Τι έμαθα τόσα χρόνια απ' τη ζωή μου... (ΙΣΤ')

 Το ζήτημα είναι να βρεις τον εαυτό σου 

κι  όχι το ... άλλο σου μισό

Αναμνήσεις απ' την "ελληνική νύχτα" (Ε' - "Απ' το μουνί μου τρώτε όλοι"!)

 

Πριν πλακώσουν οι αλλοδαπές "θεές" δεν ήταν και λίγες οι σαβουρο-ελληνίδες που έκαναν καριέρα στις νυχτερινές πίστες. Ξέρω κάποιες που δούλευαν πιστολάκι σε κομμωτήρια του Κορυδαλλού και της Νίκαιας κι άρπαξαν κάποια ευκαιρία και πήραν στα χέρια τους το μικρόφωνο κι έγιναν "τραγουδίστριες"!

Κάποιες που δούλευαν σε εργοστάσια και σούπερ-μάρκετ, κι ούτε γύριζες να τις κοιτάξεις, τη νύχτα μεταμορφώνονταν σε "σειρήνες"! 

Κι η πιο "τελευταία" στην καθημερινή ζωή αν πιάσει το μικρόφωνο στην πίστα φαντάζει σαν κούκλα στα μάτια των σουρωμένων πελατών. 

Και ξαφνικά βρίσκεται στον Παράδεισο. Το μόνο που θυμάται το κορίτσι είναι φτώχεια, πείνα και στερήσεις. Το μόνο χρυσαφικό που της χάρισαν ήταν τα πεθερικά της τη βραδιά των αρραβώνων της. Και μετά πάλι δουλειά κι ο σύζυγος να ξεσπάει κάθε μέρα πάνω της. Ε, πώς να μην ενδώσει το κορίτσι. Ξαφνικά τη γουστάρουν μπόλικοι άντρες, της κάνουν ακριβά δώρα και την κυκλοφοράν με σπορ αμάξια...

Φυσικά μεταξύ τους υπάρχει μεγάλος ανταγωνισμός. Μισούνται θανάσιμα. Η μεγάλη ίντριγκα πέφτει όταν εμφανίζεται κάποια νέα στον ορίζοντα. Ε, όχι και να 'ρθει το χθεσινό κοριτσάκι να μας φάει τον ψημένο πελάτη? 

Οπότε πέφτει ξεμάλλιασμα και ξεκατίνιασμα εξαίσιο... "Άντε στο διάολο μωρή τσιμπουκλού, βιζιτού, καριόλα" και τα τοιαύτα...

Οι τραγουδιάρες ακολουθούν τη φυσική πορεία της συγκομιδής. Δηλαδή όταν κυκλοφορεί το πολύ χρήμα. Στη Βέροια πάνε όταν πουληθούν τα ροδάκινα, στο Ναύπλιο τα πορτοκάλια, στη Λάρισα τα ζαχαρότευτλα, στην Ιεράπετρα τ' αγγούρια, στην Αμαλιάδα τα καρπούζια.

Μερικές είναι κι ανήλικες. Προσπαθούν να τις πιάσει γκόμενα το αφεντικό για να επιβιώσουν. Όμως στην κορυφή της ιεραρχίας βρίσκονται πάντα όσες έχουν πολλά καψούρια. Γιατί αυτές φέρνουν το χρήμα στο μαγαζί και ταϊζουν και τα υπόλοιπα στόματα. Σεβασμός...

Τι έμαθα τόσα χρόνια απ' τη ζωή μου... (ΙΕ')

 

Το μόνο που πρέπει να κάνουμε για την ευτυχία μας

είναι να μην την εμποδίζουμε!

Πώς να ρίχνετε στο κρεβάτι τις γυναίκες! (Δ' - Τις Ελληνίδες)

 

Οι Ελληνίδες θεωρούνται ακόμα από τις πιο δύσκολες Ευρωπαίες. Όταν ενδιαφέρονται πραγματικά για κάποιον θα τον παιδέψουν, θα τον τσιτσιρίξουν ως εκεί που δεν παίρνει. Ίσως γιατί οι μανάδες τους τους έχουν γανώσει το κεφάλι από μικρές πως οι άντρες δεν γουστάρουν τις εύκολες. "Μη μας πουν και πουτάνες!". Έτσι;

Η Ελληνίδα γουστάρει το παραμύθιασμα. Γι' αυτό κάντε τες να νιώσουν κυριολεκτικά θεές Αφροδίτες. Και μετά ψυθιρίστε τους στο αυτί, έτσι, στο ξεκούδουνο, "απόψε θέλω να σε πηδάω όλη τη νύχτα!". Οι Ελληνίδες τα θέλουν αυτά. Να νιώθουν πως έχουν δίπλα τους έναν άντρα που δεν τους αφήνει δεύτερη επιλογή...

Οι Ελληνίδες έχουν διεθνώς τη φήμη πως γουστάρουν το πρωκτικό. Αλλά, αδελφέ μου, μην της το ζητήσεις πριν την τρίτη φορά που θα το κάνετε. Το ξέρω, κι εμείς οι Έλληνες λόγω μακραίωνης παράδοσης μόνο στην πίσω πόρτα έχουμε το μυαλό μας. Αλλά λίγο αυτοσυγκράτηση δεν βλάπτει...

Δεν χρειάζεται να πω πολλά. Αυτά τα τέρατα οι Ελληνίδες κυκλοφορούν συνεχώς δίπλα μας. Άρα τις ξέρουμε και μας ξέρουν καλά. Πρώτα θα μας γνωρίσουν σε όλες τις φίλες τους για να πάρουν την τελική έγκριση. Γνωστά πράγματα. Δεν θέλουν να τους μιλάμε για τη μαμά μας και τις πρώην μας. Και τσινάνε όταν τους προτείνουμε τα έξοδα μισά-μισά. 

Αλλά αν κολλήσουν με την πάρτη μας γίνονται πολύ κτητικές και ζηλιάρες. Γι' αυτό καλύτερα να μην τους προτείνουμε τρίο, ομαδικό σεξ γενικά, λεσβιακό και ελεύθερη σχέση. Δυστυχώς, ο καθένας με τα χούγια του. 

Όμως οι Ελληνίδες κάνουν πλέον καλό σεξάκι. Τους αρέσουν και τα βρωμόλογα, οι σφαλιάρες στον ποπό, τα δεσίματα ώστε να νιώθουν αδύναμες, οι εικονικοί βιασμοί. Θα το εκτιμήσουν ιδιαίτερα αν μπείτε στο σπίτι φουριόζοι, τις σκίσετε τα ρούχα, τις πετάξετε στο τραπέζι της κουζίνας και τις ξεσκίσετε ξετσίπωτα...

Τι έμαθα τόσα χρόνια απ' τη ζωή μου... (ΙΔ')

 

Κάθε άνθρωπος που συναντάμε

δίνει μάχες για τις οποίες δεν ξέρουμε τίποτα!

Γι' αυτό να δείχνουμε πάντα κατανόηση...

Γυρίζω την πλάτη και στον Κούλη!

 

Όπως έχουμε ξαναπεί, τούτο το ιστολόγιο δεν πολυγουστάρει τις πολιτικές αναλύσεις. Πρώτον γιατί τις βαριέται και, δεύτερον, γιατί κι εσείς τις βαριέστε.

Πότε-πότε όμως κάνουμε καμία εξαιρεσούλα. Έτσι, για να λέμε και καμιά μαλακία σύμφωνα με το ανέκδοτο.

Ας κάνω έναν σύντομο προσωπικό απολογισμό.

Από το 1986 ως το 1993 ψήφιζα ΠΑΣΟΚ. Του Αντρέα, το "ορθόδοξο" που λέμε.

Από το 1995 ως το 2004 απείχα, αν και ήμουν συναισθηματικά πλησιέστερα στο ΠΑΣΟΚ, που δεν ήταν πλέον και τόσο... "ορθόδοξο".

Απ' το 2004 ως το 2012 ψήφιζα το ΠΑΣΟΚ του Γιωργάκη.

Την περίοδο 2014 ως το 2017 ήμουν με τον Σύριζα.

Κι απ' το 2017 μέχρι πέρυσι με τη ΝουΔου του Κούλη.

Πλέον επιστρέφω στη γκρίζα ζώνη μαζί με όλους αυτούς που "ψάχνονται". Και δεν είμαστε καθόλου λίγοι...

Ο Κούλης και το επιτελείο του αποδείχθηκε πως αγνοούν εντελώς την ψυχοσύνθεση του Έλληνα. Και την πατάν όπως την πάτησαν με το Δημοψήφισμα του 2015. Οι άνθρωποι που τώρα μας κυβερνάν νομίζουν πως οι Έλληνες είναι ένα μάτσο φραγκοφονιάδων και λιγούρηδων. Γι' αυτό και παθαίνουν συνεχή σοκ.

Σοκαρίστηκαν που 300.000 συνταξιούχοι προτίμησαν να πληρώνουν 100 ευρώ τον μήνα παρά να υποκύψουν στον υποχρεωτικό εμβολιασμό.

Σοκαρίστηκαν και με τους οδηγούς της Αττικής Οδού που δεν έτρεξαν να αρπάξουν το δυχίλιαρο της ντροπής. 

Μάλλον θα ξανασοκαριστούν και με το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών. Ιδίως των πρώτων, αυτών που θα διεξαχθούν με απλή αναλογική. 

Έχουν αμολήσει τα μαντρόσκυλα της συστημικής προπαγάνδας, που αλιχτάνε όλη μέρα, απ' το πρωί ως το βράδυ, στα ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης. Και πιστεύουν πως έτσι θα χειραγωγήσουν τους ψηφοφόρους. Γιατί πάλι διαβάζουν λάθος τον Έλληνα. Τον νομίζουν πρόβατο του καναπέ που αποδέχεται πειθήνια όσα του λένε οι Ευαγγελάτοι, Καμπουράκηδες, Πορδοσάλτε και λοιποί. 

Αλλά πολλά είπαμε για σήμερα. Χαίρετε...

Τι έμαθα τόσα χρόνια απ' τη ζωή μου... (ΙΓ')

 

 Γινόμαστε ο μέσος όρος

των πέντε ανθρώπων

που συναναστρεφόμαστε περισσότερο.