Πέμπτη, 21 Μαΐου 2015

Τα δικά μου Εξάρχεια (Γ’) - Οδοφράγματα, καταλήξεις, κοινόβια...


Τη γνώρισα ένα από κείνα τα βράδια που η Αθήνα καιγόταν.
Στα Εξάρχεια άρχισαν ήδη να στήνονται τα πρώτα πρόχειρα οδοφράγματα.
Κάποιοι νεαροί άδειαζαν με σωληνάκια τα ρεζερβουάρ των παρκαρισμένων αυτοκινήτων, φτιάχνανε βόμβες μολότωφ και τις στοιβάζανε πίσω απ’ τους κάδους απορριμμάτων που τοποθετήθηκαν κάθετα στο δρόμο.
Εγώ, ως συνήθως ατάραχος, έκανα το βραδινό μου περίπατο ανεβαίνοντας την Εμμανουήλ Μπενάκη προς του Στρέφη.
Έβλεπα μετανάστριες μπροστά σε σκοτεινά παράθυρα ν’ απλώνουν πλυμένα εσώρουχα. Και κρυφάκουγα απ’ τα ισόγεια στεναγμούς, αγκομαχητά κι όλες τις ιερές κραυγές του έρωτα.
Μια ψιλικατζού κατέβασε με πάταγο τα ρολά της, με κοίταξε αγριεμένα και μου φώναξε: "Είσαι κι εσύ ένα χαμένο κορμί απ’ αυτά που καίνε την πόλη, που πλιατσικολογούν τα μαγαζάκια των κακομοίρηδων"!
Δεν της απάντησα. Το μυαλό μου αναπολούσε ξεχασμένες αισθήσεις, ερωτικά αγγίγματα από παλιούς έρωτες που ’χαν σκορπίσει στους τέσσερις ανέμους.
Μπήκα σε ένα μπαράκι και παρήγγειλα ένα ποτήρι μπύρα. Στα μάτια της γκαρσόνας καθρεπτιζόταν το μίσος για τη δουλειά της.
Ξαφνικά μια κοπέλα άρχισε να χορεύει δίπλα μου. Ήταν ό,τι έπρεπε για να ξαναζωντανέψει το ναρκωμένο μου ερωτισμό. Τσουρουφλιζόμουν για νιάτα, πάθος κι αβεβαιότητα.
Ήρθε απρόσκλητη στο τραπέζι μου. Έχωσε το δάχτυλό της στο ποτήρι μου κι ανακάτεψε τον αφρό της μπύρας. "Ποια είναι η ουσία των πραγμάτων;", με ρώτησε. "Ποιες οι βαθύτερες επιθυμίες σου;".
Δεν τα έχασα.
"Η ουσία", της είπα, "είναι έξω, στους σκοτεινούς κι επικίνδυνους δρόμους. Στα διαλυμένα μυαλά, στους τυπάδες με τους ακατάληπτους μονολόγους, που παραμιλάνε με γεμάτες σάλια κουβέντες"!
Της άρεσε η απάντησή μου. Πέρασα τις εξετάσεις. Και μπήκε αμέσως στο παρασύνθημα. Με κάλεσε να μείνουμε στο κοινόβιο μιας κατάληψης.
Δεν είχα λόγο ν’ αρνηθώ.
Περάσαμε μέσα απ’ τα οδοφράγματα που ’χαν ήδη λαμπαδιάσει. Εκεί δώσαμε το πρώτο μας φλογερό φιλί.
"Θέλω να ταξιδέψω, να γνωρίσω χώρες, ν’ αποκτήσω εμπειρίες", μου είπε.
"Όποιος ζει στη σημερινή Αθήνα, τα ’χει ζήσει όλα", της απάντησα. 
Κι έχωσα το ’να μου χέρι κάτω από τη μπλούζα της χαϊδεύοντας το λευκό στήθος της με τις ορθωμένες ρώγες. 
Τ’ άλλο ανασήκωσε τη φουστίτσα της, ένιωσε τις υγραμένες τρίχες της ν’ αναδεύονται, τα χείλη του κόλπου να συσπώνται σαν στόμα που κάτι θέλει να πει, τις δονήσεις της αναψοκοκκινισμένης κλειτορίδας. 
Ύγρανα το δάχτυλό μου στο αιδοίο της και το ’φερα στο στόμα μου να το γευτώ.
Μόλις μπήκαμε στο κοινόβιο με τύλιξε η θολούρα της υγρασίας.
Έπιασα στον αέρα τη ζαλάδα απ’ το πλησίασμα των ιδρωμένων πόθων, οσμές από μουσκεμένα απόκρυφα και διάφορα ναρκωτικά. 
Όταν το κορμί ελευθερώνεται έχει την ευκαιρία να ματώσει, να τελειώσει, να φτάσει στ’ άκρα, στην ολοκληρωτική παραζάλη και στη φθορά.
Τα παιδιά με δέχτηκαν σα να με περίμεναν από καιρό. Δεν έγινε καμιά συζήτηση. Όλα θεωρούνταν αυτονόητα. Όλα ήταν κοινά. Δεν υπήρχε "δικό μου" και "δικό σου". Όποιος ξυπνούσε πρώτος έφτιαχνε πρωινό για όλους. Κανένα αίσθημα ιδιοκτησίας, κανένας εγωισμός ή ανταγωνισμός.
Νομίζω πως εκεί ξαναβρήκα τη χαμένη μου παιδικότητα...

9 σχόλια:

Άθη είπε...

Καλησπέρα αγαπητέ...ε,εμ...μέρα..(εεε,εμ...με συγχωρείς νύχτα,που βρήκες και εσύ να ε ρ ωτ ευθείς!!)..ε,εμ..δε ν ξέρω..ε γώ μάλλον, όχι μό-νον δε ν θα ερωτευόμουν...ίσως..αλλά ούτε και τίποτε κάτω από τέτοιες συνθήκες..τόοοσο...σκληρές...ας το πω έτσι..(πο-λύ ντεκαβλέ...) λέμε..προτιμώ καταστάσεις λιγότερο..'δυσβατες',ας το πως έτσι..(αλλά βέβαια ναι,ξέρω α υτό που λέω εδώ...'το ότι προτιμώ, καταατάσεις λιγότερο δύσβατες'...ε,εμ..ίσως ακούγεται λίγο κάπως,ή γελοίο)...αν κρίνει κανείς από τη φάση με το δημοσιογράφο...που μό-νο εύκολη δ εν θα μπορούσε να τη χαρακτηρίσει κάποιος αλλά τέσπα μάλλο δυσκολότερη και από τους άθλους του Ηρακλή είναι αλλά τέσπα...)...ε,εμ...ίσως η φάση με το δημοσιογράφο να είναι η μοναδική τόοοσο δύσκολη φάση στη μέχρι τώρα ερωτική μου πορεία)...αλλά γιανά επιστρέψουμε σε'σένα τώρα, πας και μπλέκεις σε κάτι καταστάσεις και εσύ ρε παιδάκι μου...μα κάτι καταστάσεις απορώ..πραγματικά που πας και πέφτεις πάνω σε α υτές τις γυναίκες που έχουν έρθει από τον Άρη?...ίσως...πως χώνεσαι σε τέτοιες φάσεις...και π ως τα βγάζεις πέρα με α υτές...ε,τι να σου..πω συγχαρητήρια...απλά..ε γώ δ εν θα άντεχα τόοοση δυσκολία..και ειδικά στα ερωτικά μου...μπράβο..α υτά και καλησπέρες...

Πτωχός τω πνεύματι είπε...

Δεν μου αρέσουν οι γυναίκες που πέφτουν απ' τον Άρη.
Αλλά εκείνες που βγαίνουν απ' τον Άδη!

Ανώνυμος είπε...

Πάρε βρε κακομοίρη!!!
https://www.youtube.com/watch?v=GCxCrQfX7E8
I.B.

Πτωχός τω πνεύματι είπε...

ουάου!

Ανώνυμος είπε...

Αναμένω κάποιο σχόλιό σου πάνω στην ταινία Chained (2012), ειδικά στα flashback που έχει ο serial killer γυναικών.
http://www.imdb.com/title/tt1989475/

Ψόνθο είπε...

Τι βλέπετε ρε γμτ;

Αυτό είναι;
https://www.youtube.com/watch?v=74KzBdz5iAg

Ανώνυμος είπε...

Ναι.
Και από εδώ:
https://thepiratebay.vg/torrent/7682156/Chained_(2012)_720p_BrRip_x264_-_YIFY

Ανώνυμος είπε...

43 χρόνια αναιβαίνω τη Μπενάκη προς το Στρέφη αλλά όλα σε εσένα συμβαίνουν!

Πτωχός τω πνεύματι είπε...

ανεβαίνεις απ΄τη λάθος μεριά του δρόμου!
Για δοκίμασε ν’ αλλάξεις πεζοδρόμιο...