Αυτή η γκόμενα με χώνει στο βρακί της, ωχ και ποιος θα με σώσει!

Με παίζει απ’ το πρώτο λεπτό μονότερμα και μου ’χει βάλει γκολ απ’ τ’ αποδυτήρια!

Όταν πήρε γραμμή πως είμαι διαβαστερός δεν είπε το γνωστό ξενέρωτο "καμιά φορά ανοίγω κι εγώ κανά βιβλίο". 

Αλλά μου πέταξε κάτι που μ’ έστειλε δικέ μου: "Αυτή την περίοδο διαβάζω τα πρακτικά της 6ης Ολομέλειας του ΚΚΕ και καβλώνω"!

Πες τε μου ρε μάγκες, όταν σου λέει κάτι τέτοιο μια γυναίκα είναι δυνατόν να την αφήσεις να φύγει;

Όταν της είπα πως δεν πολυξέρω τι θέλω αυτή την περίοδο, δεν ψάρωσε καθόλου. 

"Θες να το σκεφτείς;", με ρώτησε. "Όποια ώρα τ’ αποφασίσεις σε βοηθάω να μαζέψεις τα πράγματά σου"!

Η τύπισσα ανά πάσα στιγμή μού αποδεικνύει πως είναι μαζί μου από επιλογή κι όχι από ανάγκη. Δεν φοβάται να μείνει μόνη. Νιώθει πάντα άνετη με τον εαυτό της. 

Κι έχει αυτό που λέμε "σπίθα" Ξέρει πάντα να μου εξάπτει το ενδιαφέρον ανεπιτήδευτα.

Δεν "ζητιανεύει" την παρέα, την προσοχή, την αγάπη μου.

Δεν με θεωρεί "κέντρο του κόσμου", δεν παρακολουθεί τις κινήσεις μου, δεν απαιτεί να είμαστε παντού και πάντα μαζί, δεν βγάζει καθόλου ανασφάλεια και ζήλια.

Γμτ είναι θεά!

Παραμένει κουλ κι όταν εγώ ψάχνω τα υπογλώσσια.

Δεν χάνει ποτέ το χιούμορ της και με κάτι ωραίες χαριτωμενιές αποδραματοποιεί καταστάσεις.

Δεν ανταγωνίζεται κανέναν, δεν θέλει να αποδείξει τίποτα, δεν τη νοιάζει για τις πρώην μου, αφήνει πάντα το δρόμο ανοιχτό να φύγω απ’ τη ζωή της αν το μετανιώσω.

Δεν μονοπωλώ το μυαλό της, ούτε είμαι το "μόνο καλό της ζωής της". Έχει χόμπι, ενδιαφέροντα, παρέες. 

Όταν πρωτογνωριστήκαμε μου είπε έτσι απλά: "Ας ξεκινήσουμε φιλικά και χαλαρά και βλέπουμε. Αλλά, να το ξέρεις, δεν θα με κερδίσεις τόσο εύκολα. Δεν πρόκειται να γίνω ούτε η μάνα σου ούτε η πουτάνα σου"!

Έχει θηλυκότητα, μου κουνάει τον κώλο της, δηλώνει πως είναι "διαθέσιμη", αλλά και δεν με κυνηγάει ούτε με παρακαλάει. Ξέρει τους όρους και τα όρια του παιχνιδιού...

Δεν δίνει και δεν ζητάει αναφορά για το κάθε τι. Δεν είναι στο τσεπάκι μου, ούτε με θέλει του χεριού της. Αυτές οι φάσεις σε ντεκαβλώνουν, σε απομυθοποιούν ως άνθρωπο και εραστή. Γι’ αυτό τις αποφεύγει...

Δεν της αρέσει να μου δίνει συμβουλές μαμαδίστικες. Κι όταν με είδε να στρίβω ένα παλιόχορτο, μου είπε απλά "μην το κάνεις!". "Γιατί;", τη ρώτησα. "Θα δεις!", μου είπε, αυτό μόνο.

Δεν την άκουσα και ξερνοβόλαγα όλο το βράδυ...

Με αφήνει να δώσω ελεύθερα ό,τι έχω κι ό,τι θέλω. Δεν με υποχρεώνει να της τηλεφωνώ, να περνάω μαζί της ατέλειωτες ώρες, δεν μετατρέπει την απόλαυση σε καθήκον. 

Όταν κάτι γίνεται αγγαρεία και ψυχαναγκασμός σκοτώνει τον πόθο και το πάθος...

Δεν θέλει να μου στερήσει την ελευθερία μου, να γίνει ο δεσμοφύλακάς μου. Οι σχέσεις δεν είναι φυλακές. Ποτέ δεν άκουσα απ’ το στοματάκι της τη γνωστή μαλακία "αφού έχεις εμένα τι τους θες τους φίλους σου;"!

Κυρίως έχει αυτοπεποίθηση, διατυπώνει με θάρρος τη γνώμη της, δεν προσπαθεί να συμφωνεί μαζί μου. Έχω σιχαθεί τις μαλακισμένες που υποστηρίζουν κάθε φορά την ομάδα και το κόμμα του εκάστοτε γκόμενου. 

Αφήστε που έχει και ιστορικές γνώσεις. Μέχρι και ποιες ώρες χεζόταν στ’ αλώνι η φοράδα του Βελουχιώτη ξέρει!

Απαιτεί σεβασμό, διεκδικεί τα "θέλω της", λέει "όχι" χωρίς ενοχές, δεν τα δίνει όλα απ’ την αρχή, δεν αλλάζει το πρόγραμμά της για το χατίρι κανενός.

Χθες βράδυ τη ρώτησα: "Το συνειδητοποίησες πως έχεις το πάνο χέρι στη σχέση μας;".

"Ναι, αλλά δεν θα το μάθεις κανείς", με διαβεβαίωσε...

Διακοπές με τη γκόμενα που "όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει"!

Το φετινό καλοκαίρι ξεκίνησε με σεξ ευκαιριακό και πηδήματα της μιας βραδιάς. Χωρίς τα βάσανα της σχέσης και τις συνέπειες του δεσμού. Αυτό με βόλευε, αυτό συνήθισα, αυτό γούσταρα.

Είχα βρει κι ένα φίλο έξω καρδιά. Βγαίναμε κάθε βράδυ κι αλητεύαμε. Πίναμε τον άμπακο, γαμούσαμε αβέρτα, γελάγαμε. Η ζωή φαινόταν πολύ ωραία...

Αρχές Ιούλη έκανα το λάθος να τα μπλέξω με μια γειτόνισσα. Παταγώδης αποτυχία. Ήταν ξινή, σπαζαρχίδω και σνομπ. 

Με κοίταγε λες κι ήμουν κουράδα. 

Το μόνο καλό ήταν πως με τον κόσμο το έπαιζε κυριλέ αλλά κατ’ ιδίαν ξεφτιλιζόταν στο γαμήσι.

Αλλ’ αυτό δεν αρκούσε να κολλήσουμε. Χωρίσαμε αδιάφορα και πήγαμε παρακάτω...

Την περασμένη βδομάδα γνώρισα ένα αστεράκι. Μόλις το είδα κατάπια τη γλώσσα μου. Τουμπεκιάστηκα λέμε.  

Ήθελα να το "καρφώσω" αμέσως και πάση θυσία. Χωρίς πολλά-πολλά. Αλλά ψιλοκόλωσα. 

Είχαμε βγει με μεγάλη παρέα. Κι όταν το διαλύσαμε αρκετά αργά, πήγα να τη χαιρετήσω αλλά εκείνη μου άστραψε ένα φιλί κατευθείαν στα χείλη. Κι έβαλε και γλώσσα το πουτανάκι! Απίστευτο;

"Από σήμερα τα ’χουμε!", μου είπε. "Κι αν τολμήσεις να σηκώσεις μάτια σε άλλη θα στα κόψω και θα στα δώσω να τα φας!"...

Κάθε φυσιολογικός άνθρωπος στη θέση μου θα το έβαζε στα πόδια. Αλλά έλα μου που εγώ είμαι παράξενο τραίνο. Με εξίταρε το τσαμπουκαλίκι της. 

Μαλακίες λέω. Δεν ισχύει το προηγούμενο. Απλά η νεανική μεταξένια επιδερμίδα της με έκανε να νιώθω σαν έφηβος. Όπως τότε, στις μεγάλες κάβλες μου, που είχα τρελαθεί στη μαλακία. Τη φαντάζομαι να σπαρταράει στα χέρια μου και τον παίζω τουλάχιστον τρεις φορές τη μέρα...

"Την Τετάρτη φεύγουμε για διακοπές!", μου ανακοίνωσε αυταρχικά. "Θα πάμε σ’ ένα νησάκι νότια της Κρήτης, θα δεις... θα σου αρέσει. Και στο πλοίο θα κάνουμε το πρώτο μας σεξάκι!".

Έτσι όπως το ’πε, και να ήθελα ν’ αρνηθώ δεν μπορούσα. Πάλι μαλακία είπα. Η αλήθεια είναι πως γουστάρω μαζί της διακοπές με τα χίλια.
Και φυσικά κατάλαβα αμέσως για ποιο "νησάκι" μιλούσε. Είναι κάτι σαν το Μεξικό, σαν παραθαλάσσια Εξάρχεια. 

Βρίσκονται ήδη εκεί κάτι φρικιά κολλητοί μου. Μου τηλεφωνούν και μου περιγράφουν ξέφρενα πάρτι, με κιθάρες, όργια και φωτιές. Δεν έχουν σκοπό να επιστρέψουν πριν τα μέσα Οκτώβρη. Θα θάψουν τα ποτήρια και τα πιρούνια τους στην άμμο για να τα ξαναβρούν του χρόνου...

Είμαι σίγουρος πως αυτές οι διακοπούλες θα είναι σούπερ. Το βλέπω σαν ένα ακόμα σκαλί της προσωπικής μου εξέλιξης. Το ονομάζω ήδη "ταξίδι αυτογνωσίας"...

Γιατί αυτό το νησάκι σε δέχεται όπως κι αν είσαι. Δεν σε κρίνει, δεν τρως ποτέ πόρτα.

Θα απολαύσω την αργόσυρτη αίσθηση του χρόνου. Θα έχω την ευκαιρία να περιστραφώ γύρω απ’ τον εαυτό μου, να χαμουρευτώ οπουδήποτε, ν’ απολαύσω τα ηλιοβασιλέματα πίνοντας ρακές ή τραβώντας μπάφους.

Οκ, δεν είναι ζευγαρονήσι, αλλά μπορεί να σου πάει τη σχέση σε άλλο επίπεδο! 

Και δε χρειάζεσαι τίποτα. Ούτε καν μαγιουδάκι. Μόνο δυο-τρία αγαπημένα βιβλία και τη μεταξένια νεανική επιδερμίδα στις χούφτες μου.

Θα προσπαθήσω να χαλαρώσω απόλυτα, να είμαι ανοιχτός να μου συμβούν τα πιο ωραία και απροσδόκητα πράγματα.

Το μόνο που με ανησυχεί κάπως είναι η απρόβλεπτη κι εκρηκτική συμπεριφορά της μικρής.

Αυτό το "θα στα κόψω και θα στα δώσω να τα φας" μάλλον δεν έπρεπε να το θεωρήσω χαριτωμενιά και να το περάσω στο ντούκου. 

Χθες της πήγα σπίτι της ένα καρπούζι παγωμένο. 

"Φέρε ένα μαχαίρι να το κόψουμε", της λέω. Σηκώνεται κι αντί να πάει στην κουζίνα κατευθύνεται στο μπάνιο. Και μου φέρνει το ξυράφι για τις γάμπες της.

"Εγώ με αυτό τα κόβω όλα!", μου κάνει εντελώς αθώα...
Υ.Γ.: Από αύριο, και τουλάχιστον για 20 μέρες, κλείνω πισιά, κινητά, κατεβάζω τηλέφωνα, τα πάντα όλα. Μόνο μια φορά τη βδομάδα θα βλέπω μέιλ και εσ-εμ-ες. Τα "κλειδιά" του μπλογκιού τ’ αφήνω στη φίλη Αννούλα. Αυτή θ’ απαντά σε σχόλια και θ’ ανεβάζει ποστάκια απ’ την "κατάψυξη"!
Καλό μήνα... 

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (99) - Αντιγραφή αρμένικου ναού ο αθηναϊκός Παρθενώνας!

Το επίθετο "περιπλανώμενος" ταιριάζει σε τρεις κυρίως λαούς: τους Εβραίους, τους Έλληνες και τους Αρμένηδες. 

Όλοι αυτοί όπου και να παν η πατρίδα τους τους κυνηγά. Ακόμα κι όταν μπαίνουν στις εκκλησιές ή στις συναγωγές τους δεν το κάνουν τόσο από πίστη όσο για να δηλώσουν εμπιστοσύνη στην εθνικότητά τους.

Υπάρχει μεγάλη σύγχυση για την καταγωγή των Αρμενίων. Σίγουρα είναι πανάρχαιος λαός της περιοχής. Ο Ηρόδοτος τους ταυτίζει με τους Φρύγες των Βαλκανίων λόγω της ομοιότητας του οπλισμού τους.

Ιστορικά, ο μεγαλύτερος εχθρός των Αρμενίων ήταν οι Πέρσες. Στο Μπεχιστούν του σημερινού Ιράν βρέθηκε μια τρίγλωσση επιγραφή του Δαρείου του Υστάσπη που καταγράφει όλες τις εξεγέρσεις των υποτελών λαών. Οι Αρμένιοι έχουν φυσικά την τιμητική τους...

Η Αρμενία ήταν το πρώτο βασίλειο που ασπάστηκε τον Χριστιανισμό γύρω στα 300 μ.Χ. Αλλά τούτος ο λαός είχε μια πολύ πλούσια θρησκευτική παράδοση.

Τον 1ο αιώνα π.Χ. ο βασιλιάς τους Τιγράνης προσπάθησε να ενώσει το Αρμενικό και Ελληνικό Πάνθεον. Π.χ. συνδύασε τον Ηρακλή και τον Απόλλωνα με τον θεό Βαάγκν, την Αθηνά με τη Νανέ, την Αφροδίτη με την Άστκιχ κ.λπ. Αλλά η προσπάθεια δεν βρήκε πολλούς οπαδούς και φυλορρόησε...

Οι Αρμένιοι καυχιόνται για τα 36 γράμματα του αλφαβήτου τους, για την καταγωγή τους που φτάνει μέχρι τα εγγόνια του Νώε, αλλά και για την πατρότητα του Παρθενώνα! Ναι, καλά ακούσατε.

Η παράδοση έχει κάπως έτσι:

Μια από τις πιο ένδοξες περιόδους της αρμένικης ιστορίας ήταν το λεγόμενο "Βασίλειο του Ουράρτου", μάλλον κατά παραφθορά του όρους Αραράτ. Πρωτεύουσά του ήταν η Θώσπις δίπλα στη λίμνη Βαν. 

Μεγάλοι εχθροί τους ήταν οι Ασσύριοι, που σε μια απ’ τις επιδρομές τους το 714 π.Χ. προκάλεσαν μεγάλες καταστροφές, ισοπεδώνοντας, μεταξύ άλλων, και έναν παλιό ναό των Ουραρτιανών που είχε χτιστεί τον 8ο ή 9ο π.Χ. αιώνα.

Ο βασιλιάς των Ασσυρίων, Σαργών ο 2ος, είχε τόσο εντυπωσιαστεί απ’ την ομορφιά του κατεστραμμένου ναού που, όταν γύρισε στη Νινευί, έδωσε στους μηχανικούς του εντολή να τον ζωγραφίσουν. 

Η ζωγραφιά αυτή ευτυχώς σώθηκε και... ω του θαύματος.... είναι ακριβώς ίδιος με τον Παρθενώνα της Αθήνας!

Γιατί είμαι (ή δεν είμαι) Μαρξιστής! (B’ - Μόνο απ’ τον Καραϊσκάκη δεν έκλεψε ιδέες ο Μαρξ!)

Το "Κομμουνιστικό Μανιφέστο" το εξέδωσε ο Μαρξ μαζί με τον Ένγκελς το 1848 για λογαριασμό μιας ομάδας ιδεαλιστών εργατών. 

Δεν μπορώ να μην παραδεχτώ πως το μανιφέστο αυτό είναι ένα απ’ τα σημαντικότερα πολιτικά κείμενα όλων των εποχών. Άσκησε τόση επιρροή όση και η Αμερικανική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας το 1776 και η Γαλλική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το 1789...

Διαβάζοντας τα αιτήματά του διαπιστώνω πως δεν ήταν και λίγα που υιοθέτησε και υλοποίησε η μεταπολεμική ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Μερικά μάλιστα διατηρούν την επικαιρότητά τους:

- Υψηλή προοδευτική φορολόγηση.

- Κρατικοποίηση τραπεζικού-πιστωτικού συστήματος.

- Δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση.

- Εξάλειψη διαφορών πόλης και υπαίθρου.

- Κρατικά μέσα μεταφοράς και επικοινωνίας. 

Γενικώς, διαβάζοντας το Μαρξ διαπιστώνω πως οι θεωρίες του ήταν ελάχιστα πρωτότυπες. 

Η έννοια της "ταξικής πάλης" και της "επανάστασης" δεν ήταν καθόλου καινούργιες. Είχαν προηγηθεί οι επαναστάσεις των δούλων του Σπάρτακου, των αγροτών του 15ου αιώνα στη Γερμανία και των αστών τον 18ο αιώνα. Τι πιο λογικό να φανταστεί κάποιος πως θα επαναστατήσει και η νέα καταπιεσμένη κοινωνική τάξη, δηλαδή οι βιομηχανικοί εργάτες;

Στο έργο του Μαρξ κάνουν "μπαμ" πολλές και ποικίλες επιδράσεις.

Απ’ τους αρχαίους υλιστές φιλοσόφους Δημόκριτο και Επίκουρο μέχρι όλους τους συγχρόνους του Γερμανούς και Ευρωπαίους στοχαστές. Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε μια μικρή σύνοψη:

Α) Ο Ντέιβιντ Ρικάρντο, σπουδαίος Βρετανός οικονομολόγος, συνομήλικος του δικού μας Καραϊσκάκη, είχε ήδη αναπτύξει την Εργασιακή Θεωρία της Αξίας. Σύμφωνα με αυτή, κάθε αγαθό ενσωματώνει μια αξία που ισούται με το χρόνο που χρειάζεται για την κατασκευή του. 

Εκεί πάτησε ο Μαρξ για να διατυπώσει τη δική του θεωρία περί "υπεραξίας". Τα αγαθά ενσωματώνουν την αξία της εργατικής δύναμης που τα παράγει. Κι ο εργοδότης για να έχει κέρδος καταβάλλει στον εργάτη ένα μικρό μέρος της αξίας αυτής, κρατώντας για πάρτη του την επιπλέον αξία της ξένης εργατικής δύναμης.

Β) Απ’ τον συμπατριώτη του Καντ ο Μαρξ πήρε κυρίως δύο ιδέες:

α) Την έννοια του "φετίχ", δηλαδή την απόδοση "θεϊκών" ιδιοτήτων σε συνηθισμένα καθημερινά αντικείμενα. Κι έτσι ο Μαρξ μίλησε για την "φετιχοποίηση", δηλαδή τη "θεοποίηση", των αγαθών, της περιουσίας, της ιδιοκτησίας, του χρήματος και του κέρδους απ’ το καπιταλιστικό σύστημα.

β) Την "κατηγορική προσταγή". Σύμφωνα με τον Καντ πρέπει να ενεργούμε έτσι ώστε κάθε πράξη μας να μπορεί να γίνει καθολικός κανόνας ηθικής συμπεριφοράς. Στα πλαίσια αυτά απαγορεύεται να χρησιμοποιούμε τους άλλους ανθρώπους (αλλά και τον εαυτό μας) για την ικανοποίηση των στόχων μας. Συνεπώς, κατά τον Μαρξ, είναι ανήθικο τόσο να "πουλάμε" την εργατική μας δύναμη (δηλαδή τον εαυτό μας) όσο και να μας εκμεταλλεύεται κάποιος άλλος για να πετύχει δικό του κέρδος.

Γ) Αναμφίβολα ο Μαρξ δέχτηκε επιδράσεις και απ’ την ιουδαιοχριστιανική θρησκεία. Στην προηγούμενη ανάρτηση είδαμε πως ενδόμυχα ήθελε να αναδειχθεί σε Μεσσίας και προφήτης της εργατικής τάξης. 

Αλλά και το τσιτάτο "Απ’ τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του" είναι απλή παραλλαγή μιας φράσης του Αποστόλου Παύλου που διαβάζουμε στην Αγία Γραφή. Ακόμα και τον όρο "δικτατορία τους προλεταριάτου" δανείστηκε απ’ τον συνομήλικό του Γάλλο επαναστάτη Λούι Μπλάνκι. Και, φυσικά, της προσέδωσε θρησκευτικό περιεχόμενο, γιατί οι ομοιότητες της "Δικτατορίας" του με την "Βασιλεία των Ουρανών" των Χριστιανών βγάζουν μάτι!

Τις μεγαλύτερες όμως επιδράσεις δέχθηκε ο Μαρξ απ’ τον μεγάλο ιδεαλιστή Γερμανό φιλόσοφο Χέγκελ. Αλλά γι’ αυτό θα μιλήσουμε σε επόμενη ανάρτηση...

Κατακαλόκαιρο στις πιάτσες της Αθήνας (Β’ - "Μετράς" μόνο αν έχεις καβλί στραβό και γούρικο!)

Η πορνεία στις πιάτσες της Αθήνας πριν το 1990 ήταν πολύ διαφορετική απ’ τη σημερινή. 

Δε λέω, υπήρχαν και τότε ξηγημένα και τσαμπουκαλεμένα κορίτσια, "δηλωμένες" και "αδέσποτες", "χύμα" και "εκ περιτροπής εκδιδόμενες".

Αλλά τότε, ακόμα κι οι πουτάνες της Αθήνας ήταν θρησκόληπτες και κλασικές ελλ(ε)ηνίδες!

Θυμάμαι μια φορά είχα πάει σ’ ένα "σπίτι" στην Ακομινάτου. Το κοντέρ του "κοριτσιού" είχε ήδη γράψει πολλά χιλιόμετρα. Ήταν σιτεμένη, απ’ αυτές που στην πιάτσα τις λέμε "ανατιναγμένες" και "πουρέκλω".

Της ψιθυρίζω το παρασύνθημα στο αυτί και μόνο που δεν με πέταξε έξω με τις κλωτσιές: "Ουστ από δω σκατόβλαχε, αρχιμαλάκα, θέλει ροδέλα το βλαχαδερό, έμαθε απ’ τις προβάτες!"....

Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Όπως λένε στην πιάτσα... "κώλοι υπάρχουν, λεφτά δεν υπάρχουν"!

Αλλά και τότε μωρέ, οι μερακλήδες ξέραμε ποιες γυναίκες τον τούρλωναν και ποιες καβαλιόνταν απ’ το στόμα...

Γενικά, έχω μεγάλο σουξέ στις πουτάνες. Τις πειράζω και με πειράζουν. Περνάω απ’ τα στέκια τους και φωνάζω... "Σκίσου, σκίσου, να βγάλεις το ψωμί σου"!

Αλλά κι εκείνες δεν μου χαρίζουν κάστανα: "Έλα να σου δείξουμε πού το ΄χει η μαμά σου", "Σήμερα ξύπνησα παρθένα, τρέχα να προλάβεις", "Έλα που ’χεις καβλί στραβό γιατί με τρώει από πάνω"...

Τα κορίτσια της πιάτσας δεν πιστεύουν κανέναν. Και, φυσικά, δεν λένε ποτέ και σε κανέναν αλήθεια. Όποια και να ρωτήσεις θα σου πει "απ’ την Καλαμάτα είμαι". 

Συνήθως πηγαίνω νωρίς το απόγευμα.

Έτσι δημοφιλής που είμαι με ξέρουν όχι μόνο οι αρτίστριες αλλά κι οι περισσότεροι πελάτες. "Για να φεύγουν οι πρωινοί", φωνάζω.

"Γιατί άργησες παιδάκι μου", λέει η άλλη. "Ως τώρα δεν πάτησε ψυχή. Έλα κάνε μου σεφτέ γιατί έχεις γούρικο καβλί"!

Με τα κορίτσια έχω αδελφικές σχέσεις. Τους εξομολογούμαι και μου εξομολογούνται.

"Οι γυναίκες λυσσάνε για ψωλή, αλλά κάνουν πως δεν τις νοιάζει", μου λένε. "Το πραγματικό χρυσάφι ανάμεσα στα μπούτια σας το ’χετε εσείς οι άντρες. Το πιάνεις ρε παιδί μου, το φχαριστιέσαι. Ενώ εμείς έχουμε μια τρυπούλα κει κάτω που μόνο με καθρέφτη τη βλέπουμε και πρέπει να χώσεις όλο το δάχτυλο για να καταλάβεις. Αν ξέρατε τι αξίζει το εργαλείο σας θα μας είχατε απίκο"...

Για να είμαι ειλικρινής, στην πιάτσα κυκλοφορούν και κάτι άντρακλες, μεγάλα τσαμπούκια. Δεν θέλει πολύ να ξεκινήσουν τα μπουνίδια. 

Πρέπει πάντα να ξέρεις πού σε παίρνει. Να διαβάζεις τις καταστάσεις γρήγορα και σωστά. Και να την κάνεις με ελαφρά πηδηματάκια πριν μαζέψεις τα δόντια σου απ’ την άσφαλτο ή πριν ακούσεις τον κοφτό ήχο της λάμας που πετάγεται...

Εκσπερματώνοντας στο κενό! (Είμαι κι εγώ ένας "κολασμένος ποιητής")

Τα σκουπιδιάρικα μαζεύουν υπολείμματα τροφών

και τα μπατσικά υπολείμματα ψυχών.

Κι εγώ αποχαιρετώ όσους έρχονται 

και καλωσορίζω όσους φεύγουν...

Δεν έχω ιδέες μόνιμες

μόνο εμμονές.

Αλκοολικά στιχάκια, ξεπλυμένες τύψεις

με ρήτρα θανάτου...

Σε άδεια κρεβάτια πλαγιάζω

σκελετοί πετιούνται απ’ τις ντουλάπες

μνήμες κυλιούνται στα πατώματα

πατημασιές στο ταβάνι...

Ευνουχισμένες ψυχές σε λερά δωμάτια

τελευταίο τσιγάρο, ματαιωμένα όνειρα

έρωτες καλοκαιριού παραπαίοντες

χιλιάδες ανόητες φιλοφρονήσεις

κι εγώ να μην τολμώ να πεθάνω...

Η φωνή μου κάνει παράσιτα

παίζω σκάκι με αντίπαλο τα κύτταρά μου.

Φιλιά παγωμένα, περνώ απαρατήρητος

διασχίζω δρόμους γεμάτους τροχαία ατυχήματα

κάνω ρεβεγιόν σε κλειστοφοβικό δωμάτιο

εκεί που γνώρισα τον πρώτο μου έρωτα

που ήταν κι ο τελευταίος....

Το καλοκαίρι τέμνει κάθετα τα στενά των Εξαρχείων

κάποιοι το λένε "μοναξιά"

εγώ το λέω "ελευθερία"!

Τσέπες άδειες κρέμονται απ’ το παντελόνι μου

Μια υπόγεια ταβέρνα στο τέλος του πεζοδρόμου.

οργασμός μεταμεσονύχτιος

υπόνομοι στην άκρη του γκρεμού

γιορτές αχάιδευτες κι ανέραστες

δυο κατσαρίδες πηδιούνται στο νιπτήρα μου...

Σε γούσταρα "φυσικό"

αξύριστο σε μασχάλες, πόδια και "τρίγωνο"

(κυρίως σ’ αυτό!)

Έφυγες με το κάστρο σου πορθημένο

φιλιά στην εντατική

"φτιαγμένα" χαμόγελα

κορμιά στα πρόθυρα του τίποτα...

Να φύγω; Δειλιάζω.

Να μείνω; Αλλά πού; Στο ίδιο μέρος;

Οι χωρισμοί τεντώνουν τα νεύρα

οι αναμνήσεις στάχτες σε τασάκια

παρήγγειλα καινούργια όνειρα κι ανάσες

ένα κεφάλι ανοξείδωτο, χωρίς σκέψη.

Χθες ονειρεύτηκα το θάνατό μου.

Ακίνητος σ’ ένα ραγισμένο υπόγειο

στην πλατεία Κολιάτσου.

Η λάμπα κι η βρύση του μπάνιου ανοιχτές.

Κι οι ενοχές να χορεύουν γύρω μου

τσάρλεστον....

(Αφιερωμένο στον Γ. Ήταν μόλις 21 ετών. Κάποιος γραφειοκράτης θα θέσει τον φάκελο της υπηκοότητάς του "στο  αρχείο". Είχε προλάβει να μου σώσει δυο φορές τη ζωή. Αλλά εγώ δεν ήμουν εκεί στην άκρη της ασφάλτου προχθές που με χρειάστηκε...)

"Ημερολόγιο λιποταξίας" (98) - Ο "Έλληνας" στ’ αρμένικα λέγεται "πούτσος"!

Ο Γκριγκόρ με ανεβάζει σ’ έναν καταπράσινο λόφο.

"Όταν ήρθε ο πατέρας μου με τους άλλους πρόσφυγες απ’ την Ελλάδα, εδώ εγκαταστάθηκαν. Τότε ήταν ένας ξερότοπος. Εκείνοι τον έσκαψαν, τον φύτεψαν και τον πότισαν".

Στο σημείο εκείνο υπάρχει σήμερα ένα λιτό Μνημείο της Γενοκτονίας. "Γκενοτσίντ" λέγεται η "γενοκτονία" στ’ Αρμένικα. Πολύ πλούσια γλώσσα η αρμένικη. Αλλά μέχρι το 1915 τέτοια λέξη δεν είχε...

Το Μνημείο αποτελείται από δώδεκα μεγάλες γρανιτένιες πλάκες. Όσα και τ’ αρμένικα βιλαέτια που ξεκληρίστηκαν αρχικά απ’ τον Αβδούλ Χαμίτ και μετά τους Νεότουρκους.

Το αρμένικο αλφάβητο έχει 36 γράμματα. Τους Έλληνες τους λένε "Ούιν". 

Σίγουρα είναι παραφθορά του "Γιουνάν". Αλλά έτσι όπως το προφέρουν οι Αρμένιοι, βάζοντας κι ένα ελαφρό "χ" μπροστά, ακούγεται σαν τη ρώσικη λέξη που σημαίνει "πούτσος"!

Όσοι Αρμένιοι έχουν γυρίσει όλο τον κόσμο, ένα δεν μπορούν να ξεχάσουν απ’ την ελληνική γλώσσα: είναι η πλουσιότερη σε βρισιές των θείων!

Δεν θα ’λεγα πως οι Αρμένιοι είναι τόσο θρησκόληπτοι όσο οι Ρώσοι. Μπορεί η Αρμενία να ήταν το πρώτο χριστιανικό κράτος της ιστορίας, αλλά ανέκαθεν οι Αρμένιοι πήγαιναν στις εκκλησίες τους κυρίως για να δηλώσουν την αρμενικότητά τους παρά τη θρησκευτικότητά τους...

Στις πλατείες του Ερεβάν μου έκαναν εντύπωση δύο κυρίως αγάλματα: Του Δαυίδ Σασουνί, που είναι ίδιος κι απαράλλαχτος με τον Διγενή Ακρίτα. Ο Διγενής φημολογείται πως είχε μάνα Ρωμαία και Σύρο πατέρα. Αλλά δεν αποκλείεται να τον διεκδικούν κι οι Αρμένηδες.

Το δεύτερο είναι του Βαρτάν Μαμικονιάν, που μοιάζει καταπληκτικά με τον αρμενικής καταγωγής αυτοκράτορα Ηράκλειο που πολέμησε με νύχια και με δόντια να προστατέψει την Αρμενία απ’ τους Πέρσες, αφήνοντας αφύλακτη κι αυτήν ακόμα τη Βασιλεύουσα...

"Χατς" στ’ αρμένικα είναι ο σταυρός και "καρ" η πέτρα. "Χατσκάρ" είναι το αιώνιο καλλιτεχνικό σύμβολο των Αρμενίων. Πρόκειται για μια μεγάλη πέτρα, σαν αυτή της φώτο, που στη μέση σκαλίζεται ο τίμιος και ζωοποιός σταυρός και γύρω-γύρω σκαλίζουν της παναγιάς τα μάτια: λουλούδια, φρούτα, ζώα, ανθρώπους, πουλάκια, γράμματα...

Η γνωριμία με την Αρμενία πρέπει να ξεκινάει με ένα χατσκάρ. Είναι το αρμένικο αραβούργημα, που θα το δεις παντού, σε σταυροδρόμια, επιτύμβιες στήλες, κήπους και πάρκα. 

Σ’ αυτή την όρθια λεπτοδουλεμένη πλάκα συμπυκνώνεται η ιδιοσυγκρασία ενός ολόκληρου λαού...