"Ημερολόγιο λιποταξίας" (63) - Ραντεβού με την ιστορία...

Στο δρόμο απ’ την Αμισό προς την Κερασούντα κάνω μια στάση στην Ορδού. 

"Ορντού" στα τούρκικα σημαίνει στρατιωτικό σώμα, κάτι σαν Μεραρχία. Πράγματι, σε τούτο το μέρος διατηρούσαν μόνιμο στράτευμα απ’ τον 15ο αιώνα οι Ντερεμπέηδες της περιοχής, φοβεροί πολέμιοι της Τραπεζούντας.

Οι Ρωμιοί τα έλεγαν Κοτύωρα, που σημαίνει "Κότυος ώρα", δηλαδή φρούριο του Κότυος, αρχαίου βασιλιά της Παφλαγονίας, συμμάχου του βασιλιά της Σπάρτης Αγησίλαου.

Ο Ξενοφώντας αναφέρει τα Κοτύωρα ως αποικία των Σινωπέων. Και περιγράφει στην Κάθοδο των Μυρίων πως κάπου εδώ είχαν στρατοπεδεύσει οι Μύριοι.

Ρωτάω και μαθαίνω πως τα αρχαία Κοτύωρα ήταν κάπου δυο χιλιόμετρα απ’ τα σημερινά, σ’ ένα ακρωτήρι που οι Τούρκοι το λένε Κλισέ Μπουρουνού.Εκεί βρέθηκαν όντως ερείπια αρχαίων ναών, φρουρίων και λαξευτών τάφων...

Οι Ρωμιοί Κοτυωρίτες αυτοαποκαλούνταν Λαζοί. Βέβαια, "Λαζοί" ήταν ένα απ’ τα πολλά φύλα που κατοικούσαν στην περιοχή του Πόντου. Αλλά αν τους το πεις γίνεσαι εχθρός τους. Γι’ αυτούς το "Λαζοί" προέρχεται απ’ το "Ελλάς ζει", άρα είναι κι αυτοί Ελληναράδες...

Στις 11 Αυγούστου 1917 έγινε ένα αξιοσημείωτο γεγονός στα Κοτύωρα. Ο ρωσικός στόλος από την Τραπεζούντα ήρθε να τα βομβαρδίσει γιατί το μέρος κατεχόταν απ’τους Τούρκους. Οι ντόπιοι χριστιανοί μόλις είδαν τα ρούσικα πλοία έτρεξαν στην παραλία και παρακαλούσαν τους Ρώσους να τους πάρουν μαζί τους στην Τραπεζούντα για να σωθούν.

Η αλήθεια είναι πως τελικά οι Ρώσοι πήραν μαζί τους σχεδόν τους μισούς χριστιανούς της πόλης. Αλλά τα πεινασμένα και άτακτα πληρώματα έγδυσαν κυριολεκτικά τους άτυχους διασωθέντες.

Αρκετοί ναύτες κατέβηκαν και στην παραλία, καταλήστεψαν σπίτια και μαγαζιά και διέπραξαν και πολλούς φόνους όσων προσπάθησαν να προστατέψουν τις περιουσίες τους!

Είμαι ωραίος μόνο για μια χρήση!

Κάποτε ήθελα να σώσω τον κόσμο. Τώρα το μόνο που θέλω να σώσω είναι τον εαυτό μου!

Είμαι 48 ετών και μπορώ να πω πως έχω κάποια εμπειρία.

Ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου δεν είναι ούτε ο φασισμός ούτε ο σταλινισμός ούτε ο νεοφιλελευθερισμός! Είναι η γυναίκα που θέλει να σε παντρευτεί για τα λεφτά σου, τη δουλειά σου, την οικογένειά σου!

Που μηχανεύεται τα χίλια δυο για να γκαστρωθεί και να σε βάλει στο χέρι.

Που καίει επίτηδες το φαγητό συνέχεια ή το κάνει λύσσα ή ρίχνει μέσα οτιδήποτε, αρκεί να μην τρώγεται, μόνο και μόνο για να απαλλαγεί απ’το μαγείρεμα. Αυτή την ... "εξοντωτική λεπτομέρεια της καθημερινής ζωής"!

Ο Θεός να σε φυλάει απ’ αυτά τα βρομοθήλυκα που σε παινεύουν συνεχώς... πόσο ικανός και έξυπνος είσαι, πόσο τα καταφέρνεις σε όλα... μόνο και μόνο για να σου φορτώσουν εσένα όλες τις δουλειές κι εκείνες να απολαμβάνουν τη χαρά της αναξιότητάς τους!

Μου έτυχαν πολλές καριόλες που ’χαν σαν αρχή στη ζωή τους το ... "πάντα μπορείς να βρεις έναν πρόθυμο άντρα να σε υπηρετεί"!

Γενικά, στις σχέσεις δεν υπάρχει ισορροπία. Κάποιας είναι ξάπλα στο κάρο και κάποιας το σέρνει αγκομαχώντας.

Θυμάμαι κάποτε, που βρέθηκα σ’ έναν κύκλο πλουσιοκόριτσων, άκουσα την περίφημη φράση, μόλις έβλεπαν ένα ευτυχισμένο ζευγάρι: "της κάνει χωσέ ή του κάνει χωσέ;". Το "χωσέ" σημαίνει "ποιος τα χώνει;", δηλαδή ποιος πληρώνει τον άλλον. Γιατί τα έξοδα ενός ζευγαριού ποτέ δεν μοιράζονται στα ίσα...

Νομίζω ο Όσκαρ Ουάιλντ είχε γράψει ένα ωραίο: "Τα 35 είναι μια πολύ καλή ηλικία. Μείνε στην ηλικία αυτή για πολλά χρόνια"!

Εγώ έχω μείνει, ή, καλύτερα, έχω γυρίσει στην ηλικία των 16! Και σ΄ όποια/ον αρέσω. Δεν τη μπορώ την υποκρισία. Να το παίζω ερωτευμένος, να γιορτάζω επετείους γνωριμίας, αρραβώνων κ.λπ. και από πίσω το κέρατο να πέφτει σύννεφο!

Γιατί είναι νόμος αδελφέ: όταν βλέπεις ζευγάρια μετά τα 40 χέρι-χέρι, να φιλιούνται και να ’ναι μες στα σιρόπια, τα κέρατά τους έχουν φτάσει ως τον έβδομο ουρανό.

Κάποτε μου το ΄χε πει ένας κολλητός: "μη τη φιλάς ρε μαλάκα τόσο παθιασμένα, καρφώνεσαι"!

Ποιος Τσίπρας τώρα; Ο Κόρμπιν είναι ο ηγέτης της Ευρωπαϊκής Αριστεράς!

Καλό παιδάκι ο Τσίπρας, τον συμπαθούμε, τον ψηφίζουμε, αλλά πώς να το κάνουμε ρε μάγκες. Δεν είναι "τσακάλι του πολέμου". Μπούλης είναι και καλομαθημένο βουτυρόπαιδο. Ελάχιστη σχέση έχει με την Αριστερά που "γυαλίζει το μάτι της"!

Αντιθέτως, γουστάρω πολύ αυτόν που βγάλαν πρόσφατα αρχηγό οι "Εργατικοί" στην Αγγλία.

Βετεράνος αριστεριστής, εμμονικός ακτιβιστής, κάργα αντικομφορμιστής, φουλ κακόγουστος όπως όλοι οι κλασικοί αριστεροί, δεν γουστάρει τους δημοσιογράφους, έχει γραμμένη τη Βασίλισσα κι ορκίζεται να καταργήσει τα δίδακτρα στα πανεπιστήμια, να επανεθνικοποιήσει τις ιδιωτικοποιημένες δημόσιες υπηρεσίες, να ενισχύσει το Εθνικό Σύστημα Υγείας, ν’ αυξήσει τους φόρους των πλουσίων για να χρηματοδοτήσει το πρόγραμμα κοινωνικής κατοικίας για όλους...

Οι γονείς του ήταν πρωτεργάτες του ειρηνιστικού κινήματος. Γνωρίστηκαν σε μια διαδήλωση για τον ισπανικό εμφύλιο.

Ο Τζέρεμι Κόρμπιν όταν ήταν μικρός δούλεψε σε φάρμες, ήταν απαίσιος μαθητής και δεν σπούδασε!

Ήδη οδηγεί μόνο ποδήλατο, απεχθάνεται τ’ αυτοκίνητα, κι έχει ως τώρα επιβαρύνει το βρετανικό κοινοβούλιο με το ... υπέρογκο ποσό των 10 ευρώ για την αγορά μελάνι εκτυπωτή!

Έχει κάνει τρεις γάμους. Τη δεύτερη τη χώρισε γιατί η μαλάκω ήθελε να στείλουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικό σχολείο.

Ο τυπάς έχει δηλώσει πως ποτέ στη ζωή του δεν είχε γκόμενα που δεν ήταν Αριστερή! "Οι αξίες του καθενός πάντα μπαίνουν στη μέση"...

Πολλοί λένε πως το Εργατικό Κόμμα με έναν τέτοιο "δεινόσαυρο" ηγέτη, θαυμαστή του Τρότσκι και των λατινοαμερικανικών κινημάτων, δεν πρόκειται να ξαναδεί εξουσία.

Δεν το ξέρω αυτό. Αλλά απ’ το να κερδίζει η "Αριστερά" με κάτι ποντικομαμές σαν τον Μπλερ και το Σημίτη, καλύτερα στη θέση της αξιοπρεπούς αντιπολίτευσης. Πιο πολλά έχει να προσφέρει...

Ας πιούμε μια τεκίλα στην υγειά του νέου ηγέτη της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. 

Αν και την άλλη βδομάδα θα φάμε τα μουστάκια μας στο γήπεδο. Βλέπετε είναι φανατικός Αρσεναλάκιας ο Τζέρεμι...

Για χάρη του ΣΥΡΙΖΑ γλειφομουνιάζω και τη Γερμανίδα αριστερίστρια!

Σάββατο βράδυ, παραμονή εκλογών.

Έχω κανονίσει με κάτι φίλους να τη βγάλουμε στου Ψειρή. Καλά παιδιά, δημοκρατικά, αλλά κάπως διαβρωμένα απ’ τη μόδα και το λάιφ στάιλ. Εγώ αυτούς τους λέω "αριστερούληδες"!

Διαφωνήσαμε. Εκείνοι ήθελαν να κάτσουμε σ’ ένα μαγαζί λαμπερό, πέρασμα, "να βλέπουμε μουνάκια να περνάνε"!

Εγώ ήθελα να πάμε στη στοά, πίσω απ’ την καγκελόπορτα στην Αγίου Δημητρίου. Δε λέω περισσότερα, οι μυημένοι κατάλαβαν για ποια χαμοκέλα μιλάω...

Για να μην τα πολυλογώ, διασπαστήκαμε όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, κι εγώ, μόνος μου, το κόβω με τα πόδια για Εξάρχεια.

Βέβαια, ποτέ δεν είμαι "μόνος μου". Στο σακίδιο, που πάντα κουβαλάω στην πλάτη μου, έχω μαζί μου όλους τους κλασικούς: Χέμινγουεϊ, Μπάροουζ, Κέρουακ, Μπουκόφσκι, αλλά και τους νεοσωκρατικούς Κρίστοφερ Φίλιπς, Δαυίδ Ρόμπινς κ.λπ. Πολύ βαρύ σακίδιο... μάλλον γι’ αυτό δεν ψήλωσα πολύ.

Πάω, που λέτε, στο στέκι της Ναυαρίνου, ακριβώς απέναντι απ’ την κατάληψη του γνωστού πάρκου. Και πέφτω σε μια τεράστια παρέα Ευρωπαίων αριστερών που ’χουν έρθει στην Αθήνα για τη συγκέντρωση του Αλέξη στο Σύνταγμα και σκόπευαν να μείνουν και την Κυριακή για να πανηγυρίσουν τη νίκη της Αριστεράς.

Γαμώ τη δυσλεξία μου γαμώ! Δεν μου επέτρεψε να μάθω μια ξένη γλώσσα της προκοπής. Έτσι αναγκάζομαι να χρησιμοποιήσω έναν φίλο μεταφραστή. Απορώ πώς τα καταφέρνει ο καριόλης και μιλάει άπταιστα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά κι ισπανικά!

Στο μεταξύ έχω ξελιγωθεί με μια Γερμανιδούλα γκαμήλα, με την τρίχα τούφα στις μασχάλες. Αριστερίστρια του κερατά, απ’ αυτές που ’χουν περίοδο και πλένονται με τη μάνικα της υδροφόρας του δήμου...

Για να μην σας τα πολυλογώ, απ’ τους Άγγλους και τους Γάλλους αριστερούς απογοητεύτηκα. 

Ρε σεις, τούτοι είναι εθνικίσταροι του κερατά. Δεν παραδέχονται ούτε πως η δημοκρατία ξεκίνησε απ’ την αρχαία Αθήνα ούτε πως την πρώτη ρωγμή στη νεοφιλελεύθερη Ευρώπη την έκανε πάλι η Ελλάδα με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Νομίζουν πως όλα αρχίζουν και τελειώνουν απ’ τις χώρες τους. Ακούς να σου λένε πως η Δημοκρατία είναι "αγγλική" ή "γαλλική"  εφεύρεση, και κάτι παθαίνεις.

Ακόμα κι οι Ισπανοί του Ποδέμος σνομπάρουν την Ελλάδα και τον ΣΥΡΙΖΑ. Νομίζουν πως αυτοί μόνο έχουν "ολοκληρωμένο πρόγραμμα" και πως ο ΣΥΡΙΖΑ, και γενικά κάθε τι ελληνικό, είναι για τα μπάζα!

Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, μόνο με τους Γερμανούς μπόρεσα να συνεννοηθώ σοβαρά. Ίσως να ήταν και η κάβλα μου για τη Γερμανιδούλα. 

Αλλά, θα σας το εξομολογηθώ ρε παιδιά. Έχω κι αν έχω κάνει τα άπειρα γλειφομούνια. Όμως αυτή τη γυναίκα θα τη γλειφομούνιαζα μεν αλλά αφού θα ΄χα κάνει τάματα σ’ όλους τους αγίους και τις αγίες, μεγάλη η χάρη τους...

Κάποια στιγμή, ρωτάω τους Γερμαναράδες αν έχουν έρθει τίποτα Βαυαροί δεξιοί να πανηγυρίσουν ενδεχόμενη νίκη του "Βαγγέλα του μπεγλέρα". 

Ακούω το φίλο μου τον μεταφραστή να λέει το όνομα "Μεϊμαράκης". "Ρε μαλάκα", του λέω, "να μεταφράζεις ακριβώς τα λόγια μου. Σου είπα Βαγγέλας μπεγλέρας και εντελαμαγκέν ντε βοτανίκ, εσύ γιατί λες Μεϊμαράκης;".

Αλλά άντε να τα μεταφράσεις αυτά στα γερμανικά. Πώς να του πεις του Γερμανού το "κουραδόμαγκας" και το "χεζοβράκης"...

Ψήφος, σεξ κι ... Αγάθωνας!

Σήμερα ξύπνησα νωρίς. Ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ και βουρ για τον Ταύρο που με περιμένει το κολλητάρι μου.

Παίρνω το μετρό, κατεβαίνω Μοναστηράκι, πάω στην αποβάθρα του ηλεκτρικού και... τσουπ... να ’την πάλη μπροστά μου.

Αυτή η ξανθιά κοπέλα με το λαπτοπάκι που το τελευταίο εξάμηνο συναντιόμαστε τυχαία στα πιο απίθανα σημεία της Αθήνας.

"Είσαι φαίνεται το πεπρωμένο μου", της είπα τις προάλλες, και μου ’δωσε την άδεια να τη φωτογραφίσω...

Την κοιτάω στα μάτια. Μου το ανταποδίδει. Λίγες γυναίκες με έχουν καρφώσει τόσο έντονα στα μάτια. 

"Πού χάθηκες;", με ρώτησε. Όντως, είχα να τη δω απ’ την Παρασκευή το βράδυ που ανταμώσαμε πάλι τυχαία στην ομιλία του Αλέξη στο Σύνταγμα. Ολόκληρο Σάββατο πέρασε χωρίς ν’ ανταμώσουμε!

"Σου έλειψα;". Της απάντησα με μια ερώτηση...

Κάτι μέσα μου μου λέει να φύγω μακριά. Τούτος ο διάολος είναι ικανός ν’ αναστατώσει για τα καλά τη ζωή μου.

Δεν ξέρω αν τη θέλω, ή αν απλά θέλω να με θέλει.

Ψάχνω να της πω κάτι έξυπνο, ευφυές, σαρκαστικό, να την εξιτάρει. Αλλά δεν βγαίνουν λέξεις απ’ το στόμα μου.

Τι να σκέφτεται για μένα; Με θέλει όσο κι εγώ; Με φαντασιώνεται; Θέλει άραγε να μάθει αν είμαι από τους άντρες που γουστάρουν να ικανοποιούν μια γυναίκα; Αν μου αρέσει να φιλάω, ή αν φιλάω απλά για να περάσουμε στο επόμενο στάδιο; Ενδιαφέρεται να μάθει ποια είναι η αγαπημένη μου στάση;

Έχω τον τρόπο μου να μετατρέψω μια τυχαία συνάντηση σε κάτι το συναρπαστικό. Αλλά με τούτη δω κάπου βραχυκυκλώνομαι. Δεν μπορώ να διακρίνω αν διαβάζω φιλία στα μάτια της ή πάθος.

Μάλλον πρέπει να της την πέσω στα ίσια. Αλλά μήπως προχωράω γρήγορα; Μήπως πρέπει να την απομυθοποιήσω για να μπορέσω να λειτουργήσω καλύτερα; Ωραία, αυτό θα κάνω. Να! Ήδη τη σκέφτομαι να κατουράει στην τουαλέτα...

Ρουφάω τη μυρωδιά της. Είναι μυρωδιά σεξ. 

Με το χέρι μου αγγίζω το σημείο που οι τιράντες ενώνονται στην πλάτη της.

Η γλώσσα μου χώνεται στα χείλη της. Χαμηλά στην κοιλιά της, κι ακόμα πιο κάτω, το αίμα της αρχίζει να κυλά πιο γρήγορα.

Τα εσώρουχά της βγαίνουν σα να μην υπήρξαν ποτέ. Οι ρόγες της ανταποκρίνονται πρόθυμα στ’ άγγιγμά μου. Τα κάτω χείλη της είν’ σαν υγρό φρούτο που έσκασε απ’ τη ζέστη.

Νιώθει τη φλόγα ανάμεσα στα πόδια της κι αυτό το σκληρό σπρώξιμο που την κάνει να πάλλεται από ηδονή.

Ο ήχος του τραίνου που φρενάρει σφυριχτά στο σταθμό, με φέρνει πίσω στην πραγματικότητα. Δεν το πιστεύω! Ονειρευόμουν ξύπνιος!

Λέω να της προτείνω να συνεχίσουμε παρέα τη διαδρομή. Αλλά εκείνη με χαιρετάει ευγενικά και μπαίνει σ’ άλλο βαγόνι!

Δεν το πιστεύω!

Δεν έχει συνειδητοποιήσει πως μόλις κάναμε καταπληκτικό έρωτα;

Πώς εξαφανίζεται έτσι τώρα που ξέρει πως όλα τα χρώματα, οι εικόνες κι οι μυρωδιές είναι πιο έντονα;
Υ.Γ.: Ωραίο σκηνικό παίχτηκε και χθες βράδυ, παραμονή εκλογών. Αλλά αυτό θα σας το γράψω αύριο...

Και τώρα τι ψηφίζουμε; Γιατί κάτι πρέπει να ψηφίσουμε διάολε!

Κατ’ αρχήν δεν πρέπει να χάνουμε τη "μεγάλη εικόνα"!

Έχω μια απορία: γιατί ενώ η πληροφόρηση που έχουμε για τα πολεμικά γεγονότα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου είναι τεράστια, κανείς δεν μας μιλάει για το τι περιλάμβανε το περίφημο σχέδιο του Χίτλερ να εγκαθιδρύσει στην Ευρώπη μια "νέα τάξη πραγμάτων";

Μήπως για να μην καταλάβουμε πως αυτό που δεν πέτυχαν τότε οι Γερμανοί με τα αεροπλάνα και τα τεθωρακισμένα, κοντεύουν να το πετύχουν τώρα με το ευρώ και τις τράπεζες; 
Μήπως κάποιοι θέλουν να μας κρύψουν πως ο "νεοφιλελευθερισμός" (στη θέση του παλιού "εθνικοσοσιαλισμού") έγινε η νέα ιδεολογία-όχημα για την υποταγή της Ευρώπης στη Γερμανία;

Ας έρθουμε τώρα και στη "μικρή εικόνα", στα δικά μας τα μίζερα.

Όλοι ξέρουμε τι μας περιμένει απ’ τον Οκτώβρη: μειώσεις μισθών και συντάξεων, παλιοί και νέοι φόροι, συνέχιση της καταστροφικής λιτότητας κλπ κλπ...

Τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ μπορούμε να τους κατηγορήσουμε για πολλά. Κυρίως γιατί, από άγνοια ή αφέλεια ή κουτοπονηριά, μας έκαναν να πιστέψουμε πως μπορούμε με πολιτικούς όρους να απαλλαγούμε απ’ τα Μνημόνια. 

Αλλά πως δεν "το πάλεψαν", δεν μπορούμε να τους κατηγορήσουμε. Ίσως μάλιστα και να το παράκαναν.

Δυστυχώς ζούμε την απόλυτη απαξίωση της πολιτικής. Η επόμενη κυβέρνηση θα είναι κατά 80% διεκπεραιωτική. Θα πρέπει να εφαρμόσει ένα ήδη ψηφισθέν πρόγραμμα. Με ελάχιστα περιθώρια βελτιώσεων.

Όμως η πραγματικότητα δεν είναι τσιμενταρισμένη. Βρίσκεται συνεχώς υπό διαμόρφωση. Δεν ζούμε το τέλος της ιστορίας.

Οπότε, το δίλημμα που μπαίνει, κατά τη γνώμη μου, είναι το εξής: πετάμε λευκή πετσέτα, παραδινόμαστε οριστικά στο "ναι σε όλα", επιστρέφουμε στο μαύρο παρελθόν που μας οδήγησε στην καταστροφή, το οποίο σήμερα εκπροσωπεί κυρίως το "τσίρκο Μεϊμαράκη" και δευτερευόντως το καμουφλαρισμένο ΠΑΣΟΚ;

Ή σφίγγουμε τα δόντια, ξεπερνάμε το στάδιο της "αριστερής κατάθλιψης", και συνεχίζουμε να το παλεύουμε ελπίζοντας να δούμε τις ρωγμές που ανοίχθηκαν στη "Γερμανική Ευρώπη" να μεγαλώνουν μέχρι να καταρρεύσει ο νεοφιλελεύθερος τυφώνας;

Δεν θέλω να σχολιάσω την ακραία θέση αυτών που πιστεύουν πως η πτωχευμένη Ελλαδίτσα μας μπορεί να μετατραπεί σε ευτυχισμένο "σοσιαλιστικό παράδεισο". 
Τα "γαλατικά χωριά" υπάρχουν μόνο στα κόμικς...

Μια σαλάτα η ζωή μου: μπύρες, μουνιά, φράγκα, παπάδες...

Είχε γράψει ένα ωραίο τις προάλλες ο Τσαγκαρουσιάνος στη Lifo: "Πίσω απ' το λόφο, κάτω απ' τα δέντρα, δίπλα σε ποταμάκια μπύρας χιλιάδες εικοσάχρονα γαμιούνται. Μην τα ζηλεύεις. Το είδες το έργο. Άσε και κάποιον άλλο να το δει!"...

Ε όχι ρε μεγάλε, δεν είμαι τόσο λαρτζ. Όσο είμαι "δια χειρός Βαράγκη" ή τρώω στη μάπα την κάθε πατσαβούρα δεν με κολλάει ύπνος όταν σκέφτομαι πως κάποια κωλοπαίδια καβαλικεύουν αυτές τις θεές που βλέπω στο δρόμο και μου τρέχουν τα σάλια.

Και τι θα πει "το 'δα το έργο"? Ανάθεμα σ' όποιον ήπιε ένα ποτήρι νερό κι είπε "ξεδίψασα"!

Έχω αράξει στο μπαλκονάκι μου, ρουφάω τις μπυρίτσες μου, και θυμάμαι, σαν τους απόμαχους ναυτικούς, περασμένα μεγαλεία.

Όταν ήμουν νεότερος και τριγύρναγα στα νησάκια ήμουν πολύ εξωστρεφής τύπος. (Καλά, και τώρα είμαι, το χούι δεν κόβεται). Πλεύριζα όποιον μου κέντριζε το ενδιαφέρον. Μ' έναν παιδιάστικο ενθουσιασμό ταυτιζόμουν με τα πάντα. Θεωρούσα πως όλες οι συμπαθείς φυσιογνωμίες περίμεναν εμένα για ν' αποθέσουν πάνω μου το φορτίο των φιλικών τους αισθημάτων. Και, φυσικά, όλα τα ερωτικά τραγούδια είχαν γραφτεί για μένα κι αυτή που 'ταν δίπλα μου...

Τις περισσότερες φορές ταξιδεύαμε απένταροι. Κοιμόμασταν στα πεζούλια των κυκλαδίτικων ξωκκλησιών. Εκεί αγκαλιαζόμασταν με απόγνωση. Με απόγνωση τελειώναμε, μοναδική κάθαρση, η "τέλεια πράξη" της αρχαίας τραγωδίας, σπάνιο πράμα να μπεις αληθινά μέσα στον άλλον...

Στην Άνδρο η Κ. ξύπνησε ένα πρωί με πονάκια στην κοιλίτσα της. Δεν τα 'ξερε ακόμα τα μυστήρια της φύσης της και νόμισε πως κρύωσε απ' τη νυχτερινή αύρα. Ή πως έφταιγαν τα πολλά σύκα που 'χαμε φάει το χθεσινό απόγευμα. Κι όταν είδε σκούρο κόκκινο αίμα στο βαμβακερό βρακάκι της τρόμαξε...

Το 'χω ξαναπεί: έχω πάθος με τη γυναικεία περίοδο. Είναι η καλύτερή μου. Αλαλιάζω σα βρομόσκυλο του δρόμου.

Με κάθε γκόμενά μου είχαμε τον ιδιαίτερο τρόπο, το ξεχωριστό σύνθημά μας όταν της ερχόταν η περίοδος. "Μ' έπιασε πονοκέφαλος", "ήρθε η φίλη σου", "απόψε παίζει ο ολυμπιακός", "έτοιμη η μαυροδάφνη"...

Στην απέναντι πολυκατοικία ένα ζευγαράκι κάνει έρωτα. Κάποιοι στριμμένοι κατεβάζουν με πάταγο το ρολά τους για να μην ακούν. 

Οι περισσότεροι, είμαι σίγουρος, στήνουν αυτί και τον παίζουν. Πώς έχουμε γίνει έτσι γμτ? Είμαστε όλοι με το μάτι κολλημένο στην κλειδαρότρυπα του άλλου και το αυτί κολλημένο στον τοίχο του. Σα ροζ τηλέφωνα κατάντησαν οι ζωές μας. Κάνουμε μπανιστήρι ο ένας στον άλλον μπας και καβλώσουμε. Γιατί από μόνους μας δεν μας σηκώνεται...

Έλεγα προηγουμένως πως είμαι πάντα απένταρος. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου! Ας πούμε απόψε, δεν είχα στην τσέπη μου παρά μόνο 2,5 ευρώ. Μπήκα στα Λιντλ, βρήκα κάτι φτηνιάρες μπύρες, "Ερμής", "Άργος", κάπως έτσι τις λένε, αγόρασα 4 κουτάκια μεγάλα, πήρα και ρέστα!

Αυτές οι αιώνιες αφραγκίες δεν μπορεί να 'ναι τυχαίες. Ψάχνω να βρω τι φταίει. Υποψιάζομαι πως και σ' αυτό το χάλι μου φταίνε οι παπάδες κι οι θρησκείες. 

Πώς να το κάνουμε ρε κολλητέ? Όταν από μικρό παιδάκι σου πιπιλάνε το μυαλό πως ο πλούτος είναι αμαρτία κι η φτώχεια θα σε στείλει σούμπιτο στον παράδεισο, κάτι κάνει "τσαφ" μέσα σου κι ο εγκέφαλός σου προσανατολίζεται μονίμως στην "υψηλοτέρα των αρετών", την φραγκισκανική πενία...

Α ρε τραγόπαπες, με πήρατε στο λαιμό σας. Αλλά εσείς κουφαλίτσες έχετε τα πουγκιά γεμάτα...