Ήρθε το πλήρουμα του χρόνου και... κλείνουμε!

Ευρωεκλογές 2024: Του Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει!

 Κατά τη γνώμη μου ο Κούλης ό,τι θετικό είχε να προσφέρει, το πρόσφερε στα πρώτα δύο χρόνια της εξουσίας του. Βαριά μέχρι τον χειμώνα του 2021. Από τότε ζούμε ένα κακό όνειρο που καταλήγει σε εφιάλτη...

Έκτοτε του βγήκε ένας απίστευτος αυταρχισμός, μια τεράστια αλαζονεία, μια καθεστωτική νοοτροπία... Έχω το 41% στη χούφτα μου και γαμάω και δέρνω και δεν απολογούμαι και σε κανέναν!

Ελέγχοντας τα κρατικά ταμεία, τα ευρωπαϊκά προγράμματα χρηματοδότησης, έναν πανίσχυρο προπαγανδιστικό μηχανισμό, και εκμεταλλευόμενος τις ανεπάρκειες και διασπάσεις της αντιπολίτευσης, άρχισε να οικοδομεί ένα απολυταρχικό καθεστώς, ανάλογο του Ερντογάν και του Πούτιν...

Κι εδώ ερχόμαστε στις δικές μας ευθύνες. Η απάθεια, ο ωχαδελφισμός, η παραίτηση, η αποχή κ.λπ. κ.λπ. αποθράσυναν τον Κούλη και το καθεστώς του. Δεν μας θεωρεί απλά αναλώσιμους και δεδομένους. Μας θεωρεί εντελώς ηλίθιους!

Αδέλφια ξυπνάτε! Αν ο Κούλης περάσει τον κάβο των ευρωεκλογών χωρίς να ματώσει, φίδι κολοβό που μας έφαγε. Θα έχει στη διάθεσή του τρία καθαρά χρόνια εξουσίας χωρίς εκλογές. Και θα μπορεί να συνεχίσει ανεξέλεγκτα το έργο του. Για φανταστείτε ποιους και πόσο θα γαμήσει...

Για να μην πολυλογούμε:

Πρώτον, δεν περνάει καν η σκέψη απ' το μυαλό μας να τον ξαναψηφίσουμε. Αυτονόητο αυτό. 

Δεύτερον, δεν απέχουμε. Γιατί όπως έχουν στήσει τα εκλογικά τους συστήματα, με την αποχή ψηφίζουμε έμμεσα τον Κούλη.

Τρίτον, ψηφίζουμε κατά συνείδηση όποιο κόμμα της αντιπολίτευσης θεωρούμε πως μας ταιριάζει περισσότερο. Εκτός από Λοβέρδο, που είναι ουρίτσα του Κούλη...

Το ζήσαμε κι αυτό....

Μοναχός σ' ένα ινδουιστικό άσραμ (ΚΕ' - Δεν ισχύει το "πέσε πίτα να σε φάω!")

 

Απόψε στο κοινόβιο ο επικεφαλής μας είπε δυο σύντομες αλλά διδακτικές ιστοριούλες. Σας τις μεταφέρω με κάθε συντομία!

Ζούσε κάποτε ένα νεαρό κορίτσι που ήθελε πολύ να γίνει γιατρός. Κάθε μέρα προσευχόταν και προσευχόταν στον Θεό να τη βοηθήσει να γίνει γιατρός. 

Μετά από δέκα χρόνια προσευχών αποφάσισε να ρωτήσει τον Θεό γιατί δεν τη βοηθάει να γίνει γιατρός. Οπότε, ξαφνικά ακούγεται η φωνή του Θεού: "Πήγαινε στην Ιατρική Σχολή!".

Ένας άντρας καθώς περπατούσε στο δάσος βλέπει μια κουτσή αλεπού κι αναρωτήθηκε πώς άραγε ζούσε αυτό το ζώο. Ξαφνικά βλέπει μια τίγρη με τη λεία της στο στόμα. Η τίγρη τρώει μέχρι να χορτάσει και φεύγει. Οπότε η αλεπού βγαίνει απ' την κρυψώνα της και τρώει το υπόλοιπο.

Ο άντρας θαύμασε το μεγαλείο του Θεού και είπε στον εαυτό του: "Κι εγώ θα κάθομαι απλώς σε μια γωνιά και με απόλυτη πίστη στον Θεό θα περιμένω να με θρέψει".

Είχε κοντέψει να πεθάνει από ασιτία, οπότε ακούει από τον ουρανό μια δυνατή φωνή: "Έι, εσύ, σταμάτα να μιμείσαι το ανάπηρο ζώο και ακολούθησε το παράδειγμα της τίγρης!"....

Μοναχός σ' ένα ινδουιστικό άσραμ (ΚΔ' - Και πού να 'χες παντρευτεί Δάσκαλε!)

 

Ένα μοναστήρι Ζεν στην Ιαπωνία ήταν πολύ αυστηρό. Εφάρμοζε τον κανόνα της απόλυτης σιωπής. Οι μοναχοί είχαν το δικαίωμα να πηγαίνουν κάθε δέκα χρόνια στον Διδάσκαλο και να του λένε μόνο δύο λέξεις.

Ένας νέος μοναχός, αφού πέρασε η πρώτη δεκαετία, επισκέφτηκε το κελί του Δασκάλου και του είπε μόνο δυο λέξεις... "Πολύ δύσκολα!".

Ξαναπήγε την επόμενη δεκαετία και του ξανάπε δυο λέξεις... "Φαγητό χάλια!".

Πέρασαν δέκα χρόνια, ο μοναχός πήγε πάλι στον Δάσκαλο και του είπε... "Εγώ φέυγω!".

"Εντάξει", απάντησε ο Δάσκαλος, "Δεν με εκπλήσσεις, όλο παράπονα είσαι!".

Για φανταστείτε τώρα. Ο καημένος ο μοναχός σε τριάντα χρόνια είπε μόνο έξι λέξεις. Και για τον Δάσκαλο θεωρήθηκε ... "γκρινιάρης"!

Τι έμαθα τόσα χρόνια απ' τη ζωή μου... (ΚΗ')

 

Οι άνθρωποι δεν είναι φτιαγμένοι από χρυσάφι.

αλλά συχνά από σκουριασμένο μέταλλο!

Το οποίο όμως μπορεί τελικά να λάμψει...

Μοναχός σ' ένα ινδουιστικό άσραμ (ΚΓ' - "Και τι με νοιάζει εμένα ρε;")

 

Απόψε στο κοινόβιο το μενού είχε έναν πολύ διαδεδομένο στην Ανατολή μύθο, αλλά αρκετά γνωστό και στην Ελλάδα. Σας τον λέω όσο πιο σύντομα γίνεται.

Ένας ποντικός που ζούσε σ' ένα αγροτόσπιτο βλέπει ξαφνικά μια μέρα τον αφέντη του σπιτιού να φέρνει ένα παράξενο κουτί και να βγάζει από μέσα μια ποντικοπαγίδα. 

Κατατρόμαξε, όπως ήταν φυσικό, το καημένο το ποντικάκι και τρέχει στην αυλή και φωνάζει στην κότα: "Έφεραν ποντικοπαγίδα στο σπίτι!!!!". Αλλά η κοτούλα δεν συγκινήθηκε: "Η ποντικοπαγίδα είναι πράγματι σοβαρός κίνδυνος για σένα, αλλά εμένα δεν μπορεί να με βλάψει", του είπε.

Τι να κάνει το ποντικάκι, τρέχει στο γουρούνι και του αναγγέλει το κακό νέο. Αλλά κι εκείνο έδειξε αδιάφορο. Μετά πήγε στην αγελαδίτσα. Εκείνη του έδειξε συμπάθεια, αλλά όπως και τα άλλα ζώα δεν φάνηκε να την απασχολεί ιδιαίτερα.

Στη διάρκεια της επόμενης νύχτας ακούστηκε ένας παράξενος διαπεραστικός θόρυβος. Η αγρότισσα έτρεξε βιαστικά να δει τι είχε πιαστεί στην ποντικοπαγίδα. Ήταν η ουρά ενός δηλητηριώδους φιδιού. Η καημένη η γυναίκα, όπως ήταν απ' τον ύπνο, δεν πρόσεξε και το φίδι τη δάγκωσε.

Ο αγρότης την πήγε αμέσως στον γιατρό που της έκανε τα απαραίτητα και γύρισαν σπίτι. Αλλά η αγρότισσα δεν έδειχνε να παίρνει τα πάνω της. Αντίθετα, ολοένα και αδυνάτιζε, ώσπου δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια της. Ο άντρας της έσφαξε την κότα για να φτιάξει μια δυναμωτική κοτόσουπα, χωρίς ιδιαίτερα αποτελέσματα. 

Στο μεταξύ ήρθαν πολλοί φίλοι και συγγενείς για να του συμπαρασταθούν. Για να ταϊσει όλους αυτούς, ο αγρότης έσφαξε και το γουρούνι. 

Μετά από λίγες μέρες η αγρότισσα τελικά πέθανε. Στην κηδεία ήρθε πολύς κόσμος, καθώς το αντρόγυνο ήταν πολύ αγαπητό στην τοπική κοινότητα. Όλοι αυτοί πήγαν σπίτι να συλλυπηθούν τον σύζυγο της μακαρίτισσας. Κι ο αγρότης για να τους τιμήσει και ευχαριστήσει αναγκάστηκε να σφάξει και τη γελάδα...

 

Μοναχός σ' ένα ινδουιστικό άσραμ (ΚΒ' - Αυτό που ψάχνεις στην άκρη του κόσμου, είναι δίπλα σου!)

Κάθε μέρα το πρόγραμμα στο άσραμ περιλαμβάνει μισή ώρα περίπατο. Το παρέξενο είναι πως ακολουθούμε πάντα την ίδια διαδρομή. Ακούγεται ρουτινάρικο και βαρετό, αλλά δεν είναι αυτό που φάινεται!

Σε κάθε περίπατο ο επικεφαλής μας ζητάει να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά, να είμαστε σε εγρήγορση ώστε κάθε φορά να διακρίνουμε κάτι που δεν το είχαμε ξαναδεί. Ένα δέντρο, ένα λουλούδι, μια πέτρα κ.λπ.

Αυτό είναι μια πολύ καλή και σοφή άσκηση. Μας βάζει σε μια διαδικασία αναζήτησης του καινούργιου μέσα από το συνηθισμένο και καθημερινό. 

Δεν χρειάζεται να πας στην άλλη άκρη της γης για να δεις κάτι διαφορετικό. Αυτό υπάρχει δίπλα σου συνεχώς, αρκεί ν' αρχίσεις να παρατηρείς και να μην βλέπεις απλά...

Η διαδικασία αυτή εμποδίζει τον εγκέφαλό μας να ατονίσει από τη μονοτονία. Δεν περνάει στον αυτόματο πιλότο. Μαθαίνουμε πως τα πάντα, ακόμα και τα πιο απλά, τα πιο συνηθισμένα, προσφέρουν ευκαιρίες μάθησης. 

Πάντα υπάρχουν περιθώρια για νέες ανακαλύψεις. Τα πάντα, συνεπώς και η ευτυχία, είναι δίπλα μας. Αρκεί να ανοίξουμε τα μάτια μας να τη δουν και να μην την ψάχνουμε στο υπερπέραν...

Μοναχός σ' ένα ινδουιστικό άσραμ (ΚΑ' - Αλληλεπίδραση των πάντων!)

 

Νομίζω πως το έχουμε ξαναπεί: Τα παραμύθια είναι για να κοιμούνται τα παιδιά και να ξυπνάνε οι μεγάλοι!

Απόψε στο άσραμ ο Διδάσκαλος μας είπε ένα παραμυθάκι. Και μετά πήγαμε όλοι για προβληματισμό ή ... για ύπνο.

Ζούσε, λέει, ένα ποντικάκι στο σπίτι ενός αγρότη. Κάποια μέρα παρατήρησε πως οι νοικοκύρηδες τοποθέτησαν στην κουζίνα τους μια ποντικοπαγίδα. Τρομοκρατημένο το ποντικάκι έτρεξε στον αχυρώνα να ανακοινώσει το φοβερό νέο: "Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι! Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι!", φώναζε δυνατά.

"Πρόβλημά σου!", του απάντησε πρώτη η κότα. "Τι με νοιάζει εμένα αν υπάρχει μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι!".

"Δικός σου λογαριασμός!", συμπλήρωσε τεμπέλικα το γουρούνι.

"Σιγά τον μεγάλο κίνδυνο!", πέταξε το βόδι...

Ο ποντικός έφυγε περίλυπος, αβοήθητος, φοβησμένος και μόνος.

Όταν νύχτωσε, οι νοικοκύρηδες έπεσαν να κοιμηθούν. Ξαφνικά, μέσα στην ησυχία της νύχτας ακούστηκε ο θόρυβος που κάνει η ποντικοπαγίδα όταν κλείνει. Η γυναίκα του αγρότη σηκώθηκε να δει τι συνέβη. Πλησιάζει την παγίδα, αλλά βλέπει να είναι πιασμένο όχι ένα ποντίκι αλλά η ουρά κάποιου φιδιού. Το οποίο τρόμαξε και δάγκωσε δυνατά τη γυναίκα.

Ο άντρας της σηκώθηκε τρομαγμένος απ' τις φωνές της και αμέσως τη μετέφερε στον γιατρό του χωριού. Εκείνος της έδωσε ένα αντίδοτο και η γυναίκα επέστρεψε σπίτι της. 

Σε λίγο όμως ανέβασε πυρετό και ο αγρότης αναγκάστηκε να σφάξει την κότα για να φτιάξει στην άρρωστη γυναίκα του μια δυναμωτική κοτόσουπα. 

Η γυναίκα όμως χειροτέρεψε κι άρχισαν αν φτάνουν στο σπίτι φίλοι και συγγενείς. Ο αγρότης για να τους ταϊσει αναγκάστηκε να σφάξει το γουρούνι. 

Τελικά η γυναίκα παίθανε και στην κηδεία της ήρθε τόσο πολύς κόσμος που ο αγρότης έσφαξε και το βόδι...

Τι έμαθα τόσα χρόνια απ' τη ζωή μου... (ΚΣΤ')

 Κάποια στιγμή πρέπει να σταματάμε να ψάχνουμε

και ν' αρχίζουμε να βρίσκουμε...

Μοναχός σ' ένα ινδουιστικό άσραμ (Κ' - Όλα κρίνονται στο πρωινό ξύπνημα!)

 

Είμαστε σε έναν μεγάλο θάλαμο δώδεκα άτομα και κοιμόμαστε στο πάτωμα, πάνω σε κάτι λεπτά στρωματάκια σαν αυτά της γιόγκα. Οι τύχοι είναι φτιαγμένοι από συμπιεσμένη κοπριά αγελάδος, που δίνει μια ελάφρα μυρωδιά χώματος. Τα πατώματα είναι πέτρινα και τα μεγάλα παράθυρα είναι πάντα μισάνοιχτα για να αερίζεται καλά ο χώρος.

Δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος χώρος που να θεωρείται ¨δικός μας". Δεν έχουμε προσωπικά αντικείμενα, ούτε προσκολλήσεις σε υλικά πράγματα και πρόσωπα. Οι έννοιες της ιδιοκτησίας και της κτητικότητας είναι σχεδόν άγνωστες.

Έχουμε μόνο δυο πορτοκαλί ράσα. Ένα φοράμε και το άλλο το πλένουμε κάθε βράδυ. Ξυπνάμε κάθε πρωί στις 4, πηγαίνουμε στα αποδυτήρια και στις τουαλέτες, όπου περιμένουμε υπομονετικά τη σειρά μας. 

Νομίζω πως όλο το μυστικό βρίσκεται στο πρωινό ξύπνημα. Κάποτε με ξύπναγαν οι γονείς μου, μετά ένα ξυπνητήρι. Εδώ με ξυπνάει το κελάηδισμα των πουλιών, το θρόισμα των δέντρων, το κελάρισμα του νερού. Φροντίζουμε να κοιμόμαστε νωρίς ώστε στις 4 τα ξημερώματα να έχουμε χορτάσει τον ύπνο.

Και η μέρα ξεκινάει τυποποιημένα, ήρεμα, χωρίς κανένα άγχος. Με γαλήνη και τάξη. Κάτι σαν πνευματικό ντουζ. Όσο περισσότερο απλοποιείς τη ζωή σου, τόσο πιο ουσιαστική και ποιοτική την κάνεις. 

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα μόλις ξυπνάς να ανοίγεις το κινητό σου, να βλέπεις τα μηνύματα και να μαθαίνεις τα τελευταία (κακά συνήθως) νέα. Είναι σαν να κάνεις μακροβούτι στην τοξικότηα. Σα να υφίστασαι ένα οδυνηρό ηλεκτροσόκ. Σα να βάζεις στο δωμάτιό σου πρωινιάτικα ένα τσούρμο φλύαρων κουτσομπόληδων...

Νομίζω πως εδώ έχουμε απελευθερωθεί από την πίεση, το στρες και το άγχος. Αδιαφορούμε για τον έξω περίπλοκο κόσμο. Εμείς επικεντρωνόμαστε στον διαλογισμό, στη μελέτη, στις εργασίες μας και στην προσφορά.

Τι έμαθα τόσα χρόνια απ' τη ζωή μου... (ΚΕ')

 

Και η έρημος είναι ωραία!

Κάπου κρύβει ένα πηγάδι και μια χουρμαδιά...

Μοναχός σ' ένα ινδουιστικό άσραμ (ΙΘ' - Η ζωή χρειάζεται ευελιξία και συμβιβασμούς)

 

Όπως έχουμε ξαναπεί, η διδασκαλία στο άσραμ γίνεται μέσω παραβολών και παραμυθιών. Είναι ο καλύτερος τρόπος να πεις μεγάλες αλήθειες, με πολυεπίπεδα νοήματα, που ο καθένας, ανάλογα με την εσωτερική του δουλίτσα, άλλα τα "πιάνει" αμέσως, άλλα αργότερα και κάποια ποτέ...

Απόψε στο παραμυθάκι μας πρωταγωνιστής ήταν ένα Βασιλιάς που αγαπούσε πολύ το τυρί. Μπορούσε να ζήσει τρώγοντας μόνο τυρί. Γι' αυτό και οι αποθήκες του παλατιού ήταν πάντα γεμάτες τυρί. 

Κάποια στιγμή όμως εμφανίστηκαν κάποια ποντίκια που άρχισαν να τρώνε το τυράκι του βασιλιά, κι ο καημένος πήγε να πάθει κατάθλιψη. Μαζεύτηκαν όλοι οι σοφοί του βασιλείου για να βρουν μια κάποια λύση. Και τελικά αποφάσισαν να φέρουν γάτες για να διώξουν τα ποντίκια. 

Πράγματι, γέμισαν τα παλάτια με γάτες και σε λίγο εξαφανίστηκαν τα ποντίκια. Έλα όμως που οι γάτες γρατσουνούσαν τα έπιπλα του παλατιού κι έκαναν ζημιές.

Νέο έκτακτο συμβούλιο των σοφών του βασιλείου. Που αποφάσισαν να φέρουν σκύλους για να διώξουν τις γάτες. Αλλά νέα προβλήματα δημιουργήθηκαν, οπότε έφεραν λιοντάρια να διώξουν τα σκυλιά και μετά ελέφαντες να διώξουν τα λιοντάρια, οι οποίοι όμως παραλίγο να γκρεμίσουν το παλάτι. 

Οπότε οι σοφοί αποφάσισαν να ξαναφέρουν ποντίκια για να διώξουν τους ελέφαντες. Και κάπως έτσι ξαναβρέθηκαν εκεί που ξεκίνησαν, ενώ στο μεταξύ είχαν προκληθεί αφάνταστες ζημιές...

Τότε ο Βασιλιάς αποφάσιε να μοιραστεί το τυρί του με τα ποντίκια, οπότε τα κάλεσε και τους ανακοίνωσε: "Ακούστε παιδιά, θα κάνουμε μια συμφωνία. Θα μάθω εγώ να ζω μαζί σας κι εσείς να ζείτε μαζί μου". Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα...

Αυτή ήταν η ιστορία μας και ο καθένας έπρεπε να σκεφτεί για το βαθύτερο νόημά της.

Στη ζωή μας πάντα θα υπάρχουν "ενοχλητικά ποντίκια". Το ζήτημα είναι τι κάνεις μαζί τους. Τα ανακηρύσσεις σε εχθρούς ή τα κάνεις φίλους σου; Μαθαίνεις να ζεις μαζί τους και συμβιβάζεσαι ή όχι;

Τι έμαθα τόσα χρόνια απ' τη ζωή μου... (ΚΔ')

Η πραγματικότητα δεν είναι προαιρετική!

Μοναχός σ' ένα ινδουιστικό άσραμ (ΙΗ' - Η χήνα και το μπουκάλι...)

 

Χθες το βράδυ ο Δάσκαλος μου έβαλε ένα "κοάν". Δηλαδή έναν γρίφο, που δεν έχει λογική λύση, αλλά τίθεται ως αφορμή προβληματισμού και διαλογισμού των μαθητών.

"Βάζουμε μια μικρή χήνα σε ένα μεγάλο μπουκάλι και αρχίζουμε να τη φροντίζουμε και να την ταϊζουμε. Η χήνα μεγαλώνει και παχαίνει και σιγά-σιγά γεμίζει όλο το μπουκάλι. Πλέον δεν μπορεί να βγει από το στόμιο του μπουκαλιού. Πρέπει να βγάλεις τη χήνα απ' το μπουκάλι αλλά χωρίς να το σπάσεις και χωρίς να σκοτώσεις το ζωντανό!"

Μιλάμε για μεγάλη σπαζοκεφαλιά. Έμεινα άυπνος δύο μερόνυχτα προσπαθώντας να βρω άκρη. Ξημερώματα της τρίτης μέρας έφαγα φλασία. Κάτι σαν φώτιση. Και συνειδητοποίησα πως το μπουκάλι είναι το μυαλό μου και η χήνα εγώ. 

Έχω ταυτιστεί με το μυαλό μου. Κι έτσι είμαι εγκλωβισμένος. Έχασα την ιδιότητα του παρατηρητή. Βραχυκυκλώθηκα.

Πήγα τρέχοντας στον Δάσκαλο.

"Δάσκαλε, η χήνα είναι έξω απ' το μπουκάλι!"

"Ποτέ δεν ήταν μέσα. Κράτα την για πάντα έξω..."

Τι έμαθα τόσα χρόνια απ' τη ζωή μου... (ΚΓ')

 

Η ζωή είναι ένα μεγάλο ψέμα

που όλοι γουστάρουμε...

Μοναχός σ' ένα ινδουιστικό άσραμ (ΙΖ' - Τι θέλει να πει ο ποιητής;)

 

Οι μοναχοί συνηθίζουν να διδάσκουν μέσα από απλές καθημερινές ιστορίες. Κάτι σαν τις παραβολές των χριστιανικών ευαγγελίων.

Στη χθεσινή τράπεζα μας είπαν την εξής ιστορία. 

Σε ένα χωρίο ζούσαν δύο πολύ καλοί φίλοι. Πήγαιναν πάντα μαζί και όλοι είχαν να λένε για την αγάπη που τους έδενε. 

Μια μέρα όμως τσακώθηκαν άγρια και χτύπησε ο ένας τον άλλον τόσο πολύ που τους πήγαν στο νοσοκομείο. Κι όταν βγήκαν τους οδήγησαν κατευθείαν στον Δικαστή.

Τους ρωτάει αυτός πώς έγινε το περιστατικό κι ο ένας φίλος αρχίζει την περιγραφή.

"Εκεί που καθόμασταν στο ποτάμι, λέω στον φίλο μου πως σκοπεύω να αγοράσω πέντε αγελάδες. Κι εκείνος απαντάει πως σκοπεύει να αγοράσει ένα μεγάλο χωράφι.

Μην το αγοράσεις του λέω, γιατί μπορεί οι αγελάδες μου να μπουν κατά λάθος στο χωράφι σου και να σου καταστρέψουν τη σοδειά. 

Αν συμβεί κάτι τέτοιο, μου λέει, θα τις σκοτώσω. 

Αν το κάνεις, του απαντώ, τότε κι εγώ θα σου κάψω το χωράφι.

Κι έτσι λογοφέραμε και καταλήξαμε να δαρθούμε..."

Ο δικαστής τους άκουγε με έκπληξη. 

Μα καλά, τους λέει, δαρθήκατε τόσο άγρια για πέντε αγελάδες που εσύ δεν απέκτησες ακόμη, και για ένα χωράφι που ο άλλος δεν αγόρασε ακόμη;

Μετά από την ιστορία, μας ρώτησαν τι καταλάβαμε. 

Εγώ σε ένα πρώτο επίπεδο κατάλαβα πως δεν πρέπει να αγχωνόμαστε, να τσακωνόμαστε κ.λπ. προκαταβολικά. Και σε ένα δεύτερο επίπεδο πως δεν πρέπει να μιλάω για κάτι πριν το γνωρίσω και το ζήσω. 

Εσείς;

Τι έμαθα τόσα χρόνια απ' τη ζωή μου... (ΚΒ')

 

Ή γράψε κάτι που να αξίζει

ή κάνε κάτι που αξίζει να γραφτεί!

Ο Νασρεντίν Χότζα ξέρει γιατί δεν παντρεύτηκα!

 

Μια μέρα στην αγορά ένας φίλος ρώτησε τον Νασρεντίν Χότζα: "Νασρεντίν, σκέφτηκες ποτέ να παντρευτείς;".

"Βέβαίως και το σκέφτηκα", απάντησε εκείνος. "Στα νιάτα μου αποφάσισα να ψάξω παντού για την τέλεια γυναίκα. Σε ένα ταξίδι μου προς τη Δαμασκό γνώρισα μια πανέμορφη κοπέλα αλλά ήταν άβουλη και λίγο αφελής. 

Έτσι συνέχισα το ταξίδι μου και στο Ισφαχάν γνώρισα μια γυναίκα αρκετά μοντέρνα και πανέξυπνη, αλλά δεν ήταν όμορφη. Την άφησα κι αυτή κι έφυγα για Κάιρο. Εκεί βρήκα τη γυναίκα των ονείρων μου. Πανέμορφη, πανέξυπνη και πολύ μορφωμένη!".

"Τέλεια! Και γιατί δεν την παντρεύτηκες;", ρώτησε ο φίλος.

"Άσε φίλε μου, πονεμένη ιστορία. Μου είπε πως κι αυτή έψαχνε τον τέλειο άντρα"...