Ξέρω τι λεν οι γυναίκες πίσω απ’ την πλάτη μου!

"Ενώ διαθέτει λογική και δυνατότητα έκφρασης, επιμένει να συμπεριφέρεται σα γουρούνι, να σκέφτεται σα χάνος, να συμπεριφέρεται σα χαμαιλέοντας, να πηδάει σα σκύλος και όταν στριμώχνεται να μεταμορφώνεται σε σουπιά μελανοφόρο!"...

"Αυτό το πλάσμα γεννήθηκε άνθρωπος και κατέληξε τέρας! Άκακο μεν, τέρας δε!".

"Δε είχε καμιά σχέση με τον ιδανικό άντρα που ονειρευόμουν... ούτε πλούσιος κι επιτυχημένος ήταν, ούτε ψηλός, ούτε θεληματικό πηγούνι είχε. Κι έπεσα στον έρωτά του. Μα τι στο καλό έχω πάθει και μπλέκω συνέχεια με βλήματα; Κανόνι είμαι;".

"Τι να σου πω φιλενάδα... Δεν είχε ούτε το τακτ ούτε την εξυπνάδα να κρύψει τη ληγουριά του. Μου έλεγε πόσο όμορφα μάτια έχω και το βλέμμα του ήταν καρφωμένο στο μπούστο μου!".

"Του έδωσα μια ευκαιρία γιατί νόμισα πως ήταν ένα ζωντανό πλάσμα, με ενδιαφέροντα και πλούσιο ρεπερτόριο. Αλλά στο πρώτο ραντεβού φάνηκε πόσο μεγάλος μαλάκας ήταν. Μου μιλούσε όλο για μπουζιά, μηχανές, διπλά και τριπλά καρμπιρατέρ!".

(Σημείωση συγγραφέα: η λεγάμενη ούτε που κατάλαβε πως μιλούσα μεταφορικά. Δεν τα έπιανε τα υπονοούμενα!).

"Δεν πρόκειται να ξαναβγώ μαζί του ούτε στην πιο απελπισμένη φάση της ζωής μου. Δώσαμε ραντεβού στα τυφλά και μόλις τον είδα δεν έβρισκα τρόπο να ξεφύγω απ’ τα σαγόνια του καρχαρία. Ενώ στα μέιλ το ’παιζε τζόβενο και γυναικοκατακτητής, ήταν ένα κινητό θρίλερ! 

Πού θες να πάμε, με ρώτησε. Μα να πνιγούμε, χρυσέ μου! Πεινάς; Ήταν η δεύτερη ηλίθια ερώτησή του. Όχι και τόσο απελπισμένα ώστε να σε φάω στη μούρη όλο το βράδυ. 

Σε λίγο ο μαλάκας έπαιξε το τελευταίο του σκληρό χαρτί. Οκ, μου είπε, θα σε αφήσω λίγο παρακάτω, μπροστά στην τράπεζα  που θα πάω να πάρω λίγα λεφτούλια! Ουστ παλιομαλάκα! Κλοτσιές στον κώλο".

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (47) - Παρέα με τους Ασίκηδες!

Στο Ικόνιο νιώθεις το πνεύμα της Ανατολής.

Είμαι τυχερός που τούτες τις μέρες οργανώνεται στην πόλη το ετήσιο φεστιβάλ των Ασίκηδων.

Οι Ασίκηδες διατηρούν την πανάρχαιη παράδοση των πλανόδιων ραψωδών. Κάπως έτσι φαντάζομαι και τον Όμηρο.

Είναι παραμυθάδες που αυτοσχεδιάζουν τα λόγια και τα τραγούδια τους, αναπλάθοντας σε απίθανες παραλλαγές τα μεγάλα δημώδη έπη της Ανατολής.

Οι Ασίκηδες σχετίζονται με το τάγμα των περιστρεφόμενων δερβίσηδων, που ’χαν πνευματικό τους ηγέτη τον μεγαλύτερο μύστη της Ανατολής, τον περίφημο ποιητή Μεβλανά, που έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του στο Ικόνιο.

Ο Μεβλανά γεννήθηκε στο σημερινό Ιράν τον 14ο αιώνα, ανακάλυψε τη θρησκευτική έκσταση και την περιέγραψε με ποιήματα ερωτικά ... "Έφτασε η άνοιξη των ερωτευμένων, το σώμα ολάκερο γίνεται ψυχή"!

Ο Μεβλανά ήταν Σούφι, δηλαδή μουσουλμάνος ασκητής. Για έναν Σούφι το μόνο που μετράει είναι η ανιδιοτελής αγάπη του ανθρώπου για το Θεό και το συνάνθρωπο. Δύσκολα τους διακρίνεις απ’ τους χριστιανούς ασκητές. Αλλά για τους Σούφι θα μιλήσουμε άλλη φορά...

Επί Οθωμανών υπήρχαν πολλά σουφίτικα τάγματα. Μερικά είχαν μπλεχτεί στα παιχνίδια της πολιτικής εξουσίας κι είχαν διαφθαρεί. 

Το τάγμα του Μεβλανά ("Μεβλεβήδες") θεωρούνταν πιο εκλεπτυσμένο και αστικό, συγκριτικά με το ισχυρότερο του Χατζή-Μπεκτάς ("Μπεκτασήδες").

Όλ’ αυτά τα τάγματα ενσωμάτωσαν τον ισλαμικό μυστικισμό στην μακραίωνη παράδοση της Ανατολής και λειτουργούσαν σαν παράλληλες και αυτόνομες κοινωνίες στα πλαίσια της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Είχαν τα δικά τους σχολεία και δικαστήρια, επέτρεπαν το ποτό, τη μουσική, το χορό και, φυσικά, έκαναν συστηματική χρήση ναρκωτικών ουσιών...

Ο Κεμάλ το 1923 αποκήρυξε τους μύστες δερβίσηδες, απαγόρευσε τα τάγματά τους και τα έθεσε εκτός νόμου.

Όμως, έστω και στο κοινωνικό περιθώριο, οι δερβίσηδες κι οι σούφι εξακολουθούν να υπάρχουν στην Τουρκία, ακολουθώντας το δικό τους ιδιαίτερο δρόμο προς τον Αλλάχ.

Έχω την τύχη να γνωρίσω ένα δερβίση-θεραπευτή. 

"Είμαι φυλακισμένος στους τέσσερις τοίχους του σώματός μου", μου λέει. Κοίτα, Χασάν, έχω φάει τον Πλάτωνα και τον Πλωτίνο με το κουταλάκι, δεν μου λες και τίποτα καινούργιο φιλαράκο...

Αμέσως όμως με εντυπωσιάζει: "Είμαι μεγαλύτερος απ’ τον πατέρα μου και μικρότερος απ’ το γιο μου". Και βάζει μια καρφίτσα όρθια ανάμεσα στα χείλη του, έτσι ώστε μιλώντας να μην μπορεί να προφέρει τα σύμφωνα. 

Κι αρχίζει ένα μακρόσυρτο θρησκευτικό τραγούδι χρησιμοποιώντας μόνο φωνήεντα. Σίγουρα απαιτεί μεγάλη σωματική και διανοητική πειθαρχία.

"Είναι άγιος", πετάγεται ένας απ’ την παρέα.

"Οι άγιοι δεν κάνουν φακίρικα για να εντυπωσιάσουν", διαφωνεί ένας άλλος...

Θεός να σε φυλάει από ξοφλημένη γυναίκα!

Κάποτε ανήκα κι εγώ στους άντρες που γούσταραν να πηγαίνουν με παρθένες.

Μια παρθένα είναι πολύ βολική κατάσταση. Δεν ξέρει και πολλά από σεξ, δεν έχει μέτρο σύγκρισης, οπότε στα μάτια της (και στα μπούτια της) είσαι μακράν ο καλύτερος.

Φτιαχνόμουν με τη σκέψη πως θα έμενα χαραγμένος στη μνήμη της ως ο "πρώτος της", ως εκείνος που τη μύησε στον κόσμο του έρωτα και του σεξ.

Όμως, μάγκες μου, αυτό κρύβει και μια μεγάλη παγίδα: Δεν αρκεί να το κάνεις μια κι έξω. Πρέπει να συνεχίσεις να τη μαθαίνεις και τη μυείς διαρκώς. Αλλά αυτό είναι ζόρι, απαιτητική υπόθεση και θέλει κότσια.

Οπότε, βολεύτηκα με τη Νίκη. 

Που απ' το Γυμνάσιο ήταν ξεσχολισμένη... καταλαβαίνετε τώρα... από μπρος Σαρακοστή κι από πίσω Πάσχα! Μετά, στο Λύκειο, πήρε τη μισή Αθήνα, αλλά, οκ, σιγά τη μεγαλούπολη...

Όμως η τύπισσα, όταν τη γνώρισα, αν και σχετικά μικρή, είχε κάνει τα χιλιομετράκια της κι ήθελε αραλίκια. Γούσταρε σεξ ρουτινιάρικο, προγραμματισμένο και προβλέψιμο. Ενώ εγώ το ήθελα ως απόδραση απ' την πραγματικότητα.

Κάθε φορά που πήγαινα στη δουλειά έψαχνα ανάμεσα στους φακέλους μου να βρω κανένα βρόμικο και πολλά υποσχόμενο ραβασάκι της. Του στυλ... "όταν γυρίσεις το απόγευμα θα σου πετάξω τα μάτια έξω παλιοκαριόλη!". Αλλά μάταια...

Πίναμε τα τσιπουράκια μας σε φοιτητικά στέκια κι έκανα την προσευχή μου να σκύψει στ' αυτί μου και να μου πει κάτι καβλωτικό. Έστω κι ένα... "να ξέρεις πως κάτω απ' το φορεματάκι μου δεν φορέα τίποτα!". Αλλά μπα, τζίφος...

Και τι δεν θα 'δινα αν εκεί που τρώγαμε τα παΐδια μας στη χασαποταβέρνα, μου 'στελνε ένα ες-εμ-ες ... "πάμε μετά σ' ένα φτηνό ξενοδοχείο να τρυπώσουμε?".

Ρε σεις, αυτή ούτε μια φορά δεν με περίμενε τσίτσιδη στο σπίτι, κι εγώ ονειρευόμουν να μου προτείνει τρίο κι άλλες προχωρημένες καταστάσεις...

Μια φορά που ήμασταν στο σινεμά τη θερμοπαρακάλαγα να μου ξεκουμπώσει το φερμουάρ μες στο σκοτάδι και ν' αρχίσει τις παλινδρομικές κινήσεις. Αλλά ήταν στα δεξιά μου και δεν μπορούσε, λέει, με τ' αριστερό! Μαλακίες λέω γω. Νοικοκυρά που δεν θέλει να ζυμώσει...

Τα μόνα "προκαταρκτικά" που γούσταρε ήταν φιλιά στο στόμα. Ούτε καν μια πεολειχία ρε γμτ, που τη σήμερον ημέρα την κάνει ως κι η γιαγιά μου!

Προχθές, έτσι για ποικιλία, έφερα στο κρεβάτι κάτι φράουλες και σοκολάτες. Δεν έδειξε ενθουσιασμένη. Πήρα κι εγώ τη σαντιγί, την άλειψα ολόκληρη και της έκανα το γλείψιμο της αγελάδας.

Αλλά η γυναίκα είναι "καμμένη μπαταρία" λέμε...

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (46) - "Νταμάρι πολυτελείας"!

Ευλογημένη μικρασιατική γη. Απέραντες εύφορες εκτάσεις. Ό,τι σπέρνεις φυτρώνει. Ψάχνεις πέτρα και δε βρίσκεις...

Μπροστά μου ξετυλίγεται ο ποταμός Μαίανδρος με τα ασταμάτητα νερά του. Απ' τη φιδίσια ροή του πήρε τ' όνομά του το αρχαίο διακοσμητικό μοτίβο...

Μπαίνω στο Γέροντα. Σήμερα είναι μια τουριστική πόλη καμιά 30 χιλιάδων κατοίκων. Οι Τούρκοι τη λένε Ντιντίμ, απ' τον αρχαίο ναό του Διδυμαίου Απόλλωνα.

Κάποτε ήταν ένα κεφαλοχώρι, πριν λεηλατηθεί το φθινόπωρο του 1922. Κάποια γερόντια διατηρούν αναμνήσεις απ' τη φιλική συνύπαρξη χριστιανών και μουσουλμάνων πριν τους χωρίσουν οι εθνικισμοί των Βενιζελο-κεμαλικών.

Οι μουσουλμάνοι έρχονταν στο χριστιανικό Πάσχα. Ο παπάς διάβαζε το ευαγγέλιο και στα τούρκικα. "Ο Θεός είναι ένας και τα θέλει μονιασμένα τα παιδιά του!", λέγανε.

Τα απομεινάρια του αρχαίου ναού του Απόλλωνα εξακολουθούν να είναι εντυπωσιακά. 

Απέναντι ακριβώς ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, πολιούχος του Γέροντα, που αργότερα έγινε τζαμί. Εμφανέστατη η χρήση οικοδομικών υλικών του αρχαίου ναού. Τρεις θεοί, τρεις θρησκείες, ένα προκλητικό τρίθεο...
Οι Μιλήσιοι έχτισαν τον αρχαίο ναό στη θέση ενός μικρού ιερού όπου μια ιέρεια έπινε το μαγικό νερό που ανάβλυζε από έναν βράχο και προφήτευε το μέλλον.

Οι ανασκαφές στο ναό του Απόλλωνα άρχισαν το 1890 απ' τη Γαλλική Αρχαιολογική Εταιρεία. Ως τότε ο χώρος αντιμετωπιζόταν απ' τους κατοίκους ως "νταμάρι πολυτελείας"! Κι επειδή τα μάρμαρα ήταν πολύ βαριά, οι ντόπιοι τα τεμάχιζαν επί τόπου κι έχτιζαν γύρω στις πανάρχαιες κολώνες τα σπιτάκια τους!

Όταν το 1900 ήρθαν οι Γερμανοί αρχαιολόγοι, απαλλοτρίωσαν πάνω από 200 σπίτια, ουσιαστικά ολόκληρο το χωριό. Οπότε χτίστηκε παραδίπλα το "νέο χωριό"!

Φυσικά, οι Γερμανοί λεηλάτησαν τον αρχαιολογικό χώρο μεταφέροντας στην πατρίδα τους ό,τι αξιόλογο βρήκαν στις ανασκαφές...

Προσπαθώ να φανταστώ το κολοσσιαίο χάλκινο άγαλμα του Θεού, την ιέρεια και τους θαυμαστούς βασιλιάδες με τις συνοδείες τους που έρχονταν με πλούσια δώρα για να συμβουλευτούν το αρχαίο μαντείο. Μεγαλέξανδρος, Κροίσος, ο Αιγύπτιος Νεκώς...

Τσίχλα δίχως ζάχαρη (Ή, εσείς σε ποια ηλικία μάθατε πού βρίσκεται η κλειτορίδα?)

Σε γνώρισα σε μια μεγάλη παρέα, εσύ η μόνη γυναίκα και γύρω απ' το τραπέζι άλλοι οκτώ άντρες.

Οι μαλάκες σε κοίταγαν σα χάνοι καθώς ανέλυες τις απόψεις σου περί εξαφάνισης των αντρών και λοιπές αηδιούλες...

Μου φάνηκε πολύ γελοία η εικόνα μια νέα κοπέλα ανάμεσα σε τόσους κρεμανταλάδες να τους πετάει κατάμουτρα πως οι άντρες δεν υπάρχουν πια, τους πάτησε το τρένο.

Αμέσως κατάλαβα πως είσαι απ' τις γκομενίτσες που 'χουν αυτο-βραχυκυκλωθεί. Που 'χουν φτιάξει στο μυαλό τους μια ουτοπική εικόνα του ιδανικού αρσενικού και κάθε κακομοίρης που δεν καλύπτει τις σχετικές προδιαγραφές  θεωρείται απλά σε να μην υπάρχει!

Αν κι ήμουν το εντελώς αντίθετο απ' ό,τι έψαχνες, σου 'πα απλά "δοκίκασέ με", κάτι φαίνεται σου 'κανε "κλικ" και καταδέχτηκες να με γνωρίσεις.

Με κάλεσες σπίτι σου. "Θα μαγειρέψω εγώ", μου είπες. Κι απολαύσαμε πουρέ σε σκόνη.

"Δεν έφτιαχνες κανένα μουσακά?", σου 'πα κάπως πειραχτικά. 

"Δεν είμαι απ' τις γυναίκες που τα δίνουν όλα απ' την αρχή, που αγωνίζονται να κάνουν καλή εντύπωση, φωνάζοντας σε παρακαλώ μη με αφήνεις, παντρέψου με!", είπες.

Κατάλαβα... ξέρεις να φτιάχνεις και βραστό αυγό! Αλλά μετά το γάμο...

Για να μην σας τα πολυλογώ, με την γκομενίτσα έκανα υπεράνθρωπες προσπάθειες να στεριώσει η σχέση μας. Έκατσα να δω μαζί της τηλεόραση χωρίς να 'χει ποδόσφαιρο, κι άκουσα τα προβλήματα με τις συναδέλφισσές της χωρίς να χασμουριέμαι.

Αλλά η τεράστια διαφορά μεταξύ των δυο φύλων έκανε πάλι το θαυματάκι της.

Όταν χάθηκε το σκυλάκι της και της είπα "μα πώς κάνεις έτσι, θα σου πάρω ένα άλλο", γαϊδούρι με ανέβασε, γούρουνο με κατέβασε.

Μου πρότεινε ενθουσιασμένη να κάνουμε Πάσχα στην Κέρκυρα. Κι εγώ με απόλυτη φυσικότητα της απάντησα "Γιατί, σε χαλάει η Σαλαμίνα?".

Μου έδειξε το καινούργιο της φόρεμα μες την τρελή χαρά, κι εγώ χωρίς να ξεκολλήσω τα μάτια μου απ' το πισάκι μου της είπα ένα ξερό... "ωραίο είναι μωρό μου"!

Εκείνη ήθελε να καθόμαστε με τις ώρες στον καναπέ και να κοιταζόμαστε στα μάτια. Εγώ προτιμούσα να καθόμαστε μεν μαζί αλλά να διαβάζω τον "Γαύρο" κι εκείνη το τελευταίο βιβλίο του Γιάλομ, αυτό ντε που της αγόρασα απ' τα μεταχειρισμένα στο Μοναστηράκι με ένα ευρόπουλο.

Όταν κάναμε σεξ ήθελε να της λέω πόσο όμορφο σώμα έχει. Έλεος ρε συ μανάρι. Όταν μου κάνεις πίπα χάνω το λογοτεχνικό μου οίστρο!

Παραπονιόσουν συνέχεια πως δεν προσπαθώ να σε κάνω ευτυχισμένη. 

Εγώ ήξερα πως είσαι γαυρίνα, πήραμε και φέτος το νταμπλάκι, σου βρήκα και εισιτήριο για τη φιέστα στο Καραΐσκάκη, ε λέω, ευτυχισμένη θα αισθάνεται η κοπέλα. Μήπως μου είπες κι εσύ ποτέ τι άλλο σε κάνει ευτυχισμένη?

Είχες νευριάσει πολύ γιατί δεν ήξερα καν πού βρίσκεται η κλειτορίδα σου. Με το μπαρδόν δηλαδή, αλλά, ρε κουκλί, μου 'δειξες ποτέ πού ακριβώς είν' η κλειτορίδα σου. Τι θα πει πως είμαι 48άρης και θα 'πρεπε να το ξέρω. 

Ε, να που δεν το ΄ξερα!

Ερωτικές ιστορίες καθημερινής τρέλας στους σταθμούς του Μετρό (Δ’ - Παλλήνη - Κι εσύ κι ο γρύλος σου!)

Γνωριστήκαμε στο φέις και μετά από κάνα δίμηνο ψηστήρι δώσαμε ραντεβού στα τυφλά, στο σταθμό Παλλήνης του μετρό. Χωρίς να ’χουμε καν ανταλλάξει φώτος ή κινητά.

Παίρνω το μετρό απ’ το Μέγαρο. Στο μυαλό μου στροβιλίζονται χιλιάδες σκέψεις.

Να’ ναι άραγε από τις χαμογελαστές ή από τις ξινές; Του "πάρε" ή του "δώσε"; Του "δε χαλάω χατίρια" ή του "γεννήθηκες για την καταστροφή";

Να ’ναι καμιά ψηλομύτα που τα θέλει όλα στο χέρι, που δίπλα της νιώθεις ότι σου κάνει και χάρη, ή να το πνίγει το κουνέλι με τι μία, να μην αφήνει ούτε σταγόνα στο ποτήρι;

Πώς θα το πάρει άραγε αν τη φωνάζω "μικρή" και την παρακαλέσω να με λέει "μπαμπάκο", γιατί μόνο έτσι "φτιάχνομαι";

Πρέπει απ’ τη πρώτη στιγμή να σκίσω τη γάτα. Να δείχνω ανώτερος σε όλα. Ακόμα κι αν μου πει πως μαγειρεύει τέλειο σουφλέ, θα της απαντήσω πως "εγώ ανακάλυψα το σουφλέ"!

Πώς άραγε θ’ αντιδράσει όταν αύριο-μεθαύριο της πουν οι κολλητές της πως δεν μπορούν να καταλάβουν τι μου βρίσκει; Θ’ απαντήσει σωστά στην ερώτηση "δεν τον ξεφορτώθηκες ακόμα εκείνον τον... πώς το είπαμε";

Πώς θα της φανεί αν μου δείξει μια γλυκιά μπέμπα σ’ ένα καροτσάκι κι εγώ κοιτάξω μια μεγάλη μπέμπα που κουνάει τα πεπόνια της;

Τη φαντάζομαι να πηγαίνουμε μαζί στο Καραΐσκάκη κι εκείνη να λιγουρεύεται το Μήτρογλου. Και μόνο η ιδέα πως μπορεί να βαριανασαίνει στην αγκαλιά του μυτόγκα συφιλιάζομαι...

Ποιο θα είναι το μέλλον της σχέσης μας όταν καταλάβει πως το πιο ρομαντικό που μπορώ να της προσφέρω είναι να κάθομαι στον καναπέ και να την ακούω όταν θα ’χει κοπεί το ρεύμα;

Και πόσο εύκολα θα την ξεφορτωθώ όταν σε λίγους μήνες δεν θα διαπερνούν ρίγη συγκινήσεως το κορμί μου κάθε φορά που θα μ’ αγγίζει, δεν θα γουστάρω ν’ ακούω τη φωνή της και το φιλί της θα μου φαίνεται κρύο;

Είμαι σίγουρος πως κάποιο πρωί θα ξυπνήσει και θα μου πει πως με είδε στ’ όνειρό της. Έμοιαζα με έναν τρομακτικό αρουραίο, τα ρούχα μου γινόταν φίδια και το κολιέ που της είχα κάνει δώρο θα το ’χε δει σα θηλιά στο λαιμό της. 

Με άλλα λόγια, ο εγκέφαλός της θα προσπαθεί να την προειδοποιήσει για κάτι κακό που θα πάθει μαζί μου, το υποσυνείδητό της θα την παρακινεί να με αποβάλλει από πάνω της...

Φτάσαμε στην Παλλήνη.

Δεν ξέρω τι να κάνω... 

Να πάω να τη βρω ή να πω ... "κι εσύ κι ο γρύλος σου";

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (45) - Ερωτεύτηκα έναν χότζα!

Η αλήθεια είναι πως δεν χορταίνω τις ιωνικές αρχαιότητες. Αυτοί οι Ίωνες ήταν, σα να λέμε, οι Αμερικάνοι της αρχαιότητας.

Αν η Μίλητος δεν είχε καταστραφεί απ’ τους Πέρσες μπορεί να ήταν διαφορετική η ιστορία της ανθρωπότητας. Η πόλη αυτή ήταν η πρωτεύουσα της φιλοσοφίας και της επιστήμης πολλά χρόνια πριν την Αθήνα.

Ένας μεγάλος και υπέροχος πλακόστρωτος δρόμος ένωνε στην αρχαιότητα το θέατρο της Μιλήτου με το ναό του Διδυμαίου Απόλλωνα. Το μεγαλύτερο τμήμα του ήταν στολισμένο με γλυπτά, που όσα σώθηκαν κοσμούν σήμερα το Βρετανικό Μουσείο.

Το λιμάνι του Κουσάντασι δεν μπορεί να χωρέσει τα κρουαζιερόπλοια που φέρνουν τουρίστες για να δουν την αρχαία Έφεσο, την πατρίδα του Ηράκλειτου.

Διασχίζω το αρχαίο θέατρο της πόλης με τα τρία διαζώματα που χωρούσε τουλάχιστον 25.000 ανθρώπους. Φαντάζομαι το φρενιασμένο πλήθος να ουρλιάζει ... "Μεγάλη η Άρτεμις των Εφεσίων"!

Ο τεράστιος ναός της θεάς ήταν φημισμένος για τα θαύματά του. Απ’ όλο τον κόσμο έρχονταν άρρωστοι και δυστυχισμένοι για να γιατρευτούν και να βρουν παρηγοριά. Το εντυπωσιακό άγαλμα της θεάς ήταν "αχειροποίητο", δηλαδή δεν κατασκευάστηκε από ανθρώπινα χέρια αλλά το έστειλε ο Δίας απ’ τους ουρανούς. Γι’ αυτό και λεγόταν "Διοπετές"!

Οι Χριστιανοί ήρθαν να χαλάσουν την πιάτσα, αμφισβητώντας το θαυματουργικό χάρισμα της θεάς. Φυσικό ήταν να ξεσηκωθούν εναντίον τους όλοι οι έμποροι και χρυσοχόοοι της Εφέσου...

Πηγαίνοντας προς τη βιβλιοθήκη του Κέλσου, σε μια πολυσύχναστη περιοχή, βλέπω πλήθος κόσμου συγκεντρωμένο. Μετά βασάνων κατάφερα να τους διασχίσω και να βρεθώ μπροστά σ’ ένα αξιοθαύμαστο μνημείο: στο αρχαίο μάρμαρο ήταν σκαλισμένο το αποτύπωμα του ποδιού μιας ιέρειας της Αφροδίτης που έδειχνε το δρόμο για το σπίτι της ηδονής. Τον "οίκο της απωλείας" όπως τον ονόμασαν αργότερα οι κομπλεξάρες οι Χριστιανοί...

Για να γυρίσω όσο γίνεται πιο πολλά μέρη, αναγκάζομαι να χρησιμοποιήσω τα λεωφορεία των τουρκικών ΚΤΕΛ. Εντυπωσιάζομαι απ’ την πολυτέλειά τους. Μπαίνοντας στο πούλμαν, ένας υπάλληλος βάζει στα χέρια μας κολόνια. Και στο ταξίδι φροντίζει ν’ ανανεώνει συνεχώς και δωρεάν στα ατομικά μας τραπεζάκια το εμφιαλωμένο νερό και την κόκα-κόλα!

Σταματάμε για λίγο σ’ ένα χωριό. Κάτω από ένα κόκκινο τζαμί που στον μιναρέ του ένας παραδοσιακός χότζας αρχίζει να καλεί μελωδικά σε προσευχή. 

Ήταν απ’ τις λίγες φορές στη ζωή μου που είπα "Θεέ μου, δως μου άλλα δυο αυτιά να τον ακούω"...