Κυριακή, 31 Μαρτίου 2013

Κυρά-δασκάλα δεν μου ’πες για τη "γλύκα" του μηδισμού, ούτε και την αλήθεια για την εξορία του δίκαιου Αριστείδη! (Β’)

Κυρά-δασκάλα, μ' όλο το σεβασμό, είναι πολλά ακόμη που δεν μου 'πες για την ιστορία μας.
Όπως, π.χ., πως στη δεύτερη εκστρατεία τους κατά της Ελλάδας οι Πέρσες είχαν μαζί τους ως συμβουλάτορα τον Ιππία, τον γιο του παλιού τυράννου της Αθήνας, που 'θελε με τα περσικά όπλα να ξαναπάρει την εξουσία στην πόλη μας.
Και δεν μου 'πες πως δεν ήταν μόνο ο Ιππίας που μήδισε. Αλλά κι άλλοι σπουδαίοι Έλληνες, που έπεφταν σε δυσμένεια ή εξορίζονταν απ' τις πόλεις τους, κατέφευγαν στους Πέρσες σατράπες δίνοντας πληροφορίες και προσφέροντας υπηρεσίες εις βάρος της πατρίδας τους.
Ποιον να πρωτοθυμηθώ: Αλκιβιάδη, Θεμιστοκλή, Παυσανία...
Κι αυτό το νταραβέρι με την Περσία κράτησε κοντά στα 1000 χρόνια.
Οι τελευταίοι Έλληνες που κατέφυγαν στους Πέρσες ήταν οι καθηγητές της Πλατωνικής Ακαδημίας των Αθηνών όταν την έκλεισε ο χριστιανός αυτοκράτορας Ιουστινιανός το 529 μ.Χ.
Θυμάμαι ακόμα κυρά-δασκάλα να μας λες κι εκείνη τη συγκινητική ιστορία με την εξορία του "δίκαιου Αριστείδη".
Τα σχολικά μας βιβλία έγραφαν ψέματα πως η Αθηναϊκή Δημοκρατία εξοστράκιζε κάθε ικανό πολίτη που ξεχώριζε (μεταξύ αυτών και τον Αριστείδη) γιατί, δήθεν, φοβόταν μην εξελιχθεί σε τύραννος.
Αυτές ήταν μαλακίτσες του φασίστα και ολιγαρχικού Πλάτωνα δασκαλίτσα μου.
Η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική.
Ο θεσμός του (εξ)οστρακισμού καθιερώθηκε με τη μεταρρύθμιση του Κλεισθένη το 507 π.Χ.
Αλλά στην πράξη εφαρμόστηκε κυρίως τη δεκαετία 490-480 π.Χ..
Δηλαδή μετά τη δεύτερη εκστρατεία των Περσών και τη νίκη των Αθηναίων στον Μαραθώνα.
Τότε οι Αθηναίοι συνειδητοποίησαν δυο πραγματάκια:
α) Πως οι Πέρσες τούς είχαν στοχοποιήσει και θα ξαναπροσπαθούσαν να καταστρέψουν την πόλη τους όπως έκαναν την Ερέτρια το 480 π.Χ.
β) Δεν μπορούσαν να βασιστούν στη βοήθεια των Σπαρτιατών και των άλλων Ελλήνων, οπότε έπρεπε να καταστούν ικανοί ν’ αντιμετωπίσουν μόνοι τους την επίθεση.
Το σχέδιο προετοιμασίας προέβλεπε τα εξής:
α) Παραδειγματική τιμωρία των ελληνικών πόλεων που μήδισαν ώστε να μην το ξανακάνουν.
β) Εξουδετέρωση της "πέμπτης φάλαγγας", δηλαδή των ολιγαρχικών Αθηναίων και των οπαδών του Πεισίστρατου που ενδεχομένως θα υπονόμευαν την άμυνα της πόλης (όπως συνέβη στην Ερέτρια).
γ) Δημιουργία ισχυρού στόλου, μιας και μόνο στη θάλασσα θα μπορούσαν ν’ αντιμετωπίσουν μ’ επιτυχία τους Πέρσες.
Δεν αμφισβητώ πως ο Αριστείδης ήταν ενάρετος και δίκαιος.
Ως ολιγαρχικός όμως ήταν υπέρμαχος της παλιάς γεωργικής-συντηρητικής Αθήνας, και αντιδρούσε στη μετατροπή της πόλης σε ναυτική δύναμη.
Ήταν συνεπώς επικίνδυνος για την Αθήνα και ευλόγως (νομίζω) εξορίστηκε το 482 π.Χ. για το λόγο αυτό και μόνο!
Άλλωστε, τον επόμενο χρόνο, όταν ο Ξέρξης ξαναεπιτέθηκε, οι εξορισθέντες Αθηναίοι ανακλήθηκαν κι ο Αριστείδης έθεσε τον εαυτό του στη διάθεση του μεγάλου πολιτικού του αντιπάλου, του Θεμιστοκλή, που είχε πρωτοστατήσει στον εξοστρακισμό του...

8 σχόλια:

Μαρία είπε...

Έτσι όπως τα λες, καλύτερα είμαστε σήμερα

Άθη είπε...

Ε,εμ...μιλάμε για εκατοντάδες ψέμματα έτσι?..Η ΨΕΥΤΙΕΣ λέμεεε...ε,εμ έχω μείνει πραγματικά ά ναυδη με το πόσα,μας έχουνε κρύψει...και μας κρύβουν...πώωωππωωω ψέμαααα...καλησπέρες...

Άθη είπε...

Ε,συγνώμη ήθελα να πώ ΟΙ ΨΕΥΤΙΕΣ..κεκτημένη ταχύτητα..

Πτωχός τω πνεύματι είπε...

Μαράκι, καλύτερα είμαστε μόνο από άποψη εθνικής ομοιγένειας.

Αθούλα, είμαστε, γενικά, ο πιο παραμυθιασμένος λαός του κόσμου...

BUTTERFLY είπε...

Αν ειχες τετοια δασκαλα, χαλαλι και μερικα παραμυθια! Μη μου πεις οτι ειχες το νου σου στο μαθημα και στη γνωση...

Πτωχός τω πνεύματι είπε...

ε ναι ρε Χριστινάκι... γι’ αυτό αποφάσισα να διαβάσω στα γεράματα!
Τότε αλλού είχα το νου μου...

Βλέπω ξανάγινες πεταλούδα!

BUTTERFLY είπε...

Επιτελους ναι!!!
Καλλιο αργα παρα ποτε! Αυτο ισχυει και για τους δυο μας!

Πτωχός τω πνεύματι είπε...

Χριστινούλα, πιστεύω πως η ζωή θα έπρεπε να ήταν αντίστροφη απ’ την καθιερωμένη: να συνταξιοδοτούμαστε μέχρι τα 35, για να χαιρόμαστε τα νιάτα μας, να δουλεύομε μετά τα 35 μέχρι τα 70, και τότε, γέροι και ώριμοι, να πηγαίνουμε σχολείο!

Ε ρε χαρά που θα έκαναν οι δασκαλίτσες...