Αύγουστο μήνα μόνος στην Αθήνα! (31η μέρα: Τι Λούτσα... τι βούρτσα!)

Είμαστε αχτύπητο τρίο. Εγώ κι οι δύο κολλητοί μου, αρκετά νεότεροι σε ηλικία. Περιπαιχτικά, αλλά καλοπροαίρετα, με φωνάζουν "παπουλάκο"!

Γνωριστήκαμε σ' ένα καφέ στα Εξάρχεια. Και κανονίσαμε να πάμε σ' ένα πάρτι στην οδό Οικονόμου, σ' ένα υπερυψωμένο ισόγειο λίγο πιο πάνω απ' την πλατεία. 

Όταν φτάσαμε, εγώ κινήθηκα προς την είσοδο της πολυκατοικίας. Οι νεανίες έβαλαν τα γέλια και με φασκέλωσαν. Στο διαμέρισμα του πάρτι μπαίναμε μόνο σκαρφαλώνοντας απ' το μπαλκονάκι...

Οι τρεις μας έχουμε καθιερώσει πολλές "ιεροτελεστίες". Μια απ' αυτές είναι να πηγαίνουμε κάθε Αύγουστο μια φορά στη Λούτσα. Εκείνοι κάνουν και μπάνιο. Εγώ αράζω στις σκιές και πίνω τις καφεδιές μου, διαβάζω βιβλία κι εφημερίδες και περιμένω τους λέχρες να βαρεθούν, να βγουν για να κάνουμε καμιά "δουλίτσα"!

"Δουλίτσα" ονομάζουμε το καμάκι, το γκομενιλίκι. Και κατά έναν παράδοξο όσο και μαγικό τρόπο κάθε χρόνο αυτή τη μία και μοναδική φορά που πάμε στη Λούτσα πηδάμε τα καλύτερα μουνάκια. Είναι παράδοση...

Σήμερα είναι η ετήσια μέρα της Λούτσας. Κατεβαίνω στο μετρό του Μεγάρου για το Νομισματοκοπείο. Εκεί θα συναντηθώ με τα ρεμάλια και θα πάρουμε το πρώτο λεωφορείο για Λούτσα. 

Αν πάει Βραυρώνα, κατεβαίνουμε Ιππόκαμπο. Αν πάει Παλιά Λούτσα, στο τέρμα...

Η καλή μέρα απ' το πρωί φαίνεται. Περιμένοντας τον συρμό στο Μέγαρο μου την πέφτει στην ψύχρα μια Αγγλίδα και προτείνει να γαμηθούμε. Είναι πολύ αδύνατη, ασπρουλιάρα, σαν ξεπλυμένη, και ξενέρωτη. 

Δεν βιάζομαι να πηδήξω. Κάνω σαν τον Έλληνα μετανάστη που του λένε να πάει στην Αμερική όπου τα χρήματα τα βρίσκεις στο δρόμο. Κατεβαίνει στο αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης, βρίσκει ένα πεσμένο πορτοφόλι και το κλωτσάει λέγοντας... "δεν θα πιάσω από τώρα δουλειά!".

Έτσι κι εγώ... Ρίχνω χυλόπιτα στην Αγγλίδα και συνεχίζω αισιόδοξος.

Απ' το Νομισματοκοπείο παίρνουμε τελικά το λεωφορείο για Βραυρώνα. Τίγκα στα γκομενάκια το όχημα. Πριν καν φτάσουμε στη γέφυρα του Σταυρού έχω δώσει το κινητό μου σ' ένα φοβερό κουκλάκι. 

Δεν ξέρω αν τελικά θα μου τηλεφωνήσει. Αλλά και να μην με πάρει, χέστηκα. Έχω πλέον αναισθητοποιηθεί με τα γκομενάκια. Κατάλαβα πόσο γελοία όντα είναι. Τα αγαπάω μεν αλλά και τα υποτιμάω...

Σήμερα είναι η μέρα μου. Δεν έχω σκοπό να συμβιβαστώ με τίποτα λιγότερο απ' το πολύ σπέσιαλ! Αν κάνουμε θραύση στα μετρό και στα λεωφορεία, φανταστείτε τι έχει να γίνει στην παραλία, στις καφετέριες και στα ταβερνάκια. 

Η μέρα είναι πολύ μεγάλη. Είμαι σίγουρος πως και φέτος θα γράψουμε ιστορία...

Άλλωστε ένα γράμμα ν' αλλάξεις στη Λούτσα και θα βρεις το νόημα της ζωής...

Αύγουστο μήνα μόνος στην Αθήνα! (30ή μέρα: Βιβλιόφιλος από ματαιοδοξία!)

Απόψε ξεκινάει στο Ζάππειο η Έκθεση Βιβλίου. Σχεδόν απ' το 1980 δεν έχει περάσει ούτε μια χρονιά χωρίς να την επισκεφτώ.

Δεν ήμουν πάντα φανατικός βιβλιόφιλος. Εκτός απ' τα σχολικά βιβλία και τα πανεπιστημιακά συγγράμματα ελάχιστα βιβλία είχα διαβάσει. Ήμουν κυρίως φίλος της εφημερίδας.

Θα σας πω κάτι παράξενο. Ενώ οι περισσότεροι βιβλιόφιλοι άφησαν το βιβλίο όταν άρχισαν ν' ασχολούνται με το νετ, σε μένα συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Με έκανε βιβλιόφιλο η ματαιοδοξία μου να εντυπωσιάσω τους ιντερνετικούς φίλους με τις γνώσεις μου. 

Αυτό συνέβη γύρω στα 2006. Και έκτοτε διαβάζω πάνω από πέντε βιβλία το μήνα. Ειδικά τα καλοκαίρια σπάω κάθε ρεκόρ. Εννοείται πως πέρασα το στάδιο της ματαιοδοξίας. Και πλέον έχω τα βιβλία σαν τους καλύτερους φίλους μου. Τ' αφήνω χρόνια αδιάβαστα χωρίς να διαμαρτύρονται. Κι αν τα βαρεθώ, τ' αφήνω στη μέση χωρίς να μου τα πρήζουν...

Σχεδόν καθημερινά κάνω μακρινούς περιπάτους διαβάζοντας ένα βιβλίο. Κάνω συγκεκριμένες διαδρομές, οπότε όλοι σχεδόν με ξέρουν και με χαιρετάνε. Πολλοί, μαγαζάτορες κυρίως, μου χαρίζουν και βιβλία που θεωρούν πως πρέπει απαραιτήτως να τα διαβάσω...

Κάποτε στις Εκθέσεις Βιβλίου αγόραζα πολύ πράγμα... εννοείται και πολλές σαβούρες. Αλλά τώρα με την εμπειρία μου έγινα πολύ εκλεκτικότερος...

Αύγουστο μήνα μόνος στην Αθήνα! (29η μέρα: Πώς χωρίζουν οι Αναρχικοί;)

Σας έγραφα χθες για την ισόγεια "γκαρσονιέρα των οργασμών" στην οδό Καλλιδρομίου στα Εξάρχεια. Αξίζει όμως να σας περιγράψω και το επεισοδιακό τέλος αυτής της θυελλώδους σχέσης.

Για να μην τα πολυλογώ, την γκαρσονιέρα την είχε νοικιασμένη μια ωραία γκομένισα αλλά χωμένη μέχρι τα μπούνια στον αναρχισμό. Ήταν περισσότερο θεωρητική παρά πρακτική κι αυτό με έκανε να πλήττω αφόρητα...

Νομίζω ήταν Πάσχα και για κάποιο λόγο έπρεπε να επισκεφτεί τους δικούς της στην επαρχεία. Η γκαρσονιέρα έμεινε στην αποκλειστική κατοχή μου αφού, εννοείται, είχα από πολύ καιρό πάρει κλειδιά. 

Δεν ξέρω τι πήγε στραβά, αλλά η τύπισσα επέστρεψε νωρίτερα του αναμενόμενου και μ’ έπιασε επ’ αυτοφώρω να κυλιέμαι στο πάτωμα με μιαν άλλη.

Αμέσως κατάλαβα πως η ιστορία μαζί της είχε τελειώσει, αλλά αποφάσισα να πάρω την εκδίκησή μου για τις ατέλειωτες βαρετές ώρες που είχα σπαταλήσει ακούγοντας τις αναρχικές της αρλούμπες. Οπότε, της τη βγήκα από αριστερά:

"Έλα μωρέ, δεν έγινε και τίποτα. Μια γνωστή μου ήταν, ήρθε να μου φέρει ένα σι-ντι, αρχίσαμε τα ούζα, μεθύσαμε και κάναμε ένα φάσωμα. Ένα γαμήσι ήταν, τίποτα περισσότερο. Και στο κάτω της γραφής, ανοιχτή σχέση δεν έχουμε; Τι μικροαστικά σύνδρομα είν’ αυτά; Ιδιοκτησιακό καθεστώς στο κορμί του άλλου; Αυτή ήταν η ελευθερία που είχαμε κατακτήσει στη σχέση μας; Αυστηρή μονογαμία; Εγκλεισμός; Τέτοια σχέση είχε ο Σαρτρ με την Μποβουάρ; Αυτά έλεγαν οι υπαρξιστές; Η αναρχική και ελευθεριακή κουλτούρα μας δεν θα έπρεπε να μας είχε κάνει πιο ανεκτικούς και χαλαρούς σε τέτοια ζητήματα; Η θεωρία δεν θα έπρεπε να αντιστοιχεί στην πράξη;".

Ουφ, τα είπα και ξαλάφρωσα! 

Και έτρεξα να βγω στο δρόμο για ν’ αποφύγω τα τηγάνια και λοιπά μεταλλικά σκεύη που άρχισαν να εκτοξεύονται κατά πάνω μου...

Αύγουστο μήνα μόνος στην Αθήνα! (28η μέρα: Ατέλειωτοι οργασμοί στα Εξάρχεια!)

Ο γκουρού μου λέει πως κάθε κύκλος της ζωής μας διαρκεί περίπου τέσσερα χρόνια. Όταν κρατήσει περισσότερο αρχίζει να σαπίζει και να βρομάει. 

Ο δικός μου εξαρχειώτικος κύκλος κρατάει ήδη σχεδόν μια δεκαετία. Μάλλον έχει ήδη σαπίσει και πεθάνει κι εγώ απλώς αρνούμαι να τον θάψω...

Η αλήθεια είναι πως έχω σιχαθεί τη συναναστροφή μου με τον δήθεν αντι-εξουσιαστικό χώρο. Δεν γουστάρω πλέον το στιλ τους, τη γλώσσα τους, τις εμμονές τους, την παράνοιά τους, τον χείμαρρο της μαλακίας τους. 

Άσε που δεν ξέρεις ποιοι απ' αυτούς είναι χαφιέδες και ασφαλίτες.

Υπήρξαν κάποιοι που κατηγόρησαν εμένα για χαφιέ. Επειδή ως τώρα η μπατσαρία δεν με συνέλαβε ποτέ ούτε με τουλούμιασε στο ξύλο. Μάλλον τους ενοχλεί που δεν εκστασιάζομαι με κάτι δευτεράτζες "τρομοκράτες", που το παίζουν βαριά πεπόνια και διαβασμένοι για να εντυπωσιάζουν την πιτσιρικαρία και να δυναμώνουν την ομαδούλα τους. 

Θεωρώ πολύ γελοία τη φάση... εμείς δεν γουστάρουμε αρχηγούς και ιεραρχίες αλλά μπροστά σε κάτι αρχηγίσκους της πλάκας στέκονται όλοι σαν κουτάβια!

Οι κλασικές ατάκες που αποδεικνύουν δήθεν "θεωρητικό υπόβαθρο" είναι φυσικό να μην εντυπωσιάζουν ανθρώπους της ηλικίας μου και της εμπειρίας μου. Η όλη φάση βρομάει μιζέρια και βαρεμάρα. Για να μην πω τίποτα χειρότερο. 

Υπάρχει άραγε κάτι πιο γελοίο απ' το να μπαίνεις σ' ένα ημιυπόγειο, που σε παίρνουν τα ντουμάνια απ' το "μαύρο" και τα ινδικά στικ, όπου ένα τσούρμο ημίτρελων διαφωνούν για την αναγκαιότητα της ένοπλης δράσης στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις?

Γελάω καθώς θυμάμαι κάποτε που βρέθηκα σ' ένα κοινόβιο που οι περισσότεροι τράβαγαν αβέρτα ολλανδέζικο σκανγκ και είχαν ξεφύγει εντελώς. 

Μια γκόμενα, που σε άλλες συνθήκες θα θεωρούνταν αστέρι, με πλησίασε και μου ψιθύρισε καβλωτικά στο αυτί: "Αγάπη μου, είσαι τόσο μανάρι όσο μια μολότωφ στη μούρη ενός μπάτσου!"...

Τελικά, το μόνο που θα μου μείνει απ' τα Εξάρχεια είναι οι κάβλες και τα επικά γαμήσια. 

Καμιά φορά περνάω με νοσταλγία έξω απ' την γκαρσονιέρα της Καλλιδρομίου που έζησα μερικές απ' τις εντονότερες εμπειρίες της ζωής μου. 

Μιλάμε για καμία πολυτέλεια. Ένας μικρός χώρος με ένα στρώμα στο πάτωμα, σκόρπια βιβλία και κόμικς, τσιγάρα άφιλτρα, κουτάκια μπύρας, κάποιες επαναστατικές αφίσες και ατέλειωτοι οργασμοί...

Αύγουστο μήνα μόνος στην Αθήνα! (27ή μέρα: Με ξενέρωσαν τα Εξάρχεια!)

Ο γκουρού μου σοκαρίστηκε. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια τον κάλεσα να πιούμε τον πρωινό μας καφέ στο Κολωνάκι. Ως τώρα τον καλούσα στην πλατεία Εξαρχείων, στην κατάληψη του Βοξ, στην "έδρα" του Ρουβίκωνα.

Υπέθεσε πως από στιγμή σε στιγμή η μπατσαρία θα εισβάλει και πως δεν ήθελα να βρεθούν ίχνη μας σε μπιροπότηρα κ.λπ. Όμως του εξομολογήθηκα πως για μένα μάλλον ο κύκλος της ζωής μου που κινούνταν γύρω απ' τα Εξάρχεια έχει κλείσει. Ή κοντεύει να κλείσει...

Του είπα πως εδώ και καιρό άρχισα να ξενερώνω. Ό,τι ήταν παλιά η Μύκονος για τους άτακτους γκέυ έγιναν πλέον τα Εξάρχεια για τους άτακτους στρέιτ. 

Τα καλόπαιδα των βορείων προαστίων έρχονται εδώ να ξεδώσουν τα σαββατοκύριακα. Και μαζί τους κι ο ευρωπαϊκός αναρχοτουρισμός. Ό,τι δεν τολμούν να κάνουν στις χώρες τους, έρχονται στα Εξάρχεια να το κάνουν τα παρασκευο-σαββατόβραδα χωρίς να κινδυνεύουν να γίνουν αλοιφές απ' τους ματατζήδες. 

Ξέρω Γερμανούς που στην πατρίδα τους δεν τολμούν να ξεροβήξουν κι έρχονται εδώ, στη "ντίσνεϊλαντ της αναρχίας", να πουλήσουν μούρη και μαγκιά....

Η όλη φάση έχει και κάποια παλιομοδίτικη σεξουαλικότητα. Κάτι χαζογκόμενες εξακολουθούν να εντυπωσιάζονται απ' την μπαρουφολογία, το αμπέχονο, το πολύ τσιγάρο και τη θολούρα του ποτού. Τα βρίσκουν αρκούντως ερωτικά...

Εγώ απομυθοποίησα πλέον όλη αυτή τη μυθολογία. Κι είμαι σε φάση επαναξιολόγησης και επαναπροσδιορισμού.

Ο γκουρού μου με άκουγε απλώς κουνώντας ελαφρά το κεφάλι του. Συμφωνήσαμε να συνεχίσουμε τη συζήτηση αύριο πρωί στο καφενεδάκι της Δεξαμενής, κάτω απ' τον Λυκαβηττό...

Αύγουστο μήνα μόνος στην Αθήνα! (26η μέρα: Βραδιά μίζερης πολιτικολογίας!)

Χθες αργά το βράδυ βρέθηκα με κάτι φίλους σ' ένα συνοικιακό ουζερί. Δεν είχαμε δουλίτσα την επόμενη μέρα και σχεδόν το ξημερώσαμε. 

Τα καραφάκια διαδέχονταν το ένα το άλλο κι όπως συμβαίνει σ' αυτές τις περιπτώσεις ανοίξαμε όλοι ορθάνοιχτο το κουτάκι με τις μαλακίες.

Από τις συζητήσεις μας δεν έλειψαν φυσικά κι οι πολιτικές αναλύσεις. Μη φανταστείτε τίποτα σοβαρά πράγματα. Βαρετή, μίζερη, γελοία ως χυδαία πολιτικολογία...

Επιστρέφοντας σπίτι ανέλυα μόνος μου τις απόψεις που διατύπωσα, εφαρμόζοντας μια μέθοδο που μου δίδαξε ο γκουρού μου για να διαπιστώνω τα λάθη μου και να μην τα επαναλαμβάνω.

Για να μην τα πολυλογώ, το συμπέρασμα για τις πολιτικές μου απόψεις συνοψίζεται ως εξής:

Άλλο είναι το πολιτικό μου πιστεύω, άλλο αυτό που με συμφέρει προσωπικά κι άλλο αυτό που συμφέρει τον τόπο...

Όμως δεν καθαρίζεις εύκολα με κάτι τέτοιες κοινοτοπίες. Γιατί ξαφνικά ξεπηδάνε νέα και αμείλικτα ερωτήματα:

Πόσο "προσωπικά" μου είναι τα πολιτικά πιστεύω? Υπό ποιες συνθήκες και με ποια κριτήρια κατέληξα σε αυτά?

Γνωρίζω άραγε το πραγματικό μου ατομικό συμφέρον? Π.χ., με συμφέρει πράγματι να μην πληρώνω καθόλου φόρους? Μήπως σε βάθος χρόνου αυτό θα με οδηγήσει να χάσω κι όλα όσα έχω?

Υπάρχει "κοινό" συμφέρον? Μήπως αυτό είναι απλά μια αυταπάτη?

Πολύ μπέρδεμα λέμε. Καλύτερα ν' ασχοληθώ με το ποδόσφαιρο. Αλλά κι εκεί τα πράγματα δεν είναι και τόσο ξεκάθαρα...

Αύγουστο μήνα μόνος στην Αθήνα! (25η μέρα: Κι από σεξ πώς ξεκαλοκαίριασα;)

Όπως ξέρουμε, όταν σφίγγουν οι ζέστες ανεβαίνει κι η λίμπιντο. Πολλοί με ρωτάνε πώς το έβγαλα σεξουαλικά το καλοκαίρι. Απορώ για την ερώτηση. Η απάντησή μου είναι απλή: παλιά μου τέχνη κόσκινο!

Μέρα παρά μέρα περνάω απ’ τα σπίτια του αγοραίου έρωτα. Είναι κάτι σαν εκκλησία για μένα. Περνάω για ν’ ανάψω ένα κεράκι και να κάνω μια προσευχούλα. Με ηρεμεί και με χαλαρώνει.

Ξέρω τη διαδικασία. Μπαίνω, βλέπω, διαλέγω. Από κει κι ύστερα τα κορίτσια αναλαμβάνουν τα υπόλοιπα. Μου κάνουν τα μαγικά τους κόλπα χωρίς πολλά-πολλά.

Οι υπόλοιπες γυναίκες είναι σκέτο βάσανο. Ή καταντάνε βάσανο στην πορεία. Και σου στοιχίζουν και περισσότερο. Ζητάνε πολλά και δίνουν λίγα. Και φτάνεις στο σημείο, στο τέλος-τέλος, να τις παρακαλάς για ένα φάσωμα. 

Νομίζουν πως το μουνί τους είναι το χρυσωρυχείο με το οποίο θα σε χειραγωγούν μια ολάκερη ζωή. Κι όσο περνάει ο καιρός αυξάνουν τις απαιτήσεις τους. Οπότε καλύτερα να παίρνουν πόδι το συντομότερο δυνατόν.

Έλα όμως που έχω και τον γκουρού μου τσολιά στ’ αρχίδια μου. Μου λέει συνέχεια πως όσο αποφεύγω να διεκδικήσω γκομενάκι στην "ελεύθερη αγορά", όσο δεν κάνω μια μη καθαρά εμπορική σχέση, τόσο υπονομεύω την αυτοεκτίμησή μου.

Δεν ήθελα και πολύ. Λίγο πριν τον δεκαπενταύγουστο χτύπησα ένα γκομενάκι σούπερ. Χωρίς πολλά λόγια. Κυρίως μόνο με κρυφά βλέμματα.

Τη βλέπω σαν μικρό αλητάκι που μεγάλωσε στο κέντρο της Αθήνας. Που επιβιώνει χωρίς μόρφωση, χωρίς κανένα τυπικό εφόδιο. Μόνο με το ένστικτό της. Περιτριγυρισμένη από εκατοντάδες μαλάκες που λιγουρεύονται το μουνί της!

Ποτέ ως τώρα δεν μου ’σπασε τ’ αρχίδια. Ούτε με τα δικά της προβλήματα. Επικοινωνώ μαζί της μόνο όποτε θέλω κι όποτε μπορώ. Δεν μπερδεύει τα θέλω της με τα πρέπει. Δεν μιλάει και δεν ζητάει τίποτα. Αν τυχόν αλλάξει τροπάριο, τη σχολάω αμέσως...

Βέβαια, ο γκουρού μού λέει πως άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς. Και πως πάλι με πουτάνα έμπλεξα! 

Νομίζω πως το παρεξήγησε το κορίτσι...