Τι μας συμβουλεύουν οι σοφοί για το σεξ! (Β’ - Ταοϊσμός)

Στον ταοϊσμό θεωρείται ύψιστη πνευματική άσκηση το στοματικό σεξ που προσφέρει ο άντρας στη γυναίκα (δυστυχώς, όχι και το αντίστροφο!). 

Οι Κινέζοι σοφοί λένε μάλιστα πως συμβάλλει και στη μακροζωία (φαντάζομαι μόνο της γυναίκας, που το απολαμβάνει).

Οι περισσότεροι άντρες σίγουρα δεν έχουμε ιδέα για το πώς γίνεται το μυσταγωγικό στοματικό σεξ στη γυναίκα. Οι πορνοταινίες που βλέπουμε μας μπερδεύουν περισσότερο. Και συνήθως το μόνο που καταφέρνουμε είναι να μεταδίδουμε το άγχος μας...

Λοιπόν μάγκες δώστε βάση στη φιλοσοφία:

Κατ’ αρχήν φτιάχνουμε ατμόσφαιρα στο δωμάτιο, ρίχνουμε τον φωτισμό, απαλή μουσική, κατεβάζουμε τις αφίσες με τη Θύρα 7 και τον Τσουκαλά, βάζουμε και κάνα μαξιλαράκι κάτω απ’ τη λεκάνη της γκομενίτσας, ν’ ανασηκωθεί. 

Συνεχίζουμε με αργά υγρά φιλιά στους μηρούς ρίχνοντας ταυτόχρονα κι απαλές δαγκωνίτσες μέχρι να φτάσουμε στην κλειτορίδα. 

Όμως εκεί θέλει προσοχή κάγκουρες. Είναι πολύ πιο ευαίσθητη απ’ το ανδρικό πέος, οπότε απαγορεύεται αυστηρώς η χρήση οδόντων και σκληρού υπογενείου! Μόνο γλώσσα μαλάκες μου...

Δεν πρέπει να ξεχνάνε πως κάθε γυναίκα είναι διαφορετική. Αυτό που άρεσε στη χθεσινή, δεν σημαίνει πως αρέσει και στην αποψινή! Μπορεί να την πονά, να την ενοχλεί ή να αντιστρατεύεται στα ηθικά ταμπού της.

Οπότε κάνουμε διερευνητικές κρούσεις. Από τις αντιδράσεις της θα καταλάβουμε  αν είμαστε ή όχι στο σωστό δρόμο, στο "Ταό" που λένε κι οι Κινέζοι σοφοί...

Ένα άλλο μυστικό είναι να σχηματίζουμε με τη γλώσσα μας πάνω στην κλειτορίδα τα γράμματα της αλφαβήτου. Για καλύτερα αποτελέσματα μάθετε μανδαρίνικα ή ιερογλυφικά, που κάθε γράμμα μόνο του φέρνει δέκα οργασμούς! Εσείς γιατί νομίζατε πως λέγονται ... ιερο-γλυφικά;

Αλλά ας δώσουμε και μερικές συμβουλές στις κυρίες που γουστάρουν να κάνουν αυτό που οι νεοέλληνες λένε "πίπα" κι οι Γάλλοι "κάπνισμα πούρου".

Αγαπητές φίλες, αρχίστε κι εσείς απ’ το εσωτερικό των μηρών κι ανεβείτε σιγά-σιγά προς τους όρχεις, τη βάλανο, τον χαλινό (γκουγκλάρετε να μάθετε, ή, έστω, διαβάστε τον Κινέζο φιλόσοφο Πι-Που-Τσου!).

Το κλειδί στην ανδρική διέγερση είναι το σάλιο. Αν είστε μερακλούσες προσθέστε και σαμπάνια που εξασφαλίζει έξτρα γαργάλισμα. Παίζει ακόμα το μέλι, το σαντιγί κι η σοκολάτα. 

Αποφύγετε ρουφήγματα μυρμηγκοφάγου ή ηλεκτρικής σκούπας.  Και μην ξεχνάτε: το σπέρμα δεν παχαίνει. Ο μόνος λόγος ν’ αρνηθείτε να το καταπιείτε είναι η γεύση. Η οποία εξαρτάται απ’ την τροφή του συντρόφου σας.

Οι τροφές που βελτιώνουν τη γεύση και στα δύο φύλα είναι τα ακτινίδιο, ανανάς, φράουλα, κανέλα, μέλι. Αποφύγετε αλμυρά, κρέπες, αλκοόλ, τσιγάρες, σπαράγγια και φυσικά παστουρμά. 

Ψάξτε και για προφυλακτικά με διάφορες γεύσεις γιατί η λαστιχίλα δεν αντέχεται. 

Σας ενημερώνω πως υπάρχουν και ειδικά προφυλακτικά για τη γλώσσα. Δοκιμάστε τα. Αξίζουν...

Τι μας συμβουλεύουν οι σοφοί για το σεξ! (Α’ - Βολταίρος-Μαρξ-Γέροντας Παϊσιος)

Δεν μπορεί, κάποτε θα σας έτυχε κι εσάς. Να ξυπνήσετε το πρωί δίπλα σε μια γυμνή γυναίκα και ν’ αναρωτηθείτε: "Βίκη δεν την λένε, ή κάνω λάθος γαμώ το μου;".

Το κεφάλι μου κουδουνίζει. Φαίνεται παραβίασα το "χρυσό κανόνα των κακών παιδιών": ποτέ φούντα μετά το αλκοόλ, μόνο αντίστροφα πάνε αυτά!

Και τώρα τι κάνω με τούτη εδώ που κοιμάται στο κρεβάτι μου του καλού καιρού; 

Φυσικό είναι να εστιάσω στο επίμαχο σημείο. Έχω ζήσει τις τελευταίες δεκαετίες όλες τις σχετικές μόδες. 

Από τη φυσική τριγωνική τριχοφυΐα, τα εντελώς ξυρισμένα, τα ημικαραφλά, αυτά με ένα φαρδύ κεφαλαίο γιώτα και κάμποσα σαν και τούτο δω, εντελώς ξυρισμένο πλην μιας μικρής φουντίτσα πάνω-πάνω... κανονικό μουνί-καπέλο δηλαδή!

Έτσι ζαλισμένος που είμαι κάνω συνεχώς παράδοξους συνειρμούς. Απ’ το μουνί, στο Φιλοσοφικό Λεξικό του Βολταίρου. Νομίζω εκεί είχα διαβάσει πως τα γλειφομούνια διακρίνονται σε τρία είδη: 

α) Το "διπλωματικό", και καλά... ρίχνω δυο-τρία πινελάκια για να πάρω άμεσα πίσω ένα μεγαλοπρεπές τσιμπούκι. 

β) Το "ανασφαλές", δηλαδή ευελπιστώ να χύσει για να μην έχω το άγχος της στύσης και της διάρκειας και 

γ) Το "πηγαίο", αυτό της ύψιστης κάβλας, που χάνεσαι σε μια υπαρξιακή ηδονή που έρχεται χωρίς την αφή, μόνο με την ακοή και τη γεύση!

Τώρα, με τούτη δω μάλλον πηδηχτήκαμε. Και είμαι σίγουρος χωρίς μέτρα προφύλαξης. Λες να γκαστρώθηκε; 

Αν δεν κάνω λάθος, ο Μαρξ κάπου έγραψε στο "Κεφάλαιο" πως στη διάρκεια της κύησης η κάθε γυναίκα βγάζει το πόσο συνδέεται με τη σεξουαλικότητά της. Μερικές, οι πιο απελευθερωμένες, γουστάρουν να πηδιούνται ολημερίς κι ολονυχτίς. Αλλά οι περισσότερες, οι συμπλεγματικές, σφραγίζουν τα μπούτια μέχρι τη λοχεία!

Κάποτε ρώτησα τον γέροντα Παΐσιο ποιος απ’ τους δυο αυτούς τύπους γυναικών θα μου λάχει. 

Κι ο Άγιος απάντησε "τέκνο μου, θα τραβήξεις τον μουτζούρη! Εφτά μήνες θα κάνεις να γαμήσεις, θ’ αλλαλιάσεις, θα πετρώσει το χύσι στους όρχεις σου"!

Ψήνω καφέ κι επιστρέφω στο κρεβάτι. Την παρατηρώ καλύτερα. Δεν είναι στην πρώτη νεότητα. Δεν ψάχνει πλέον για τον "κύριο-τέλειο"! Έχει περάσει προ πολλού τα τριάντα και πλέον αρκείται σε έναν σαν κι εμένα... αρτιμελή με μέτριο κομπόδεμα! 

Αλλά εγώ το μόνο που της ζητούσα ήταν ένα μισαωράκι. Ενώ αυτή ήδη μου μπαστακώθηκε μια νύχτα, μπορεί να ελπίζει και για πάντα...

Για μένα είναι μια απ’ τις πολλές περαστικές καραμπόλες της ζωής μου. 

Πλέον δεν ενθουσιάζομαι όπως παλιά. Το ’χω καταλάβει το παιχνίδι της ζωής. Αυτό που χθες σε τρέλαινε, σήμερα απλά το ανέχεσαι κι αύριο θα το σιχαίνεσαι!

Αρχίζει να ξυπνάει. Κι όσο ξελαμπικάρω βλέπω καθαρότερα. Είναι μια μέτρια ξέμπαρκη γκόμενα που τη φλέρταρα αποκλειστικά και μόνο για την ηδονή της αποπλάνησης. 

Κάτι τέτοιες δεν τις κερνάς κρασί γιατί μέχρι να χαλαρώσουν περνάει κάνα 45λεπτο. Ενώ αν τους δώσεις ένα τσιγαριλίκι σε δέκα λεπτά γίνονται ένα απόλυτα δοτικό θήραμα. 

Στο πάτωμα κυλάει ένα άδειο μπουκάλι ουίσκι. 

Απ’ αυτό και μόνο συνειδητοποιώ πως η τύπισσα είναι δευτεράτζα. Αν η μάρκα του ουίσκι είναι "μέκαψες" τότε πρόκειται για γκόμενα-ψιλοσαβούρα. Για τις γκομενάρες αγοράζω μολτ...

Τι πρέπει να ξέρουμε για την Κατοχή (ΚΓ’ - Το "Μηχανοκίνητο" κι η Ειδική Ασφάλεια)

98) Τα Τάγματα Ασφαλείας πλαισιώθηκαν κι απ’ τα προπολεμικά Σώματα Ασφαλείας που είχαν εμπειρία και εξειδίκευση στην αντιμετώπιση του "κομμουνιστικού κινδύνου". Πρόκειται για το Μηχανοκίνητο Τμήμα της Αστυνομίας Πόλεων που είχε ιδρύσει ο Μεταξάς το 1939 με επικεφαλής τον αστυνόμο Νίκο Μπουραντά (οι περιβόητοι "μπουραντάδες") και τη Διεύθυνση Ειδικής Ασφάλειας που συνέστησε ο Βενιζέλος το 1929 σχεδόν ταυτόχρονα με την ψήφιση του "ιδιώνυμου".

99) Οι άντρες των Σωμάτων Ασφαλείας εκπαιδεύονταν εντατικά σε συνθήκες πολέμου τόσο εντός πόλεως όσο και στην ύπαιθρο, στα δάση κ.λπ. Ουσιαστικά λειτουργούσαν ως "μονάδες κρούσης" κι έπαιξαν κομβικό ρόλο στα περιβόητα "μπλόκα", κυρίως το 1944. Επόμενο ήταν να στοχοποιηθούν απ’ την Αντίσταση. Μετά τις πρώτες εκτελέσεις ταγματασφαλιτών, οι επικεφαλής τους προσπαθούσαν να ανορθώσουν το ηθικό τους τονίζοντας πως πλέον δεν υπερασπίζονται μόνο την "πατρίδα" αλλά και τους ίδιους τους εαυτούς τους...

100) Η Ειδική Ασφάλεια της Χωροφυλακής (που προαναφέραμε) αναδείχθηκε σε αιχμή του αντικομμουνιστικού αγώνα της κυβέρνησης Ράλλη. Πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιξε ο επικεφαλής της Αλέξανδρος Λάμπου. Στο Σώμα αυτό εντάχθηκαν άτομα ακόμα και του κοινού ποινικού δικαίου, επιδιώκοντας μια ιδιόμορφη ασυλία που τους εξασφάλιζε η συγκεκριμένη Υπηρεσία. Στρατολογήθηκαν επίσης και αντικομμουνιστές αξιωματικοί του ΕΔΕΣ  που απ’ τον χειμώνα του 1943 κατέφευγαν στην Αθήνα μετά την έναρξη των εμφύλιων συγκρούσεων και τη διάλυση των μονάδων τους απ’ τον ΕΛΑΣ. 

101) Η Ειδική Ασφάλεια λειτουργούσε ως "συγκοινωνούν δοχείο" με τις γερμανικές οργανώσεις αντικατασκοπίας. Τα μέλη της ήταν εφοδιασμένα με ειδικές ταυτότητες που τους επέτρεπαν να κυκλοφορούν ελεύθερα στην πόλη και να δρουν ανεξέλεγκτα. Πολλοί απ’ αυτούς κατάφεραν να πλουτίσουν μέσα από μια ιδιόμορφη "αγορά" συλλήψεων και απελευθερώσεων που οι ίδιοι έστηναν. Συχνά συλλάμβαναν εύπορους πολίτες που δεν είχαν καν σχέση με την Αντίσταση, για να εκβιάσουν τις οικογένειές τους και να εισπράξουν λίτρα (πάντα σε λίρες Αγγλίας)...

"Της αγάπης αίματα"...

Θα το ξεκινήσω πολιτικά.

Όταν κάποιοι χοντρομαλάκες Έλληνες δηλώνουν "γερμανόφιλοι", ξέρετε τι εννοούν;

Μήπως νομίζετε πως εννοούν τους Γερμανούς πιτσιρικάδες που γυρνάνε τον κόσμο με τις ξανθές μπουκλίτσες τους, τα σακίδια και τις κιθάρες στους ώμους; Αυτούς τους ξανθούς αγγέλους που αγαπάνε τους πάντες και τα πάντα, τρώνε και καπνίζουν μόνο χορταράκια και χαμογελάνε ακόμα και στον ύπνο τους;

Μήπως εννοούν τους Γερμανούς "πράσινους", τους Γερμανούς αριστερούς και διανοούμενους; Ή, έστω, τους Γερμανούς σοσιαλδημοκράτες;

Όχι βέβαια! Εννοούν τη σκληρή κρυφοναζίζουσα σκληρή γερμανική δεξιά! Από Σόιμπλε και πάνω. 

Αυτούς με τα σφιγμένα πρόσωπα, που ακόμα κι όταν κοιμούνται τρίζουν τα δόντια ονειρευόμενοι κυριαρχίες, τιμωρίες, σιδηρές πειθαρχίες...

Ε, εγώ είμαι "γερμανόφιλος" με τη νορμάλ έννοια. 

Δεν υπάρχουν πιο γαμάτα άτομα απ’ τους Γερμανούς οικολόγους, χίπηδες, αντιεξουσιαστές. 

Μόνο που τους παρακολουθείς πώς ζουν και πώς κινούνται χαλαρώνεις και γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος...

Τη Φρίντα τη γνώρισα στο παρκάκι της Ναβαρίνου. Την κέρασα μπύρες απέναντι στου Γιλμάζ και δεν αργήσαμε να πάμε λίγο παρακάτω.

Τα φιλιά της μ’ αναστάτωσαν. Ήταν γεμάτα πάθος και προσδοκία.

"Εσείς οι υπέροχοι Έλληνες!", ήταν η μόνη φράση που ήξερε να λέει στα ελληνικά η Φρίντα.

"Αρβανιτόβλαχοι!", τη διόρθωσα.

"Γουότ ιζ ιτ;"

Καλά, πού να κάτσω να της εξηγώ τώρα. Δεν θα τα χαλάσουμε στο ελληνικό ντι-εν-έι. Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο. Θα δοκιμάσει την "καρπενησιώτικη γκλίτσα", κι απ’ τη βάση της θα κρεμάσω κι έναν μυκηναϊκό αμφορέα, έτσι για φολκλόρ!

"Βιάστηκες και πόνεσα!", μου λέει.

Για να είμαι ειλικρινής ζοριστήκαμε κάπως. 

Δεν ήταν παρθένα αλλά πολύ στενή. Κάτι κόπηκε, δεν έψαξα αν ήταν στο δικό μου ή στο δικό της, και γεμίσαμε αίματα. "Της αγάπης τα αίματα" που λένε κι οι ποιητές...

Είχαμε όμως ένα προβληματάκι. Δεν μπορούσε να "τελειώσει". Κι αναγκαζόμουν να παίζω την κλειτορίδα της με το χέρι μου.

Την τελευταία βραδιά, πριν φύγει για Ιταλία, τα καταφέραμε χωρίς χέρι!

Και το πανηγυρίσαμε έξαλλα...

"Ημερολόγιο λιποταξίας" 158 - Ερωτικές τρελίτσες στα νερά του Γάγγη...

Στην Ινδία πρέπει να πας μονάχος, ούτε καν με ανδροπαρέα. Μόνο έτσι θα ’χεις την ευκινησία που απαιτούν οι συνθήκες. Εγώ έκανα το λάθος να πάω με παρέα, και μάλιστα γυναικεία. 

Η Μ. είναι ανεπιτήδευτα εντυπωσιακή. Πολύ όμορφη δεν τη λες, αλλά ξέρει να το χρησιμοποιεί το πράγμα της. Κι έχει φοβερή αυτοπεποίθηση. Αυτό είναι η μεγαλύτερη γκομενοπαγίδα. Έτσι εξηγείται που την κυνηγούν όλοι οι άντρες. Την ακολουθούμε όλοι σα να μας έχει κάνει μάγια. 

Η λέξη-κλειδί στη ζωή της είναι "κουλ". Δείχνει μια γοητευτική αδιαφορία. Με τον τρόπο της είναι σα να σου λέει: "αν θες, αν δεν θες χέστηκα"...

Κάπως έτσι βρέθηκα μαζί της στην ιερή πόλη του ινδουϊσμού, στα βορειοανατολικά της χώρας, προς το Νεπάλ, στις όχθες του Μεγάλου Γάγγη. 

Μιλάμε για μια πανάρχαια πόλη, που μπροστά της η Αθήνα μοιάζει νεόκτιστη συνοικία. 

Ο υδράργυρος χτυπάει κόκκινο κι από ώρες έχουμε διακοπή ρεύματος. Δεν δουλεύουν κλιματιστικά ούτε και ανεμιστήρες. Γι’ αυτό μου αρέσει η Ινδία. Είναι χώρα χαοτική και απρόβλεπτη, πολύ μεγαλύτερο μπουρδέλο απ’ την Ελλάδα.

Ο ιδρώτας προσελκύει τις μύγες κι η μπύρα μου τις κατσαρίδες. Εδώ αναθεωρείς πολλές απ’ τις απόψεις σου. Έννοιες όπως ο πλούτος, η φτώχεια, η καθαριότητα, η ζωή κι ο θάνατος αποκτούν σαφώς άλλη διάσταση.

Στις όχθες του Γάγγη καίνε ασταμάτητα οι ιερές φλόγες του Σίβα. Αν αποτεφρωθείς εδώ, φτάνεις μια ώρα νωρίτερα στη Νιρβάνα. Θα μετατραπείς απευθείας σε ενέργεια και δεν θα μετενσαρκωθείς σε νεροβούβαλο, αγελάδα ή πίθηκο. 

Έχεις κι άλλη μια εναλλακτική λύση: να σε δέσουν (πεθαμένο εννοείται) σε μια σανίδα όρθιο, να σου κρεμάσουν και μια πέτρα και να σε ρίξουν στο ποτάμι. Θα σε φάνε τα ψάρια και θα μετενσαρκωθείς μέσα στον Γάγγη. Όσο και να πεις, δεν είναι και μικρό πράγμα...

Κάθε μέρα στις όχθες του Γάγγη τελούνται ειδικές θρησκευτικές τελετές, επιδοτούμενες από το κράτος, τον δήμο, δεν ξέρω κι εγώ από πού. Νεαρά αγόρια ανάβουν συνεχώς φωτιές, χιλιάδες λαού ψέλνουν ύμνους προς τιμή του Σίβα και του Ποταμού, κάτι παράξενα φαγητά σερβίρονται δωρεάν στους παριστάμενους. 

Υπό φυσιολογικές συνθήκες ξερνάς και μόνο που τα βλέπεις. Όμως είμαι προσαρμοστικός. Σίγουρα οι περί υγιεινής και καθαριότητας αντιλήψεις των δυτικών είναι υπερβολικές...

Είμαι ο πρώτος εν Ελλάδι κομμουνιστής! Θα σέβεστε! (Ι’) - Η "σκοτεινή" πλευρά του Μπούλκες!

Η κοινότητα των αυτοεξόριστων κομμουνιστών στο Μπούλκες δεν ήταν ούτε κοινωνία αγίων ούτε και κάτι το "δαιμονικό", όπως ήθελαν να την παρουσιάσουν οι αντίπαλες προπαγάνδες. Συζούσαμε διαφορετικοί άνθρωποι, με τεράστιες ηλικιακές, κοινωνικές και μορφωτικές αποκλίσεις. 

Ασφαλώς και μας ένωναν πολλά πράγματα, αλλά μόλις βρεθείς ηττημένος και μακριά απ' την πατρίδα και μάλιστα μαντρωμένος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, τα πράγματα αλλάζουν.

Δε λέω, η συνειδητή πειθαρχία ήταν αναγκαία, αλλά η κομματική και ιδεολογική μας καθοδήγηση το παράκανε σε ανελαστικότητα και στην αφόρητη χρήση γραφειοκρατικών και αστυνομικών μεθοδεύσεων.

Όποιος τολμούσε να εκφράσει διαφορετική άποψη, έστω και αμφιβολία, χαρακτηριζόταν "φραξιονιστής" κι αντιμετωπιζόταν ως "προδότης". Η ηγεσία έβλεπε παντού "πράκτορες", "κατασκόπους" και "χαφιέδες". 

Δεν μας έφταναν οι βαριές εργασίες στην ύπαιθρο, μας αλάλιαζαν καθημερινά σε ατέλειωτες συνεδριάσεις, συνελεύσεις και συσκέψεις. 

Εκεί αρχίζαμε ένα συναξάρι για τον Ζαχαριάδη τραγουδώντας "το μπουντρούμι δεν τον λυγά..." και συνεχίζαμε με αίνους των "σοφών και φωτισμένων" καθοδηγητών μας Μιχάλη-Περικλή.

Την ασφάλεια της Κοινότητας ανέλαβε ειδική γκρούπα, η περιβόητη Υπηρεσία Τάξης Ομάδας, συγκροτούμενη από μέλη της πρώην ΟΠΛΑ, μάλλον διαταραγμένα ψυχολογικά. 

Υπήρχαν πολλές φήμες πως λειτουργούσαν μυστικές φυλακές-κρατητήρια, πως πολλοί σύντροφοι βρέθηκαν σε πηγάδια ή εξαφανίστηκαν στα δάση κοντά στον Δούναβη. Προσωπικά δεν είδα κάτι και δεν θέλω να πιστεύω πως διαπράχθηκαν τέτοιες ωμότητες.

Εκείνο όμως που μπορώ να βεβαιώσω προσωπικά, γιατί το έζησα, ήταν το αποκορύφωμα της χαφιεδοφοβίας την Άνοιξη του 1946.  Μάλιστα συντάχθηκε μια επίσημη κατάσταση με τα ονόματα 98 συντρόφων που υποτίθεται πως ήταν "βαλτοί" και "εχθροί του αγώνα". 

Τα άτομα αυτά εκδιώχθηκαν απ' την Κοινότητα, παραδόθηκαν στη γιουγκοσλαβική υπηρεσία ασφαλείας και οδηγήθηκαν με τρένο στα ελληνικά σύνορα, δηλαδή παραδόθηκαν στο στόμα του μοναρχοφασιστικού λύκου. 

Κατά την επιβίβασή τους στο τρένο έλαβε χώρα δημόσια διαπόμπευσή τους, με χλευασμούς, φτυσίματα και κατάρες που εκτοξεύονταν απ' τα στόματα των ως τότε συντρόφων τους. Τις βάναυσες χειρονομίες συνόδευαν ανατριχιαστικοί χαρακτηρισμοί όπως "προδότες", "σκουλήκια" κ.λπ...

Μπρατσωμένες "βασίλισσες"!

Ο καιρός αρχίζει σιγά-σιγά να κρυώνει. Ο χειμώνας πλησιάζει κι ο κόσμος των τραβεστί γίνεται όλο και πιο σκληρός. Ο ανταγωνισμός στην πιάτσα θα μεγαλώσει.

Έχουμε γίνει σχεδόν φίλοι. Μου εκμυστηρεύεται πως ζει από βράδυ σε βράδυ, από στέκι σε στέκι. Ή μένει στους κινηματογράφους με διαρκή προβολή.

Στο μικρό δωματιάκι ίσα που χωράμε τα δυο μας. "Δεν με κολλάει ύπνος", μου λέει. "Θέλω να καπνίσω ένα τσιγάρο και να κουβεντιάσω λιγουλάκι"...

Κάποτε υπήρξε ωραία. Μου έδειξε παλιές φωτογραφίες της αναστενάζοντας. 

Είναι ικανή να μιλάει επί ώρες με τόσο πάθος και τόση μοναξιά. "Όλοι κυνηγούν κάτι, αλλά τι;" αναρωτιέται.

"Θες να βγάλεις κάνα φράγκο;", με ρωτάει. "Βλέπεις εκείνο το πουρό; Μας καλεί και τους δυο σπίτι του, πληρώνει καλά. Μην κωλώνεις. Ό,τι και να κάνει ένας άντρας, αν το κάνει για λεφτά, δεν είναι ανώμαλος. Μόνο αν αρχίσει να γαμιέται τζάμπα του φυτρώνουν τα φτερά και γίνεται νεραϊδούλα"!

Γουστάρω να μου διηγείται ιστορίες της ρημαγμένης ζωής της. Για κάποια πολύ ζόρικα και σκληρά αντράκια που μόλις ξαπλώσουν στο κρεβάτι γυρνάνε αμέσως μπρούμυτα! 

Για τους οργασμούς σε εξώστες κινηματογράφων, σε σκοτεινές σκάλες, πίσω απ’ τ’ αγάλματα του Πάρκου, στα παγκάκια, στους θάμνους... 

Για τις συμμορίες νεαρών που παραφυλάνε απειλητικά ανάμεσα στα δέντρα και για τους μπάτσους που πάνε δυο-δυο με αναμμένους τους φακούς τους, φορώντας τις "άγιες" στολές τους, κρατώντας το Παντοδύναμο Κλομπ και τον Αήττητο Νόμο! 

Μου λέει και για τη φυλακή και πόσα πράγματα έμαθε εκεί μέσα. Όπως, π.χ., πώς να ξεβάφει με σάλιο το μπλου τζιν και να φτιάχνει σκιά για τα μάτια. "Και, αγάπη μου, οι πίπες που πήρα δεν περιγράφονται. Κανείς δεν μπορεί να πει πως είχε παράπονο από μένα!"...

Πηγαίνω συχνά και τη βρίσκω στην πιάτσα της. 

Πρέπει πρώτα να περάσω απ’ τον "προθάλαμο": ρουφηγμένοι ναρκομανείς, μικρο-πρεζέμποροι, ψιλομαστούρια, πού και πού καμιά νυμφομανής που ψάχνει θύμα  να ξεξωλιάσει. Και πολλοί πούστηδες με πεινασμένα μάτια. 

Και στο βάθος με περιμένουν οι "βασίλισσες", με τα πολύχρωμα μπλουζάκια, να στριγγλίζουν και να χαχανίζουν με προσποιητή ευτυχία. 

Αυτές ξέρουν την τεχνική να σε κάνουν να νιώσεις τόσο άντρας, τόσο σέξι και τόσο ακαταμάχητος όσο καμία πραγματική γυναίκα δεν θα το καταφέρει. 

Μόνο οι "βασίλισσες" μπορούν να σε κάνουν να νιώσεις "βασιλιάς"! Κι ας είναι πιο μπρατσωμένες απ’ όλα τα ταυριά του Τέξας...