'χαμε χάσει το παιχνίδι. Αγωνιζόμασταν δήθεν για το μέλλον, αλλά ήταν το παρόν που μας τιμωρούσε.

Μέναν όμως οι διαπροσωπικές μας σχέσεις. Η χίμαιρα της "νέας ποιότητας"! 

"Νέα ποιότητα" ήταν η πρόφαση να βρούμε νέα γκόμενα. Και νομίζαμε πως μας περιμένει σε κάποια γωνιά σε μια αίθουσα των κομματικών συνεδριάσεων...

Σε μια τέτοια εκδήλωση τη γνώρισα κι αυτή.

"Είσαι ο Ψόνθο?".

Δεν είχα διάθεση να σκεφτώ αν ήμουν πράγματι ο Ψόνθο.

"Χαίρω πολύ!", μου ξανάπε. Αλλά δεν έδειχνε να χαίρεται ειλικρινά.

Τελικά πηδήχτηκε μαζί μου. Χωρίς ιδιαίτερο λόγο και χωρίς πάθος.

Αναστέναζε όμορφα όταν πηδιόταν. Και το έκανε με μεγάλη επιδεξιότητα. Καθόλου σεμνότυφα.

Μιλούσε άπταιστα και τα μπεμπεκίστικα. Τη γλώσσα των ερωτευμένων. Ώρες ώρες με έκανε να νιώθω και λίγο παιδεραστής...

Είχε και μια παράλληλη σχέση.

Ζήλευα. 

"Με μένα όλα τα λες, αλλά με κείνον όλα τα κάνεις!", της παραπονιόμουν.

"Τι δεν κάνω με σένα?", ρωτούσε ναζιάρικα. Και ξάπλωνε πάνω μου τροφοτώντας με ρεύμα το κορμί μου...

Με κατηγορούσε για ρεφορμιστή. Μου κόλλησε και το παρατσούκλι "σοσιαλθολούρας"!

Έλεγε κάθε τόσο πως έχει χεσμένους όλους τους δήθεν προοδευτικούς άντρες σαν του λόγου μου.

Την εποχή εκείνη τα στέκια μου ήταν στην Αθηνάς και στο Μοναστηράκι. Είχα εθιστεί στις πουτάνες, στους ζαράκηδες, στους παπατζήδες.

Σε μια κομματική διάσκεψη ήμουν έτοιμος να κόψω φλέβες.

Βγάζω από την τσέπη μου ένα μικρό μολυβάκι και χαράζω σε καθεμιά απ' τις έξι πλευρές του έναν αριθμό, απ' το ένα ως το έξι.

Εκείνη καθόταν δίπλα μου. παρακολουθώντας τους ομιλητές με σοβαροφανές ύφος.

Τη σκουντάω.

"Παίζουμε λίγο μπαρμπουτάκι?".

"ΜΗ-ΜΟΥ-ΠΕΙΣ-ΠΩΣ-ΕΦΕΡΕΣ-ΖΑΡΙΑ-ΕΔΩ-ΜΕΣΑ", ούρλιαξε ψιθυριστά στ' αυτί μου.

"Χαλάρωσε ρε συ, κανείς δεν θα πάρει χαμπάρι. Απλά θα τσουλάμε το μολυβάκι κι όπου κάτσει".

Ήταν οι τελευταίες λέξεις που ανταλλάξαμε...

Η Μέρκελ ξεπροβοδίζει τον Σαμαράκο απαγγέλοντας Καβάφη και πίνοντας μπυρίτσες!

 Απολείπειν ο θεός Aντώνιον

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές

την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που χάνεις.

Ποιους "σταυρώνουμε" την Κυριακή; (ΣΥΡΙΖΑ - Β’ Αθηνών)

Μπαίνουμε κατευθείαν στο ψητό χωρίς προκαταρκτικά:

1) Βαλαβάνη Όλγα-Νάντια.

Πρώτον γιατί είναι Κρητικιά και Ηρακλειώτισσα, δεύτερον γιατί έχει δυο ονόματα (σαν τη "δικιά μου" Στέλλα-Μαρίνα), τρίτον γιατί είναι παλιά Κνίτισσα, τέταρτον γιατί συμμετείχε πραγματικά στον αντιδικτατορικό αγώνα (αποφυλακίστηκε με την κατάρρευση της Χούντας), πέμπτον γιατί είναι μορφωμένη κοπέλα, συγγραφέας, οικονομολόγος, μεταφράστρια και, πέμπτον, γιατί έχει μεγάλη πολιτική εμπειρία και εξειδικευμένες γνώσεις σε θέματα ιδιωτικοποιήσεων και εξωτερικής πολιτικής.

Θέλετε κι άλλα;

2) Βαρουφάκης Γιάννης.
Α πα πα, τι σκατόφατσα είν’ αυτή; Κάποιες "οχιές" λένε πως δεν έπεσε μέσα σε καμιά απ’ τις οικονομικές του προβλέψεις. Και λοιπόν; Θεός είναι ή άνθρωπος;

Πέρα από πλάκα, είναι δυνατό μυαλό ο τύπος, έχει διεθνή αέρα και αυτοπεποίθηση. Με εξιτάρει που δίδαξε και στο πανεπιστήμιο του Τέξας! Ουάου.

3) Κυρίτσης Γιώργος.

Ωραίο φρούτο και τούτο. Με το σκουλαρικάκι του, παλιός "Ρηγάς" και σημερινός εξαρχειώτης.

Δουλεύει τα τελευταία χρόνια ως δημοσιογράφος στην Αυγή και στο Κόκκινο. Αλλά παλιότερα εργάστηκε ως υπάλληλος βιβλιοπωλείου και μαρμαράς. Γαμάτος συνδυασμός...

4) Μαυρόπουλος Αναστάσιος

Απόστρατος Αξιωματικός του Λιμενικού, Συντονιστής του Τμήματος Σωμάτων Ασφαλείας του ΣΥΡΙΖΑ και δημοτικός σύμβουλος του κάποτε "κόκκινου Βύρωνα". 

Προτείνω στους ΟΝΝΕΔίτες να βγάλουν βιντεάκι που θα παρουσιάζει τον μπάρμπα-Τάσο σαν ΟΠΛΑτζή να σφάζει με κονσερβοκούτια Δεξιούς την επόμενη των εκλογών...

Ερωτικός απολογισμός ενός 46άρη - Ζ’ (Μου θυμίζεις τη μάνα μου!)

Τώρα πια, στα σαρανταφεύγα μου, δε νομίζω πως οι άντρες κι οι γυναίκες γεννήθηκαν να ζουν μαζί. Πιστεύω πως πρέπει απλώς να επισκέπτεται ο ένας τον άλλον!

Και, φυσικά, έχω πλέον πειστεί πως ο γάμος σκοτώνει το λόγο για τον οποίο παντρεύεσαι! Ο γάμος είναι ένας θαυμάσιος θεσμός, αλλά ποιος θέλει να ζει μέσα σ’ ένα θεσμό;

Κάθε μακροχρόνια σχέση είναι μια ατέλειωτη σειρά από ανιαρές μέρες και μονότονες νύχτες. Μια φυλακή χωρίς κάγκελα και τοίχους...

Βέβαια, σε μερικούς όλ’ αυτά τους αρέσουν. Γιατί τους προσφέρουν κάποια ασφάλεια. Προτιμούν να ζουν σε μια κατάσταση γνωστή κι ας είναι προβληματική, παρά να ταξιδεύουν προς το άγνωστο...

Έχω φάει με το κουταλάκι όλα τα σταδία της φθοράς μιας σχέσης.

Όταν ήμουν μικρός, το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν πως βρισκόμουν στη φάση της διαρκούς και ταχύτατης εξέλιξης. Άλλον Ψόνθο ερωτευόταν η λεγάμενη, κι άλλος γινόμουν μετά από έξι μήνες. Στην ηλικία αυτή δεν μπορεί να μένεις στάσιμος. Οπότε, ο σύντροφός σου είτε θα εξελίσσεται παράλληλα με σένα, είτε σύντομα θα γίνετε δυο ξένοι...

Για να είμαι ειλικρινής, συχνά έκανα σχέσεις όχι από έρωτα ή αγάπη, αλλά από ανάγκη. Έβλεπα στο πρόσωπο της άλλης όχι μία σύντροφο της ζωής μου αλλά ένα αντικείμενο που θα ικανοποιεί τις ανάγκες μου.

Έψαχνα μια υπηρέτρια, ένα ψωλοθήκαρο, μια νταντά, μια μανούλα... Κυρίως το τελευταίο! Ήθελα τη γυναίκα μου υποκατάστατο της μάνας μου. 

Θυμάμαι σε μια περίπτωση, σχεδόν επίτηδες γύριζα σπίτι κάθε βράδυ τα ξημερώματα μόνο και μόνο για ν’ ακούσω απ’ το στόμα της γκομενίτσας πόσο ανησύχησε, πως έμεινε άυπνη να με περιμένει και τα ρέστα. 

Δηλαδή ήθελα να ξαναζήσω αυτά ακριβώς που μου έλεγε και έκανε η μάνα μου στην περίοδο της εφηβείας μου...

Κυριακάτικη βολταριά στην πλατεία Αβησσυνίας...

Αυτή δεν είναι πλατεία ρε παιδιά. Χρονοκάψουλα είναι. Κάθε αντικείμενο και μια ιστορία. Λίγη φαντασία να ’χεις και "φεύγεις"!

Τα ηλιόλουστα κυριακάτικα πρωινά έχω συνήθειο να πίνω καφεδάκι χτυπητό ιδιοχείρως στο βράχο του Αρείου Πάγου κι από κει να κάνω μια βολτούλα από Θησείο, Μοναστηράκι, πλατεία Αβησσυνίας για μπυρίτσα...

Εδώ λειτουργεί απ’ το 1910 το πρώτο δημοπρατήριο της πόλης μας, γνωστό ως Γιουσουρούμ.

Το όνομα αυτό το έδωσαν στην περιοχή οι παλιοί Αθηναίοι προς τιμή ενός Εβραίου, του Νώε Γιεσουρούμ, που το 1863 άφησε τη Σμύρνη κι εγκαταστάθηκε μόνιμα στην πόλη μας. Και το 1922 έγινε ο πρώτος Πρόεδρος του Σωματείο Παλαιοπωλών.

Το σπίτι του, ένα πλούσιο διόροφο, ήταν εκεί που σήμερα λειτουργεί το καφέ-μπαρ Λουκούμι.

Εδώ βρίσκεις κάθε καρυδιάς καρύδι. Όλες οι μούρες της Αθήνας στο σημείο αυτό καταλήγουν.

Να κι ο Π. Αυτός είναι απ’ τους τελευταίους πλανόδιους μάγκες που "πετάει γάτα". 

Γυρνάει τις γειτονιές, μαζεύει αδέσποτες γάτες και τις χώνει σ’ ένα τσουβάλι. Μετά περνάει απ’ τις κυριλέ συνοικίες. Εκεί που οι κυρίες ή το υπηρετικό προσωπικό απλώνουν στα μπαλκόνια τις κουβέρτες και τα ακριβά χαλιά για ν’ αεριστούν.

Εκείνος στέκεται από κάτω, βγάζει μια γάτα απ’ το τσουβάλι και την πετάει στο μπαλκόνι. Η γάτα προσπαθεί με τα νύχια της να γαντζωθεί στο χαλί και τις περισσότερες φορές καταφέρνει να το ρίξει στο δρόμο.

Εκεί το μαζεύει ο μόρτης και το πάει για πούλημα στο Μοναστηράκι. Και δεν έχει καθόλου τύψεις. Δεν το έκλεψε, απλά το βρήκε πεσμένο στο δρόμο...