Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2019

Πόσο "ένδοξοι" ήταν οι βασιλείς του Βυζαντίου? (Β' - Πώς ένας κατά συρροήν δολοφόνος ανακηρύχθηκε άγιος!)

Κατά τη γνώμη μου, ένας απ' τους πολλούς λόγους που παρήκμασε η ρωμαϊκή αυτοκρατορία και άνοιξε ο δρόμος για την επικράτηση του Χριστιανισμού, ήταν η σταδιακή υποβάθμιση της λατινικής παραδόσεως και η επικράτηση του βαρβαρισμού. 
Φυσικά, πολύ πριν τον Κωνσταντίνο άρχισαν να γίνονται αυτοκράτορες συνήθως στρατηγοί καταγόμενοι από βαρβαρικά έθνη, ακόμα κι απ' την Αραβία. Όλες αυτές οι βαρβαρικές φυλές πάντα έβλεπαν τους Ρωμαίους ως κατακτητές, ποτέ δεν συμβιβάστηκαν με τις "λατινικές αξίες" και στην ουσία μισούσαν τον λεγόμενο ελληνο-ρωμαϊκό πολιτισμό, που τον έβλεπαν ως σύμβολο καταπίεσης και εξανδραποδισμού. Σίγουρα, στους κατακτημένους-καταπιεσμένους λαούς, ήταν πολύ πιο συμπαθής ένας ιουδαίος μεσσίας-επαναστάτης που οι κατακτητές καταδίκασαν σε ατιμωτικό-σταυρικό θάνατο.
Ο Κωνσταντίνος, που συμβατικά θεωρείται ως ο "πρώτος βυζαντινός αυτοκράτορας", ήταν μια τέτοια περίπτωση. Γεννήθηκε σε μια βάρβαρη (τότε) περιφέρεια, τη σημερινή Σερβία, είχε ως μητέρα μιαν άξεστη ασιάτισα, κόρη κάπελα, και ο ίδιος μεγάλωσε μέσα στα στρατόπεδα, μιας και ο πατέρας του Κωνστάντιος Χλωρός ήταν σπουδαίος στρατηγός και συναυτοκράτορας στα πλαίσια της τετραρχίας που καθιέρωσε ο Διοκλητιανός.
Στις αρχές του 4ου αιώνα στην αυτοκρατορία επικρατούσε το απόλυτο χάος. Έφτασαν στο σημείο να υπάρχουν ταυτόχρονα επτά (!) αυτοκράτορες, που αλληλοσφάζονταν, την ίδια στιγμή που Γερμανοί, Φράγκοι και Αλαμανοί εισέβαλαν κατά κύματα και λεηλατούσαν τα πάντα. Μέσα από έναν μακροχρόνιο εμφύλιο, ο Κωνσταντίνος κατόρθωσε τελικά να επικρατήσει και να καταστεί μονοκράτορας. 
Είχε όμως διαπιστώσει το αυτονόητο: για να συνεχίσει να υπάρχει η αυτοκρατορία σε ενιαία μορφή έπρεπε να εξαλειφθεί η πολυμορφία και να επιβληθεί, έστω δια της βίας, μία γλώσσα, μία θρησκεία, ένας νόμος. Αρχικά φλέρταρε με το θεό Μίθρα-Ήλιο, αλλά στη συνέχεια, για ιστορικά μη εξακριβωμένους λόγους, επέλεξε ως ενοποιητική θρησκεία τον χριστιανισμό, ο οποίος βέβαια φρόντισε να υιοθετήσει και αφομοιώσει τα περισσότερα δόγματα και τελετές του μιθραϊσμού.
Τα εγκλήματα που διέπραξε ο Κωνσταντίνος είναι πολύ γνωστά. Δεν συμπεριφέρθηκε με απόλυτη σκληρότητα μόνο στους εχθρούς του, παραβιάζοντας τις δήθεν αρχές του χριστιανισμού, αλλά κυριολεκτικά ξεκλήρισε όλο του το σόι. 
Αρχικά είχε παντρευτεί τη Μινερβίνα, που τη χώρισε για να παντρευτεί την Φαύστα, κόρη του Μαξιμιανού, φροντίζοντας ασφαλώς να θανατώσει τον Κρίσπο, γιο του απ' τον πρώτο γάμο. Λίγο αργότερα σκότωσε και τη Φαύστα και τον πεθερό του και γενικά κάθε πρόσωπο που θεωρούσε ύποπτο για συνωμοσία. Ο Κωνσταντίνος ζούσε διαρκώς υπό το άγχος της ανατροπής και δολοφονίας του. Νομίζω έκανε τη ζωή του επίγεια κόλαση.
Η χριστιανική εκκλησία όμως τον ανακήρυξε άγιο. Γι' αυτή μετρά μόνο που της άνοιξε την πόρτα για την κοσμική εξουσία...

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2019

Στα παρτουζάδικα της Αθήνας...

Είχε μια παράξενη ομορφιά. Ανασηκωμένη μυτούλα, σκανταλιάρικο στήθος, χαλαρό χαμόγελο, σφιχτός πισινός, πρόσωπο δεκαπεντάχρονης και σώμα εικοσάχρονης. 
Δεν έδειχνε να έχει τα προσόντα για αισχρότητες, αλλά ξεγελάστηκα...
Αυτή ήταν που μου πρότεινε να πάμε σε ένα παρτουζάδικο. "Χώρο ανταλλαγής ερωτικών παρτενέρ" το είπε. 
Οι περισσότεροι πάνε σε τέτοια μέρη όχι με την πραγματική τους γκόμενα. Αλλά με μια καλή φίλη. Έτσι αποφεύγονται οι ζήλιες, οι παρεξηγήσεις και όλ’ αυτά που γεννά ο ελλαναράδικος κομπλεξισμός...
Λοιπόν, όσο κι αν ακούγεται παράξενο, εκεί μέσα οι άνθρωποι πηδιόντουσαν κανονικά. Μια ανθρώπινη μάζα από σώματα να βυζαίνονται, να ρουφιούνται, να θωπεύονται, να κωλογαμιούνται. Θα τον έλεγα "νερόλακκο ανθρώπων"!
Έγινα κι εγώ μέρος αυτό του "χαλιού με κορμιά" και διαπίστωσα πόσο εύκολο είναι ν’ αποχαλινωθείς. Στην αρχή, αν είσαι άμαθος, νιώθεις κάπως παράξενα. Αλλά σε λίγο τα βλέπεις όλα σαν απλές σούφρες και το μόνο που σε νοιάζει είναι να τους ξεσκίσεις τη ροδέλα. 
Αυτό που οι περισσότεροι άντρες αγνοούν είναι το πόσο οι γυναίκες γουστάρουν το γαμήσι. Έξω το παίζουν κάπως νωχελικές, δεν προσφέρονται ποτέ φανερά, είναι όλο "ποιος ξέρει, ίσως", "έχω πονοκέφαλο απόψε" κ.λπ. 
Δεν θα πω περισσότερα γιατί καραδοκεί η λογοκρισία. Άσε που διαβάζουν κι ανήλικα. 
Αλλά ένα θα σας εξομολογηθώ. Πριν μπω στο παρτουζάδικο, αν με ρώταγες με τι συνδέω τη λέξη "γυναίκα", θα σού ’λεγα με το βραζιλιάνικο, το σουτιέν, το μετάξι, το μέλι. Πλέον η απάντησή μου είναι: μπούτια, μουνί, δωδεκαδάχτυλο, μυρωδιά, ευκολία, γλώσσα και "τι κώλος!"...

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2019

Πόσο "ένδοξοι" ήταν οι βασιλείς του Βυζαντίου? (Α' - Το ανύπαρκτο Βυζάντιο!)

Όπως έχουμε ξαναπεί, δεν υπήρξε ποτέ ούτε βασίλειο, ούτε κράτος, ούτε Αυτοκρατορία με το όνομα "Βυζάντιο"! Το πραγματικό όνομα αυτής της εδαφικής οντότητας ήταν "Ρωμυλία" ή "Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία". "Βυζάντιο" την ονόμασαν οι δυτικοί, ως όνομα απαξιωτικό, ταυτισμένο με τη βαρβαρότητα και την αμορφωσιά. 
Τη ρωμαϊκή κληρονομιά θέλησαν να την κρατήσουν εκείνοι για τον εαυτό τους. Οι ανατολικοί τσίμπησαν και υιοθέτησαν έναν όρο που δεν λέει απολύτως τίποτα και απλά ταυτίστηκε με την θεοκρατική απόλυτη μοναρχία, αυτή που ήθελε να επιβάλει και στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος ο νεο-ρωμιός Καποδίστριας!
Εντελώς συμβατικά η λεγόμενη "βυζαντινή αυτοκρατορία" ξεκινάει απ' την εποχή του Κωνσταντίνου, και πιο συγκεκριμένα απ' τη μεταφορά της πρωτεύουσας του ρωμαϊκού κράτους απ' την Παλαιά στη Νέα Ρώμη. Γιατί αυτό ήταν το όνομα που επίσημα δόθηκε στη νέα πρωτεύουσα, κι όχι "Κωνσταντινούπολη". 
Αλλά υπάρχει και μια ακόμη σημαντική "λεπτομέρεια" που αποσιωπούν οι χριστιανο-ορθόδοξοι νεο-ρωμιοί. Η πόλη Βυζάντιο είχε πάψει να υφίσταται απ’ το 196 μ.Χ. που το ισοπέδωσε ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Σεπτήμος Σεβήρος. Και στη θέση του έχτισε εξ υπαρχής μια ολοκαίνουργια πόλη, με καθαρά ρωμαϊκό χαρακτήρα και εντελώς διαφορετική πληθυσμιακή σύνθεση, την Αυγούστα Αντωνίνα. 
Αυτή την πόλη επέλεξε για νέα πρωτεύουσά του ο Κωνσταντίνος, την επεξέτεινε και την ονόμασε "Νέα Ρώμη"! Συνεπώς είναι μέγα ιστορικό λάθος να μιλάμε για "Βυζάντιο", ακόμα και για "Κωνσταντινούπολη"...
Από τούτο το ιστολόγιο είπαμε να ξεκινήσουμε μια σύντομη αναφορά σε όλους αυτούς τους αυτοκράτορες του "Βυζαντίου", για να δούμε πόσο αξίζει να τους θαυμάζουμε ή να τους θεωρούμε πρότυπα για να χτίσουμε πάνω τους τη διακυβέρνηση της χώρας που ζούμε...
Αλλά τώρα που σας άνοιξα την όρεξη, σταματάω και δίνουμε ραντεβού για να αναφερθούμε στο πρώτο "μπουμπούκι" της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, τον Κωνσταντίνο. Αυτόν που η Εκκλησία κήρυξε άγιο αποκλειστικά και μόνο επειδή τη βοήθησε να πετύχει τον στόχο της, δηλαδή την εγκατάσταση ενός θεοκρατικού καθεστώτος όπου ο εκάστοτε αυτοκράτορας, στην καλύτερη γι' αυτόν περίπτωση, συγκυβερνούσε με το δεσποταριό και το ηγουμεναριό...

Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2019

Ετοιμάζομαι για πρώτο ραντεβού λέμε!

Όσο έμπειρος και να ’σαι, μια κάποια αμηχανία στο πρώτο ραντεβού δεν γίνεται να μην την έχεις.
Πού να την πάω; Η επιλογή πάντα δίνει ένα δυνατό στίγμα, είναι μια δήλωση ταυτότητας, αποκαλύπτει ένα μέρος του χαρακτήρα σου. Δεν πρέπει ούτε να την προσβάλλεις ούτε να την ξενερώσεις.
Να την πάω στο Θησείο; Χμμμ ... μάλλον όχι. Θα δείξω πως είμαι κολλημένος στο παρελθόν και δεν δοκίμασα τίποτα νέο τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Στου Ψυρρή πάλι είναι πολύ μπανάλ και δήθεν. Θα δείχνω σαν ένας μεσόκοπος χωρισμένος που κυκλοφοράει την εικοσάρα "εκεί που συχνάζουν οι νέοι"...
Το συγκεκριμένο ραντεβού έχει γεύση αμαρτίας. Το γκομενάκι δείχνει να γουστάρει πραγματικά αλλά θέλει πολύ προσοχή γιατί οι σημερινοί νεολαίοι "χαλιούνται" εύκολα!
Πλέον ελάχιστα πράγματα μου δημιουργούν τόση ευεξία κι ενθουσιασμό όσο ένα ραντεβού με τρυφερούδι όλο χαμόγελο, ζωντάνια και κέφι. Τουλάχιστον αυτή την εντύπωση μου έδωσε όταν την πρωτοείδα. Ελπίζω να μην αποδειχθεί περισσότερο ξινισμένη παρά καυλωμένη...
Κάνω ένα ελαφρό τσιγαριλίκι για να κατασταλεί η κλιμακούμενη ένταση. 
Πριν αποφασίσω τι θα φορέσω κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Τι είναι καλλίτερο; Γενάκι τριών ημερών, έστω και γκριζαρισμένο, ή μάγουλο-γυαλόχαρτο, σαν τον ποπό μωρού;
Πρέπει ακόμα να προβάρω τις σωστές ατάκες που θα της ρίξω... Το χιούμορ, οι ευρηματικές αναλύσεις, τα αιχμηρά σχόλια εξιτάρουν τις γυναίκες. Είναι το καλύτερο διαβατήριο για το κορμί τους! 
Πρέπει να της πω κάτι πρωτότυπο κι έξυπνο, κι όχι όποια μαλακία μου πρωτόρθει. Όσο πιο πολύ γουστάρεις μια γυναίκα τόσο περισσότερο χρόνο χρειάζεσαι για να ξεδιπλώσεις τις αρετές σου. Να την εντυπωσιάσεις, να παίξεις παιχνίδια, να της ανάψεις τη φιτιλιά και μετά να της φουντώσεις τη φωτιά..
Θ’ ακολουθήσω την κλασική τελετουργία της αποπλάνησης. Δεν θα επιδιώξω πήδημα με την πρώτη. Δεν θα φανώ τόσο λιγούρης και πεινασμένος. Αλλά φιλί στο στόμα σίγουρα θα της ρίξω. 
Νομίζω πως πρέπει να προχωρήσω και στις ρόγες της. Να αρκεστώ σε πιπίλισμα με τα χείλη ή θα ’ταν καλύτερο ένα ελαφρό δαγκωματάκι; Καλύτερα ν’ αποφύγω το δάγκωμα. Στην άλλη το παράκανα και της καταμελάνιασα το βυζί. Την επόμενη μέρα έδειχνε σαν τρακαρισμένο περίπτερο! 
Μήπως θα ’πρεπε να κατέβω και λίγο πιο κάτω; Ν’ αγγίξω ευλαβικά το επίκεντρο των πάντων; 
Η φαντασία μου αρχίζει να τρέχει αχαλίνωτα. Έφτασα κι όλας στο πρώτο στάδιο της συμβίωσης όπου εκείνη εγκαθιστά στο μπάνιο μου την οδοντόβουρτσα και τις σερβιέτες της. 
Και περνάω στο δεύτερο, αυτό του σακ βουαγιάζ και των πρώτων δειλών διακοσμητικών παρεμβάσεων: "Είσαι πενήντα χρονών γλυκέ μου, δεν γίνεται να ’χεις ακόμα στο δωμάτιό σου αφίσες ποδοσφαιριστών"!
Φαντάζομαι την πρώτη φορά που βρισκόμαστε γυμνοί στο κρεβάτι. Εμένα απ’ το άγχος, την ηλικία και το πιοτί δεν μου σηκώνεται. Εκείνη αποδεικνύεται έμπειρη και δεν φρικάρει. "Έλα, αγκάλιασέ με, μου αρκεί να με φιλάς. Δεν είσαι και εξωγήινος να δώσεις ρέστα με την πρώτη! Όσο για τον κύριο εκεί κάτω που μας κάνει τον δύσκολο, σκοπεύω να διαπραγματευτώ μαζί του ώσπου ν’ αλλάξει γνώμη"...
Πάω στο ραντεβού μισή ώρα νωρίτερα. Στο παλιότερο μπαρ της Αθήνας, στην Πατησίων. 
Γύρω κάτι άλλα μπακούρια περιμένουν κι αυτά μια ανύπαρκτη-φανταστική παρέα. Πλέον δεν είμαι κι εγώ σίγουρος αν το ραντεβού μου είναι πραγματικό ή απλώς το φαντάστηκα...

Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2019

"Ημερολόγιο λιποταξίας" 165 - Απ' την Ιερουσαλήμ στην ... Αιλία Καπιτωλίνα!

Οι περισσότεροι γνωρίζουμε από την ιστορία την πρώτη μεγάλη εξέγερση των Εβραίων κατά της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, που ξεκίνησε επί Νέρωνα το 66 μ.Χ. και πνίγηκε στο αίμα απ' τον Τίτο το 70 μ.Χ., οπότε και ολόκληρη η πόλη της Ιερουσαλήμ και ο Ναός καταστράφηκαν εκ θεμελίων.
Λίγοι όμως ξέρουν πως περίπου 50 χρόνια αργότερα, επί Αδριανού, έγινε μια πιο μεγάλη εβραϊκή εξέγερση, με ακόμη καταστροφικότερη κατάληξη...
Η Ιερουσαλήμ μετά την πρώτη καταστροφή της εποικίστηκε από Σύρους και Ελληνιστές, που μισούσαν τους Εβραίους. Ήταν μια μικρή κι ασήμαντη κωμόπολη που ο αυτοκράτορας Αδριανός αποφάσισε να την καταστήσει κέντρο της περιοχής, ονομάζοντάς την Αιλία Καπιτωλίνα. 
Για το λόγο αυτό την επισκέφτηκε γύρω στα 130 μ.Χ. και μάλλον χάραξε τα νέα διευρυμένα όριά της. Σχεδίασε μια κλασική ρωμαϊκή πόλη και έδωσε άφθονο χρήμα για την κατασκευή μεγαλόπνοων δημόσιων έργων, όπως σύγχρονους δρόμους, εντυπωσιακές πύλες, λαμπρό ναό του Διός με άγαλμα της Αφροδίτης στον βράχο της σταύρωσης του Ιησού, άλλο ιερό με τεράστιο έφιππο ανδριάντα του στο λόφο του Ναού κ.λπ. 
Όταν ο Αδριανός απομακρύνθηκε, ξεκίνησε ίσως ο τρομερότερος ιουδαϊκός πόλεμος. Ηγέτης των επαναστατών ήταν ο Σίμων Μπαρ Κοχμπά, που αυτοανακηρύχθηκε "πρίγκιπας" και "γιος του Αστερίου". Το "αστέρι" συνδεόταν με το περιβόητο άστρο του Δαβίδ, το οποίο, κατά "σύμπτωση", συναντάμε και στη γέννηση του μεσσία-Ιησού!
Τώρα, ο Μπαρ Κοχμπά είναι ο νέος "Μεσσίας", ο "φωτοδότης", που στην αρχή πέτυχε σπουδαίες νίκες κατά των ρωμαϊκών δυνάμεων που στάθμευαν στην Ιουδαία. Ο Αδριανός κάλεσε αμέσως απ' τη Βρετανία τον καλύτερο στρατηγό του, τον Ιούλιο Σεβήρο, που με δέκα περίπου λεγεώνες έσπευσε να καταστείλει την επανάσταση.
Για να μην πολυλογούμε, η μάχη ήταν αδυσώπητη και αιματηρότατη. Τελικά επικράτησαν οι Ρωμαίοι. 
Ο Κοχμπά σκοτώθηκε στις μάχες, εκατοντάδες χωριά ισοπεδώθηκαν, εκατοντάδες χιλιάδες Ιουδαίοι σκοτώθηκαν και όσοι επέζησαν πουλήθηκαν σκλάβοι. Ήταν τόσοι πολλοί που στα σκλαβοπάζαρα της Χεβρώνας ένας άνθρωπος κόστιζε λιγότερο από ένα άλογο...
Απ' ό,τι φαίνεται η Αιλία Καπιτωλίνα (πρώην Ιερουσαλήμ), έδρα της Δέκατης Λεγεώνας με σήμα τον κάπρο, δεν αποτέλεσε θέρετρο συγκρούσεων, γι' αυτό και απέφυγε την καταστροφή. Μόνο που πλέον δεν κατοικούνταν από Εβραίους, οι οποίοι, όσοι κατόρθωσαν να επιβιώσουν, εγκαταστάθηκαν στη Γαλιλαία. 
Η τύχη όμως χαμογέλασε στους Εβραίους που στα τέλη του β' αιώνα τάχθηκαν με το μέρος του νικητή στους τότε εμφύλιους πολέμους των Ρωμαίων. Μετά το 200 μ.Χ. άρχισαν να επιστρέφουν στην "Αγία Πόλη" και να αποκτούν σταδιακά κάποια απ' τα παλαιά τους προνόμια. 
Πλέον η Ρώμη δεν κινδύνευε απ' αυτούς, αλλά από μια παραφυάδα τους, τους Χριστιανούς...

Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2018

Πέντε η ώρα, ξημερώματα...

Τα πράγματα που μας αποσπούν απ’ τον εαυτό μας
δεν αξίζουν μία.
Μόνο η νύχτα προσφέρει λίγη ηρεμία.
Η μέρα μου πέρασε με μερικά τηλεφωνήματα
που καλύτερα να μην είχαν γίνει.
Όταν δεν δουλεύω βαριέμαι. 
Συνήθως τραβιέμαι με τύπους βαρετούς,
έτσι για να περνάει η ώρα.
Κι ας προτιμώ να είμαι ανοιχτός στις εκπλήξεις
που δεν θα προκύψουν...
Και τι κάνουμε με, ας τους πούμε, φίλους;
Στριμωχνόμαστε γύρω από κάποιο τραπέζι
και συζητάμε για πράγματα που δεν μπορούν ν’ αλλάξουν...
Κάποιοι με προτρέπουν να πάμε θέατρο. 
Και για ποιον λόγο να πάμε;
Δεν είναι ξεκάθαρο.
Δεν νομίζω πως η τέχνη αυτή χρειάζεται πλέον.
Παρωχημένες λέξεις, μεταμφιεσμένοι άνθρωποι,
δεν μπορείς να καπνίσεις ή να κάνεις ζάπινγκ.
Κι οι σινεφίλ στραβολεμιάζουν
βλέποντας εικόνες απ’ τις ζωές των άλλων.
Ανίκανοι να γεμίσουν τη ζωή τους
με τον εαυτό τους...
Η τηλεόραση είναι η απόλυτη σαβούρα.
που δεν προσποιείται καν κάτι άλλο...
Κι η πόλη που ζω έχω την εντύπωση πως μαζεύει 
τη σκαρταδούρα όλης της χώρας
για να μην αναπαραχθεί κι άλλο...
Χθες γνώρισα μία
αλλά μου προέκυψε θεούσα.
Ζει μόνη, αυστηρή ανατροφή
κανένας φίλος, κανένα χόμπι.
Δεν αυνανίζεται, δεν συνουσιάζεται,
δεν της αρέσουν τα ανεξέλεγκτα και σωματικά πράγματα.
Το μικρό της διαμέρισμα είναι πεντακάθαρο
αλλά δεν υπάρχει κανείς επισκέπτης να το διαπιστώσει...

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2018

Είμαι ο πρώτος εν Ελλάδι κομμουνιστής! Θα σέβεστε! (ΙΗ’) - Καπετάν Ορέστης: ο Αλή Πασάς του ΕΛΑΣ!:

Πολλοί τα τελευταία χρόνια αναφέρονατι με θαυμασμό στον τρόπο που ο Σύριζα μέσα σε λίγα χρόνια απ’ το 3% κατάφερε να γίνει κόμμα εξουσία. 
Όμως εμείς οι "Μαθουσάλες", που ζήσαμε πράματα και θάματα, ξέρουμε πως το ρεκόρ το έχει το ΚΚΕ. Που ενώ στις αρχές του 1941 ήταν εντελώς διαλυμένο και ξεχαρβαλωμένο, έφτασε μια ανάσα απ’ την εξουσία το 1944...
Θυμάμαι ακόμα τι τράβηξε το έρμο το Κόμμα μας απ’ τον Μεταξά και τον Μανιαδάκη. Και δεν αναφέρομαι μόνο στις φυλακές και στις εξορίες. 
Γιατί αυτοί οι τύποι επεχείρησαν και πέτυχαν κάτι πολύ τρομακτικότερο. Έστησαν "δικό τους ΚΚΕ" που μπέρδευε τους τίμιους αγωνιστές μέχρι τρέλας. Τότε έχανε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα.
Το κατόρθωμα αυτό ο Μανιαδάκης δεν θα το πετύχαινε αν δεν έβρισκε μέσα στο ίδιο το Κόμμα κάμποσους "πρόθυμους" που τους προσεταιρίστηκε. Θυμάμαι, μεταξύ άλλων, τον Δημήτρη Κουτσογιάννη (ψευδώνυμο Δημητριάδης) που αποκάλυψε με κάθε λεπτομέρεια την εκπαίδευση των Ελλήνων κομμουνιστών στις κομματικές σχολές της Ρωσίας. Αυτός τελικά δολοφονήθηκε μέσα στο σπίτι του κατά την Κατοχή.
Ένας άλλος "προδότης" ήταν ο Μιχάλης Τυρίμος, πρώην βουλευτής του Κόμματος και διευθυντής του Ριζοσπάστη. Αυτός ήταν ο ιθύνων νους της "Προσωρινής Διοίκησης", δηλαδή του ΚΚΕ-μαϊμού που είχε στήσει ο Μανιαδάκης! Προσωπικά, τότε, αυτόν θεωρούσα αυθεντικό ηγέτη του Κόμματος. Φανταστείτε σε πόση σύγχυση βρισκόμασταν. Βέβαια, κι αυτός εκτελέστηκε απ’ τον ΕΛΑΣ στην Εύβοια, που δρούσε ως πολιτικός επίτροπος των Ταγμάτων Ασφαλείας. 
Για τα Δεκεμβριανά του ’44 θα μιλήσουμε πολλές φορές αργότερα. Εδώ μόνο μερικές τζουρίτσες. 
Τυπικά, η επέμβαση του αγγλικού στρατού ήταν νόμιμη. Με τις Συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας, που υπέγραψε και το ΕΑΜ, επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων στην Ελλάδα ορίστηκε ο Σκόμπι. Οπότε, όταν αργότερα το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ αρνήθηκε να υπακούσει στις εντολές του ... διέπραξε στάση! 
Το ερώτημα γιατί υπογράφηκαν αυτές οι δυο Συμφωνίες απ’ το ΕΑΜ θα ξεκαθαριστεί κάποτε. Δεν ανήκω σε κείνους που μιλάνε για "προδοσίες" και "πουλημένους". Όταν ακόμα και η Μόσχα σε πίεζε να τις υπογράψεις, τι περιθώρια ελιγμών είχες; Υπήρχαν καλύτερες εναλλακτικές; Μπορούσαμε να μην φτάσουμε στο οριακό αυτό σημείο; Δύσκολο να απαντήσουμε τώρα...
Πάντως, στις μάχες των Δεκεμβριανών κυριολεκτικά χάσαμε την μπάλα. Ουσιαστικός έλεγχος απ’ την ηγεσία δεν υπήρχε. Έτσι, αυτενεργούσε ο κάθε "κατσαπλιάς". 
Οι συλλήψεις ομήρων, π.χ., και ο τρόπος εξόντωσης ή κακομεταχείρισής τους είναι μια πολύ πονεμένη ιστορία. Ακόμα κι ο Ζαχαριάδης σοκαρίστηκε απ’ τα διαπραχθέντα εγκλήματα. Κι αναγκάστηκε να ομολογήσει πως αφού δεν μπορούσαμε να οργανώσουμε μια πειθαρχημένη και πολιτικά στοχευμένη ομηρεία, καλύτερα να μην την αποφασίζαμε!
Προσωπικά θυμάμαι τον καπετάν Ορέστη, πρώην ΟΠΛΑτζή, και επικεφαλής της Πολιτιφυλακής Γαλατσίου-Πατησίων-Κυψέλης. Είχε αιματοκυλίσει την περιοχή χωρίς καμία τύψη ή ενδοιασμό. 
Επέταξε ένα διώροφο στο Γαλάτσι, και το μετέτρεψε σε Αρχηγείο του. Ο ίδιος εγκαταστάθηκε στο πάνω πάτωμα. Μια φορά που χρειάστηκε να τον συναντήσω, ήταν ξαπλωμένος με τις μπότες σ’ ένα κρεβάτι με ύφος Αλή Πασά...