Γυναίκες που βασάνισα και με βασάνισαν... (Α’ - Μίρκα)

Για να τα "φτιάξω" με τη Μίρκα έπρεπε πρώτα να περάσω το δύσκολο "τεστ του σογιού"! Δηλαδή να με εγκρίνουν η μαμά, η γιαγιά κι ο μπαμπάς της.

Οι γιαγιάδες είναι η ειδικότητά μου! Τις "έχω". Σε όλες τις γιαγιάδες αρέσουν τα βερμουτάκια κι οι παλιές ιστορίες της βασιλικής οικογένειας. Και σε κάτι τέτοια εγώ έχω ξεσκολίσει...

Η μαμά, όπως όλες οι μαμάδες, ήταν παραδόπιστη. Ο "γαμπρός" πρέπει να έχει γεμάτο πορτοφόλι. Γι΄αυτό και σε κοιτάζει κατευθείαν στην τσέπη, ελέγχει με τι αμάξι ήρθες, τι φοράς, τι δώρο έφερες.

Εγώ φημίζομαι για τις αφραγκίες και την κακογουστιά μου. Ας είναι καλά ο κολλητός που μου δάνεισε το σένιο μπουφανάκι του και το σπορτίβ αμαξάκι του. Αν πρόσθετα και λίγη καλή ηθοποιία, η μαμά σίγουρα θα με θεωρούσε "κελεπούρι"...

Ο μπαμπάς, όπως και όλοι οι μπαμπάδες, είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του γκόμενου. Αισθάνεται την ανάγκη να προστατέψει το κοριτσάκι του από κάθε κακόν, και ιδιαίτερα από σένα που θες να μουρνταρέψεις την πριγκίπισσά του...

Τελικά, έβαλα τα δυνατά μου και τον "κέρδισα" κι αυτόν. Έφθασε στο σημείο ακόμα και να ζητήσει τη γνώμη μου για τους χειρισμούς του Βαρουφάκη και για το πρόβλημα του Θρύλου στο κέντρο της άμυνας! 

Επίσης, μου παραχώρησε το δικό του κουτάκι μπύρας και σηκώθηκε να πάρει άλλο απ’ το ψυγείο. Και φεύγοντας, όταν του δηλώσαμε πως δεν θα επιστρέφαμε το βράδυ σπίτι, δεν με κοίταξε με το γνωστό δολοφονικό βλέμμα των μπαμπάδων...

Η "μάχη του σογιού" κερδήθηκε, αλλά ο πόλεμος χάθηκε! Γιατί στις ερωτικές σχέσεις συνήθως νικάς το λιοντάρι αλλά σε τρώει το σκουλήκι. Δηλαδή η τριβή και η απομυθοποίηση της σκληρής καθημερινότητας.

Η Μίρκα γούσταρε να πηγαίνω πίσω της την ώρα που μαγείρευε ή έπλενε τα πιάτα και να την αγκαλιάζω τρυφερά. Αλλά εμένα δεν "μου έβγαινε"! Γενικά, δεν είμαι και πολύ της αγκαλίτσας. Όταν πάω ν’ αγκαλιάσω γυναίκα κάνω σα να πρόκειται να πιάσω κανέναν κάκτο! Απλώς τυλίγω γύρω της τα χέρια μου σαν ξερά...

Μου την έδινε που οι κολλητοί της την αποχαιρετούσαν φιλώντας την στο στόμα. 

Και είχα την απαίτηση να μη βάφεται. Μου άρεσε έτσι όπως τη γέννησε η μάνα της, χωρίς κρέμες, πούδρες, ρουζ, αϊλάινερ και σκιές ματιών. Εκείνη νόμιζε πως με όλ’ αυτά μετατρέπεται σε "έργο τέχνης"! Αλλά εμένα μου έμοιαζε τσιγγάνα τουρκογύφτισσα σε λατέρνα.

Κάθε φορά τσακωνόμασταν γι’ αυτό το θέμα. Εκείνη πάντα με κατηγορούσε πως δεν ήθελα να βάφεται για να μην φαίνεται όμορφη στις εξόδους μας ή γιατί βαριόμουν να την περιμένω να βαφτεί...

Μια άλλη διαφωνία μας ήταν στο σεξ. Εγώ στα προκαταρκτικά ήθελα να καθιερώσω μια δικιά μου τελετουργία. Την υπέβαλα σε κάθε είδους βασανιστικής δοκιμασίας γαργαλήματος. Στην κοιλιά, στις πατούσες, στις μασχάλες... Μου άρεσε να της χώνω τριχούλες στη μύτη, να της χαϊδεύω με φτερά το εσωτερικό των αυτιών. Έχω εμπνευστεί απ’ τους Εσκιμώους που στη γλώσσα τους αντί για "κάναμε έρωτα" χρησιμοποιούν τη λέξη "γελάσαμε"! Αλλά η Μίκρα τα σιχαινόταν όλ’ αυτά. 

Την εκνεύριζε επίσης πως όταν την περιέγραφα σε τρίτους αναφερόμουν πάντα στις ωραίες της γάμπες, στον τουρλωτό πισινό και στα πεπονέ βυζάκια της. Το ’χε παράπονο: "ποτέ δεν είπες στους φίλους σου πόσο έξυπνη, ταλαντούχα και στυλάτη είμαι"...

Γενικά, είχαμε ένα πρόβλημα στις παρέες μας με τους άλλους. Η Μίρκα ήθελε να τηρούμε σοβαρή στάση. Εγώ, αντίθετα, μάλλον μπεμπέκιζα. Της απευθυνόμουν με διάφορα υποκοριστικά, τύπου "σπανακοτυροπιτούλα μου" ή "μπουγατσούλα μου". Και διαμόρφωσα μια δική μας κωδική γλώσσα που στους άλλους φαινόταν κορακίστικα. Η Μίρκα διαφωνούσε με τις τακτικές αυτές. Έλεγε πως γινόμαστε το εκνευριστικό ζευγαράκι με τα κρυφόγελα και τις μωρουδίστικες σαχλοκούβεντες...

Όπως ήταν επόμενο, η σχέση αυτή δεν μπορούσε να μακροημερεύσει...

Ερωτικός απολογισμός ενός 46άρη - Η’ (Εσείς τι είδους εραστής είστε?)

Tώρα που κάνω έναν πρώτο απολογισμό, συνειδητοποιώ πως είμαι απ' τους άντρες που τους δόθηκε κάθε δυνατή ευκαιρία, που έδιναν την εντύπωση "κελεπουριού" και "δώρου Θεού", αλλά τελικά στο ζύγι βρισκόντουσαν ελλιποβαρείς, αποδεικνύονταν σκέτη συμφορά!

Θυμάμαι μια περίοδο είχα μανία με την ψαροφαγία. Σε τέτοιο βαθμό που υιοθετούσα τακτικές ψαριών στις σχέσεις μου με τις γυναίκες! Όμως, οι δύστυχες, διαπίστωναν πως ήμουν απ' τα ψάρια που δεν τρώγονται, από κείνα που 'ναι καλύτερα να τα πετάς πίσω στη θάλασσα...

Κατ' αρχήν υπήρξα "άντρας-κοκωβιός". Ξέρετε, αυτό το μικρό ψαράκι που όλοι οι ψαράδες μόλις το πιάσουν το πετάν στη θάλασσα γιατί δεν μπορεί να χορτάσει ούτε σπουργίτι!

Ο άντρας-κοκωβιός είναι ανασφαλής, αισθάνεται διαρκώς πως απειλείται γι' αυτό συχνά φουσκώνει για να διπλασιάσει τον όγκο του ώστε να γίνει αποδεκτός. 

Ως "κοκωβιός" πήγαινα τις γκόμενες σε πολυτελή εστιατόρια, σκηνοθετούσα συναντήσεις με "σημαντικούς" ανθρώπους, κρατούσα τη συζήτηση σ' ένα επίπεδο ανάλαφρο κι επιφανειακό...

Θήτευσα και ως "άντρας-σκυλόψαρο".  Το γνωστό μέλος της οικογένειας των καρχαριών που είναι και ακατάλληλο προς βρώση αλλά και πολύ επικίνδυνο.

Το "σκυλόψαρο" μπαίνει δυνατά στις σχέσεις κι εκεί που η γκομενίτσα αρχίζει να ονειρεύεται νυφικά και εκκλησίες, αυτό εξαφανίζεται χωρίς καμία δικαιολογία ή συγγνώμη. Είναι απόλυτα σίγουρο πως όταν αποφασίσει το ίδιο να δεσμευτεί θα υπάρξουν χιλιάδες γυναίκες που θα το αρπάξουν στη στιγμή.

Υπήρξα και "άντρας-σκορπιός". Αυτό το πανέμορφο πλάσμα που μοιάζει περισσότερο με πολύτιμη πέτρα παρά με ψάρι. Χρησιμοποιούσα το βλέμμα "έλα-πιο-κοντά-μου", έβγαινα με γυναίκες λιγότερο ωραίες από εμένα (για να αναδεικνύομαι), αλλά από το πρώτο μας ραντεβού άρχιζα τα άκυρα για τις πρώην μου κατακτήσεις κι ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς προκειμένου να τονώσω την αυτοπεποίθησή μου...

Και για να μην σας κουράζω, τελειώνω με την καριέρα μου ως "χαμαιλέοντα". Το συμπαθητικό σαυροειδές που οι γυναίκες δεν προσπαθούν να το ψαρέψουν αλλά τελικά το βρίσκουν μέσα στα δίχτυα τους.

Ως χαμαιλέων άλλαζα θέση ανεπαίσθητα ώστε η άλλη να μην μπορεί να συνειδητοποιήσει πότε ακριβώς μετακινήθηκα. Και φυσικά άλλαζα χρώμα κατά βούληση, ανάλογα με το περιβάλλον. 

Θυμάμαι πως πολλές γυναίκες αναρωτιόντουσαν μήπως ορισμένες συζητήσεις μας έγιναν μόνο στη φαντασία τους!

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (34) - Ο Αναξαγόρας ήταν η "αιτία" της καταδίκης του Σωκράτη!

Να 'μαστε και στις αρχαίες Κλαζομενές.

Από δω καταγόταν ο Αναξαγόρας, ένας απ' τους σημαντικότερους προσωκρατικούς φιλοσόφους.

Αν κι από πλούσια οικογένεια, τα παράτησε όλα κι ήρθε στην Αθήνα, το τότε πνευματικό κέντρο της εποχής.

Έμεινε στην πολη μας σχεδόν 30 χρόνια. Απέκτησε πολλούς και σπουδαίους μαθητές, με σημαντικότερο τον δημοκρατικό Περικλή. Αυτό όμως του στοίχισε πολιτικά γιατί στοχοποιήθηκε απ' τους αριστοκρατικούς που του άσκησαν ποινική δίωξη για "ασέβεια", με πρόφαση τη διδασκαλία του πως ο Ήλιος δεν είναι θεός αλλά μια απλή πυρακτωμένη σφαίρα.

Καταδικάστηκε σε θάνατο, κλείστηκε φυλακή αλλά, την τελευταία στιγμή, με πολιτική παρέμβαση των Δημοκρατικών φυγαδεύτηκε και κατέφυγε στη Λάμψακο του Ελλησπόντου.

Οι Δημοκρατικοί εκδικήθηκαν την καταδίκη του Αναξαγόρα διώκοντας λίγα χρόνια αργότερα τον ιδεολογικό καθοδηγητή των αριστοκρατικών, τον Σωκράτη. Η κατηγορία ήταν πάνω κάτω η ίδια, περί ασέβειας στους θεούς της πόλης.

Ίδια ήταν κι η ετυμηγορία: καταδίκη σε θάνατο! Όμως οι δυο παράλληλες ιστορίες δεν είχαν το ίδιο τέλος. Οι Αριστοκρατικοί δεν είχαν τη δύναμη να φυγαδεύσουν τον Σωκράτη, με αποτέλεσμα τελικά να θανατωθεί.

Την αδυναμία τους αυτή οι Αριστοκρατικοί τη μετέτρεψαν σε φιλοτιμία! Ο Πλάτωνας κι ο Ξενοφώντας, μαθητές του Σωκράτη και αριστοκρατικές φόλες, έφτιαξαν το παραμύθι πως δήθεν προτάθηκε στο Σωκράτη να δραπετεύσει αλλά εκείνος αρνήθηκε υπακούοντας δήθεν στους νόμους της πόλης! Έτσι, και καλά, έδειξε ανώτερος του Αναξαγόρα που το 'σκασε νύχτα για να γλυτώσει τη ζωή του.

Βέβαια, όλ' αυτά είναι ψέματα των Αριστοκρατικών. Ο Σωκράτης, ιδεολογικός καθοδηγητής των τριάκοντα μισητών τυράννων, δεν υπήρχε περίπτωση να δραπετεύσει. Κι αυτά περί δήθεν σεβασμού των νόμων είναι παραμυθάκια για μικρά παιδάκια!

Απ' την απολογία του φαίνεται πως δεν είχε κανένα σεβασμό ούτε στο Δικαστήριο που τον δίκασε ούτε στο δημοκρατικό πολίτευμα. Κι όποιος δεν σέβεται το μείζον, δηλαδή το πολίτευμα μιας χώρας, δεν μας πείθει πως μπορεί να σεβόταν το έλασσον, δηλαδή τους νόμους του πολιτεύματος...

Για τον Καβάφη η Ηδονή είναι μύηση στην Ελευθερία!

Όποιος το πνεύμα του ποθεί να δυναμώσει

να βγει απ' το σέβας κι από την υποταγή.

Από τους νόμους, μερικούς θα τους φυλάξει

αλλά το περισσότερο θα παραβαίνει.

Και νόμους κι έθιμα κι απ΄την παραδεγμένη

και την ανεπαρκούσα ευθύτητα θα βγει.

Από τες ηδονές πολλά θα διδαχθεί.

Την καταστρεπτική δεν θα φοβάται πράξι.

Το σπίτι το μισό πρέπει να γκρεμιστεί.

Έτσι θ' αναπτυχθεί ενάρετα στη γνώση...

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (33) - Σλήμαν ο χρυσοθήρας!

Ο λόφος που υποτίθεται υπήρχε η αρχαία Τροία σήμερα λέγεται Χισαρλίκ κι είναι περίπου δώδεκα μίλια νότια του Τσανακαλέ, με υπέροχη θέα στα Δαρδανέλια. 

Στη διαδρομή διακρίνεις κάπου-κάπου τα πολυβολεία που είχαν στήσει οι Οθωμανοί στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο με την καθοδήγηση των Γερμανών. Αυτά τσάκισαν τη συμμαχική απόβαση στην Καλλίπολη και θέρισαν δεκάδες χιλιάδες Αυστραλούς και Νεοζηλανδούς...

Στο σημείο αυτό, τη μυθική πατρίδα του Πριάμου και του Πάρι, ο Μεγαλέξανδρος έκανε ένα προσκύνημα κατευθυνόμενος στο Γρανικό. Κι εδώ είχε προσφέρει θυσίες κάμποσα χρόνια νωρίτερα ο Ξέρξης κατευθυνόμενος κατά της Ελλάδος.

Οι Ρωμαίοι, στο άγχος τους να αποδείξουν πως είναι πανάρχαιος λαός, θεωρούσαν κοιτίδα τους την Τροία. Επειδή ο Αινείας ήταν Τρωαδίτης. Κι έτσι, η Ρωμαϊκή Γερουσία παραχώρησε ιδιαίτερα προνόμια στο Ίλιον.

Αλλά και ποιος δεν ισχυρίζεται πως κατάγεται απ’ την Τροία? Κάποιοι Έλληνες διαδίδουν πως οι Τρώες ήταν Αχαιοί, άρα συμπατριώτες μας. Οι Φράγκοι ήταν κι αυτοί "Τρώες", μέχρι κι ο Μωάμεθ ο Πορθητής έλεγε πως οι Οθωμανοί ήταν Τρώες και πως με την άλωση της Πόλης έπαιρναν την εκδίκησή τους για την άλωση της Τροίας...

Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε μία Τροία αλλά τουλάχιστον επτά, που καταστράφηκαν σε διάφορες ιστορικές περιόδους. Οι Δυτικοί θεωρούσαν πως όλα τα σωζόμενα κτίσματα ήταν της "ομηρικής" Τροίας και γι’ αυτό απ’ τον 15ο αιώνα φρόντιζαν να πλιατσικολογούν ό,τι έβρισκαν. Φυσικά πρωτοστάτησαν οι Γερμανοί αρχαιολόγοι...

Ο μεγαλύτερος λήσταρχος ήταν ο γνωστός μας Σλήμαν. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που ήταν περισσότερο χρυσοθήρας παρά αρχαιολόγος

Όντως έζησε στα μέσα του 19ου αιώνα με τους χρυσοθήρες της Καλιφόρνιας κι όταν έπιασε την καλή χώρισε τη Ρωσίδα γυναίκα του, παράτησε τα τρία παιδιά του κι αναζήτησε νέα νύφη στην Αθήνα, που θα ήξερε να απαγγέλλει απ’ έξω όλη την Ιλιάδα. Τελικά βρήκε τη δεκαεξάχρονη Σοφία, κόρη ενός μεγάλου επιχειρηματία, του Μπενάκη. Από χρυσοθήρας κατέληξε προικοθήρας ο δικός μας!

Κατάφερε να πάρει απ’ τους Οθωμανούς άδεια για ανασκαφές στον υποτιθέμενο χώρο της Τροίας. Άρχισε το 1871 και σε δυο χρόνια βρήκε ένα μεγάλο αριθμό χρυσών αγγείων και δυο υπέροχα διαδήματα. Τα βάφτισε "Θησαυρό του Πριάμου", τα έκλεψε κανονικά, τα έφερε παράνομα στην Αθήνα, τα φόρεσε στη γυναίκα του Σοφία και τη φωτογράφισε ως "Ωραία Ελένη"!

Πολλά ακούστηκαν τότε για το "Θησαυρό". Πολλοί είπαν πως δεν βρέθηκε στην Τροία αλλά αυτό ήταν ένα παραμύθι του Σλήμαν.

Τελικά, ο περιβόητος αρχαιολόγος δώρησε στα 1880 το Θησαυρό στο γερμανικό λαό...

Ο Ψόνθο μεταφράζει Μπρεχτ...

Δεν ξέρω αν σας το έχω ξαναπεί, αλλά είμαι δυσλεξικός. Αυτό φαίνεται κυρίως στην ανορθογραφία μου και στη μεγάλη δυσκολία να μάθω ξένες γλώσσες.

Παρ' όλ' αυτά το παλεύω. Κι έχω το θράσος να επιχειρώ να μεταφράσω ποιήματα του Μπρεχτ.

Βέβαια, ως μπουκοφσκικός τύπος που είμαι, αναλόγως μεταφράζω και τα μπρεχτικά ποιήματα. Με σοβαρό κίνδυνο να τα παραποιώ κάπως.

Ιδού ένα δείγμα της μετάφρασής μου:

Σαν πεθάνω

ο Διάβολος σε χεζόλακους θα κατεβάσει την ψυχή μου.

Και θα μου δείχνει τις κουράδες στα νερά τους:

τις τσούλες!

Αυτές που όσο ζούσα

γαμούσαν το μυαλό μου...

Μπρεχτ μετέφρασαν παλιότερα σπουδαίοι άνθρωποι των γραμμάτων όπως ο Μάριος Πλωρίτης κι ο Πέτρος Μάρκαρης.

Καλή μεταφραστική δουλειά έκανε πρόσφατα κι ο Γιώργος Κεντρώτης.

Ας δούμε πως αυτός μετέφρασε το ίδιο ποιηματάκι:

Σε σκατουλόχρωμες, απόβαθες βαλτολιμνούλες

θε να με κατεβάζει ο Διάβολος στα γηρατεία μου

και θα μου δείχνει τα κουφάρια στα νερά: τις τσούλες.

Εκείνες που αδιαλείπτως βολοδέρνουν στα μυαλά μου...

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (32) - Πού κόλλησε σύφιλη ο Κεμάλ;

Για να πας στην αρχαία Τροία πρέπει να περάσεις τα Δαρδανέλια. Κι αναγκαστικά ο δρόμος σε βγάζει στην αρχαία Καλλίπολη, που οι Τούρκοι τη λένε Τζελίμπογλου. Βρίσκεται στην ευρωπαϊκή μεριά των Στενών, κοντά στο Τσανάκαλε.

Εδώ, το 1915, έγινε μια απ’ τις αιματηρότερες μάχες του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου. Οι Αγγλογάλλοι προσπάθησαν με θωρηκτά και με χερσαία απόβαση ν’ ανοίξουν τα καλά οχυρωμένα Στενά ώστε να βαδίσουν προς τη Κωνσταντινούπολη. Αλλά οι Οθωμανοί, με τη βοήθεια των συμμάχων τους Γερμανών, τους χάλασαν τα σχέδια. Ήταν η τελευταία μεγάλη νίκη των Οθωμανών στην ιστορία...

Στη μάχη αυτή απέδειξε τις στρατιωτικές του ικανότητες ο Κεμάλ Ατατούρκ.

Ο Μουσταφά Κεμάλ ήταν Σαλονικιός. Γεννήθηκε το 1881, καταγόμενος από παλιά εξισλαμισμένη εβραϊκή οικογένεια. Στο σχολείο θεωρούνταν μαθηματική διάνοια. Τότε του δόθηκε και το όνομα "Κεμάλ", που σημαίνει "έξυπνος", "ώριμος".

Στα 14 του στάλθηκε στη στρατιωτική Ακαδημία του Μοναστηρίου, στα σημερινά Σκόπια. Το 1908 εντάχθηκε στο Κίνημα των Νεοτούρκων και το 1913 βρέθηκε με δυσμενή μετάθεση στη Σόφια ως στρατιωτικός ακόλουθος. 

Εκεί περνούσε τον καιρό του μπεκροπίνοντας και συμμετέχοντας σε χοροεσπερίδες της αριστοκρατίας. Όμως καμία Ευρωπαία που σεβόταν τον εαυτό της δεν δεχόταν να κοιμηθεί μ’ έναν Τούρκο. Γι’ αυτό κι εκείνος έγινε μπουρδελόβιος, ώσπου στο τέλος κόλλησε και σύφιλη!

Ο Κεμάλ ήταν σύγχρονος του Χίτλερ, του Μουσολίνι και του Βενιζέλου, αλλά δεν τους έμοιαζε. Περισσότερες ομοιότητες είχε μάλλον με τον γερμανό καγκελάριο Βίσμαρκ. Ήταν κι οι δυο τους δυνατά ποτήρια και προσπαθούσαν να υποτάξουν την ιστορία στο εθνικό τους συμφέρον.

Ο Ατατούρκ ήταν φανατικός αντι-οθωμανός. Πίστευε πως οι Οθωμανοί είχαν εκτρέψει τους Τούρκους απ’ το ιστορικό τους πεπρωμένο.

Απέρριπτε την ανεκτικότητα και τον πλουραλισμό της Οθωμανικής περιόδου. Και επέβαλε βίαια την φυλετική καθαρότητα. 

Ξεπέρασε σε ξιπασμό και μας τους Αρβανιτόβλαχους που βαυκαλιζόμαστε πως είμαστε απόγονοι που Περικλή και του Αριστοτέλη. 

Έτσι κι εκείνος, ο Εβραίος της Σαλονίκης, έδωσε εντολή να ξαναγραφεί η ιστορία! Κι ως δια μαγείας, όλα τα επιτεύγματα του παγκόσμιου πολιτισμού βαπτίσθηκαν "τούρκικα"! Και οι δεκάδες λαοί της Ανατολίας, του Πόντου και της Μικρασίας ονομάστηκαν εντελώς αυθαίρετα "Τούρκοι"...