Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2016

Καταλαβαίνεις πως γέρασες όταν δεν τολμάς να χωρίσεις!

Όταν τη γνώρισα κάτι γκάρηξε μέσα μου.
Φαντάστηκα πως οι μέρες μαζί της θα ’ταν πολύχρωμες κι οι νύχτες πυροτεχνήματα.
Γρήγορα όμως άρχισαν οι "φθορές".
Λίγο οι ξεφλουδισμένοι τοίχοι, λίγο ο λεκές στη μοκέτα, ήρθαμε και στο λεκέ της ζωής μας. Έτσι συμβαίνει σ’ όσους δεν κάνουν συντήρηση στη ζωή τους....
Κι ο έρωτάς μας έχασε το πορφυρό του χρώμα και πήρε ένα σιέλ ξεθωριασμένο.
Κάνοντας μια αυτοκριτική κατέληξα σε σοβαρά συμπεράσματα.
Όσο ήμουν ελεύθερος ένοιωθα ανεύθυνος, χωρίς σκοπό στη ζωή μου, και στο τακτοποιημένο γραφειάκι μου βασίλευε η μοναξιά.
Όταν έκανα σχέση έγινα βαρετός, ανιαρός, βαριόμουν ακόμη και ν’ αναπνεύσω. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα δηλαδή...
Όταν έχεις σχέση θέλεις να ξενοτσουτσουνιάσεις αλλά ψιλοκολώνεις. Γενικώς σε πιάνει μια μουργέλα. Εκεί που έβγαινες έξω τρεις φορές τη μέρα, τώρα το μόνο που θες είν’ ν’ αράζεις στον καναπέ. Σαν τη λεχώνα.
Κι εκεί που ήσουν ομιλητικός, τώρα προτιμάς τις σιωπές του νεκροταφείου.  
Και στη βραδινή προσευχή, μετά τα "Θεούλη μου φύλαξε εμένα, τους γονείς μου και τη γάτα μου", κάνεις κι ένα τάμα ώστε η δικιά σου ν’ ανοίγει το στοματάκι της μόνο για να σου πάρει καμιά πίπα...
Ψάχνω να βρω τι δεν πήγε καλά και μ’ αυτή τη σχέση.
Ίσως κι εγώ να το είδα κάπως λάθος απ’ την αρχή. 
Σίγουρα αυτό φταίει! 
Ονειρευόμουν μια σχέση του σαββατοκύριακου. Ένα ριπλέι της φοιτητικής μου ζωής. Νόμιζα πως η Γ. ήταν η πηδήχτρω και το πουτανιζόλ που πάντα ονειρευόμουν.
Πως στην τσάντα της θα χε το Κάμα-Σούτρα! Αλλά εκείνη είχε μόνο ηρεμιστικά...
Τη φανταζόμουν κουλτουριάρα, που θα συζητούσαμε ως τα ξημερώματα για τις διαφορές του Πλάτωνα με τον Αριστοτέλη. Αλλ αυτή ήταν της "γενιάς του Λαζόπουλου"! Μιλάει συνεχώς, έχει άποψη για όλους και για όλα. Κι όταν λέμε "όλα" εννοούμε ό,τι αφορά την κλειδαρότρυπα...
Αλλά κι εκείνη μάλλον έπεσε έξω. Έψαχνε έναν άντρα με διδακτορικό κι ωραίο κώλο. Και βρήκε έναν που ’ταν σα να τον πάτησε τρένο!
Στο κατώφλι των πενήντα δεν έχω πλέον ούτε την αυτοπεποίθηση ούτε τον παλιότερο ενθουσιασμό. Πλέον δεν ξέρω ούτε αν θέλω ούτε αν μπορώ να χωρίσω.
Πριν δέκα χρόνια δεν θα είχα διλήμματα. Θα χώριζα αμέσως, θα ερωτευόμουν το μέλλον, θα ’βγαινα απ’ το κλουβί αποφασισμένος να κατακτήσω τον κόσμο.
Σπεύδω ν’ απομακρύνω απ’ το μυαλό μου τις κακές σκέψεις. Σήμερα κι όλας βροντάω πίσω μου την πόρτα, ρίχνω μια κόντρα ξύρισμα, παίρνω το ντροπαλούτσικο ύφος που αρέσει στις γυναίκες και ξαμολιέμαι για νέες περιπέτειες.
Άλλωστε η ζωή είναι γεμάτη ανατροπές...

2 σχόλια:

Άθη είπε...

Εεε, γειά σου και πάλι καλό μου...ε, διάβασα και το καινούριο, σου ποστάκι και επειδή μου άρεσε..αποφάσισα να το σχολιάσω, κι α υτό...και..καλό μου, δ εν καταλαβαίνω ειλικρινά όμως...α υτήν την περίεργη ανασφάλεια με το χωρισμό, και το θέμα της ηλικίας σου...(σε συνάρτηση με το χωρισμό)....ε,εμ..πρωσοπικά πιστέυω καλό μου..ότι το να θες να χωρίσεις και δη το να θες, να α πα λλα γείς από μια βαρετή, ανιαρή,και άρρωστη σχέση, που πλέον θεωρείς ότι ΔΕ σου δίνει, ΤΙΠΟΤΕ οκ? ή μου ίσως, σου'χει γίνει, σαν βαρίδιο,βραχνάς, και θες να τ ε λι ώνεις πλέον με α υτή, και με το άτομο που ήταν ο...'παρτενέρ'΄σου σε α υτήν την άρρωστη,βαρετη,ανιαρή σχέση)...οκ?...είναι το ΙΔΙΟ πρόσεξε το ΙΔΙΟ οκ? και στα 20,και στα 30 και στα 40, και στα 50...και πάει λέγοντας...δ εν αλλάζει κάτι..σ'αυτό...η ίδια ανία, πλύξη σε μια σχέση και η ίδια ανάγκη για χωρισμό, και νέο ξεκίνημα στη ζωή..και στα 20,και στα 30, και στα 40, και στα 50 οκ?...και τώρα...τι λένε άλλοι ότι και καλά 'φοβούνται περισσότερο το χωρισμό' στις 'ωριμότερες' ηλικίες'παπαριές...τις ίδιες ευκερίες στο να κάνει μια νέα αρχή, στη ζωή του τις έχει και ένας 20άρης, και ένας 30άρης, και ένας 40άρης, και ένας 50άρης οκ?...και μην ακούω, αηδίες τώρα (και ξεράσω ό,τι έφαγα για μεσημεριανό)..έλος....α υτά...ελπίζω να σε κάλυψα κάπως...φιλάκια καλό μεσημέρι...και τα λέμε πάλι..όποτε όκ?...

Πτωχός τω πνεύματι είπε...

Kαλά τα λες βρε Αθούλα, αλλά στα 50 δεν έχεις
την ίδια αυτοπεποίθηση-αποφασιστικότητα-ενέργεια
ούτε και τις ευκαιρίες που είχες στα 30